VII SA/Wa 207/16

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Tadeusz Nowak, , Sędzia WSA Izabela Ostrowska, Sędzia WSA Tomasz Stawecki (spr.), Protokolant ref. staż. Patryk Wernio, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 10 stycznia 2017 r. sprawy ze skargi M. C., S. R. i C. C. na decyzję Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] listopada 2015 r. znak [...] w przedmiocie odmowy stwierdzenia nieważności decyzji oddala skargę Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego decyzją z dnia [...] listopada 2015 r., znak: [...], po rozpatrzeniu odwołania M. C., S. R. oraz C. C. (zwanych dalej również "skarżącymi"), od decyzji Wojewody [...]z dnia [...] grudnia 2013 r., znak: [...], utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję. Powyższa decyzja Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego zapadła w związku z wyrokiem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 19 maja 2015 r., sygn. akt VII SA/Wa 2130/14, który uchylił w całości decyzję Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] lipca 2014 r., znak: [...], którą Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego wcześniej uchylił decyzję Wojewody [...]z dnia [...] grudnia 2013 r. i przekazał sprawę do rozpatrzenia organowi pierwszej instancji. Zdaniem Sądu, decyzja organu nadzoru budowlanego z dnia [...] lipca 2014 r. zapadła z naruszeniem art. 138 § 2 ustawy z dnia 14 czerwca 3960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (tekst jedn. z 2013 r., Dz. U. poz. 267), zwanej dalej "k.p.a.". Należy wyjaśnić, że Wojewoda [...] decyzją z dnia [...] grudnia 2013 r. odmówił stwierdzenia nieważności decyzji Prezydenta Miasta K. nr [...] z dnia [...] lipca 2012 r., znak: [...], umarzającej postępowanie w zakresie wykonanych robót budowlanych budynku mieszkalnego jednorodzinnego, wolnostojącego z garażem podziemnym, wewnętrznymi instalacjami: elektryczną, wodno-kanalizacyjną, gazową c.o. wentylacji, odgromową oraz zjazdem z ulicy na działkach nr [...] i [...], obr. [...] K., przy ul. [...] w K.(zwane dalej także "inwestycją"). Zaskarżona decyzja oraz poprzedzające ją oraz wymienione wcześniej decyzje Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego oraz Wojewody [...] zostały wydana w następujących okolicznościach faktycznych i prawnych. W dniu [...] kwietnia 2008 r. została wydana przez Prezydenta Miasta K. decyzja nr [...] (dalej "Prezydent"), znak: [...], na podstawie której udzielono pozwolenia K. i W. G. (zwanym dalej "inwestorami") na budowę budynku jednorodzinnego, wolnostojącego z garażem podziemnym, wewnętrznymi instalacjami: elektryczną, wodno-kanalizacyjna, gazową c.o., wentylacji, odgromową oraz zjazdem z ulicy, na działkach nr [...] i [...] obr, [...] K. przy ul. [...] w K.. W dniu [...] lipca 2008 r. Wojewoda [...] wydał decyzję, znak: [...], którą utrzymał w mocy zaskarżoną ww. decyzję Prezydenta Miasta K.. W wyniku wznowienia postępowania, Wojewoda [...] decyzją z dnia [...] listopada 2010 r., znak: [...], uchylił swoją własną decyzję z dnia [...] lipca 2008 r. oraz decyzję Prezydenta Miasta K. Nr [...] z dnia [...] kwietnia 2008 r. i orzekł o odmowie zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę dla ww. inwestycji na skutek wyeliminowania z obrotu prawnego decyzji Prezydenta Miasta K.z dnia [...] kwietnia 2007 r. o ustaleniu warunków zabudowy dla przedmiotowego zamierzenia inwestycyjnego, wyrokiem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie, sygn. akt II SA/Kr 196/08. W dalszym toku postępowania, decyzją nr [...] z dnia [...] stycznia 2011 r. Prezydent Miasta K., znak: [...], zatwierdził projekt budowlany i udzielił inwestorom pozwolenia na wykonanie wewnętrznych instalacji: elektrycznej, wodnej, centralnego ogrzewania oraz tynków i wylewek podposadzkowych, montaż warstw okładzinowych ocieplenia w ww. inwestycji. W wyniku wznowienia postępowania na wniosek osoby nie będącej stroną w postępowaniu Wojewoda [...] decyzją z dnia [...] listopada 2011 r., znak: [...], stwierdził nieważność powyższej decyzji. Decyzja Wojewody [...] stała się ostateczna w dniu [...] maja 2012 r. decyzją Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego, znak: [...] utrzymująca w mocy zaskarżoną decyzję Wojewody [...]. W dniu [...] lipca 2012 r. Prezydent Miasta K. decyzją nr [...] umorzył postępowanie w zakresie wykonanych na podstawie ww. decyzji z dnia [...] kwietnia 2008 r. i dnia [...] stycznia 2011 r. robót budowlanych oraz zatwierdził projekt budowlany obejmujący całość zamierzenia budowlanego, tzn. "Budowli budynku mieszkalnego jednorodzinnego, wolnostojącego z garażem podziemnym, wewnętrznymi instalacjami: elektryczną, wodno-kanalizacyjną, gazową, c.o., wentylacji, odgromową oraz zjazdem z ulicy na dz. nr [...] i [...] obr. [...] K., przy ul. [...] w K.." Ponadto Prezydent udzielił pozwolenia inwestorom na wykonanie następujących robót budowlanych – wykończeniowych: okładziny posadzek i schodów, montażu szklanej balustrady klatki schodowej oraz montażu elementów osprzętu elektrycznego w ww. inwestycji. Powyższa decyzja wzbudziła zastrzeżenia skarżących, w związku z czym w dniu [...] kwietnia 2013 r. złożyli wniosek o stwierdzenie jej nieważności. Skarżący zarzucili Prezydentowi, że nie uwzględnił ich jako stron postępowania, zakończonego skarżoną decyzją, pomimo, że zarówno organy wyższego rzędu, jak i sądy administracyjne stwierdziły, że działka skarżących znajduje się w obszarze oddziaływania spornej inwestycji, w związku z czym posiadają interes prawny w występowaniu jako strona w skarżonym postępowaniu. Ponadto skarżący zarzucili przedmiotowej decyzji, że zatwierdziła projekt budowlany, który jest niezgodny z udzielonymi warunkami zabudowy oraz przepisami prawa budowlanego, co w konsekwencji prowadzi do ograniczenia ich możliwości zagospodarowania własnej działki. W szczególności skarżący zarzucili inwestycji, że określa niezgodny z warunkami zabudowy wskaźnik zabudowy oraz zagospodarowania terenu realizowanej inwestycji. Podany przez projektanta wskaźnik zabudowy równy 20,9% nie uwzględnia bowiem istotnego obiektu tzn. windy samochodowej umieszczonej od północnej strony budynku znajdującej się w 4-metrowym pasie przy granicy z działką nr [...], której właścicielami są skarżący. Wojewoda [...] decyzją z dnia [...] grudnia 2013 r. odmówił stwierdzenia nieważności zaskarżonej decyzji Prezydenta Miasta K. z [...] lipca 2012 r. Organ I instancji wydał decyzję na podstawie art. 104 § 1, art. 156, art. 157 § 1 i § 2, art. 158 § 1 k.p.a. oraz art. 81 ust. l pkt 2 i art. 82 ust. 3 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (jednolity tekst z 2013 r., Dz. U. poz. 1409), zwanej dalej w skrócie "pr.bud.". Przedmiotowe pozwolenie na budowę nie obejmuje budowy obiektu - budynku mieszkalnego jednorodzinnego, budynek ten został bowiem realizowany zgodnie z decyzją o pozwoleniu na budowę z [...] kwietnia 2008 r. i jego realizacja nastąpiła w czasie gdy decyzja ta funkcjonowała w obrocie prawnym przed jej uchyleniem. Fakt ten potwierdziły przeprowadzone kontrole organu nadzoru budowlanego. W treści wniosku skarżący wnieśli o stwierdzenie nieważności decyzji Nr [...] Prezydenta Miasta K. wydanej [...] lipca 2012 r., gdyż ich zdaniem naruszone zostały przepisy techniczno budowlane dotyczące lokalizacji obiektu przy granicy działki (tj. garaż z platformą windy samochodowej). Organ wskazał, że nie są normowane przepisami prawa odległości, do granicy działki, podziemnych części budynku. W przedmiotowej sprawie zgodnie z zatwierdzonym projektem budowlanym, podziemną częścią budynku jest garaż podziemny usytuowany przy granicy działki skarżących. Zarówno płyta stropu nad garażem, jak i jej część będąca platformą windy samochodowej nie świadczą, że jest to nadziemna część tego obiektu, dlatego nie znajduje potwierdzenia zarzut naruszenia parametru powierzchni zabudowy określony decyzją o warunkach zabudowy, gdyż podziemna część budynku nie jest wliczana do powierzchni zabudowy. Podnoszona okoliczność braku udziału w postępowaniu o pozwolenie na budowę nie stanowi podstawy do stwierdzenia nieważności decyzji pozwolenia na budowę. Przy ustalaniu listy stron postępowania organ administracji analizuje obszar oddziaływania projektowanego obiektu. Obiekty budowlane mogą wprowadzać ograniczenia w zagospodarowaniu terenu w ich otoczeniu i w związku z tym wyznacza się obszar oddziaływania obiektu a następnie zgodnie z art. 28 Pr.bud., właściciele, użytkownicy wieczyści lub zarządcy nieruchomości znajdujących się w obszarze oddziaływania obiektu uznani są za strony postępowania. Nie każde ograniczenie w zagospodarowaniu terenu sąsiedniego ,jakie może wprowadzać projektowany obiekt, świadczy o rażącym naruszeniu prawa. Po przeanalizowaniu zagadnienia, czy zachodzi przesłanka opisana w art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a., jaką jest rażące naruszenie prawa, organ I instancji doszedł do wniosku, że w niniejszej sprawie nie doszło do rażącego naruszenia prawa. Na skutek odwołania skarżących Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego decyzją z dnia [...] lipca 2014 r., znak: [...], uchylił w całości ww. decyzję Wojewody [...]. Z kolei Wojewódzki Sąd Administracyjny wyrokiem z dnia 19 maja 2015 r., sygn. akt VII SA/Wa 2130/14, uchylił powyższą decyzję Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego. Od decyzji Wojewody [...] z dnia [...] grudnia 2013 r. ponowne odwołanie w dniu [...] stycznia 2014 r. złożyli M. C., S.R. oraz C. C.. W odwołaniu skarżący ponowili zarzuty przedstawione w opisanym powyżej wniosku o stwierdzenie nieważności decyzji Prezydenta Miasta K. z dnia [...] lipca 2012 r. Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego decyzją z dnia [...] listopada 2015 r., znak; [...], utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję. Jako podstawę prawną zaskarżonego rozstrzygnięcia wskazano art. art. 138 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (tj. Dz. U. z 2013 r., poz. 267 ze zm.), w związku z wyrokiem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 19 maja 2015 r., sygn. akt VII SA/Wa 2130/14. Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego, odnosząc się do zarzutu naruszenia wskaźnika wielkości powierzchni nowej zabudowy, wskazał, że kwestionowana platforma windy samochodowej została uwzględniona w ramach wskaźnika powierzchni utwardzonej jako element służący obsłudze komunikacyjnej inwestycji. Jednocześnie organy administracji architektomczno-budowlanej nie mają uprawnień do kwestionowania sposobu ani prawidłowości wyliczeń powierzchni zabudowy czy też powierzchni biologicznie czynnej przedstawionych przez projektanta. Organ odwoławczy, w nawiązaniu do podnoszonego przez skarżących w toku sprawy zarzutu usytuowania platformy windy samochodowej niezgodnie z § 12 ust. 7 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (Dz. U. z 2002 r. Nr 75, poz. 690 z późn. zm. – wg stanu prawnego na dzień wydania kontrolowanej decyzji), wskazał, że w jego ocenie platforma windy nie jest obiektem budowlanym w rozumieniu art. 3 pkt 1 lit. a, b i c pr.bud.. Należy ją zakwalifikować jako urządzenie techniczne. Przepisy szeroko rozumianego prawa budowlanego nie przewidują zaś ograniczeń w przedmiocie usytuowania tego typu urządzeń. Ponadto organ drugiej instancji wyjaśnił, odnosząc się do zarzutów odwołania skarżących, że w ramach niniejszego postępowania organ drugiej instancji ocenia jedynie zgodność z przepisami prawa inwestycji w jej projektowanym kształcie. Kwestie faktycznego wykonywania robót budowlanych oraz ich zgodności z projektem pozostają natomiast we właściwości organów nadzoru budowlanego. Odnosząc się do zarzutu naruszenia § 271 i nast. ww. rozporządzenia z dnia 12 kwietnia 2002 r., Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego stwierdził, że nie znajduje on potwierdzenia. Należy zauważyć, że sama konstrukcja platformy windy samochodowej nie niesie ze sobą jakiegokolwiek zagrożenia pożarowego. Następnie organ wyjaśnił, że stosownie do art. 34 pr.bud. projekt budowlany składa się z projektu zagospodarowania działki lub terenu oraz projektu architektoniczno-budowlanego. Organ nie jest uprawniony do badania zgodności projektu architektoniczno-budowlanego z przepisami techniczno-budowlanymi oraz innymi przepisami prawa, poza przepisami określającymi wymogi ochrony środowiska. W konsekwencji, w odniesieniu do projektu architektoniczno-budowlanego organ administracji architektoniczno-budowlanej bada wyłącznie, czy zostało złożone stosowne oświadczenie o sporządzeniu projektu budowlanego zgodnie z obowiązującymi przepisami oraz zasadami wiedzy technicznej. W przedmiotowej sprawie projekt budowlany został sporządzony przez osoby posiadające wymagane uprawnienia budowlane, które w czasie wykonania ww. projektu budowlanego były członkami właściwej izby samorządu zawodowego. Jednocześnie projektanci złożyli oświadczenia o zgodności projektu z obowiązującymi normami i przepisami oraz zasadami wiedzy technicznej. W ocenie Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego kontrolowana decyzja Prezydenta Miasta K. z dnia [...] lipca 2012 r., nie jest obarczona żadną z wad wymienionych w art. 156 § 1 k.p.a. Stąd też organ drugiej instancji utrzymał w mocy decyzję Wojewody [...] z dnia [...] grudnia 2013 r. Dodatkowo organ wyjaśnił, odnosząc się do argumentacji odwołania, że brak udziału strony w postępowaniu może stanowić wyłącznie przesłankę do wznowienia postępowania (art. 145 § 1 pkt 4 k.p.a.), a nie stwierdzenia nieważności. Odnosząc się natomiast do zarzutu naruszenia art. 33 ust. 3 pkt 2 pr.bud., GINB stwierdził, że jest on bezzasadny. Zgodnie z tym przepisem, do wniosku o pozwolenie na budowę obiektów budowlanych, których projekty budowlane zawierają nowe, niesprawdzone w krajowej praktyce, rozwiązania techniczne, nieznajdujące podstaw w przepisach i Polskich Normach, należy dołączyć specjalistyczną opinię wydaną przez osobę fizyczną lub jednostkę organizacyjną wskazaną przez właściwego ministra. W pierwszej kolejności należy podkreślić, że przedmiotowa winda nie jest obiektem budowlanym, lecz urządzeniem technicznym. Ponadto w żaden sposób nie można uznać go za nowatorskie, tego typu urządzenia nie są bowiem rzadkością. Nie godząc się z powyższym rozstrzygnięciem Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego M. C., S. R. oraz C. C. w dniu [...] grudnia 2015 r. złożyli do WSA skargę na ww. decyzję, wnosząc o jej uchylenie. Skarżący zarzucił decyzji organu drugiej instancji naruszenie art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a. w zw. z art. 28 pr.bud. poprzez nie uznanie ich za stronę postępowania, w sytuacji gdy jako właściciele działki sąsiadującej z inwestycją znajdują się w obszarze jej oddziaływania. Ponadto skarżący wskazali na błędne zakwalifikowanie elementów rozwiązań techniczno-budowlanych (obiekt – szyb windy i urządzenie techniczne – sama winda), jako podziemną część budynku, uznaną przez Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego, jako urządzenie techniczne. Skarżący wskazali, że szczegółowa analiza przedstawionych argumentów została przedstawiona odwołaniu od decyzji Wojewody [...] z dnia [...] grudnia 2013 r. W odpowiedzi na skargę z dnia [...] stycznia 2016 r. Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego Organ drugiej instancji podtrzymał swoje stanowisko w sprawie, wnosząc o jej oddalenie w całości. Organ drugiej instancji odesłał do wyczerpującego uzasadnienia, przedstawionego w skarżonej decyzji. Należy również dodać, że w dniu [...] grudnia 2016 r. uczestnik postępowania i zarazem inwestor W. G., złożył pismo procesowe, wyrażające jego ocenę zarzutów skargi. Inwestor zakwestionował trzy zarzuty zawarte w skardze, uznając je za niemające podstawy prawnej. W związku z tym wniósł o oddalenie skargi. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Na wstępie Sąd orzekający w niniejszej sprawie podkreśla, że zgodnie z art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (tekst jedn. Dz. U. z 2014 r. poz. 1647 z późn. zm.) zadaniem Sądu jest dokonanie kontroli zaskarżonego aktu administracyjnego pod względem zgodności z prawem, czyli prawidłowości zastosowania przepisów obowiązującego prawa oraz trafności ich wykładni. Jednocześnie stosownie do treści art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz. U. z 2016 r., poz. 718 ze zm.; zwanej dalej "p.p.s.a.") sąd administracyjny rozstrzyga w granicach danej sprawy, nie będąc jednak związanym zarzutami i wnioskami skargi ani powołaną podstawą prawną. W niniejszej sprawie Sąd stwierdza, że decyzja Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] listopada 2015 r. jest prawidłowa, a w związku z tym skarga na decyzję organu drugiej instancji utrzymującą w mocy decyzję Wojewody [...] z dnia [...] grudnia 2013 r. jest bezzasadna. Nie bez znaczenia dla oceny zgodności z prawem postępowania prowadzonego przez organ drugiej instancji oraz podjętej przezeń decyzji może być fakt, że zaskarżona decyzją jest kolejnym aktem wydanym przez organ w przedmiotowej sprawie. Jak wspomniano w pierwszej części uzasadnienia, w dniu 19 maja 2015 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, wyrokiem w sprawie o sygn. akt VII SA/Wa 2130/14, uchylił w całości decyzję Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] lipca 2014 r., znak: [...]. Tą właśnie decyzją organ nadzoru budowlanego rozstrzygał o zgodności z prawem decyzji Wojewody [...] z dnia [...] grudnia 2013 r. Sprawa inwestycji zlokalizowanej na działkach o numerach ewid. [...] i [...], obr. [...] K., przy ul. [...] w K., była więc organowi nadzoru budowlanego dobrze znana. Po szczegółowej analizie akt niniejszej sprawy Sąd w pełni podziela stanowisko organu, który wydał zaskarżoną decyzję. W szczególności na podkreślenie zasługuje okoliczność, że przedmiotowe postępowanie toczy się w szczególnym trybie, przewidzianym w przepisach kodeksu postępowania administracyjnego, a mianowicie na podstawie art. 156 § 1 k.p.a. Oznacza to, że zadaniem organu nie było rozpatrywanie sprawy w jej prawnej i faktycznej złożoności, a jedynie rozstrzygnięcie o tym, czy w danej sprawie zaistniała którakolwiek z przesłanek uzasadniających stwierdzenie nieważności zaskarżonej decyzji. Sąd stwierdza, że zarzuty podnoszone w skardze nie uzasadniają, wbrew ich dosłownemu brzmieniu, twierdzenia o rażącym naruszeniu prawa, którego miał się dopuścić organ drugiej instancji. Tak jak twierdzi Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego, ale także W. G., uczestnik postępowania w swoim piśmie procesowym z dnia [...] grudnia 2016 r., pierwszy zarzut skarżących jest całkowicie nietrafny. Pominięcie skarżących, będących właścicielami działki nr [...], przylegającej do działki inwestycyjnej w postępowaniu zakończonym decyzją Prezydenta Miasta K. z dnia [...] lipca 2012 r., nr [...], stanowi przesłankę ewentualnego wznowienia postępowania, ale nie podstawę do stwierdzenia nieważności powołanej decyzji Prezydenta. Art. 145 § 1 pkt 4 k.p.a. przewiduje, że postępowanie zakończone decyzją ostateczną należy wznowić, jeśli strona bez własnej winy nie brała udziału w postępowaniu. Sąd nie rozstrzyga w tym miejscu, czy w przypadku złożenia przez skarżących wniosku o wznowienie postępowania zakończonego decyzją Prezydenta z dnia [...] lipca 2012 r., może dojść do uchylenia przedmiotowej decyzji ze względu na art. 146 § 1 i § 2 k.p.a. Sąd wskazuje jednak, że brak udziału strony w postępowaniu nie jest wskazany w art. 156 § 1 k.p.a., jako przesłanka nieważności decyzji. Sąd nie uznał również za zasadne argumentów skarżących, że w postępowaniu zakończonym powołaną wyżej decyzją Prezydenta z dnia [...] lipca 2012 r. doszło do błędnego zakwalifikowania windy samochodowej, zainstalowanej przez inwestorów, jako urządzenie techniczne, zamiast jako obiekt budowlany. Sąd zwraca uwagę, że powołana przez skarżących ekspertyza – opinia techniczna rzeczoznawcy Głównego Urzędu Nadzoru Budowlanego oznaczona datą [...] maja 2015 r. (k. 11 akt sądowych), lecz według oświadczenia organu drogiej instancji zawartego w odpowiedzi na skargę doręczona organowi dopiero w dniu [...] grudnia 2015 r., czyli miesiąc po wydaniu zaskarżonej decyzji Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego. Dokument ten nie mógł być zatem wzięty pod uwagę przy wydawaniu zaskarżonej decyzji. W aktach sprawy nie znajduje się oryginał ani kopia zwrotnego poświadczenia odbioru przesyłki w tym zakresie. Skoro jednak skarżąca nie kwestionuje oświadczenia organu w tak istotnej dla niej sprawie Sąd również nie ma podstawy aby owo oświadczenie podawać w wątpliwość. Należy przy tym dodać, że nawet gdyby wskazana opinia techniczna była dostępna organowi drugiej instancji przed wydaniem decyzji, nie uwzględnienia takiej decyzji nie można byłoby uznać za rażące naruszenie prawa. Ocena dowodów zgromadzonych w postępowaniu administracyjnym jest obowiązkiem organu podejmującego decyzję. Zgodnie z art. 77 § 1 w związku z art. 80 k.p.a. organ administracji publicznej jest obowiązany w sposób wyczerpujący rozpatrzyć cały materiał dowodowy i stwierdzić, czy okoliczność podnoszona przez strony, w tym wypadku przez skarżących została udowodniona. Ocena złożonych dowodów zawiera jednak pewien element swobodnego uznania przysługującego organowi, ze względów faktycznych, zwłaszcza technicznych. W wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 9 lipca 2014 r., sygn. akt I SA/Wa 1047/14 wskazano, że "w orzecznictwie sądów administracyjnych utrwalony jest pogląd co do niezwiązania organu opinią rzeczoznawcy. Zatem uprawniony jest wniosek, że prawodawca zapewnił organom administracji publicznej - procedujących w sprawach, w których dowodem jest opinia specjalisty - swobodę oceny ekspertyzy". Powołane stanowisko dotyczyło oceny operatu szacunkowego i było bezpośrednio wyrażone przez stronę skarżącą, lecz sąd w wyroku podzielił ten pogląd. Można zatem przyjąć, że przedstawione stanowisko może być per analogiam odniesione do niniejszej sprawy. W takim kontekście nawet nieuwzględnienie przedmiotowej opinii nie mogłoby być uznane za rażące naruszenie prawa, a tylko takie mogłoby uzasadniać uchylenie zaskarżonej decyzji Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego. Podstawą uchylenia zaskarżonej decyzji nie może być również zarzut wydania decyzji Prezydenta Miasta K. z dnia [...] lipca 2012 r. bez wykonania wcześniejszej decyzji Wojewody [...] z dnia [...] listopada 2011 r. Przedmiotem oceny legalności określonego aktu administracyjnego w postępowaniu nieważnościowym są, jak wskazano wyżej, jedynie przesłanki wymienione w art. 156 § 1 k.p.a. Aby uchylić zaskarżoną decyzję Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] listopada 2015 r., należałoby wykazać, że organ administracji utrzymał w mocy akt administracji (decyzję) obarczony wadą bezwzględnej nieważności. Okoliczność taka nie ma miejsca w rozpatrywanej sprawie, w związku z czym zarzut skarżących nie może być uznany za podstawę uchylenia zaskarżonej decyzji. Biorąc pod uwagę przedstawioną analizę przepisów prawa mających zastosowanie w rozpatrywanej sprawie, zasady rozumowania prawniczego i okoliczności faktyczne istotne w sprawie, Sąd w pełni podzielił stanowisko organu, który wydał zaskarżoną decyzję. Sąd stwierdził, że zaskarżona decyzja jest prawidłowa, a skarga całkowicie niezasadna. Mając na uwadze powyższe, na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz. U. z 2016 r., poz. 1259, ze zm.), Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie orzekł jak w sentencji.