VII SA/Wa 2096/08

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Tadeusz Nowak (spr.), , Sędzia WSA Jarosław Stopczyński, Sędzia WSA Agnieszka Wilczewska-Rzepecka, Protokolant Agnieszka Ciszek, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 17 marca 2009 r. sprawy ze skargi S. i S. S. na decyzję [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] października 2008 r. nr [...] w przedmiocie umorzenia postępowania administracyjnego w sprawie budowy budynku przechowalni owoców skargę oddala Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego w O. decyzją z dnia [...] marca 2007 r. nr [...] na podstawie art. 104 i 105 § 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz.U. Nr 98, poz. 1071 z 2000 r), w sprawie budowy budynku przechowalni owoców na terenie nieruchomości położonej w miejscowości S., gm. S. umorzył postępowanie administracyjne w ramach nadzoru budowlanego. W uzasadnieniu organ wskazał, że na nieruchomości położonej w miejscowości S., gm. S., przy granicy działki został pobudowany budynek murowany - przechowalnia owoców. Budynek posiada dach dwuspadowy ze spadkiem jednej połaci na działkę sąsiednią Wody opadowe odprowadzane są za pomocą rury spustowej na własną posesję. Wymiary budynku to 12,40m x 22,00m. Przedmiotowy budynek został wybudowany przez ojca K. S. w 1982 r. K. S. w trakcie ww. czynności kontrolnych nie przedłożył na budowę obiektu budowlanego żadnej dokumentacji. W związku z powyższym organ przyjął, iż przedmiotowa przechowalnia owoców powstała w ramach samowoli budowlanej i przeprowadził postępowanie w oparciu o przepisy ustawy z dnia Prawo budowlane z 1974 r. Po ustaleniu, że budowa ww. obiektu budowlanego była zgodna z wówczas obowiązującym miejscowym Planem Zagospodarowania Przestrzennego Zespołu Wiejskich Jednostek Osadniczych (pismo Urzędu Gminy S. z dnia 2005-02-07) na mocy postanowienia Nr [...] znak: [...] z dnia 2005-02-[...] organ nadzoru budowlanego I instancji nałożył na K. S. obowiązek przedłożenia inwentaryzacji architektoniczno-budowlanej wraz z oceną techniczną oraz inwentaryzacji geodezyjnej powykonawczej. Zobowiązany wykonał ten obowiązek. W związku z tym, iż przedłożona dokumentacja - inwentaryzacja architektoniczno-budowlana - wykonana przez J. W. nie wskazywała do wykonania żadnych zmian i przeróbek, celem doprowadzenia budynku do stanu zgodnego z przepisami prawa, organ nadzoru budowlanego I instancji umorzył postępowanie administracyjne w ramach nadzoru budowlanego (decyzja Nr [...] znak: [...] z dnia [...] lipca 2005 r.). [...] Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego w [...], po rozpatrzeniu odwołania złożonego przez S. S. od ww. decyzji, decyzją Nr [...] znak: [...] z dnia [...] kwietnia 2006 r., utrzymał zaskarżoną decyzję w mocy. Decyzja ta została zaskarżona przez S. S. do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie, który to Sąd po rozpatrzeniu skargi uchylił zaskarżoną decyzję [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego oraz poprzedzającą ją decyzję organu pierwszej instancji (wyrok z dnia 12.10.20061-., sygn. akt VII SA/Wa 1196/06 ). W wyroku tym Sąd wskazał, że organ nie dokonał żadnych ustaleń i nie wyjaśnił, czy nie zachodzą w sprawie okoliczności określone w art. 37 ust 1 pkt 2 Prawa budowlanego. Sąd zobowiązał organ by ponownie rozważyć okoliczności o których mowa w art. 37 ust 1 pkt 2 i ustosunkować się do zaprezentowanych przez skarżących w trakcie postępowania administracyjnego informacji o zsuwającym się z dachu budynku śniegu na działkę skarżących, co stwarza ich zdaniem zagrożenie dla ludzi lub mienia oraz pogorszenie warunków użytkowych działki. Sąd dodał również, że organ winien ocenić możliwość zezwolenia na użytkowanie badając czy budynek został wzniesiony na terenie przeznaczonym na cele budowlane i czy według opinii technicznej budynek wzniesiony został stosownie do przepisów o warunkach technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i w końcu czy nie stwarza zagrożenia dla zdrowia i mienia. W przypadku stwierdzenia, iż zrealizowany obiekt narusza warunki techniczno-budowlane uzasadnione jest wydanie decyzji w trybie określonym w art. 40 Prawa budowlanego. W tym miejscu należy wskazać że w dniu 13 marca 2006 r. K. S.i przedłożył do Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w O. kopię decyzji o pozwoleniu na budowę przechowalni owoców Nr [...] z dnia [...] marca 1982 r. Urzędu Gminy w S. W myśl ww. decyzji, właściwy wówczas organ udzielił J. S. pozwolenia na budowę przechowalni owoców, według projektu indywidualnego, na działce położonej w S. o powierzchni zabudowy 240 m2 i kubaturze 1100 m3 Organ I instancji ponadto uzyskał z Urzędu Gminy S. informację, że w rejestrze pozwoleń na budowę z 1982 r., wydanych przez ww. organ, pod numerem [...] zanotowane jest pozwolenie na budowę przechowalni owoców, gdzie inwestorem jest J. S., - adres budowy S. Powierzchnia zabudowy 240 m2, kubatura 1100 m3 Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego w O. po ponownym rozpoznaniu sprawy umorzył postępowanie w ramach nadzoru budowlanego. W uzasadnieniu wskazał, że z oceny technicznej, wykonanej przez osobę uprawioną wynika, że ogólny stan budynku jest dobry, obiekt nadaje się do użytkowania, został wykonany zgodnie ze sztuką budowlaną, Polskimi Normami i przepisami i nadaje się do użytkowania. W chwili obecnej obiekt nie wymaga żadnych prac doprowadzających budynek do stanu zgodnego z prawem. Na budowę inwestycji zostało udzielone pozwolenie na budowę. Od decyzji tej odwołali się S. i S. S. [...] Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego decyzją z dnia [...] października 2008 r. nr [...] działając na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960r. Kodeks postępowania administracyjnego oraz na podstawie art. 83 ust. 2 ustawy z dnia 7 lipca 1994r. Prawo budowlane utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję. Organ podniósł, że przedmiotem niniejszego postępowania było zbadanie budowy budynku przechowalni owoców zlokalizowanego w miejscowości S. gm. S. Z ustaleń organu I instancji wynika, że sporny obiekt nie został wykonany samowolnie. Urząd Gminy S. potwierdził, wydanie pozwolenia na budowę przechowalni owoców. Inwestorem był J. S., a adres budowy to S. Organ I instancji ustalił, że budowa ww. budynku była zgodna z obowiązującym na rok 1982 r. Planem Zagospodarowania Przestrzennego Zespołu Wiejskich Jednostek Osadniczych z dnia 19 marca 1970 r, nr [...], w którym ww. działka położona była na terenie istniejącej zabudowy zagrodowej oraz na terenie upraw ogrodniczych z dopuszczeniem zabudowy. Ponadto organ wskazał, że w aktach sprawy znajduje się dokumentacja techniczna wykonana przez J. W. z której wynika, że obiekt został wybudowany zgodnie ze sztuką budowlaną. W związku z powyższym organ uznał, iż sporny obiekt został wykonany zgodnie z przepisami, a obiekt nadaje się do użytkowania. Z tych względów organ utrzymał w mocy decyzję organu I instancji. Skargę na ww. decyzję wnieśli S. i S. S. Podnieśli, że organ nie zastosował się do zaleceń zawartych w wyroku Sądu z 2006 r. Zarzucili również powolne i niedbałe prowadzenie sprawy. Ponadto dodali, że inwestor dokonywał przeróbek blacharskich w 2008 r., po tych przeróbkach część rynny zachodzi na ich działkę, natomiast inwentaryzacja techniczna jest z 2006 r. Dodali również, że budynek nie odpowiada kubaturą, wymiarami i spadkiem dachu danym zawartymi w pozwoleniu na budowę z 1982 r. Organ w odpowiedzi na skargę wniósł o jej oddalenie. Wojewódzki Sąd administracyjny zważył, co następuje. Zgodnie z art. 1 § 1 ustawy z dna 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę administracji publicznej pod względem zgodności z prawem. Oznacza to, że wykonywana kontrola polega na weryfikacji decyzji lub postanowienia organu administracji publicznej z punktu widzenia obowiązującego prawa materialnego i procesowego. Ponadto, sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną (art. 134 § 1 ustawy z dnia 20 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - Dz. U. Nr 153, poz. 1270 - dalej jako p.p.s.a.). Rozpoznając sprawę pod tym kątem, należy stwierdzić, że skarga nie zasługuje na uwzględnienie bowiem zaskarżona decyzja nie narusza przepisów prawa. Przedmiotem spawy administracyjnej badanej obecnie przez Sąd było postępowanie prowadzone w ramach nadzoru budowlanego dotyczące wybudowania budynku przechowalni owoców na terenie nieruchomości położonej w miejscowości S. gm. S. Organ badając sprawę stwierdził, że budynek został wybudowany w oparciu o decyzję udzielającą pozwolenia na budowę budynku przechowalni owoców wg indywidualnego projektu. Powierzchnia zabudowy 240 m2, kubatura 1100 m3. Kopia decyzji znajduje się w aktach sprawy. Wprawdzie projektu budowlanego akta nie zawierają, ale jak wynika z informacji z Urzędu Gminy S. okres przechowywania akt dotyczących wydawania pozwoleń na budowę i użytkowanie (oznaczonych symbolem B.8381) wynosił 10 lat. Z tego względu akta te zostały zniszczone. Pozwolenie na budowę jednak znajduje potwierdzenie w rejestrze pozwoleń na budowę. Rozbieżność w numerze decyzji w kontekście zgodnych pozostałych danych określających inwestora, miejsce inwestycji oraz jej rozmiary należy uznać za oczywistą omyłkę pisarską. Należy w tym stanie rzeczy stwierdzić, że budynek został wybudowany zgodnie z ówcześnie obowiązującym przepisem art. 28 Prawa budowlanego z 1974 r. Ponadto organ przeprowadził postępowanie w sprawie oceny technicznej budynku przechowalni owoców. Zgodnie z oceną zawartą w inwentaryzacji technicznej budynku sporządzonej przez J. W. budynek wykonany jest w stanie dobrym. Nadaje się do użytkowania, został wybudowany zgodnie ze sztuką budowlaną, Polskimi Normami i przepisami. Nie wymaga żadnych prac doprowadzających budynek do stanu zgodnego z prawem. Dodatkowo należy wskazać, że budowa ww. budynku była zgodna z obowiązującym na rok 1982 r. Planem Zagospodarowania Przestrzennego Zespołu Wiejskich Jednostek Osadniczych z dnia 19 marca 1970 r., nr [...]. Zgodnie z tym planem ww. działka położona była na terenie istniejącej zabudowy zagrodowej oraz na terenie upraw ogrodniczych z dopuszczeniem zabudowy. W tym stanie rzeczy zasadnym było umorzenie postępowania administracyjnego w oparciu o przepis art. 105 § 1 Kpa przez organ I instancji z uwagi na jego bezprzedmiotowość i utrzymanie w mocy tej decyzji przez organ II instancji. Bezprzedmiotowość postępowania administracyjnego, o której mowa w art. 105 § 1 Kpa to brak przedmiotu postępowania. Tym przedmiotem jest zaś konkretna sprawa, w której organ administracji państwowej jest władny i jednocześnie zobowiązany rozstrzygnąć na podstawie przepisów prawa materialnego o uprawnieniach lub obowiązkach indywidualnego podmiotu. Sprawa administracyjna jest więc konsekwencją istnienia stosunku administracyjno-prawnego, takiej sytuacji prawnej, w której strona ma prawo żądać od organu administracyjnego skonkretyzowania jej indywidualnych uprawnień wynikających z prawa materialnego. Postępowanie w takiej sprawie staje się bezprzedmiotowe, jeżeli braknie któregoś z elementów tego stosunku materialno - prawnego. Art. 105 § 1 k.p.a. ma bowiem zastosowanie tylko w sytuacjach, gdy w świetle prawa materialnego i ustalonego stanu faktycznego brak jest sprawy administracyjnej mogącej być przedmiotem postępowania. Z taką sytuacją mamy do czynienia w niniejszej sprawie. Jak zaznaczono na wstępie przedmiotem sprawy administracyjnej było zbadanie legalności wybudowania budynku przechowani owoców. Skoro zaś budynek ten został wybudowany w oparciu o decyzję udzielającą pozwolenia na budowę, a jego stan techniczny jest dobry, to nie ma "przedmiotu sprawy". Innymi słowy - organy nadzoru budowlanego nie mają władczych kompetencji by określać i konkretyzować stronom tego postępowania prawa czy obowiązki. Umorzenie postępowania w sprawie jest zatem zasadne, gdyż mając na uwadze zgromadzony materiał w sprawie organy nadzoru budowlanego nie mają podstaw do przeprowadzania dodatkowych postępowań mających na celu sprawdzenie prawidłowości budowy. Należy również dodać że § 13. ust 1 Rozporządzenia Ministra Administracji, Gospodarki Terenowej i Ochrony Środowiska z dnia 3 lipca 1980 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki (Dz.U. z 1980 r. Nr 17 poz. 62) obowiązującego w dacie wydania pozwolenia na budowę w niniejszej sprawie, dopuszczał sytuowanie bezpośrednio przy granicy działki budynku gospodarczego ze ścianami z materiałów niepalnych i z dachem o pokryciu z materiałów niepalnych lub trudno zapalnych, jeżeli nie utrudni to prawidłowej zabudowy działki sąsiedniej, a ponadto jest zgodne z miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego. Na terenach zabudowy zagrodowej w indywidualnych gospodarstwach rolnych zgodę na usytuowanie budynku bezpośrednio przy granicy wyraża terenowy organ administracji państwowej, właściwy w sprawach pozwoleń na budowę. Z cytowanego przepisu nie wynika zatem by na pobudowanie przedmiotowego budynku w roku 1982 była konieczna zgoda sąsiada. Należy również wskazać, że twierdzenie skarżących jakoby od ich strony w budynku było usytuowane okno nie znajduje odzwierciedlenia w materiale sprawy, gdyż jak wynika ze szkiców inwentaryzacji przechowalni w ścianie usytuowanej przy granicy ze skarżącymi znajduje się jedynie otwór wentylacyjny (nawiew). Mając powyższe na uwadze, Sąd stwierdził, że zaskarżona decyzja nie została wydana z naruszeniem prawa i na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi ( Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) skargę oddalił.