VII SA/Wa 2099/11

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Izabela Ostrowska po rozpoznaniu w dniu 6 października 2011 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi U.M. na postanowienie Wojewody [...] z dnia [...] znak : [...] w przedmiocie : uznania zażalenia za niedopuszczalne postanawia : odrzucić skargę. W dniu 14 września 2011 r. (data stempla biura podawczego) do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie wpłynęła skarga U.M. na postanowienie Wojewody [...] z dnia [...] znak : [...]. Zaskarżonym postanowieniem organ na podstawie art. 123 w związku z art. 37 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (tekst jedn. Dz. U. z 2000 r. Nr 98 poz. 1071 ze zm.) zwanej dalej k.p.a., po rozpatrzeniu zażalenia w formie "skargi na bezczynność Starosty Powiatowego w N. Wydziału Architektury i Budownictwa" i związaną z tym przewlekłością postępowania administracyjnego dotyczącą wniosku o pozwolenie na budowę budynku handlowo – usługowego z budynkiem jednorodzinnym [...] i szambem szczelnym na działce nr [...] w miejscowości Ł., gm. C. uznał zażalenie za nieuzasadnione. W odpowiedzi na skargę Wojewoda [...] wniósł o odrzucenie skargi podnosząc, że skarga na powyższe postanowienie jest niedopuszczalna, gdyż stronie nie przysługuje prawo podważenia zaskarżonego postanowienia wydanego w trybie art. 37 k.p.a. w trybie procesowym. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, zważył co następuje : Zgodnie z art. 3 § 2 pkt 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm., dalej p.p.s.a.) kontrola działalności administracji publicznej powierzona sądom administracyjnym obejmuje, gdy chodzi o postępowanie administracyjne, postanowienia, na które służy zażalenie albo kończące postępowanie, a także postanowienia rozstrzygające sprawę co do istoty. Wyraźnie zatem, w ramach przywołanego przepisu ustawodawca zakreślił, w odniesieniu do postanowień, ramy ich zaskarżalności do sądu administracyjnego, wyznaczając tym samym zakres kognicji Sądu w odniesieniu do postanowień. W pierwszej kolejności niezbędne jest zatem odniesienie się do kwestii dopuszczalności zaskarżenia zakwestionowanego postanowienia, wydanego w trybie art. 37 k.p.a. Wskazać należy, że zażalenie wnoszone w trybie art. 37 k.p.a. nie ma w ogóle charakteru środka zaskarżenia, lecz służy jedynie zakwestionowaniu przekroczenia ustawowego maksymalnego terminu załatwienia sprawy. Postanowienie takie nie ma charakteru rozstrzygnięcia kończącego postępowanie, czy też rozstrzygającego sprawę co do istoty. Stosownie do treści art. 37 § 1 k.p.a., na niezałatwienie sprawy w terminie określonym w art. 35 k.p.a., w przepisach szczególnych lub ustalonym w myśl art. 36 k.p.a. lub na przewlekłe prowadzenie postępowania stronie służy zażalenie do organu administracji publicznej wyższego stopnia, a jeżeli nie ma takiego organu – wezwanie do usunięcia naruszenia prawa. Organ uznając zażalenie za uzasadnione, wyznacza dodatkowy termin załatwienia sprawy oraz zarządza wyjaśnienie przyczyn i ustalenie osób winnych niezałatwienia sprawy w terminie, a w razie potrzeby także podjęcie środków zapobiegających naruszaniu terminów załatwiania spraw w przyszłości. Organ stwierdza jednocześnie, czy niezałatwienie sprawy w terminie miało miejsce z rażącym naruszeniem prawa. Wniesienie zażalenia na podstawie art. 37 § 1 k.p.a. ma zatem na celu likwidację bezczynności organu administracyjnego w trybie administracyjnym. Ponadto wyczerpanie przez osobę zainteresowaną trybu zażaleniowego stanowi warunek formalny wystąpienia ze skargą do sądu administracyjnego na bezczynność organu pierwszej instancji (art. 52 ustawy p.p.s.a.). Przepis art. 37 k.p.a. nie określa w jakiej formie organ administracji publicznej wyższego stopnia ma zażalenie to rozstrzygnąć. Natomiast zgodnie z utrwalonym poglądem prezentowanym zarówno w literaturze, jak i orzecznictwie stanowisko organu wyższego stopnia wyrażone w trybie art. 37 § 1 k.p.a. przyjmuje formę postanowienia, na które nie służy zażalenie (art. 141 § 1 k.p.a.). Zaznaczyć należy, że postępowanie prowadzone w związku z wniesieniem zażalenia na podstawie art. 37 § 1 k.p.a. nie ma cech samodzielnego postępowania administracyjnego, a jeżeli po jego rozpatrzeniu jest wydawane postanowienie, to ma ono charakter wpadkowy (incydentalny) i ani nie kończy ono jurysdykcyjnego postępowania administracyjnego, ani nie rozstrzyga sprawy co do istoty (postanowienie WSA w Łodzi z dnia 8 czerwca 2011 r. sygn. akt III SA/Łd 293/11, postanowienie WSA w Rzeszowie z dnia 16 sierpnia 2011 r. sygn. akt II SA/Rz 678/11). Jeśli zatem na postanowienie takie nie przysługuje zażalenie, to strona nie ma uprawnień podważania tego postanowienia w trybie procesowym. Nie podlega ono także zaskarżeniu do sądu administracyjnego, bowiem taki przedmiot nie mieści się w katalogu spraw podlegających kontroli sądowej. Nie jest to więc postanowienie podlegające zaskarżeniu do sądu administracyjnego o jakim mowa w art. 3 § 2 pkt 2 ustawy p.p.s.a. Nie jest to również inny akt lub czynność organu dotycząca przyznania, stwierdzenia albo uznania uprawnienia lub obowiązku wynikającego z przepisów prawa (por. postanowienia Naczelnego Sądu Administracyjnego: z dnia 8 lutego 1995 r. sygn. akt I SAB 86/94, z dnia 13 marca 2001 r. sygn. akt I SAB, wyroki NSA z 12 kwietnia 2001 r. sygn. akt IV SA 1866/00, z dnia 24 maja 2001 r., sygn. akt IV SA 572/99 oraz z dnia 12 października 2006 r., sygn. akt II GSK 137/06). Stwierdzić zatem należy, że zaskarżone postanowienie nie mieści się w zakresie orzeczeń wydawanych przez organy administracji publicznej o jakich mowa w art. 3 § 2 pkt 2 p.p.s.a., a więc takich, które podlegają kontroli sądowoadministracyjnej. Należy również podnieść, iż o braku możliwości wniesienia zażalenia od powyższego rozstrzygnięcia skarżąca została pouczona w zaskarżonym postanowieniu. Zgodnie z art. 58 § 1 pkt 6 ustawy p.p.s.a. Sąd odrzuca skargę, jeżeli z innych przyczyn jej wniesienie jest niedopuszczalne. Z powyższych względów Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 p.p.s.a. odrzucił skargę jako niedopuszczalną.