VII SA/Wa 2103/15

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Tadeusz Nowak, , Sędzia WSA Bogusław Cieśla, Sędzia WSA Mirosława Kowalska (spr.), , Protokolant ref. Piotr Czyżewski, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 14 września 2016 r. sprawy ze skargi B. W. i Z. W. na decyzję [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] lipca 2015 r. nr [...] w przedmiocie nakazu rozbiórki oddala skargę Zaskarżoną decyzją z dnia [...] lipca 2015r., nr [...][...] Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego, po rozpatrzeniu odwołania B. W. i Z. W. od decyzji Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego [...] nr [...] z dnia [...] kwietnia 2015 r., znak: [...], nakazującej B. W. oraz Z. W. rozbiórkę garażu drewnianego o wymiarach 6,80 m x 3,40 m usytuowanego na nieruchomości przy ul. [...] w [...] (ze wskazaniem, że obowiązek podlega wykonaniu z dniem kiedy decyzja stanie się ostateczna) - uchylił decyzję organu pierwszej instancji i przekazał sprawę do ponownego rozpatrzenia temu organowi. Decyzja zaskarżona zapadła w następujących okolicznościach faktycznych i prawnych sprawy. Na wniosek M. K. z dnia [...] października 2001 r. pracownicy powiatowego Inspektora Nadzoru Budowalnego [...] przeprowadzili kontrolę na posesji będącej własnością B. W. i Z. W. przy ul. [...] w [...]. Stwierdzono, że na w/w nieruchomości zlokalizowany jest drewniany garaż, którego budowy przed [...] stycznia 1995 r. dokonał poprzedni właściciel nieruchomości w warunkach samowoli budowlanej. Organ powiatowy postanowieniem Nr [...] z dnia [...] czerwca 2002 r. nałożył na B. i Z. W. obowiązek przedłożenia inwentaryzacji drewnianego garażu. W związku z tym, że przedłożona dokumentacja nie spełniała wymogów wskazanych w w/w postanowieniu, w dniu [...] kwietnia 2010 r. zlecono jej sporządzenie Zakładowi [...] Sp. z o.o. Decyzją Nr [...] z dnia [...] sierpnia 2010 r. Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego [...] umorzył postępowanie administracyjne w ramach nadzoru budowlanego. Następnie [...] Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego decyzją Nr [...] z dnia [...] października 2010 r. uchylił zaskarżoną decyzję i przekazał sprawę do ponownego rozpatrzenia. Wyrokiem z dnia 8 kwietnia 2011r.,, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w sprawie o sygn. akt VII SA/Wa 2520/I0 skargę oddalił. Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego [...] decyzją Nr [...] z dnia [...] grudnia 2010 r. nakazał B. W. i Z. W. rozbiórkę garażu drewnianego znajdującego się na nieruchomości przy ul. [...] w [...], wybudowanego bez wymaganego pozwolenia na budowę. Decyzją Nr [...] z dnia [...] stycznia 2011 r. organ wojewódzki utrzymał w/w decyzję w mocy. W wyniku złożonej skargi na ww. decyzję Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie wyrokiem z dnia 13 czerwca 2011 r., w sprawie o sygn. akt sygn. akt VII SA/Wa 609/11 uchylił decyzję Nr [...] oraz poprzedzającą ją decyzję organu I instancji. W tych warunkach dniu [...] kwietnia 2012 r. uprawniony pracownik Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowalnego [...] dokonał z zewnątrz kontroli istniejącej zabudowy posesji przy ul. [...] w [...] (posesji do oględzin nie udostępniono). Ustalono, że w części działki od strony posesji ul. [...] wybudowano garaż jednostanowiskowy prawdopodobnie o konstrukcji drewnianej. Brak możliwości dokonania pomiarów obiektu i jego usytuowania. W części od strony posesji [...] istnieją:- komórka o ścianach murowanych z dachem drewnianym usytuowana przy granicy z im [...], - prawdopodobnie dwie komórki drewniane wybudowane wzdłuż granicy z posesją przy ul. [...]. Brak dostępu uniemożliwia zmierzenie gabarytów obiektów. Załamany dach może stanowić zagrożenie dla życia ludzkiego i mienia. W części centralnej działki ustawiono obiekt o konstrukcji drewnianej (prawdopodobnie przypominający tzw. sławojkę. Ze względu na brak dostępu do posesji nic dokonano pomiarów ani dokładnych oględzin. Na podstawie oględzin przeprowadzonych z zewnątrz ustalono, że przypuszczalnie w/w obiekt zagraża życiu i zdrowiu ludzkiemu. Podczas ponownej kontroli dokonanej w dniu [...] września 2015 r. w sprawie garażu drewnianego usytuowanego przy ul. [...] w [...], stwierdzono, że garaż posiada wym. 6,80 m x 3,40 m i wys. 2,40 m. Jego gabaryty są zgodne z inwentaryzacją stanowiącą załącznik do decyzji nr [...] z dnia [...] sierpnia 2010 r. Dach kalenicowy dwuspadowy na obiciu z desek, pokrycie z papy. Garaż usytuowany zgodnie z przedłożoną inwentaryzacją - 1 m od posesji [...]. Obiekt nie posiada instalacji nawiewne wywiewnej grawitacyjnej. Nie posiada posadzki betonowej. Konstrukcja osadzona na wylewce betonowej, nie związana w sposób trwały w gruntem. Garaż wyposażony jest we wrota o wysokości ok. 2.0 m. Stan techniczny obiektu jest niezadawalający. Nie stwierdzono uszkodzeń elementów konstrukcyjnych nośnych. Brak konserwacji elementów drewnianych. Obiekt nie jest wyposażony w żadne instalacje elektryczną czy wodno - kanalizacyjne. Współwłaścicielki obiektu wyjaśniły, że ruch powietrza w istniejącym garażu odbywa się poprzez niezabudowane przestrzenie pomiędzy ścianami garażu a połacią dachową. Dokonano wymiany pokrycia dachowego z papy. Dokonano wymiany zużytych elementów konstrukcyjnych dachu poprzez częściową wymianę desek i kantówki wiązarów wzmacniają śrubami. Na podstawie powyższych ustaleń zapadła decyzja rozbiórkowa Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego [...] Nr [...] z dnia [...] kwietnia 2015 r. W jej uzasadnieniu organ pierwszej instancji stwierdził, że miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego uchwalony w 1982r., stanowił, że zabudowana garażem nieruchomość stanowi tereny rolne i ogrodnicze bez prawa zabudowy, co wypełnia przesłankę z art. 37 ust 1 pkt 1 ustawy Prawo budowlane z 1974. Usytuowanie garażu 0,93m od granicy działki oraz w odległości 7.80 m od budynku istniejącego na sąsiedniej działce nie spełnia wymogów określonych w § 12 rozporządzenie Ministra Infrastruktury z dnia 3 lipca 1980r. Zdaniem organu rozbiórka garażu jest konieczna wobec jego samowolnego wzniesienia na nieruchomości, która nie była przeznaczona pod zabudowę w świetle miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego oraz z naruszeniem właściwych warunków technicznych jakim ten obiekt powinien odpowiadać. W wyniku rozpoznania odwołania zapadła opisana na wstępie kasatoryjną decyzja [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego – zaskarżona w niniejszej sprawie. Uzasadniając podjęte rozstrzygnięcie organ drugiej instancji wskazał, na wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 13 czerwca 2011r., sprawie sygn. akt: VII SA/Wa 609/11. Ocenił, że organ pierwszej instancji nie zastosował się do wskazań Sądu i nie dokonał koniecznych ustaleń, które uzasadniałyby podjęte rozstrzygnięcie. W nawiązaniu do uzasadnienia ww. wyroku [...] Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego stwierdził, że organ pierwszej instancji nie zbadał uregulowań miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego obowiązującego na terenie inwestycji obecnie i wbrew wytycznym Sądu ograniczył się do ustalenia postanowień tylko planu z 1982r., nie ustalił właściwie czy obiekt budowlany narusza przepisy obowiązujące w czasie budowy, nie rozważył czy obiekt; powoduje niebezpieczeństwo dla ludzi lub mienia albo niedopuszczalne pogorszenie warunków zdrowotnych lub użytkowych dla otoczenia. Organ stwierdził, że do oceny przeznaczenia gruntu objętego inwestycją stosować należy stan prawny z daty orzekania o skutkach samowoli budowlanej a nie z daty jej realizacji. Jak wskazał Naczelny Sąd Administracyjny w uchwale 7 sędziów z dnia 16 grudnia 2013 r., II OPS 2/13 przepisami o planowaniu przestrzennym, o których mowa w art. 37 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 24 października 1974 r. - Prawo budowlane są przepisy obowiązujące w dacie orzekania przez organy administracji, z tym że w postępowaniu w przedmiocie nakazania przymusowej rozbiórki, należy uwzględnić także przeznaczenie terenu, na którym powstał obiekt budowlany, od daty jego budowy. Organ drugiej instancji także w nawiązaniu do uzasadnienia ww. wyroku tutejszego Sądu podniósł, że samo stwierdzenie niezgodność; wybudowanego obiektu z przepisami, w tym techniczno budowlanymi, nie jest podstawą do zastosowania art. 37 wyżej wymienionej ustawy. Skutkiem naruszenia tych przepisów musi być niebezpieczeństwo dla ludzi lub mienia albo niedopuszczalne pogorszenie warunków zdrowotnych lub użytkowych dla otoczenia. Wystąpienie jednego z wymienionych wyżej stanów musi być wykazane w sposób nie budzący wątpliwości. Nie wystarczy podanie, że wystąpiło samo zagrożenie, lecz należy je ściśle określić i podać, w jakich okolicznościach organ to zagrożenie upatruje. Zagrożenie musi być realne, a nie tylko teoretyczne. Decyzja o przymusowej rozbiórce wydana z mocy art. 37 ust. 1 pkt 2 wyżej wymienionej ustawy znajdzie zastosowanie tylko wtedy, gdy jest taka absolutna konieczność. Powyższa konieczność będzie zachodziła w szczególności wtedy, gdy niewątpliwym będzie, iż brak jest możliwości usunięcie, powołanych w art. 37 ust. 1 pkt 2 ustawy pogorszeń, czy zagrożeń w trybie określonym w art 40. W nawiązaniu do stanowiska odwołujących się organ podkreślił - kwestia uczestnictwa M. K. jako strony postępowania została przesądzona w wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 8 kwietnia 2011 r. w sprawie o sygn. akt VII SA/Wa 2520/10. Skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie na powyższe orzeczenie wniosły B. W. i Z. W.. Na rozprawie B. W. sprecyzowała, że wnosi o uchylenie zaskarżonej decyzji. Oświadczyła, że zgadza się z rozstrzygnięciem zaskarżonej decyzji ale nie zgadza się z jej uzasadnieniem, sprawa nie została wyjaśniona. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie i podtrzymał wcześniej prezentowaną argumentacje. Wojewódzki Sad Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje. Rzeczą Sądu, w niniejszym postępowaniu, było stosownie do dyspozycji art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2002 r. Nr 153, poz. 1269), dokonanie kontroli zaskarżonego i poprzedzającego go aktu pod względem zgodności z prawem - prawidłowości zastosowania przepisów obowiązującego prawa oraz trafności ich wykładni. Przepis art. 145 § 1 pkt 1 p.p.s.a. - ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (D. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.) stanowi, że uwzględnienie przez sąd administracyjny skargi i uchylenie zaskarżonego orzeczenia (decyzji bądź postanowienia) następuje wówczas, gdy sąd stwierdzi: naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego, albo inne naruszenie przepisów postępowania, jeżeli mogło mieć ono istotny wpływ na wynik sprawy. Skarga nie zasługuje na uwzględnienie. Zaskarżona decyzja odpowiada przepisom prawa. Sąd kontrolował decyzję kasatoryjną, którą na podstawie art. 138 § 2 k.p.a. organ stopnia wojewódzkiego uchylił decyzję organu pierwszej instancji. Sąd w pełni podziela argumentację, która legła u podstaw decyzji zaskarżonej w niniejszej sprawie. Jak słusznie wywiódł i omówił [...] Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego organ pierwszej instancji, rozpoznając sprawę po ww. wyroku tutejszego Sądu nie zastosował się do art. 153 p.p.s.a., który stanowi - ocena prawna i wskazania co do dalszego postępowania wyrażone w orzeczeniu sądu wiążą w sprawie organy, których działanie było przedmiotem zaskarżenia. W okolicznościach sprawy niniejszej zaistniały przesłanki opisane w przepisie art. 138 § 2 k.p.a., - organ odwoławczy może uchylić zaskarżoną decyzję w całości i przekazać sprawę do ponownego rozpatrzenia organowi pierwszej instancji, gdy decyzja ta została wydana z naruszeniem przepisów postępowania, a konieczny do wyjaśnienia zakres sprawy ma istotny wpływ na jej rozstrzygnięcie. Niniejsza sprawa musiała trafić ponownie do rozpoznania przez organ pierwszej instancji. Zaniechał on bowiem ustalenia podstawowych okoliczności istotnych dla podjęcia prawidłowego orzeczenia. Rozpoznanie sprawy w pełnym zakresie li tylko przez organ drugiej instancji skutkowałoby naruszenie wynikającej z art. 15 k.p.a. zasady dwuinstancyjności postępowania administracyjnego. Przedstawionej powyżej sądowej oceny zaskarżonej decyzji nie mogło zmienić stanowisko skarżących, wyrażone w skardze skierowanej do tutejszego Sądu. Uzasadnienie decyzji wbrew zarzutowi skarżącej B. W. odpowiada w pełni dyspozycji przepisu art. 107 § 3 k.p.a., w szczególności dokładnie omawia wskazania Sądu zawarte w ww. wyroku, które powinny być w pełni uwzględnione przy ponownym rozpoznaniu sprawy przez organ pierwszej instancji. Uwagi czynione na tle przywoływanego postępowania egzekucyjnego nie mogą zostać zweryfikowane przez Sąd w związku z kontrolą zaskarżonej decyzji. Zgodnie z art. 134§ 1. p.p.s.a. Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy. Postępowanie egzekucyjne związane z dochodzeniem zwrotu kosztów z tytułu sporządzonej na zlecenie organu i wykonanej w 2010 r., inwentaryzacji wykracza poza sprawę niniejszą. Kierując się powyższą argumentacją Wojewódzki Sąd Administracyjny orzekł jak w sentencji w trybie art. 151 p.p.s.a. - ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (D. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.).