VII SA/Wa 2085/12

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Bożena Więch - Baranowska, Sędzia WSA Włodzimierz Kowalczyk (spr.), Sędzia WSA Paweł Groński, Protokolant Spec. Eliza Jędrasik, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 22 marca 2013 r. sprawy ze skargi S. S. na decyzję [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] czerwca 2012 r. nr [...] w przedmiocie umorzenia postępowania administracyjnego skargę oddala Zaskarżoną decyzją z dnia [...] czerwca 2012 r., Nr [...][...] Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego, działając na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (tekst jednolity: Dz. U. z 2000 r. Nr 98, poz. 1071 ze zm.), dalej: "kpa" po rozpatrzeniu odwołania S. S. od decyzji Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w O. z dnia [...] marca 2012 r., Nr [...] umarzającej postępowanie administracyjne wszczęte wnioskiem S.S. w sprawie schodów z płytą betonową oraz fundamentem na nieruchomości oznaczonej nr ewid. [...],[...],[...],[...] położonej przy ul. O. [...] w miejscowości B., powiat [...], stanowiącej własność K. i T. O., ponieważ stało się ono bezprzedmiotowe, utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję. Z akt postępowania administracyjnego wynika, że w związku z wnioskiem S. S. w sprawie schodów z płytą betonową oraz fundamentem, powstałych samowolnie, na posesji przy ulicy O. [...] w B., stanowiącej własność K. i T. O., PINB po przeprowadzeniu postępowania wyjaśniającego, pismem z dnia 23 października 2008 r., znak: [...] zajął stanowisko oraz poinformował wnioskodawcę o braku podstaw do wszczęcia postępowania administracyjnego w tej sprawie. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie wyrokiem z dnia 16 lipca 2009 r., sygn. akt VII SAB/Wa 47/07, po rozpoznaniu skargi S. S. zobowiązał PINB w O. do załatwienia sprawy wszczętej wnioskiem S. S. z dnia 6 października 2008 r. dot. schodów z płytą betonową oraz fundamentem, na nieruchomości położonej przy ul. O. [...] w miejscowości B., poprzez wydanie decyzji administracyjnej, w terminie 30 dni, od dnia zwrotu akt wraz z prawomocnym orzeczeniem sądu. W związku z ww. wyrokiem w dniu wyniku 20 października 2009 r. przeprowadzono oględziny, z których wynika, że istniejące schody wejściowe z płytą spocznikową, połączone z istniejącą konstrukcją budynku mieszkalnego jednorodzinnego, stanowiące jego część składową i jedyną drogę ewakuacyjną z pomieszczeń budynku z terenem i przestrzenią otwartą. Schody o wymiarach w rzucie 2,50m/2,17m (3 stopnie wys. 13cm i szer. 60cm) z płytą betonową o wym. 4,05m (długość) i 2,50m (szerokość), zlokalizowano w szczycie budynku od podwórka, od ulicy P., w odległości około 12,85m od istniejącego ogrodzenia betonowego, wydzielającego działkę sąsiednią S. S.. Ustalono także, iż ta część budynku niewidoczna jest od strony działki wnioskodawcy i przedziela ją budynek mieszkalny. Ponadto nie stwierdzono jakichkolwiek przesłanek, że istniejące schody wejściowe do budynku są samowolą budowlaną. W oparciu o dokonane ustalenia PINB uznał, że schody z płytą betonową oraz fundamentem nie znajdują się w obszarze bezpośredniego oddziaływania na działkę sąsiednią oznaczoną nr ewid. [...] i nie mają wpływu na sposób jej zagospodarowania, w rozumieniu art. 3 pkt. 20 wyżej cyt. Ustawy oraz nie narusza przepisów § 12 ust. 5 pkt 1 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (Dz. U. z 2002r. Nr 75, poz. 690 ze zm.), dalej: "rozporządzenia". Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego w O. decyzją z dnia [...] listopada 2009 r., Nr [...], na podstawie art. 105 § 1 kpa, umorzył postępowanie administracyjne, w sprawie schodów z płytą betonową oraz fundamentem, na posesji przy ulicy O. [...] w miejscowości B., ponieważ zostało wszczęte na wniosek S. S. nie posiadającego legitymacji procesowej strony, w rozumieniu art. 28 kpa. Następnie [...] Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego w W. decyzją z dnia [...] stycznia 2010 r., nr [...] utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję organu pierwszej instancji. Z kolei WSA w Warszawie wyrokiem z dnia 8 czerwca 2010 r., sygn. akt VII SA/Wa 585/10 uchylił zaskarżoną decyzję [...] WINB z dnia [...] stycznia 2010 r. oraz poprzedzającą ją decyzję PINB z dnia [...] listopada 2009 r. Przy ponownym rozpoznaniu sprawy PINB stwierdził, że stan faktyczny przedmiotu sprawy nie jest tożsamy ze stanem faktycznym ustalonym w dacie wydania zaskarżonej decyzji PINB, gdyż schody z płytą betonową oraz fundamentem, będące przedmiotem postępowania, zostały rozebrane, z uwagi na prowadzoną przez K. i T. O. nową inwestycję - rozbudowa budynku mieszkalnego, na działkach nr ew. [...],[...],[...],[...] w miejscowości B. ul. O. [...], w oparciu o ostateczną decyzję zatwierdzającą projekt budowlany i udzielającą pozwolenia na budowę, z dnia [...] marca 2009 r., nr [...] wydaną z up. Starosty O. przez Naczelnika Wydziału Architektury i Budownictwa. W wyniku kontroli z dnia 5 sierpnia 2010 r. mającej na celu stwierdzenie zgodności wykonanych robót budowlanych z zatwierdzonym projektem budowlanym i warunkami udzielonego pozwolenia na budowę ustalono m.in., że rozbudowy budynku mieszkalnego w części wiatrołapu dokonano w miejscu istniejących schodów wejściowych do budynku, przy czym jak ustalono dokonano rozbiórki istniejących schodów ze względu na realizację nowego obiektu. W efekcie ustalenia, że schody z płytą betonową oraz fundamentem, na nieruchomości położonej przy ul. O. [...] w B., po zrealizowaniu przez K. i T. O. rozbudowy budynku mieszkalnego zostały rozebrane, a w ich miejscu powstał zupełnie nowy obiekt – wiatrołap, PINB w O. decyzją z dnia [...] września 2010 r., nr [...] umorzył postępowanie administracyjne w ww. sprawie schodów z płytą betonową oraz fundamentem, ponieważ stało się ono bezprzedmiotowe. Decyzją z dnia [...] grudnia 2010 r., nr [...],[...] Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego utrzymał w mocy decyzję PINB w O. z dnia [...] września 2010 r., a Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, wyrokiem z dnia 8 lipca 2011 r., sygn. akt VII SA/Wa 240/11, po rozpoznaniu skargi S. S., uchylił decyzję [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] grudnia 2010 r. oraz decyzję Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w O. z dnia [...] września 2010 r. W ocenie Sądu organy obu instancji przeprowadziły postępowanie administracyjne z naruszeniem przepisów art. 7, poprzez niedostateczne wyjaśnienie stanu faktycznego sprawy, oraz art. 77, art. 80 i art. 107 kpa spowodowane niedopełnieniem obowiązku wyczerpującego zebrania i rozpatrzenia materiału dowodowego. Rozpoznając sprawę po raz kolejny w związku z ww. wyrokiem z dnia 8 lipca 2011 r., sygn. akt VII SA/Wa 240/11, PINB, na podstawie posiadanych dokumentów oraz po przesłuchaniu świadków stwierdził, że przedmiot niniejszego postępowania został całkowicie rozebrany przy realizowanej nowej zupełnie niezależnej od tych elementów inwestycji o całkowicie nowych parametrach technicznych. Ponadto organ ustalił, że przedmiot niniejszego postępowania, tj. schody z płytą betonową oraz fundamentem nie były elementami obiektów, których rozbiórkę nakazano decyzjami z dnia [...] stycznia 2006r., nr [...] oraz z dnia [...] stycznia 2006r., nr [...], lecz były obiektami samodzielnymi i niezależnymi od innych, które znajdują się na nieruchomości K. i T. O. Dodatkowo organ wskazał, że przedmiot niniejszego postępowania nie znajdował się w obszarze oddziaływania na działkę skarżącego (wejście zlokalizowane od strony działki Państwa O. i przesłonięte samym budynkiem mieszkalnym w odległości ok. 12,85m od ogrodzenia oddzielającego działkę skarżącego). W związku z ustaleniem, że przedmiot niniejszego postępowania w postaci: schodów z płyta betonową oraz fundamentem został całkowicie rozebrany, Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego w O. decyzją z dnia [...] marca 2012 r., Nr [...] umarzył postępowanie administracyjne wszczęte wnioskiem S. S. w sprawie schodów z płytą betonową oraz fundamentem na nieruchomości oznaczonej nr ewid. [...],[...],[...],[...]położonej przy ul. O. [...] w miejscowości B., powiat o., stanowiącej własność K. i T. O., ponieważ stało się ono bezprzedmiotowe. Na skutek wniesionego przez S. S. odwołania [...] Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego decyzją z dnia [...] czerwca 2012 r., Nr [...] utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję. Rozpoznając odwołanie, organ wskazał, że nie budzi wątpliwości, iż przedmiot niniejszego postępowania został całkowicie rozebrany przy realizowanej nowej zupełnie niezależnej od tych elementów inwestycji o całkowicie nowych parametrach technicznych. Zdaniem organu II instancji organ powiatowy, zgodnie z zaleceniami wyroku WSA zapadłego w sprawie, przeprowadził wnikliwą analizę w kwestii ustalenia czy schody z płytą betonową oraz fundamentem były elementami budynku gospodarczego z częścią zadaszonego tarasu czy wiatrołapu przy istniejącym budynku mieszkalnym - obiektów, w stosunku do których organ powiatowy nakazał rozbiórkę, (decyzja z dnia [...] sierpnia 2005 r. - utrzymana w mocy decyzją [...] WINB z dnia [...] stycznia 2006 r., nr [...] oraz decyzja z dnia [...] września 2005 r., utrzymana w mocy decyzją [...]WINB z dnia [...] stycznia 2006 r., nr [...]), czy były obiektami samodzielnymi i niezależnymi od innych, które znajdują się na nieruchomości K[...] i T[...] O. W ocenie [...]WINB schody z płytą betonową oraz fundamentem były elementami samodzielnymi zawsze przynależnymi do istniejącego budynku mieszkalnego, a nie elementami w/w budynku. Ponadto w ocenie [...]WINB, w rozpatrywanej sprawie zachodzi brak możliwości realnej oceny stanu faktycznego przez skarżącego, gdyż przedmiotowe schody usytuowane w odległości 12,85 m od działki S. S. nie oddziałują na jego nieruchomość, a fakt zasłonięcia schodów budynkiem mieszkalnym powoduje niemożność faktycznej oceny stanu wykonanych robót tj. etapów ich realizacji czy ewentualnej rozbiórki poszczególnych elementów. Skargę na powyższą decyzję do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie wniósł S. S., dochodząc uchylenia decyzji organów obu instancji. Skarżący zarzucił zaskarżonej decyzji naruszenie: 1. art. 76 § 3 kpa w związku z art. 78 § 2 kpa oraz art. 7 i 8 kpa, poprzez pominięcie wszystkich wniosków dowodowych skarżącego, to jest: dowodu z zeznań stron (w szczególności skarżącego), świadków M. G. i K. D., opinii biegłego Instytutu Techniki Budowlanej z zakresu budownictwa oraz dokumentacji fotograficznej przy jednoczesnym przeprowadzeniu wszystkich dowodów o które wnosił inwestor; 2. art. 75 § 1 kpa w związku z art. 77 § 1 kpa oraz art. 104 § 1 i 107 § 1 i 3 kpa, poprzez błędne uznanie, iż poprzednio istniejące na działce samowole budowlane nie miały związku z płytą fundamentową i schodami, stanowiącymi przedmiot niniejszego postępowania, bezkrytyczne uznanie prawdziwości wpisów w dzienniku budowy i zeznań świadków wskazanych przez inwestora wobec ich oczywistej sprzeczności z materiałem fotograficznym (zignorowanym przez organ) dokumentującym przebudową schodów oraz wiedzą stron przy jednoczesnym pominięciu wniosków dowodowych skarżącego, błędne uznanie iż zeznania świadków mogą zastąpić wiedzę specjalną, posiadaną przez biegłych oraz nie wyjaśnienie sprzeczności zeznań z dokumentacją fotograficzną, zwłaszcza gdy idzie o możliwości czasowe zrealizowania czynności stron, brak poinformowania skarżącego oraz innych stron postępowania o przeprowadzonych czynnościach przesłuchania świadków; przedmiotowe schody, fundament i płyta zostały rozebrane, podczas gdy brak jest opinii biegłego co do wykorzystania elementów samowoli to materiał zdjęciowy wskazuje jednoznacznie, iż dokonano przebudowy schodów, zaś płyta i fundament pozostały w stanie niezmienionym i uznanie iż postępowanie podlega umorzeniu z powodu rzekomego rozebrania obiektu, podczas gdy nielegalnie wzniesiony fundament oraz schody istnieją nadal (stare schody stanowią podstawę nowej konstrukcji schodów, nadal istnieje też płyta spocznikowa i fundament wiatrołapu); 3. naruszenie art. 153 p.p.s.a., poprzez brak ustaleń co do okoliczności których badanie nakazano w uzasadnieniu wyroku WSA w Warszawie z dnia 8 czerwca 2010 r., sygn. akt VII SA/Wa 585/10 oraz 8 lipca 2011 r., sygn. akt VII SA/Wa 240/11 to jest co do relacji przedmiotu niniejszej sprawy do postępowań uprzednio zakończonych decyzjami [...]WINB nr [...] oraz [...]; ustalenia czy schody, płyta spocznikowa i fundament są elementami samodzielnymi i skąd należy takie wnioski wyciągnąć; nieuwzględnieniu wniosków dowodowych skarżącego; braku ustalenia czy doszło do rozbiórki płyty spocznikowej i fundamentu a w konsekwencji błędne ustalenie iż naruszenie art. 24 § 3 kpa, poprzez uznanie iż możliwe jest rozpoznanie sprawy w I - instancji przez urzędnika, którego działania wywołać mogą wątpliwości co do jego bezstronności z uwagi na bezkrytyczną akceptację wniosków jednej ze stron i odmowę przeprowadzenia dowodów zgłoszonych przez skarżącego. Skarżący podkreślił, że fundament wiatrołapu i tzw. płyta spocznikowa w ogóle nie zostały rozebrane, zaś schody po odkuciu płytek zostały jedynie przebudowane i to w dniu 9 czerwca 2010 r. Zeznania świadków i zapisy dziennika budowy w żaden sposób nie pokrywają się z fotografiami, bowiem wskazują one na znacznie dłuższe prowadzenie tegoż procesu aniżeli materiał zdjęciowy (oraz inny zakres prac). Zdaniem skarżącego na zdjęciach nie widać aby schody, fundament i tzw. płyta spocznikowa była przedmiotem jakichkolwiek prac, o czym świadczą płytki, które pozostały w niezmienionym stanie w stosunku do roku 2009. W skardze podniesiono również, że w decyzji organu II instancji brak jest jakichkolwiek twierdzeń co do legalności budowy płyty fundamentowej w miejscu gdzie nigdy nie było schodów, bowiem jak wynika z wyrysów przedłożonych do akt sprawy oraz pisma Burmistrz B., wejście do budynku wraz z schodami mieściło się z innej jego strony. W odpowiedzi na skargę [...] Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego wniósł o jej oddalenie podtrzymując dotychczasowe ustalenia faktyczne i prawne oraz argumentację zawartą w zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Stosownie do dyspozycji art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2002 r. Nr 153, poz. 1269), sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej jedynie pod względem zgodności z prawem a więc prawidłowości zastosowania przepisów obowiązującego prawa oraz trafności ich wykładni. Uwzględnienie skargi następuje tylko w przypadku stwierdzenia przez Sąd naruszenia przepisów prawa materialnego lub istotnych wad w przeprowadzonym postępowaniu (art. 145 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.). Biorąc pod uwagę powyższe przepisy należy uznać, że skarga nie zasługuje na uwzględnienie, gdyż zaskarżona decyzja oraz poprzedzająca ją decyzja organu pierwszej instancji są zgodne z prawem materialnym i procesowym. W pierwszej kolejności należy wskazać, że sprawa schodów z płytą betonową oraz fundamentem na nieruchomości oznaczonej nr ewid. [...],[...],[...],[...] położonej przy ul. O. [...] w miejscowości B. była przedmiotem rozpoznania przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w sprawie sygn. akt VII SA/Wa 585/10 i VII SA/Wa 240/11. Przy rozpatrywaniu niniejszej sprawy należało zatem mieć na uwadze regulację prawną zawartą w art. 153 p.p.s.a., wedle którego ocena prawna i wskazania co do dalszego postępowania wyrażone w orzeczeniu sądu wiążą w sprawie ten sąd oraz organ, którego działanie, bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania było przedmiotem zaskarżenia. Związanie oceną prawną oznacza, że ani organ administracji, ani sąd administracyjny, nie mogą w przyszłości formułować innych, nowych ocen prawnych, które pozostawałyby w sprzeczności z poglądem wcześniej wyrażonym w uzasadnieniu wyroku i mają obowiązek podporządkowania się mu w pełnym zakresie. Ocena prawna traci moc wiążącą tylko w przypadku zmiany prawa, zmiany istotnych okoliczności faktycznych sprawy (ale tylko zaistniałych po wydaniu wyroku, a nie w wyniku odmiennej oceny znanych i już ocenionych faktów i dowodów) oraz w wypadku wzruszenia we właściwym trybie orzeczenia zawierającego ocenę prawną (por. wyrok NSA z dnia 10 stycznia 2012 r., sygn. akt II FSK 1328/10, zamieszczony na stronie internetowej Centralnej Bazy Orzeczeń Sądów Administracyjnych - http://orzeczenia.nsa.gov.pl). Przenosząc te rozważania na grunt niniejszej sprawy należy stwierdzić, że w obu wskazanych wyżej orzeczeniach wskazano, iż fundamentalne znaczenie dla ustalenia czy skarżący S. S. posiada przymiot strony w niniejszym postępowaniu ma określenie czy schody i betonowy fundament stanowiły część obiektów, których rozbiórkę nakazano decyzjami z dnia [...] stycznia 2006 r. nr [...] i z dnia [...] stycznia 2006 r. nr [...]. Pozytywna odpowiedz pozwala uznać, że skarżący posiada w niniejszym postępowaniu interes prawny. Dodatkowo w wyroku z dnia 8 lipca 2011 r. sygn. akt VII SA/Wa 240/11 wskazano, że postępowanie dowodowe w zakresie ustalenia faktu rozbiórki przedmiotowych schodów przeprowadzono z naruszeniem art. 7, 77, 80 i 107 K.p.a. Rozpatrując sprawę w tak zakreślonych płaszczyznach należy uznać, że organy administracji w pełni zastosowały się do oceny prawnej i wskazań co do dalszego postępowania wyrażonych we wcześniejszych wyrokach Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie. Odnosząc się do pierwszej z podniesionych wyżej kwestii należy zauważyć, że organy nadzoru budowlanego szczegółowo przedstawiły stan faktyczny dotyczący obiektów wzniesionych przez K. i T. O. w warunkach samowoli budowlanej, których nakazano rozbiórkę. W odniesieniu do budynku gospodarczego z zadaszonym tarasem wskazano, że znajdował się on w zupełnie innej części budynku mieszkalnego i w żaden sposób nie wiązał się z przedmiotowymi schodami. W związku z tym z pewnością nie stanowił jego elementu. Podobnie w odniesieniu pomieszczenia wiatrołapu organy przedstawiły przekonywujące uzasadnienie. W szczególności podniesiono, że w części, gdzie usytuowany był wiatrołap znajdowało się już wcześniej wejście do domu prowadzące przez istniejące schody i dokonana dobudowa wiatrołapu nie ingerowała w żaden sposób w ten istniejący fragment domu. Niezależnie od tego należy wskazać, że w aktach sprawy znajdują się postanowienia Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w O. z dnia [...] marca 2008 r. nr [...] i [...] sierpnia 2008 r. nr [...] o odstąpieniu od czynności egzekucyjnych i umorzeniu grzywny nałożonej w celu przymuszenia w z tym, że wiatrołap dobudowany do budynku mieszkalnego został całkowicie rozebrany. Podobnie z postanowień z dnia [...] sierpnia 2008 r. nr [...] i z dnia [...] czerwca 2008 r. nr [...] wynika, że budynek tarasu z częścią zadaszonego tarasu został rozebrany w całości. Okoliczności te zostały potwierdzone w wyniku kontroli przeprowadzonej przez pracowników Powiatowego Inspektoratu Nadzoru Budowlanego w O. W tej sytuacji należy uznać, że skoro oba wskazane obiekty zostały w całości rozebrane to wykonano decyzje rozbiórkowe w pełnym zakresie. Z faktu tego wynika, że przedmiotowe schody z fundamentem i płytą nie stanowiły części obiektów, których nakazano rozbiórkę ostatecznymi decyzjami [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] stycznia 2006 r. nr [...] i z dnia [...] stycznia 2006 r. nr [...]. W tej sytuacji fakt przyznania w tamtych postępowaniach S. S. przymiotu strony nie ma żadnego znaczenia dla oceny interesu prawnego skarżącego w przedmiotowym postępowaniu. Przedstawione wyżej okoliczności po pierwsze świadczą o tym, że organy wypełniły w należyty sposób zalecenia zawarte w wyrokach WSA w Warszawie sygn. akt VII SA/Wa 585/10 i VII SA/Wa 240/11 w zakresie ustalenia istotnych faktów odnoszących się do interesu prawnego skarżącego w niniejszym postępowaniu a po drugie fakty te świadczą o braku interesu wynikającego z przepisów prawa w postępowaniu w sprawie budowy schodów z płytą betonową oraz fundamentem na nieruchomości oznaczonej nr ewid. [...],[...],[...],[...] położonej przy ul. O. [...] w miejscowości B. Skarżący S. S. również nie wskazał okoliczności uzasadniających przyznanie mu prawa strony w tym postępowaniu. Niezależnie od tego należy odnieść się do pozostałych elementów oceny prawnej zawartej we wcześniejszych wyrokach jak też zarzutów skargi. Wojewódzki Sąd Administracyjny wskazywał na konieczność przeprowadzenia prawidłowego postępowania dowodowego w zakresie ustalenia faktu rozbiórki przedmiotowych schodów z płytą betonową. Realizując zalecenia w tym zakresie organ I instancji dokonał szczegółowego przesłuchania świadków mających największą wiedzę w tym zakresie. Projektant rozbudowy budynku, kierownik budowy i wykonawca robót stwierdzili zgodnie, że schody z płytą betonową oraz fundamentem na nieruchomości oznaczonej nr ewid. [...],[...],[...],[...] zostały w całości rozebrane. Dodatkowo odnosząc się do zgłoszonej w toku postępowania przez skarżącego dokumentacji fotograficznej wskazano, że ze względu na konieczność zapewnienia komunikacji do domu, którą stanowiły przedmiotowe schody, rozbiórka następowała etapami i sukcesywnie. Jednocześnie mogły istnieć elementy starych schodów i nowopowstałe konstrukcje. W miarę postępu prac stare elementy były zastępowane przez nowe. Podkreślenia wymaga fragment zeznań projektanta, w których stwierdziła, że wykorzystanie w rozbudowie elementów schodów z fundamentem nie było możliwe ze względu na wadliwe wykonanie tych elementów. Podkreślić należy, że skarżący miał możliwość udziału w przeprowadzaniu tych dowodów. Zgodnie z ogólnymi zasadami postępowania administracyjnego, w toku postępowania organy administracji publicznej stoją na straży praworządności, z urzędu lub na wniosek stron podejmują wszelkie czynności niezbędne do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz do załatwienia sprawy, mając na względzie interes społeczny i słuszny interes obywateli (art. 7 k.p.a.). Organ administracji publicznej jest obowiązany w sposób wyczerpujący zebrać i rozpatrzyć cały materiał dowodowy (art. 77 § 1 k.p.a.) i dopiero na podstawie całokształtu materiału dowodowego ocenić, czy dana okoliczność została udowodniona (zasada swobodnej oceny dowodów - art. 80 k.p.a.). Obowiązek rozpatrzenia całego materiału dowodowego jest związany ściśle z przyjętą zasadą swobodnej oceny dowodów. Swobodna ocena dowodów, aby nie przerodziła się w dowolną, musi być dokonana, zgodnie z normami prawa procesowego oraz z zachowaniem reguł tej oceny, tj.: po pierwsze - opierać się należy na materiale dowodowym zebranym przez organ, z zastrzeżeniem wyjątków przewidzianych w przepisach prawa. Po drugie - ocena powinna być oparta na wszechstronnej ocenie całokształtu materiału dowodowego i po trzecie - organ powinien dokonać oceny znaczenia i wartości dowodów dla toczącej się sprawy, z zastrzeżeniem ograniczeń dotyczących dokumentów urzędowych, które mają na podstawie art. 76 § 1 Kodeksu postępowania administracyjnego szczególną moc dowodową. Organy administracji publicznej w przedmiotowej sprawie wnikliwie i wszechstronnie rozpatrzyły stan faktyczny sprawy oraz szczegółowo wyjaśniły motywy, jakimi się kierowały przy jej rozstrzyganiu, w tym także w zakresie braku konieczności, przeprowadzania dowodu z opinii biegłego jak też zeznań świadków. Ponadto należy podkreślić, że organ administracji nie jest związany wnioskiem strony o powołanie biegłego dla ustalenia okoliczności, która w sposób niebudzący wątpliwości może być ustalona przez ten organ (wyrok NSA z dnia 1 lutego 1982 r., I SA 2497/81, niepubl.). Dowód z opinii biegłego powinien być dopuszczony wówczas, gdy po przeprowadzeniu postępowania dowodowego co do okoliczności faktycznych okaże się, że pełna ocena jego wyników wymaga bliższego poznania reguł istniejących w danej dziedzinie. W okolicznościach rozpatrywanej sprawy Sąd orzekający podziela w całości stanowisko, że w przedmiotowej sprawie organy administracji publicznej w sposób prawidłowy oceniły brak potrzeby powoływania opinii. Podstawą wydania decyzji przez organ I instancji jest bowiem prawidłowo ustalony stan faktyczny, z którego wynika, że schody z płytą betonową oraz fundamentem na nieruchomości oznaczonej nr ewid. [...],[...],[...],[...] zostały w całości rozebrane. Dodatkowo podnieść należy, że podkreślić, że wniosek o przesłuchanie dodatkowych świadków nie wskazywał na okoliczność posiadania przez tych świadków jakiejkolwiek wiedzy co do materii rozstrzyganej w sprawie. Mając na uwadze powyższe okoliczności należy uznać, że zarzuty zawarte w skardze nie znajdują uzasadnienia w realiach niniejszej sprawy. Z tych względów, na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270, ze zm.), orzeczono jak w sentencji wyroku.