VII SA/Wa 2108/17

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Wojciech Sawczuk, Sędziowie sędzia WSA Izabela Ostrowska, sędzia WSA Grzegorz Rudnicki (spr.), Protokolant st. ref. Hubert Dobrowolski, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 26 czerwca 2018 r. sprawy ze skarg [...] i [...] na decyzję [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] lipca 2017 r. nr [...] w przedmiocie umorzenia postępowania administracyjnego we wznowionym postępowaniu oddala skargi Uzasadnienie. Zaskarżoną decyzją z dnia [...] lipca 2017 r. Nr [...] , [...] Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego (dalej: "[...]WINB"), na podstawie art. 138 § 1 pkt. 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (dalej: "k.p.a.") oraz art. 83 ust. 2 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. - Prawo budowlane (dalej: "Pr. bud."), po rozpatrzeniu odwołań odrębnie wniesionych przez [...],[...] i [...] od decyzji Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w [...] (dalej: "PINB") nr [...] z dnia [...]05.2017 r., uchylającej dotychczasową decyzję nr [...]z dnia [...].01.2016 r., stwierdzającą zdatność do użytku i udzielającą pozwolenia na użytkowanie mobilnego węzła betoniarskiego przymocowanego na stałe do płyty fundamentowej zlokalizowanego na działce nr ewid. [...]z obrębu [...], położonej przy ul. [...] oraz umarzającej postępowanie administracyjne prowadzone w sprawie ww. obiektu budowlanego na podstawie przepisów ustawy z dnia 24 października 1974 r. - Prawo budowlane - utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję. Uzasadniając decyzję organ II instancji wyjaśnił, że PINB decyzją nr [...] z dnia 0[...].01.2016 r., wydaną na podstawie art. 42 ust. 3 ustawy z dnia 24 października 1974 r. - Prawo budowlane w związku z art. 103 ust. 2 Pr. bud., stwierdził zdatność do użytku i udzielił pozwolenia na użytkowanie mobilnego węzła betoniarskiego przymocowanego na stałe do płyty fundamentowej zlokalizowanego na działce nr ewid. [...]z obrębu [...], położonej przy ul. [...] . W dniu [...]09.2016 r. organ powiatowy wydał jednak postanowienie nr [...] o wznowieniu z urzędu postępowania administracyjnego w sprawie zakończonej ostateczną decyzją nr [...]w oparciu o przesłankę z art. 145 § 1 pkt. 5 k.p.a. Pismem z dnia 19.10.2016 r. PINB wezwał uczestników postępowania zakończonego ostateczną decyzją o pozwoleniu na użytkowanie ww. węzła betoniarskiego do przedstawienia - w terminie 30 dni, od dnia otrzymania tego wezwania - dowodów na okoliczność daty budowy tego obiektu budowlanego. W dniu 07.11.2016 r. do organu powiatowego wypłynęło pismo Burmistrza Miasta [...] z dnia 31.10.2016 r., do którego załączono oświadczenie [...] - byłego Burmistrza Miasta [...] złożone do protokołu z dnia 06.10.2016 r. Ponadto w ww. piśmie poinformowano, że jak wynika ze zróżnicowania w poszczególnych latach kwot wnoszonego podatku od nieruchomości złożonej z działek użytkowanych aktualnie przez "[...] " Sp. z o.o. sposób oraz stopień zabudowy nieruchomości ulegał zmianie. Pismem z dnia 03.03.2017 r. PINB zawiadomił uczestników postępowania o zakończeniu postępowania dowodowego oraz o możliwości zapoznania się z aktami administracyjnymi i zajęcia stanowiska w sprawie w wyznaczonym terminie i w dniu [...]05.2017 r. wydał na podstawie art. 151 § 1 pkt. 2 w związku z art. 145 § 1 pkt. 5 k.p.a. decyzję nr [...]. Od powyższej decyzji nr [...]odwołali się odrębnie [...],[...] i [...], wnosząc o zmianę zaskarżonej decyzji i utrzymanie w mocy dotychczasowej decyzji nr [...] o pozwoleniu na użytkowanie, ewentualnie o uchylenie zaskarżonej decyzji i przekazanie sprawy do ponownego rozpatrzenia. Ustosunkowując się do odwołań, [...]WINB podkreślił, że mobilny węzeł betoniarski przymocowany na stałe do płyty fundamentowej (będący budowlą) został zrealizowany w warunkach samowoli budowlanej, zaś "[...]" Sp. z o.o. w piśmie z dnia 18.11.2014 r. wystąpiła do organu powiatowego z wnioskiem o jego zalegalizowanie. Czas budowy przedmiotowego obiektu budowlanego został ustalony na podstawie pisemnych oświadczeń [...],[...] i [...], złożonych w dniu [...].04.2015 r. pod rygorem odpowiedzialności karnej za składanie fałszywych oświadczeń, że budowa wymienionych obiektów budowlanych (w tym m.in. węzła betoniarskiego) została zakończona w 1994 r. Z treści zaskarżonej decyzji nr [...] wynika, że w ustaleniu stanu faktycznego (przed wydaniem decyzji nr [...]) wykorzystano oświadczenia stron, bowiem w zasobie Głównego Urzędu Geodezji i Kartografii brak było zdjęć lotniczych tego terenu z 1994 r. lub 1995 r., natomiast na załączonych zdjęciach lotniczych z 1990 r. przedmiotowego obiektu nie było, co pozwalało uznać ww. oświadczenie o dacie wybudowania węzła betoniarskiego za wiarygodne. Organ powiatowy na podstawie uzyskanego w dniu 12.05.2016 r. z Głównego Urzędu Geodezji i Kartografii zdjęcia lotniczego, wykonanego w dniu 11.08.1997 r. ustalił, że węzła betoniarskiego w tym czasie (tj. na dzień wykonania ww. zdjęcia lotniczego) nie było na terenie działki nr ewid. [...]z obrębu [...], położonej przy ul. [...]. W oparciu o powyższą okoliczność, wskazującą na zaistnienie przesłanki z art. 145 § 1 pkt. 5 k.p.a. PINB w [...] wznowił z urzędu postępowanie administracyjne w sprawie zakończonej ostateczną decyzją nr [...], co znalazło swój wyraz w postanowieniu nr [...]z dnia [...].09.2016 r. Postępowanie wznowieniowe zostało zakończone poprzez wydanie przez organ powiatowy w dniu [...] 05.2017 r. decyzji nr [...], w drodze której uchylono dotychczasową decyzję nr [...]z dnia [...].01.2016 r. o pozwoleniu na użytkowanie i umorzono postępowanie administracyjne prowadzone w sprawie ww. węzła betoniarskiego na podstawie przepisów ustawy z dnia 24 października 1974 r. - Prawo budowlane. Z uzasadnienia zaskarżonej decyzji wynika, że postępowanie zakończone ostateczną decyzją nr [...] zostało wznowione ze względu na fakt, że wyszły na jaw nowe dowody, mające znaczenie dla sprawy, które nie były znane wcześniej organowi orzekającemu w sprawie. Jako nowy dowód PINB w [...] wskazał zdjęcie lotnicze z 1997 r. obejmujące obszar, na którym znajduje się działka nr ewid. [...] z obrębu [...] położona przy ul. [...]. W posiadanie tego zdjęcia organ powiatowy wszedł w dniu 12.05.2016 r. Ujawnienie nowego dowodu w postaci zdjęcia lotniczego z 1997 r. spowodowało, że organ powiatowy uznał, iż data budowy przedmiotowego węzła betoniarskiego ustalona w oparciu o pisemne oświadczenia uczestników postępowania jest inna niż to przyjęto w postępowaniu zakończonym decyzją nr [...]. PINB w [...] w wyniku analizy ww. zdjęcia lotniczego stwierdził, że węzeł betoniarski powstał po 1997 r., a nie - jak wskazywał zebrany uprzednio w toku postępowania materiał dowodowy - przed dniem 01.01.1995 r. art. 145 § 1 pkt. 5 k.p.a. stanowi, że wznowienie postępowania administracyjnego jest możliwe tylko wówczas, gdy zostaną spełnione łącznie trzy przesłanki: ujawnione okoliczności faktyczne i dowody istotne dla sprawy są nowe, istniały one w dniu wydania decyzji objętej postępowaniem wznowieniowym oraz nie były znane organowi, który wydał decyzję. Należy podzielić stanowisko organu powiatowego, że zdjęcie lotnicze z 1997 r. wraz z pismem Głównego Geodety Kraju z dnia 12.05.2016 r., stanowiącym licencję nr [...] jest dowodem nowym, bowiem - jak wynika z treści decyzji nr [...] - został on doręczony do PINB 12.05.2016 r., a zatem po wydaniu decyzji nr [...] Nie ulega wątpliwości, że dowód ten jest istotny dla sprawy (bowiem ujawnia nowe okoliczności faktyczne, od których uzależniony jest tryb postępowania), nie był on znany organowi powiatowemu przed wydaniem decyzji nr [...], ale niewątpliwie istniał już w momencie wydania tego rozstrzygnięcia. Organ powiatowy, dokonując analizy porównawczej i weryfikacji całokształtu zgromadzonych w sprawie dowodów, stanął na stanowisku, że przepisy ustawy Prawo budowlane z 1974 r. nie znajdują jednak zastosowania do legalizacji węzła betoniarskiego wybudowanego w warunkach samowoli budowlanej, bowiem budowa tego obiektu nie została zakończona przed dniem 01.01.1995 r. Zdaniem PINB przedmiotowa samowola budowlana winna podlegać procedurze legalizacyjnej określonej w przepisach art. 48 Prawa budowlanego, po spełnieniu wskazanych w tym przepisie warunków oraz uiszczeniu opłaty legalizacyjnej. [...]WINB - po dokonaniu we własnym zakresie analizy zdjęcia lotniczego z 1997 r. w kontekście pozostałego materiału dowodowego znajdującego się w aktach I instancji - podzielił pogląd organu powiatowego, że na terenie ww. nieruchomości nr ewid. [...] z obrębu [...] nie istniał w czasie wykonania zdjęcia lotniczego obiekt budowlany w miejscu usytuowania przedmiotowego węzła betoniarskiego. Z dokumentacji technicznej, sporządzonej w grudniu 2015 r. przez mgr inż. [...] (w zakresie architektury) i technika budowlanego [...] w zakresie konstrukcyjno-budowlanym) wynika, że w zachodniej części działki nr ewid. [...] z obrębu [...] znajduje się budowla, składająca się z płyty fundamentowej, do której na stałe przymocowany jest mobilny węzeł betoniarski. Nad tym węzłem betoniarskim znajdują się dwa dachy jednospadowe, kryte blachą trapezową. Budowla ta posiada wymiary 23,07x 16,95 m, czyli powierzchnię zabudowy wynoszącą 391,00 m2. Główne wejście do kabiny mobilnego węzła betoniarskiego znajduje się od strony północnej, natomiast podjazd z rampą - od strony południowej. Budowla ta wyposażona jest w instalację elektryczną. Na zdjęciu lotniczym z 1997 r. w miejscu obecnego usytuowania przedmiotowego węzła betoniarskiego na terenie działki nr ewid. [...] z obrębu [...] (wynikającym z załączonej do ww. opracowania mapy inwentaryzacyjnej - przedstawiającej projekt zagospodarowania ww. działki) nie jest widoczna budowla o podobnym do niego kształcie. Jak słusznie zauważył PINB, data budowy węzła betoniarskiego została ustalona w oparciu o oświadczenia uczestników postępowania. [...] (pełniącego funkcję wiceprezesa zarządu ww. Spółki), [...] (pełniącego funkcję prezesa zarządu ww. Spółki) oraz [...] , gdyż na tamtym etapie nie dysponowano innym materiałem dowodowym. Zgodnie z art. 75 § 1 k.p.a. jako dowód należy dopuścić wszystko, co może przyczynić się do wyjaśnienia sprawy, a nie jest sprzeczne z prawem. W szczególności dowodem mogą być dokumenty, zeznania świadków, opinie biegłych oraz oględziny. Wśród środków dowodowych oświadczenie strony powinno być wykorzystane w ostateczności, bowiem co do zasady niemożliwe jest zachowanie bezstronności przez podmiot będący stroną postępowania, a więc zainteresowany określonym rozstrzygnięciem sprawy. Zdjęcie lotnicze z 1997 r., uzyskane z Głównego Urzędu Geodezji i Kartografii stanowi natomiast dokument urzędowy, czyli dowód o zwiększonej mocy dowodowej. W świetle powyższego - w ocenie [...]WINB - organ powiatowy w wystarczający sposób wykazał zaistnienie przesłanki z art. 145 § 1 pkt. 5 k.p.a., a tym samym podstawy do uchylenia dotychczasowej decyzji nr [...] o pozwoleniu na użytkowanie, wydanej na podstawie art. 42 ust. 3 ustawy z dnia 24 października 1974 r. - Prawo budowlane w związku z art. 103 ust. 2 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. - Prawo budowlane, w następstwie przyjęcia, że samowola budowlana została zrealizowana przed dniem wejścia w życie przepisów ustawy Prawo budowlane z 1994 r. (co w istocie nie miało miejsca). PINB w toku wznowionego postępowania wezwał [...] Sp. z o.o. oraz innych uczestników tego postępowania do przedstawienia dowodów na okoliczność daty budowy przedmiotowego węzła betoniarskiego. W odpowiedzi na powyższe Burmistrz Miasta [...] przedłożył poświadczoną za zgodność z oryginałem kopię protokołu z dnia [...].10.2016 r., sporządzonego na okoliczność złożenia oświadczenia przez [...] , który poinformował, że w okresie, kiedy pełnił funkcję zastępcy Burmistrza Miasta [...] w latach 1990 - 1994 oraz Burmistrza Miasta [...] w latach 1994-2000 [...] Sp. z o.o. współpracowała z Miastem [...] w zakresie realizacji zlewni ścieków, uruchomionej w 1991 r. Oświadczył ponadto, że w tym okresie ww. Spółka rozbudowywała własną infrastrukturę oraz modernizowała budynki i inne obiekty budowlane, z których większość była już użytkowana, gdy obejmował funkcję zastępcy burmistrza. Wskazał, że w tym okresie użytkowane były już m.in. budynki: biurowy, gospodarczy, magazynowy, socjalny a także funkcjonowały silosy, waga oraz zbiorniki i inne urządzenia niezbędne do funkcjonowania firmy. W ocenie [...]WINB, należy zgodzić się z poglądem organu powiatowego, że ww. oświadczenie nie było złożone pod rygorem odpowiedzialności karnej za składanie fałszywych oświadczeń. Mogłoby ono co najwyżej być powodem do wezwania [...] w charakterze świadka do złożenia zeznań przed PINB. Zdaniem organu powiatowego w realiach omawianej sprawy nie było potrzeby przesłuchania ww. osoby w charakterze świadka, z uwagi na dysponowanie dowodem na okoliczność daty budowy przedmiotowej budowli, którym są zdjęcia lotnicze, udostępnione przez Głównego Geodetę Kraju, które korzystają ze zwiększonej mocy dowodowej. Dokumenty urzędowe, sporządzone w przepisanej formie, przez powołane do tego organy państwowe w zakresie ich działania stanowią dowód tego, co zostało w nich urzędowo stwierdzone (art.76 § 1 k.p.a.).. Skoro organ powiatowy na dzień orzekania w postępowaniu wznowieniowym dysponuje nowym dowodem, potwierdzającym, że węzeł betoniarski nie został wybudowany przed dniem 01.01.1995 r., lecz po dacie wejścia w życie przepisów ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. - Prawo budowlane, to prawidłowe jest stanowisko, że do legalizacji tego obiektu zastosowanie mają przepisy ustawy Prawo budowlane z 1994 r., a nie zaś przepisy ustawy Prawo budowlane z 1974 r., na podstawie których orzeczono w drodze decyzji nr [...]. Stwierdzenie przez organ prowadzenia postępowania w niewłaściwym trybie powinno skutkować jego umorzeniem i wszczęciem postępowania we właściwym trybie. Zgodnie z art. 151 § 1 pkt. 2 k.p.a. organ administracji publicznej, o którym mowa w art. 150, po przeprowadzeniu postępowania określonego w art. 149 § 2 wydaje decyzję, w której uchyla decyzję dotychczasową, gdy stwierdzi istnienie podstaw do jej uchylenia na podstawie art. 145 § 1, art. 145a lub art. 145b, i wydaje nową decyzję rozstrzygającą o istocie sprawy. Dlatego tez [...]WINB, w ramach przeprowadzonego postępowania odwoławczego, nie znalazł podstaw do uchylenia bądź zmiany zaskarżonej decyzji organu I instancji, co zostało wykazane powyżej. Analiza całokształtu materiału dowodowego zgromadzonego w aktach I instancji doprowadziła [...]WINB do wniosku, że rozstrzygnięcie wydane przez organ nadzoru budowlanego stopnia podstawowego jest prawidłowe, słuszne i zgodne z obowiązującymi w tym zakresie przepisami prawa. W ocenie [...]WINB brak było podstaw do uchylenia zaskarżonej decyzji i przekazania sprawy do ponownego rozpatrzenia, czego domagają się podmioty skarżące, a PINB nie naruszył art. 7 i art. 77 § 1 w związku z art. 80 k.p.a., ani art. 8 i art. 16 § 1 k.p.a. Zasada określona w art. 77 § 1 k.p.a. nie może być tak rozumiana, iż nawet jeśli strona ma w sprawie interes prawny (niezależnie od tego, czy działa osobiście, czy też przez pełnomocnika), to organ administracji publicznej ma obowiązek poszukiwania dowodów mających wykazać zaistnienie okoliczności leżących w interesie strony. W myśl art. 80 k.p.a. organ administracji publicznej ocenia na podstawie całokształtu materiału dowodowego zgromadzonego w sprawie, czy dana okoliczność została udowodniona. W niniejszej sprawie organ powiatowy pozyskał nowy dowód w sprawie na okoliczność czasu realizacji węzła betoniarskiego w warunkach samowoli budowlanej, natomiast podmioty skarżące nie przedstawiły dowodów przeciwnych, które podważyłyby ustalenia organu powiatowego. Skarżący, kwestionując wartość dowodową zdjęcia lotniczego z 1997 r. nie wykazali się należytą inicjatywą przy przedstawianiu dodatkowych dowodów na poparcie swoich twierdzeń, iż węzeł betoniarski został wybudowany pod reżimem ustawy Prawo budowlane z 1974 r. W postępowaniu administracyjnym obowiązuje zasada, że ciężar dowodu spoczywa na tym, kto z określonego faktu wyprowadza skutki prawne. Oznacza to, że obowiązek poszukiwania dowodów ciąży nie tylko na organie administracji, ale obarcza on także stronę, która w swym dobrze rozumianym interesie powinna wykazywać dbałość o przedstawienie środków dowodowych. Zatem inicjatywa dowodowa musi być w tym zakresie przejawiana nie tylko przez organ, ale również przez stronę postępowania. Jeżeli organ wyprowadził określone ustalenia dotyczące stanu faktycznego z posiadanych, nienasuwających zastrzeżeń dokumentów, to skuteczne ich zakwestionowanie wymaga przedstawienia stosownego odmiennego dowodu z inicjatywy strony toczącego się postępowania. W sytuacji pozyskania przez organ orzekający w sprawie materiału o większej mocy dowodowej niż oświadczenia uczestników postępowania nie jest rzeczą tego organu dalsze poszukiwanie materiału dowodowego, który miałby stanowić ewentualne zaprzeczenie dotychczasowym ustaleniom tylko dlatego, że zebrany do tej pory materiał dowodowy jest niekorzystny dla stron postępowania, które się z nim nie zgadzają. Poza tym organ I instancji wezwał uczestników postępowania do przedłożenia dowodów na okoliczność daty budowy przedmiotowej budowli, czego ci nie wykonali i nie wykazali okoliczności powstania ww. węzła betoniarskiego przed dniem 01.01.1995 r. Z kolei z przekazanego przez Burmistrza Miasta [...] protokołu z dnia 06.10.2016 r., zawierającego oświadczenie P. [...] nie sposób wywieść, że węzeł betoniarski istniał już przed dniem 01.01.1995 r. W ocenie [...]WINB kwestie podniesione w odwołaniach i zarzuty pod adresem organu powiatowego są bezzasadne i jako takie pozostają bez wpływu na kształt podjętego rozstrzygnięcia. Z tą decyzją nie zgodził się skarżący [...] i [...] , którzy pismami datowanymi na 23 sierpnia 2017 r. wnieśli 2 skargi do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie. Obie skargi maja identyczną treść; skarżący wnieśli o uchylenie zaskarżonej decyzji [...]WINB z dnia [...] lipca 2017 r., Nr [...] w całości, ewentualnie o stwierdzenie wydania zaskarżonego "za niedopuszczalną z uwagi na naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, naruszenie przepisów postępowania, które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy i w efekcie umorzenie postępowania w sprawie". Wnieśli również o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji i zasądzenie kosztów postępowania. Zaskarżonej decyzji zarzucili naruszenie: "a) art. 16 § 1 k.p.a. poprzez nieuzasadnione i nieracjonalne wzruszenie zasady trwałości decyzji administracyjnej w oparciu o pozyskany w bliżej nieuzasadnionych okolicznościach oraz z bliżej nieokreślonych powodów dowód z rzekomej "fotografii lotniczej wykonanej w 1997 r." o którą po ponad roku od dnia uprawomocnienia się decyzji Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w [...] nr.: [...] z dnia [...].01.2016 r. znak [...] zwrócił się 21 marca 2016r Inspektor [...] (a w rzeczywistości wg informacji uzyskanych od pełnomocnika [...] Sp. z o.o. [...]-[...] - urzędniczka Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w [...] ); b) art. 8 k.p.a. — poprzez podejmowanie destrukcyjnych działań mających na celu pogłębienie braku zaufania obywateli względem organów administracji publicznej, a co polegało na poszukiwaniu wszelkimi metodami dowodów na wzruszenie zasadnej decyzji administracyjnej przypuszczalnie celem polepszenia wyników statystycznych wskazujących na rzekomo aktywne i skuteczne prowadzenie postępowań administracyjnych; c) art.7 k.p.a. - poprzez nieobiektywne i fragmentaryczne oparcie zaskarżonej decyzji administracyjnej o niepełnowartościowy, wybiórczy materiał dowodowy, nieuzasadnioną odmowę dania wiary zgromadzonym w sprawie innym dowodom niż: "zdjęcie lotnicze z 1997 r." (niepotwierdzone protokołem jego wykonania i celem jego wykonania), w tym dowodom z zeznań: [...] , [...] , [...] , dowodom z dokumentów sporządzonych przez wykwalifikowane do tego osoby jak: [...] , a także nieprzeprowadzenie ważkich i niezbędnych dla prawidłowego rozstrzygnięcia dowodów, w tym dowodu z zeznań w charakterze świadka [...] (uzasadniając przy tym w sposób enigmatyczny przyczynę, dla której nie odebrano od w/w osoby zeznań w charakterze świadka), [...]". Uzasadniając skargi, skarżący wyjaśnili, że zdaniem PINB podtrzymanym przez [...]WINB, "ważnym", choć jedynym dowodem do wznowienia postępowania administracyjnego było "zdjęcie lotnicze z roku 1997", którego nie było na dzień wydawania decyzji przez PINB nr [...] z dnia [...].05.2017 r. W ocenie skarżących "niezwykła i niezrozumiała wydaje się być jednak przyczyna, dla której urzędnik niższego szczebla formalnie w osobie [...] (a w rzeczywistości [...] wg oświadczenia pełnomocnika [...]Sp. z o.o.) podjął decyzję o pozyskanie "zdjęcia lotniczego" ponad rok od daty uprawomocnienia się w/w decyzji celem "uzyskania" dowodu mającego podważyć prawomocne orzeczenie". Owo zdjęcie lotnicze z roku 1997, stanowiące wyłączną podstawę wznowienia postępowania - jest przez skarżących kwestionowane i domagają się oni "uzupełnienie w/w zdjęcia o protokół jego wykonania i cel przeznaczenia, tłumaczenia urzędnika PINB, że rzeczone zdjęcie "uzyskał" w dniu 12.05.2016 r. (a decyzje o wznowieniu postępowania wydano dn. [...].03.2017 r.) nie wydaje się być wiarygodne". W ocenie skarżących, skazać przy tym należy, że jakość "rzekomego zdjęcia z roku 1997 r. jest niedostateczna. Nie widać na nim żadnych szczegółów. Obraz jest zmazany i nieidentyfikowalny". Dotychczas zgromadzone dowody były przez referenta sprawy bagatelizowane, a te które powinny być przeprowadzone (jak dowód z zeznań w charakterze świadka [...] czy [...] pomijane. "Argumenty zaś dla pominięcia wskazanych dowodów są nieracjonalne i z tego względu trudno podjąć z nimi polemikę". Zdaniem skarżących, pomijany jest także dowód z dokumentów przygotowanych i zgromadzonych w aktach niniejszego postępowania - przez osobę posiadającą specjalistyczną wiedzę, tj. mgr inż. [...]. "Faktyczny referent sprawy nie dokonała żadnej analizy złożonej do akt sprawy dokumentacji, prześlizgując się nad koniecznością jej analizy i podania motywów, dla których dowody te uznała za nieważna dla prawidłowego rozpoznania sprawy". Braku obiektywizmu w rozpoznawaniu niniejszej sprawy upatrują skarżący także nie tylko w braku podjęcia właściwej inicjatywy z urzędu osoby prowadzącej niniejsza sprawę z ramienia PINB, ale także w lekceważącym traktowaniu wnioskowanych do przeprowadzenia dowodów przez pełnomocnika stron w osobie [...]. "Pełnomocnik ów przekazał bowiem osobiście prowadzącemu postępowanie inspektorowi [...] protokół przyjęcia od poprzednich właścicieli budynków i budowli oraz urządzeń sprzed 1994 r. lecz ów dokument z niezrozumiałych przyczyn - "zaginął" w wołomińskim PINB, co tez skutkować winno wszczęciem postępowania z art.231 kk. Ponadto wskazać należy, że z urzędu także osoba rozpoznająca niniejsza sprawę z ramienia PINB w [...] winna dokonać szczegółowej weryfikacji pod kątem sprawdzenia czy istniał jakikolwiek obowiązek podatkowy z roku 1994 lub inne dokumenty (jak rachunki, faktury, umowy dotyczące remontów), z których wynikałoby, że w tymże roku istniały bądź nie istniały przedmiotowe naniesienia (budynki), których istnieniu na rok 1994 PINB bezpodstawnie zaprzecza". W odpowiedzi na skargę [...]WINB podtrzymał swoje stanowisko i wnosił o jej oddalenie. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje. Zgodnie z art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (t. jedn. Dz.U. z 2016 r., poz. 1066) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, a kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Oznacza to, że sądy administracyjne nie orzekają merytorycznie, tj. nie wydają orzeczeń, co do istoty sprawy, lecz badają zgodność zaskarżonego aktu administracyjnego z obowiązującymi przepisami prawa, określającymi prawa i obowiązki stron oraz przepisami procedury administracyjnej, normującymi zasady postępowania przed organami administracji publicznej. Z brzmienia zaś art. 145 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. jedn. Dz. U. z 2016 r., poz. 718 ze zm.), zwanej dalej "p.p.s.a." wynika, że w wypadku, gdy sąd stwierdzi naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, bądź naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego, bądź inne naruszenie przepisów postępowania, jeśli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy, wówczas - w zależności od rodzaju naruszenia – uchyla decyzję lub postanowienie w całości lub w części, albo stwierdza ich nieważność bądź niezgodność z prawem. Nie ulega więc wątpliwości, że zaskarżona decyzja lub postanowienie mogą ulec uchyleniu tylko wtedy, gdy organom administracji publicznej można postawić uzasadniony zarzut naruszenia prawa, czy to materialnego, czy to procesowego, jeżeli naruszenie to miało, bądź mogło mieć wpływ na wynik sprawy. Biorąc pod uwagę powyższe, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie uznał, że zaskarżona decyzja nie narusza prawa, a skarga jest niezasadna. Istota zagadnienia w sprawie zawisłej przed tut. Sądem sprowadza się do tego, czy: po pierwsze pozyskanie przez organ I instancji zdjęcia lotniczego z 11 sierpnia 1997 r., przedstawiającego stan zagospodarowania w tym dniu działki o nr ewid. [...] z obrębu [...] położonej przy ul. [...] może być uznane za "wyjście na jaw istotnych dla sprawy nowych okoliczności faktycznych lub nowego dowodu istniejących w dniu wydania decyzji, nieznanych organowi, który wydał decyzję", jako przesłankę wznowienia postępowania z art. 145 § 1 pkt. 5 k.p.a., a po drugie, czy jeżeli z analizy tego zdjęcia wynika, że w dniu obowiązywania ustawy z dnia 24 października 1974 r. - Prawo budowlane na terenie przedmiotowej nieruchomości nie istniał mobilny węzeł betoniarski, umocowany na stałe do płyty fundamentowej, to fakt taki stanowił we wznowionym postępowaniu administracyjnym przesłankę uchylenia decyzji wydanej w postępowaniu legalizacyjnym, przeprowadzonym przez organ uprzednio w trybie ww. ustawy z 1974 r. i umorzenia takiego postępowania legalizacyjnego. Jak wynika z akt sprawy, PINB pozyskał w dniu 12 maja 2016 r. – a więc już po dniu wydania na podstawie art. 42 ust. 3 ustawy z dnia 24 października 1974 r. - Prawo budowlane w związku z art. 103 ust. 2 Pr. bud. decyzji nr [...] z dnia [...] stycznia 2016 r., którą stwierdził zdatność do użytku i udzielił pozwolenia na użytkowanie mobilnego węzła betoniarskiego przymocowanego na stałe do płyty fundamentowej zlokalizowanego na przedmiotowej działce nr ewid. [...] w [...] - z Głównego Urzędu Geodezji i Kartografii ww. zdjęcie lotnicze. Ze zdjęcia tego wynikało, że węzła betoniarskiego na dzień wykonania zdjęcia lotniczego nie było na terenie działki nr ewid. [...] z obrębu [...], położonej przy ul. [...]. Jak słusznie wyjaśnił to Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z dnia 18 maja 2017 r., sygn. akt I OSK 45/17 (CBOSA), ustawodawca posługując się pojęciem "nowych okoliczności faktycznych" oraz "nowych dowodów" w art. 145 § 1 pkt. 5 k.p.a., użył alternatywy zwykłej, a nie koniunkcji. W rezultacie wznowić postępowanie należy także wtedy, gdy wprawdzie te nowe dowody powstaną po wydaniu decyzji, ale ujawnione równocześnie zostaną wynikające z nich nowe istotne dla sprawy okoliczności faktyczne, o których organ w chwili wydawania decyzji nie wiedział, a więc okoliczności, które mogły mieć wpływ na odmienne rozstrzygnięcie sprawy. W niniejszej sprawie zaistniała sytuacja odpowiadająca powyższej tezie. W sprawie wystąpiła bowiem nowa okoliczność faktyczna, istniejąca, ale nieznana organowi w dniu wydania decyzji ostatecznej z dnia [...] stycznia 2016 r., którą to okolicznością było to, że – wbrew twierdzeniu zawartemu w pisemnych oświadczeniach [...][...] i [...] , złożonych w dniu 15 kwietnia 2015 r. – w sprawie nie można było prowadzić postępowania legalizacyjnego w odniesieniu do ww. węzła betoniarskiego w trybie ustawy z dnia 24 października 1974 r. - Prawo budowlane (w związku z art. 103 ust. 2 Pr. bud.), gdyż przedmiotowy obiekt budowlany powstał po dacie zrobienia zdjęcia lotniczego, a więc po dniu 11 sierpnia 1997 r. Zastosowanie więc w sprawie ewentualnej legalizacji samowolnie wybudowanego obiektu budowlanego powinny mieć przepisy ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. - Prawo budowlane. W związku z tym, że obie ustawy (a więc Prawo budowlane z 1974 r. i z 1994 r.) zupełnie odmiennie kształtują nie tylko sposób prowadzenia postępowania legalizacyjnego, ale przede wszystkim sposób doprowadzenia samowoli budowlanej do niezbędnej w takim wypadku zgodności z prawem, przeto ustalenie daty budowy ma bezpośredni wpływ na wynik postępowania legalizacyjnego. Dostatecznie zostało już wyjaśnione zarówno w literaturze, jak i w orzecznictwie, że wymienione w art. 145 § 1 pkt. 5 k.p.a. okoliczności muszą zaistnieć łącznie. Powinny być zatem nowe, istotne, powinny istnieć w dacie wydania decyzji, nie być znane organowi, który wydał decyzję (por. np. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 17 lutego 2017 r., sygn. akt I OSK 2363/15, CBOSA, komentarz do art. 145 k.p.a. w: M. Wierzbowski, R. Hauser (red.), Kodeks postępowania administracyjnego. Komentarz, Wyd. 5, Warszawa 2018; a także w: B. Adamiak, J. Borkowski, Kodeks postępowania administracyjnego. Komentarz. Wyd. 15, Warszawa 2017). Ujawnienie się nowych okoliczności faktycznych istotnych dla sprawy może być więc – jak w sprawie niniejszej - rezultatem przeprowadzenia (ujawnienia się) dowodów po wydaniu decyzji. Warunkiem jednak jest wówczas, aby dowód dotyczył faktów, które są istotne dla sprawy, a nie były znane organowi w momencie jej podejmowania. W tym stanie rzeczy, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie stwierdza, że PINB (a w konsekwencji i organ odwoławczy) prawidłowo i zgodnie z art. 145 § 1 pkt. 5 k.p.a. wznowił postępowanie w sprawie zakończonej ostateczną decyzją nr [...] z dnia 8 stycznia 2016 r., stwierdzającą zdatność do użytku i udzielającą pozwolenia na użytkowanie mobilnego węzła betoniarskiego przymocowanego na stałe do płyty fundamentowej na działce nr ewid. [...] przy ul. [...] . W związku bowiem z zawartością zdjęcia lotniczego z 11 sierpnia 1997 r., nowego dowodu pozyskanego 12 maja 2016 r., na jaw wyszła istotna okoliczność faktyczna, istniejąca w dniu orzekania pierwotna decyzją, a nieznana organowi w ówczesnej dacie orzekania. Ta zaś okoliczność, że przed 11 sierpnia 1997 r. przedmiotowa samowola budowlana węzła betoniarskiego nie miała miejsca, bez najmniejszej wątpliwości ma decydujący wpływ na odmienne rozstrzygnięcie sprawy z uwagi na konieczność przyjęcia odmiennej podstawy prawnej zarówno postępowania, jak i jego rozstrzygnięcia. Skoro więc organ poprawnie wznowił postępowanie administracyjne w sprawie samowolnej budowy mobilnego węzła betoniarskiego przymocowanego na stałe do płyty fundamentowej przy ul. [...], to również prawidłowo uchylił własną decyzję nr [...] z dnia [...] grudnia 2016 r., stwierdzającą zdatność do użytku i udzielającą pozwolenia na użytkowanie mobilnego węzła betoniarskiego. Decyzja ta błędnie bowiem wydana została na podstawie art. 42 ust. 3 ustawy z dnia 24 października 1974 r. - Prawo budowlane w związku z art. 103 ust. 2 Pr. bud., zastosowanych zamiast przepisów Prawa budowlanego z 1994 r., a więc z naruszeniem tych przepisów, biorąc pod uwagę datę dokonania samowoli budowlanej (po 11 sierpnia 2997 r.). Jest rzeczą prawnie oczywistą, że postępowanie legalizacyjne, prowadzone w trybie Prawa budowlanego z 1974 r. cechuje się mniejszym rygoryzmem i jest korzystniejsze dla osoby, która dopuściła się samowoli budowlanej. Tym niemniej, zgodnie z art. 108 Pr. bud. ustawa ta weszła w życie w dniu 1 stycznia 1995 r., a więc od tej daty przepisy dotychczasowe (Prawo budowlane z 1974 r.) mogły być stosowane wyłącznie na zasadzie zezwolonego nową ustawą wyjątku. O takim wyjątku wspominał art. 103 ust. 2 Pr. bud., zgodnie z którym art. 48 Pr. bud. nie stosowało się, ale wyłącznie do obiektów, których budowa została zakończona przed dniem wejścia w życie ustawy lub w stosunku do których przed tym dniem zostało wszczęte postępowanie administracyjne. Do takich obiektów stosowało się przepisy dotychczasowe. Skoro w sierpniu 1997 r. przedmiotowy węzeł betoniarski nie był jeszcze samowolnie wybudowany – a wprost wynika to z analizy zdjęcia lotniczego z 1997 r. – to wyłączenie z art. 103 ust. 2 Pr. bud. nie miało zastosowania. Niedopuszczalnym w takiej sytuacji było zastosowanie przez PINB przepisów ustawy z dnia 24 października 1974 r. - Prawo budowlane (Dz.U. Nr 38, poz. 229, z 1981 r. Nr 12, poz. 57, z 1983 r. Nr 44, poz. 200 i 201, z 1984 r. Nr 35, poz. 185 i 186, z 1987 r. Nr 21, poz. 124, z 1988 r. Nr 41, poz. 324 oraz z 1990 r. Nr 34, poz. 198), która – zgodnie z art. 107 ust. 1 Pr. bud. - utraciła moc we wszelkich innych wypadkach, niż przewidziane w ww. art. 103 ust. 2 Pr. bud. W takim stanie rzeczy, wobec nienasuwającej wątpliwości treści zdjęcia lotniczego z 1997 r., złożone 15 kwietnia 2015 r. przez [...] , [...] i [...] pisemne oświadczenia co do daty powstania samowoli budowlanej niewątpliwie utraciły wiarygodność. Treść zdjęcia lotniczego, analizowana przez tut. Sąd, nie nasuwa w tym zakresie żadnych (wbrew twierdzeniom skargi) wątpliwości, co z kolei powoduje, że nie było potrzebne w sprawie prowadzenie przez PINB lub [...]WINB dalszego postępowania dowodowego w celu ustalenia daty samowoli budowlanej – na tym etapie postępowania. W szczególności, wobec obiektywnej i od nikogo niezależnej zawartości fotografii lotniczej, bezcelowym byłoby prowadzenie dowodu z przesłuchania świadków na okoliczności obiektywnie już bezsporne. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie wyjaśnia, że jako dowód należy dopuścić wszystko, co może przyczynić się do wyjaśnienia sprawy (art. 75 § 1 k.p.a.). Tym niemniej, jeżeli w dyspozycji organu znajduje się dokument urzędowy w rozumieniu art. 76 § 1 k.p.a., to dalsze prowadzenie postępowania dowodowego staje się zbędne. Dokumenty urzędowe sporządzone w przepisanej formie przez powołane do tego organy państwowe w ich zakresie działania stanowią bowiem dowód tego, co zostało w nich urzędowo stwierdzone. Należy więc przypomnieć, że zgodnie z art. 2 pkt. 10 ustawy z dnia 17 maja 1989 r. Prawo geodezyjne i kartograficzne (t. jedn. Dz.U. z 2017 r. poz. 2101) tzw. zobrazowania lotnicze stanowią część państwowego zasobu geodezyjnego i kartograficznego, prowadzonego na podstawie ustawy przez organy Służby Geodezyjnej i Kartograficznej. Organ I instancji – zgodnie z art. 40c ust. 1 ww. ustawy – otrzymał stosowną licencję w zakresie wykorzystywania udostępnionych mu materiałów zasobu. Mając powyższe na uwadze, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie wyjaśnia, że jeżeli w sprawie prowadzonej we wznowionym postępowaniu okaże się, że wydana uprzednio w zwykłym postępowaniu ostateczna decyzja powinna zostać uchylona z powodu wadliwej podstawy prawnej i wadliwego trybu postępowania, to samo uchylenie decyzji ostatecznej nie rozstrzyga jeszcze o bycie całego postępowania. Samo uchylenie decyzji ostatecznej powoduje, że organ ponownie powinien rozpoznać wniosek strony, będący przyczyną wszczęcia postępowania. Stanowi o tym w sposób jednoznaczny art. 151 § 1 k.p.a. Zgodnie z pkt. 2 § 1 art. 151 k.p.a. organ, który wznowił postępowanie, w wypadku, gdy stwierdzi istnienie podstaw do uchylenia wydanej pierwotnie decyzji na podstawie art. 145 § 1, art. 145a lub art. 145b - uchyla decyzję dotychczasową i wydaje nową decyzję rozstrzygającą o istocie sprawy. Jeżeli więc ustalenia organu prowadzą do wniosku, że sprawa prowadzona była w oparciu o niewłaściwie dobraną podstawę prawną (w postaci nieobowiązującej ustawy Prawo budowlane z 1974 r.), to organ prawidłowo, na podstawie art. 151 § 1 pkt. 2 k.p.a., uchylił własną, ostateczną decyzję oraz orzekł merytorycznie w trybie art. 105 § 1 k.p.a., umarzając postępowanie. Organ może bowiem ewentualnie wszcząć nowe postępowanie, ale już w prawidłowym trybie. Bezprzedmiotowość przedmiotowa postępowania, jako przyczyna umorzenia postępowania, może wynikać bowiem z brakiem możliwości ukształtowania stosunku administracyjnoprawnego w oparciu o pierwotnie i wadliwie przez organ przyjęte przepisy (w tym wypadku Prawa budowlanego z 1974 r., gdyż przepisy ustawy nieobowiązującej nie mogą przecież być podstawą prawna wydania decyzji). Dlatego organ II instancji słusznie odmówił uchylenia w postępowaniu odwoławczym zaskarżonej decyzji PINB. Odnośnie stawianych przez skarżących w skardze do tut. Sądu zarzutów i w odniesieniu do przedstawionej przez tut. Sąd oceny prawnej, należy więc stwierdzić, że zarzuty te nie były zasadne. Niezasadny był zarzut naruszenia art. 16 § 1 k.p.a. "poprzez nieuzasadnione i nieracjonalne wzruszenie zasady trwałości decyzji administracyjnej w oparciu o pozyskany w bliżej nieuzasadnionych okolicznościach oraz z bliżej nieokreślonych powodów dowód z rzekomej "fotografii lotniczej wykonanej w 1997 r.". W odniesieniu do tak stawianego zarzutu wyjaśnić należy, że dla wystąpienia przesłanki wznowieniowej z art. 145 § 1 pkt. 5 k.p.a. "okoliczności pozyskania dowodu" nie są istotne. Wystarczającym jest, aby nowe okoliczności lub nowe dowody "wyszły na jaw". Tym niemniej, jak wynika z akt sprawy, organ I instancji uzyskał zdjęcie lotnicze w sposób oficjalny – o czym świadczy przyznana mu i załączona do zdjęcia lotniczego przewidziana prawem licencja. Niewątpliwie, zasada trwałości decyzji wyrażona w art. 16 k.p.a. należy do zasad ogólnych prawa administracyjnego. Po to jednakże ustawodawca przewidział nadzwyczajne tryby wzruszenia ostatecznej decyzji administracyjnej (art. 156 § 1 w zw. z art. 157 § 1 i § 2 k.p.a. oraz art. 145 § 1 w zw. z art. 147 k.p.a.), aby umożliwić eliminacje z obrotu prawnego decyzji wadliwych. Funkcjonowanie decyzji niezgodnych z prawem jest bowiem niedopuszczalne właśnie z uwagi na to, administracyjnoprawnym obowiązkiem organów jest działanie zgodne z prawem (art. 6 k.p.a. ), zaś Rzeczpospolita Polska jest demokratycznym państwem prawa (art. 2 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej). Należy przypomnieć, że skoro organy władzy publicznej działają na podstawie i w granicach prawa (art. 7 Konstytucji R.P.), to naruszenie tych granic powoduje konieczność usunięcia z obrotu prawnego wadliwej decyzji, nawet gdy stała się ostateczna. Jest to nakaz wprost wyprowadzany z najwyższego prawa Rzeczypospolitej Polskiej, jakim jest Konstytucja i nakaz jej bezpośredniego stosowania (art. 8 ust. 1 i 2 Konstytucji R.P.) Organa obu instancji nie naruszyły również art. 8 k.p.a. "poprzez podejmowanie destrukcyjnych działań mających na celu pogłębienie braku zaufania obywateli względem organów administracji publicznej, a co polegało na poszukiwaniu wszelkimi metodami dowodów na wzruszenie zasadnej decyzji administracyjnej przypuszczalnie celem polepszenia wyników statystycznych wskazujących na rzekomo aktywne i skuteczne prowadzenie postępowań administracyjnych". Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zwraca wobec tak stawianego zarzutu uwagę, że ustawowym obowiązkiem organu administracji publicznej jest stanie na straży praworządności, w tym również podejmowanie z urzędu lub na wniosek stron wszelkich czynności niezbędnych do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz do załatwienia sprawy, mając na względzie interes społeczny i słuszny interes obywateli (art. 7 k.p.a.). Skoro więc organ, który wydał decyzję na podstawie wadliwej analizy stanu faktycznego (przedstawionego wyłącznie przez zainteresowane strony), zaniedbując wówczas obowiązkowego gromadzenia dowodów z urzędu, a przez to orzekając w nieustalonym poprawnie stanie rzeczy, to słusznie organ uznał, że usunięcie takiej wady możliwe jest (wobec ostatecznego charakteru decyzji) jedynie w trybie nadzwyczajnym. Postępowanie z przyczyn określonych w art. 145 § 1 pkt. 5 k.p.a. może być bowiem wznowione z urzędu (art. 147 k.p.a.). Jak wykazuje treść akt sprawy, wątpliwości organu I instancji co do poprawności i zasadności rozstrzygnięcia i sposobu prowadzenia pierwotnie sprawy, okazały się uzasadnione – wbrew stanowisku skarżących. Pierwotna decyzja okazała się bowiem wadliwa i podjęta na podstawie błędnej oceny organu co do podstawy prawnej postępowania i orzeczenia. W ocenie tut. Sądu podjęcie przez organ z własnej inicjatywy postępowania w celu najpierw sprawdzenia, a następnie wyeliminowania wadliwej decyzji w pełni odpowiada zasadzie budowania zaufania publicznego do organów administracyjnych (art. 8 § 1 k.p.a.). Niezasadny był także zarzut naruszenia art. 7 k.p.a. "poprzez nieobiektywne i fragmentaryczne oparcie zaskarżonej decyzji administracyjnej o niepełnowartościowy, wybiórczy materiał dowodowy, nieuzasadnioną odmowę dania wiary zgromadzonym w sprawie innym dowodom niż: "zdjęcie lotnicze z 1997 r." (niepotwierdzone protokołem jego wykonania i celem jego wykonania), w tym dowodom z zeznań: [...],[...],[...] , dowodom z dokumentów sporządzonych przez wykwalifikowane do tego osoby jak: [...] , a także nieprzeprowadzenie ważkich i niezbędnych dla prawidłowego rozstrzygnięcia dowodów, w tym dowodu z zeznań w charakterze świadka [...] (uzasadniając przy tym w sposób enigmatyczny przyczynę, dla której nie odebrano od w/w osoby zeznań w charakterze świadka), [...]. W tym zakresie Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie przedstawił w poprzedzającej części uzasadnienia wyroku ocenę prawną – zarówno w zakresie mocy dowodowej zdjęcia lotniczego, jak i potrzeby dalszego prowadzenia postępowania dowodowego (wobec nienasuwającego wątpliwości stanu rzeczy, zobrazowanego ww. zdjęciem). Odnosząc się natomiast do "dowodu z dokumentów sporządzonych przez wykwalifikowane do tego osoby jak: [...]" należy wyjaśnić, że – co wynika z treści tego dokumentu prywatnego – autor opracowania posiadał wiedzę w zakresie daty dokonania samowoli budowlanej wyłącznie na podstawie informacji od zainteresowanych stron. W takim stanie rzeczy, na podstawie art. 151 p.p.s.a. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie orzekł, jak w sentencji.