VII SA/Wa 2108/09

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Elżbieta Zielińska – Śpiewak (spr.), , Sędzia WSA Izabela Ostrowska, Sędzia WSA Małgorzata Miron, Protokolant Piotr Bibrowski, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 19 stycznia 2010 r. sprawy ze skargi C.Sp. z o.o. w W. na decyzję Wojewody [...] z dnia [...] lutego 2008 r. znak [...] w przedmiocie wniesienia sprzeciwu do zgłoszenia zamiaru wykonania robót budowlanych skargę oddala Decyzją z dnia [..]grudnia 2007r. (nr [..]) Prezydent W., działając na podstawie art. 30 ust. 6 pkt 1 ustawy z dnia 7 lipca 1994r. - Prawo budowlane (t.j. Dz. U. z 2006r. Nr 156, poz. 1118 ze zm.), dalej zw. Prawo budowlane, i art. 104 ustawy z dnia 14 czerwca 1960r - Kodeks postępowania administracyjnego (t.j. Dz. U. Nr 98 z 2000r., poz. 1071 ze zm.), dalej zw. kpa, -wniósł sprzeciw do zgłoszenia C. Sp. z o.o. z siedzibą w W., dotyczącego zamiaru wykonania robót budowlanych polegających na zainstalowaniu nośnika reklamowego o wym. 3m x 6m, wysokości 4,0 m posadowionego na płycie żelbetowej o wym. 3,60m x 2,40m x 0,40m, niepołączonego trwale z gruntem, na działce nr ew. [...], z obrębu [...], przy ul. R.(od strony A.) w D. U.W. W uzasadnieniu organ wskazał, że wielkość urządzenia oraz masa całkowita, a także sposób osadzenia na gruncie świadczą, że jest to wolnostojące, trwale związane z gruntem urządzenie reklamowe, o którym mowa w art. 3 pkt 3 Prawa budowlanego. Tym samym do tego typu budowli nie może mieć zastosowania art. 29 ust. 2 pkt 6 ustawy. Także przewidziane w projekcie dwa warianty posadowienia urządzenia, dotyczą wolnostojącego urządzenia reklamowego trwale związanego z gruntem, które należy zaliczyć do budowli. Taka kwalifikacja inwestycji nie mieści się w art. 29 Prawa budowlanego i pociąga za sobą obowiązek uzyskania decyzji o pozwoleniu na budowę. Wojewoda [...] decyzją z dnia [...] lutego 2008r. ([...]), działając na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 kpa oraz art. 82 ust. 3 Prawa budowlanego - po rozpatrzeniu odwołania C.Sp. z o.o. w W. utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję. Organ odwoławczy podzielił ustalenia i ocenę prawną dokonaną przez P. W. Ponadto wskazał, że skarżący wraz ze zgłoszeniem przedłożył projekt budowlany sporządzony przez uprawnionego projektanta, w formie zgodnej z rozporządzeniem Ministra Infrastruktury z dnia 3 lipca 2003r.- w sprawie szczegółowego zakresu i formy projektu budowlanego (Dz. U. Nr 120, poz. 1133 ze zm.), zwierający stosowne oświadczenia i zaświadczenia mimo, że z treści art. 30 ust. 2 Prawa budowlanego obowiązek ten nie wynika, a wymagany jest przy wydaniu decyzji o pozwoleniu na budowę. Skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie na decyzje Wojewody [..] złożyła C.Sp. z o.o. z siedzibą w Warszawie wnosząc o jej uchylenie, a także uchylenie decyzji organu I instancji. Decyzji zarzuciła naruszenie prawa materialnego tj. art. 29 ust. 2 pkt 6 Prawa budowlanego w związku z art. 30 ust. 1 pkt 2, poprzez błędne przyjęcie że: przepis art. 29 ust. 2 pkt 6 Prawa budowlanego dotyczy wyłącznie instalowania urządzeń reklamowych na już istniejących obiektach; do wolnostojącego, trwale związanego z gruntem urządzenia reklamowego nie może mieć zastosowania art.. 29 ust. 2 pkt 6 Prawa budowlanego; wielkość i cechy konstrukcyjne planowanego obiektu, co do zasady przesądzają, czy taka inwestycja wymaga pozwolenia na budowę, czy też wystarczające jest zgłoszenie robót budowlanych na podstawie art. 30 Prawa budowlanego; - przedłożenie projektu budowlanego, wykonanego przez uprawnionego projektanta wraz z oświadczeniem, o którym mowa w art. 20 ust. 4 Prawa budowlanego, oraz zaświadczenia, o którym mowa w art. 12 ust. 7 ww. ustawy przesądza o bezskuteczności zgłoszenia. Skarżąca zarzuciła ponadto, istotne dla rozstrzygnięcia sprawy, naruszenie przepisów postępowania tj. art. 136 i art. 138 oraz art. 107 § 3 w zw. z art. 7 kpa. W uzasadnieniu skargi skarżąca podniosła, że po nowelizacji Prawa budowlanego w 1997r. oraz 2003r. i 2005r. zamontowanie urządzenia reklamowego mieści się w katalogu robót nie wymagających pozwolenia na budowę. Z zapisu gramatycznego art. 29 ust. 2 pkt 6 ww. ustawy wynika, że ustawodawca włączył do procedury uproszczonej tablice i urządzenia reklamowe posadowione zarówno na obiekcie jak i na gruncie i nie dokonał normatywnego rozróżnienia urządzeń reklamowych pod względem rodzaju lub wielkości konstrukcji, co znajduje potwierdzenie w orzecznictwie sądów administracyjnych. Taki pogląd prezentował również Wojewoda [..] w wydawanych uprzednio decyzjach administracyjnych. Skarżąca Spółka do chwili obecnej realizuje inwestycje według analogicznych projektów technicznych, przy takim samym sposobie ich posadowienia. Nie można zatem zaakceptować radykalnej zmiany stanowiska organu. Skarżąca nie zgodziła się także ze stanowiskiem organu odwoławczego, w zakresie zakwalifikowania projektowanej inwestycji do kategorii budowli, w rozumieniu art. 3 pkt 3 Prawa budowlanego, podnosząc możliwość demontażu urządzenia oraz czasowej trwałości jego elementów. Wywodziła, iż art. 29 ust. 1 Prawa budowlanego dotyczy również budowli. W odpowiedzi na skargę Wojewoda [...] wniósł o jej oddalenie i podtrzymał stanowisko zaprezentowane w zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie wyrokiem z dnia 16 lipca 2008 r. o sygn. akt VII SA/Wa 680/08 uchylił zaskarżoną decyzję oraz poprzedzającą ją decyzję organu pierwszej instancji. Naczelny Sąd Administracyjny po rozpatrzeniu skargi kasacyjnej Wojewody [...] od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 16 lipca 2008 r., wyrokiem z dnia 30 września 2009 r. o sygn. akt II OSK 1465/08 uchylił zaskarżony wyrok i przekazał sprawę do ponownego rozpatrzenia Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Warszawie. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Skarga nie jest zasadna, albowiem zaskarżona decyzja odpowiada prawu. Podkreślić należy, iż sąd administracyjny zgodnie z art. 1 ustawy z dnia z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153 poz. 1269 ze zm.) kontroluje zaskarżone rozstrzygnięcie organu administracji publicznej pod względem zgodności z prawem i może je uchylić jedynie w sytuacji, gdy narusza ono prawo materialne w stopniu mającym wpływ na wynik sprawy, bądź przepisy postępowania, jeżeli naruszenie to mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy (art. 145 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi Dz. U. nr 153, poz. 1270 ze zm.) W niniejszej sprawie Sąd ponownie rozpoznaje skargę C. Sp. z o.o. na decyzję Wojewody [..] z dnia [...] lutego 2008 r., w związku z czym, stosownie do art. 190 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi związany jest wykładnią prawa dokonaną w tej sprawie przez NSA zawartą w wyroku z dnia 30 września 2009 r. o sygn. akt II OSK 1465/08, którym uchylono wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 16 lipca 2008 r. o sygn. akt VII SA/Wa 680/08 i przekazano sprawę do ponownego rozpatrzenia. Przez ocenę prawną, o której mowa w art. 190 cytowanej ustawy, należy rozumieć osąd o prawnej wartości sprawy, a ocena prawna może dotyczyć stanu faktycznego, wykładni przepisów prawa materialnego i procesowego, prawidłowości korzystania z uznania administracyjnego, jak też kwestii zastosowania określonego przepisu prawa jako podstawy do wydania takiej, a nie innej decyzji. Obowiązek podporządkowania się ocenie prawnej wyrażonej w wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego, ciążący na sądzie rozpoznającym ponownie daną sprawę, może być wyłączony tylko w wypadku istotnej zmiany stanu prawnego lub faktycznego. (por. wyrok WSA w Gorzowie Wielkopolskim z dnia 23 grudnia 2008 r., I SA/ Go 912/08). Naczelny Sad Administracyjny w uzasadnieniu swojego wyroku wskazał, że organy orzekające w sprawie, w oparciu o załączoną do zgłoszenia dokumentacje projektowo-techniczną, dokonały prawidłowej kwalifikacji prawnej uznając, że nie jest to urządzenie reklamowe wymagające jedynie zgłoszenia na podstawie art., 29 ust. 2 pkt 6 Prawa budowlanego. Z dokumentacji projektowej wynika bowiem, iż sporny obiekt o wysokości 4 m, składa się z podstawy fundamentowej w kształcie prostokątnej płyty żelbetonowej o wymiarach 3,6 m x 2,4 m x 0,4 m, posadowionej na gruncie, z zamocowanym stalowym słupem wsporczym i tablicą reklamową o wymiarach 3 m x 6 m x 0,4 m. Płyta wykonana ma być z betonu żwirowego B20 ze zbrojeniem ze stali. (...) Z opisu technicznego przedmiotowego urządzenia reklamowego wynika, iż posadowienie przedmiotowego obiektu wymaga przygotowania określonego nośnika (stopy żelbetonowej) i wiąże się z koniecznością zadziałania w określony sposób na istniejący w miejscu jego usadowienia grunt. (...) Wskazane cechy konstrukcyjne oraz wielkość urządzenia uzasadniają zaliczenie tego obiektu budowlanego do budowli, o jakich mowa w przepisie art. 3 pkt 1 lit. b Prawa budowlanego. Podkreślić należy, że w obowiązujących przepisach Prawa budowlanego jest mowa o dwóch rodzajach urządzeń reklamowych: wolno stojących trwale związanych z gruntem (art. 3 pkt 3) i urządzeniach reklamowych, o których mowa w art. 29 ust. 2 pkt 6 ustawy. Pierwsze a nich, tj. urządzenia reklamowe wolnostojące, trwale związane z gruntem wymagają pozwolenia na budowę. Przepis art. 29 ust. 2 pkt 6 Prawa budowlanego, zwalniający z obowiązku uzyskania pozwolenia na budowę i art. 30 ust. 1 pkt 2 tej ustawy, ma zastosowanie do robót budowlanych polegających na instalowaniu tablic i urządzeń reklamowych na obiektach budowlanych i do wolnostojących, nie związanych trwale z gruntem. W orzecznictwie Naczelnego Sądu Administracyjnego powyższe stanowisko było wielokrotnie wyrażane i Sąd w skałdzie orzekającym, w pełni je podziela. Mając powyższe na uwadze Wojewódzki Sad Administracyjny w Warszawie na podstawie art. 151 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi orzekł, jak w sentencji.