VII SA/Wa 2069/07

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Tadeusz Nowak (spr.), , Sędzia WSA Ewa Machlejd, Asesor WSA Jolanta Augustyniak-Pęczkowska, Protokolant Agnieszka Ciszek, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 22 lutego 2008 r. sprawy ze skargi S. Sp. z o.o. w W. na decyzję Wojewody [...] z dnia [...] września 2007 r. nr [...] w przedmiocie sprzeciwu do zgłoszenia zamiaru instalacji tablicy reklamowej i nałożenia obowiązku uzyskania pozwolenia na budowę I. uchyla zaskarżoną decyzję oraz poprzedzającą ją decyzję organu pierwszej instancji, II. stwierdza, że zaskarżona decyzja nie podlega wykonaniu do czasu uprawomocnienia się niniejszego wyroku. VII SA/Wa 2069/07 UZASADNIENIE W dniu 14 listopada 2006 r. S. Sp. z o.o. zgłosiła zamiar ustawienia urządzenia reklamowego wolnostojącego (o wymiarach ekranu ekspozycyjnego 6,0 x 3.0 m) zlokalizowanego na działce [...] z obr. [...] przy ul. B. w W.. Prezydent Miasta [...] decyzją Nr [...] z dnia [...] listopada 2006 r. na podstawie art. 30 ust. 5 i ust. 7 pkt. 1, ustawy z dnia 7.07.1994r. Prawo budowlane (Dz. U. Nr 207 z 2003r. poz. 2016 ze zmianami) wniósł sprzeciw do w/w zgłoszenia Skarżącego i nałożył obowiązek uzyskania pozwolenia na budowę. W uzasadnieniu Prezydent stwierdził, że ze względu na wielkość tablica ta przenosi duże siły i momenty. W związku z tym zgodnie z art. 30 ust 7 pkt 1 ustawy - Prawo budowlane realizacja w/w tablicy może spowodować zagrożenie bezpieczeństwa ludzi i mienia w związku z możliwością wystąpienia niekorzystnych czynników atmosferycznych takich jak gwałtowne podmuchy wiatru w czasie wystąpienia burzy co mogłoby powodować naruszenie konstrukcji urządzenia. Ponadto w/w tablica może stanowić uciążliwość w dostępie do mediów w razie wystąpienia awarii, gdyż z załączonego do projektu planu zagospodarowania wynika, że fundament tablicy znajduje się w bliskiej odległości od sieci podziemnych. Zatem zgodnie z art 33 ust 2 Prawa budowlanego Inwestor winien jest złożyć wniosek o pozwolenie na budowę przedmiotowej tablicy reklamowej. Od powyższej decyzji Skarżący odwołał się do Wojewody [...] wnioskując o uchylenie decyzji w całości oraz umorzenie postępowania w przedmiocie zgłoszenia sprzeciwu. Skarżący wskazywał min. że urządzenie reklamowe, którego zamiar ustawienia zgłosił nie wymaga pozwolenia na budowę, gdyż ma do tej sytuacji zastosowanie art. 29 ust. 2 pkt 6 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (tekst jednolity: Dz. U. 2000 r. Nr 106 poz. 1126 ze zm.). Tego poglądu nie podzielił Wojewoda [...] i decyzją z dnia [...] września 2007 r. utrzymał w mocy decyzję Nr [...] Prezydent Miasta [...] z dnia [...] listopada 2006 r. wnoszącą sprzeciw od zgłoszenia Skarżącego z dnia 14 listopada 2006 r. Organ wskazał min. na fakt, iż w przypadku zgłoszonej inwestycji nie ma zastosowania art. 29 ust. 2 pkt 6 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane, projektowany nośnik reklamowy stanowi wolnostojący trwale związany z gruntem obiekt w pełni samodzielny i niepowiązany technicznie z innym obiektem budowlanym. VII SA/Wa 2069/07 Zdaniem organu odwoławczego, wielkość, masa i sposób osadzenia na gruncie świadczą, iż zgłoszona inwestycja jest budowlą, a taka kwalifikacja pociąga za sobą obowiązek uzyskania pozwolenia na budowę. Wojewoda wskazał, że taką tezę można wywieść z opisu u technicznego ww. inwestycji z którego wynika, iż inwestor w pierwszej fazie prac zamierza wybudować konstrukcję, której głównymi elementami są: fundament prefabrykowany, słup wsporczy, rama bezpośrednio przymocowana do trzonu słupa nośnego, na której jako ostatni element zostanie zamontowana tablica pod reklamy. Wobec powyższego, organ stwierdził, iż w przypadku zgłoszonej inwestycji nie ma zastosowania wyżej cytowany art. 29 ust. 2 pkt 6 Prawa budowlanego. Przepis ten dotyczy bowiem instalowania urządzeń reklamowych na istniejących obiektach. Zdaniem organu odwoławczego, instalowaniem nie można określać budowy samodzielnej konstrukcji (budowli) na własnym fundamencie. Z załączonej dokumentacji projektowej wynika, iż projektowana tablica reklamowa stanowi wolnostojący trwale związany z gruntem obiekt w pełni samodzielny i niepowiązany technicznie z innym obiektem budowlanym. Ponadto wyżej wskazana kolejność podejmowania prac konstrukcyjnych wyraźnie dowodzi, o konieczności wykonania robót budowlanych a nie instalacji. Zatem należy stwierdzić, iż wielkość projektowanego urządzenia reklamowego, jego masa całkowita, jak i sposób osadzenia na gruncie świadczą o tym, iż zgłoszona inwestycja jest budowlą o której mowa w art. 3 pkt 3 Prawa budowlanego, tj. "wolno stojącym trwale związanym z gruntem urządzeniem reklamowym". Taka kwalifikacja ww. inwestycji pociąga za sobą obowiązek uzyskania pozwolenia na budowę (art. 28 ust. 1 Prawa budowlanego). W skardze do Sądu S. Sp. z o.o. zarzuciła decyzji niezgodność z przepisami ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (tekst jednolity: Dz. U. 2000 r. Nr 106 poz. 1126 ze zm.) polegającą na nieuwzględnieniu wyjątków przewidzianych w art. 29 i art. 30 w/w ustawy naruszenie art. 7 i art. 77 § 1 kodeksu postępowania administracyjnego poprzez nieprawidłowe rozpatrzenie materiału dowodowego, naruszenie art. 8 kodeksu postępowania administracyjnego poprzez brak szczegółowych wyjaśnień organu co do zebranych dowodów i materiałów, a w szczególności wątpliwości Skarżącego co do uciążliwości w dostępie do mediów, i wniosła o jej uchylenie w całości wraz z poprzedzającą ją decyzją Nr [...] Prezydenta Miasta [...] z dnia [...] listopada 2006 r. Spółka wskazała, że w świetle przepisów prawa budowlanego, tj. art. 29 ust. 2 VII SA/Wa 2069/07 pkt 6, "Pozwolenia na budowę nie wymaga wykonanie robót budowlanych, polegających na: instalowaniu tablic i urządzeń reklamowych, z wyjątkiem usytuowanych na obiektach wpisanych do rejestru zabytków w rozumieniu przepisów o ochronie zabytków i opiece nad zabytkami oraz z wyjątkiem reklam świetlnych i podświetlanych usytuowanych poza obszarem zabudowanym w rozumieniu przepisów o ruchu drogowym", zdaniem Skarżącego wydana decyzja narusza obowiązujące prawo i jest bezzasadna. Wskazała również, że organ administracyjny błędnie przyjął, że wykonanie robót budowlanych określonych w zgłoszeniu, a polegających na instalowaniu tablicy i urządzenia reklamowego znajdującego się na obszarze zabudowanym wymaga pozwolenia na budowę. Ponadto organ błędnie przyjął, iż do zgłoszenia wymagane jest uzyskanie pozwolenia na budowę dla urządzenia reklamowego wolnostojącego o wymiarach ekranu ekspozycyjnego 6,0 x 3.0 m), a sam nośnik reklamowy zgodnie z opisem technicznym jest wolnostojącym trwale związanym z gruntem urządzeniem reklamowym. Zdaniem skarżącego art. 30 ust. 1 pkt. 2 w/w ustawy wyraźnie stanowi, że "wykonywanie robót budowlanych, o których mowa w art. 29 ust. 2 pkt 1, 4-6 oraz 9-13, wystarczy jedynie dokonanie zgłoszenia, co też skarżący uczynił w dniu 14 listopada 2006 r. Odejście od trybu określonego w art. 30 możliwe jest jedynie wówczas, gdy organ wykaże brak zgodności zamierzenia budowlanego objętego zgłoszeniem z konkretnym przepisem prawa (wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego z dnia 31 marca 2005 r., sygn. akt. VII SA/Wa 300/04) co nie miało miejsca w niniejszej sprawie. W odpowiedzi na skargę Wojewoda wniósł o oddalenie skargi. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Niniejsza sprawa podlega rozpoznaniu przez Wojewódzki Sąd Administracyjny na podstawie art. 97 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Przepisy wprowadzające ustawę - Prawo o ustroju sądów administracyjnych i ustawę - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. nr 153, poz. 1271 z późn. zm.). Skarga zasługuje na uwzględnienie. Zaskarżanej decyzji oraz poprzedzającej ją decyzji organu pierwszej instancji można postawić zarzut naruszenia prawa, a w takim właśnie zakresie możliwa jest sądowa kontrola (art. 1 § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. nr 153 poz. 1269). Zdaniem Sądu zaskarżona i poprzedzająca ją decyzja organu pierwszej instancji VII SA/Wa 2069/07 zapadły z naruszeniem przepisów prawa materialnego, o czym niżej, a także przepisów prawa procesowego art. 7 i 77 i 107 kpa wobec braku dokładnego wyjaśnienia sprawy, braku wyczerpującego zbadania i rozpatrzenia materiału dowodowego, gdy zważyć, że uzasadnienie zaskarżonej i poprzedzającej ją decyzji nie zawiera właściwej wykładni przepisów prawa. Podkreślenia wymaga, że w niniejszej sprawie doszło do istotnych rozbieżności między wskazaną przez organy podstawą prawną rozstrzygnięcia a uzasadnieniami zaskarżonych decyzji. W przedmiotowej sprawie zastosowanie mają przepisy prawa budowlanego po jego nowelizacji w 2003r. (tekst jednolity Dz. U. z 2003r. nr 207 poz. 2016 z późn. zm.). Zgodnie z przepisami art. 29 ust 2 pkt 6 pozwolenia na budowę nie wymaga wykonywanie robót budowlanych polegających na instalowaniu i remontowaniu tablic i urządzeń reklamowych, z wyjątkiem reklam świetlnych i podświetlanych usytuowanych poza obszarem zabudowanym w rozumieniu przepisów o ruchu drogowym. Przedmiotowe w niniejszej sprawie roboty budowlane wymagają zgłoszenie, o którym mowa w przepisie art. 30 ust 1 pkt 2 Prawa budowlanego. W świetle dyspozycji przepisu art. 29 ust. 2 pkt 6 należy uznać za sprzeczne z przepisami prawa stanowisko organu odwoławczego wyrażone w zaskarżonej decyzji, że "zamierzone roboty budowlane ze względu na skalę i charakter wykraczają poza dyspozycję art. 29 Prawa budowlanego, bowiem obejmują wykonanie nowego obiektu". Z powyżej zacytowanych przepisów jednoznacznie wynika, ze instalacja tablic i urządzeń reklamowych nie wymaga uzyskania pozwolenia na budowę. przy czym ustawodawca nie uzależnił wyjątku wyszczególnionego w art. 29 ust. 2 pkt 6 ani od wielkości tablic i urządzeń reklamowych, ani też od tego czy są to tablice lub urządzenia wkopane w ziemię, a więc trwale związane z gruntem, które można uznać za budowle w rozumieniu art. 3 pkt 3 Prawa budowlanego, czy też są to tablice lub urządzenia reklamowe ustawione na konstrukcji naziemnej. Prawo budowlane nie przewiduje możliwości formalnego podziału zamierzenia inwestycyjnego i stosowania do tak podzielonych części odmiennych przepisów ustaw dotyczących pozwolenia na budowę lub zgłoszenie. Ponadto art. 29 ust. 2 pkt 6 zwalnia od obowiązku uzyskania pozwolenia na budowę nie tylko tablice reklamowe, ale również urządzenia reklamowe, co niewątpliwie oznacza całość urządzenia reklamowego, a więc także elementów konstrukcyjnych do mocowań samej tablicy reklamowej. VII SA/Wa 2069/07 W związku z tym nie można podzielić poglądu prawnego wyrażonego w zaskarżonej decyzji o konieczności uzyskania pozwolenia na budowę dla tablicy reklamowej zgłoszonej przez stronę skarżącą z uwagi na fakt iż wielkość projektowanego urządzenia reklamowego, jego masa całkowita, jak i sposób osadzenia na gruncie świadczą o tym, iż zgłoszona inwestycja jest budowlą. Jeżeli organy administracyjne uznają, iż skala wielkości itp. robót budowlanych przy instalowaniu tablicy reklamowej lub urządzenia reklamowego zagraża np.: bezpieczeństwu ludzi lub mienia albo zwiększa ograniczenia lub uciążliwość dla sąsiadów może w drodze decyzji, na podstawie art. 30 ust 7 prawa budowlanego nałożyć na inwestora obowiązek wykonania pozwolenia na budowę na roboty budowlane objęte zgłoszeniem. Ponieważ uprawnienie to ma charakter uznaniowy to tego rodzaju decyzja wymaga wyczerpującego uzasadnienia przez organ podstaw do zastosowania art. 30 ust 7 ustawy. Wbrew temu, co uczynił Prezydent takie rozstrzygnięcie wymaga szczegółowego przedstawienia ustawowych przesłanek, na których je oparto. Wynikają one z zamkniętego katalogu wymienionego w przepisie art. 30 ust 7. Przesłanki te powinny nawiązywać do przewidywanych ujemnych skutków realizacji konkretnej inwestycji i je przede wszystkim uprawdopodobnić. Kontrola przez Sąd tego typu decyzji polega, bowiem na ocenie czy organ wydając decyzję uznaniową nie przekroczył granic uznania administracyjnego działając w sposób dowolny. Brak wyraźnych motywów orzeczenia a taki ma miejsce w niniejszej sprawie uzasadnia zarzut, że decyzja została wydana z naruszeniem przepisu 7, 77 i 107 § 3 kpa. Rozpoznając sprawę organ administracji architektoniczno budowlanej będzie miał na uwadze powyższą argumentację. Sąd orzekł jak w sentencji w trybie art. 145 § 1 pkt 1 lit a i c i art. 152 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. nr 153, poz. 1270).