VII SA/Wa 2079/17

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, w składzie następującym: Przewodniczący: sędzia WSA Krystyna Tomaszewska po rozpoznaniu w dniu 26 lutego 2018 r. na posiedzeniu niejawnym sprzeciwu R. B. od postanowienia starszego referendarza sądowego z dnia 8 grudnia 2018 r. sygn. akt VII SA/Wa 2079/17 o odmowie przyznania prawa pomocy poprzez zwolnienie od kosztów sądowych w sprawie ze skargi R. B. na decyzję [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] lipca 2017 r., nr [...] w przedmiocie umorzenia postępowania administracyjnego w postępowaniu wznowieniowym postanawia: utrzymać w mocy postanowienie starszego referendarza sądowego z dnia 08 grudnia 2017 r. sygn. akt VII SA/Wa 2079/17. Skarżący wniósł skargę na decyzję [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] lipca 2017 r., nr [...] w przedmiocie umorzenia postępowania administracyjnego w postępowaniu wznowieniowym. Pismem z dnia 3 października 2017 r. skarżący zawnioskował o przyznanie prawa pomocy poprzez zwolnienie z kosztów sądowych w niniejszej sprawie. We wniosku powołano się na okoliczność, że wnioskodawca pozostaje w obiektywnie trudnej sytuacji finansowej, przez co nie jest w stanie pokryć kosztów sądowych bez uszczerbku dla sytuacji majątkowej i osobistej. Następnie, na skutek wykonania zarządzenia starszego referendarza, do Sądu wpłynął wniosek PPF dotyczący zwolnienia od kosztów sądowych. W formularzu wskazano, że wnioskodawca samodzielnie prowadzi gospodarstwo domowe. Ponadto powtórzono, iż wobec obiektywnie trudnej sytuacji materialnej wnioskodawca nie jest w stanie ponieść kosztów sądowych w sprawie. Innych danych w formularzu PPF nie zawarto. Postanowieniem z dnia 8 grudnia 2017 r., starszy referendarza sądowy odmówił skarżącemu przyznania prawa pomocy w zakresie częściowym poprzez zwolnienie od kosztów sądowych. Wnioskodawca wniósł sprzeciw od ww. orzeczenia starszego referendarza, w któremu zarzucił obrazę art. 252 § 2 P.p.s.a. przez niewłaściwe zastosowanie i uznanie, że skarżący nie złożył wniosku o przyznanie prawa pomocy skutkującego zwolnieniem z kosztów. W uzasadnieniu sprzeciwu, skarżący kwestionuje ustalenia poczynione przez starszego referendarza. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Sprzeciw nie zasługuje na uwzględnienie. Na podstawie art. 260 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2017 r. poz. 1369 z późn. zm., dalej: P.p.s.a.), w brzmieniu obowiązującym od 15 sierpnia 2012 r. na podstawie art. 2 w związku z art. 1 pkt 73 ustawy z dnia 9 kwietnia 2015 r. o zmianie ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2015 r., poz. 658), rozpoznając sprzeciw od zarządzenia i postanowień, o których mowa w art. 258 § 2 pkt 6–8, sąd wydaje postanowienie, w którym zaskarżone zarządzenie lub postanowienie referendarza sądowego zmienia albo utrzymuje w mocy (§ 1). W sprawach, o których mowa w § 1 przywołanego przepisu, wniesienie sprzeciwu od zarządzenia lub postanowienia referendarza sądowego wstrzymuje jego wykonalność. Sąd orzeka jako sąd drugiej instancji, stosując odpowiednio przepisy o zażaleniu (§ 2). Sąd rozpoznaje sprawę na posiedzeniu niejawnym (§ 3). W niniejszej sprawie wnioskodawca poprzestał wyłącznie na wskazaniu okoliczności, że pozostaje w obiektywnie trudnej sytuacji finansowej, przez co nie jest w stanie pokryć kosztów sądowych bez uszczerbku dla sytuacji majątkowej i osobistej. Mając na uwadze powyższe, oraz analizę akt sprawy, Sąd w pełni podziela ustalenia referendarza sądowego, że skarżący nie kwalifikuje się do przyznania prawa pomocy. Sąd w pełni podzielił także ustalenie st. referendarza sądowego, iż złożone oświadczenie co do sytuacji majątkowej skarżącego budzi uzasadnione wątpliwości. We wniesionym sprzeciwie skarżący nie podniósł okoliczności które podważyły ww. ustalenia. Wniesiony środek zaskarżenia stanowi wyłącznie polemikę z ustalenia poczynionymi przez st. referendarza sądowego. Ponadto należy przy tym zauważyć, iż wnioskodawca w tym zakresie ogranicza się wyłącznie do artykułowania zarzutów - nie przedstawiając przy tym odpowiednich dokumentów na ich poparcie. Skarżący, wnosząc skargę do tutejszego Sądu, musi mieć świadomość, że postępowanie sądowe wiąże się z ponoszeniem kosztów, a wyjątkiem od zasady odpłatności za wszczęcie postępowania sądowoadministracyjnego jest możliwość uzyskania zwolnienia np. z obowiązku uiszczenia wpisu. Jednak "prawo pomocy nie jest instytucją przysługującą osobom uznającym się za niezamożne, a osobom, które taki fakt wykażą stosownymi dokumentami i oświadczeniami" (postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z 22 stycznia 2015 r., sygn. akt I OZ 21/15, LEX nr 1 640 412). W tym stanie rzeczy Sąd – na mocy art. 260 P.p.s.a. – orzekł jak w sentencji postanowienia.