VII SA/Wa 2115/19

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Wojciech Sawczuk (spr.), , po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w dniu 6 listopada 2019 r. sprawy ze sprzeciwu: 1) G. (1.) Sp. z o.o. z siedzibą w W. 2) G. (2.) Sp. z o.o. z siedzibą w W. na decyzję Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] sierpnia 2019 r. nr [...] w przedmiocie stwierdzenia nieważności decyzji oddala sprzeciw I. Postanowieniem z dnia [...] lutego 2014 r., znak: [...], Wojewoda [...] odmówił wszczęcia, na wniosek P. W., postępowania w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji Starosty S. z dnia [...] lipca 2010 r., Nr [...] zatwierdzającej projekt budowlany i udzielającej G. Sp. z o. o., pozwolenia na budowę elektrowni wiatrowej nr [...] wraz z drogą dojazdową i placem montażowym na działce o nr ewid. [...] obręb P., gmina U. Postanowieniem z dnia [...] lipca 2014 r., znak: [...], Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego utrzymał w mocy ww. postanowienie. Wyrokiem z dnia 19 sierpnia 2015 r. sygn. akt VII SA/Wa 1962/14, tutejszy Sąd oddalił skargę P. W. na ww. postanowienie GINB. Wyrokiem z dnia 31 sierpnia 2017 r. sygn. akt II OSK 3041/15, Naczelny Sąd Administracyjny uchylił ww. wyrok WSA w Warszawie, postanowienie GINB z dnia [...] lipca 2014 r. oraz poprzedzające je postanowienie Wojewody [...] z dnia [...] lutego 2014 r. II. Ponownie badając sprawę Wojewoda [...] decyzją z dnia [...] maja 2018 r., znak: [...] umorzył postępowanie wszczęte na wniosek P. W. oraz A. N. w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji budowlanej Starosty S. z dnia [...] lipca 2010 r., Nr [...]. Decyzją z dnia [...] listopada 2018 r., znak: [...], GINB uchylił w całości ww. decyzję Wojewody i przekazał sprawę do ponownego rozpatrzenia przez organ I instancji. Po rozpatrzeniu sprzeciwu G. Sp. z o. o. i G. Sp. z o. o. wywiedzionych od tej decyzji tutejszy Sąd wyrokiem z dnia 7 lutego 2019 r. sygn. akt VII SA/Wa 2873/18 uchylił zaskarżoną decyzję. III. Po raz kolejny rozpoznając sprawę GINB decyzją z dnia [...] sierpnia 2019 r. nr [...] uchylił w całości zaskarżoną decyzję Wojewody [...] z dnia [...] maja 2018 r. i przekazał sprawę do ponownego rozpatrzenia przez organ I instancji. Przybliżając istotę postępowania o stwierdzenie nieważności decyzji oraz wyjaśniając kwestie interesu prawnego jakim powinien legitymować się inicjator tego postępowania GINB zauważył, że skoro interes prawny ma być aktualny, to jego ustalenie wymaga uwzględnienia nie tylko okoliczności istniejących w dacie rozpatrywania podania, ale także przy uwzględnieniu istniejącego w tej dacie stanu prawnego. Tym samym GINB nie podzielił stanowiska Wojewody, że określenie stron postępowania nadzorczego powinno nastąpić z uwzględnieniem przepisów prawa materialnego obowiązującego w dacie wydania kwestionowanej decyzji. Z dokumentacji projektowej przedsięwzięcia wynika, że obejmuje ono swym zakresem budowę 1 turbiny wiatrowej w Zespole Elektrowni Wiatrowych [...] wraz z niezbędną infrastrukturą energetyczną i transportową (budowa dróg dojazdowych i placów montażowych; budowa fundamentów i montaż elektrowni wiatrowych; montaż kontenerowych stacji transformatorowych; budowa linii kablowych SN 30 kv i światłowodowych, budowa instalacji odgromowej wokół turbin - uziom otokowy) na działce o nr ewid. [...], obręb P., gmina U. Wnioskodawca - P. W. nie brał udziału w postępowaniu zakończonym wydaniem kwestionowanej decyzji budowlanej Starosty S., zaś swój interes prawny wywodzi z tytułu prawa własności do działki o nr ewid. [...] i prawa współwłasności do działek o nr ewid. [...] i [...] (aktualnie działki o nr ewid. [...] i [...]), położonych w miejscowości P. (KW nr [...] i [...]). W przypadku elektrowni wiatrowych obszar oddziaływania zdaniem GINB będzie, co do zasady, wyznaczany na podstawie art. 4 ust. 1 pkt 2 ustawy z dnia 20 maja 2016 r. o inwestycjach w zakresie elektrowni wiatrowych (tekst jednolity Dz. U. z 2019 r. poz. 654). Zgodnie z tym przepisem odległość, w której mogą być lokalizowane i budowane budynki mieszkalne albo budynki o funkcji mieszanej, w skład której wchodzi funkcja mieszkaniowa - od elektrowni wiatrowej - jest równa lub większa od dziesięciokrotności wysokości elektrowni wiatrowej mierzonej od poziomu gruntu do najwyższego punktu budowli, wliczając elementy techniczne, w szczególności wirnik wraz z łopatami (całkowita wysokość elektrowni wiatrowej). Zgodnie z art. 5 ust. 1 ustawy o inwestycjach w zakresie elektrowni wiatrowych, przez odległość, o której mowa w art. 4 ust. 1, rozumie się najkrótszy odcinek pomiędzy: 1) rzutem poziomym istniejącego budynku mieszkalnego albo istniejącego budynku o funkcji mieszanej, w skład której wchodzi funkcja mieszkaniowa, albo 2) granicą terenu objętego decyzją o warunkach zabudowy, o której mowa w art. 4 ust. 2 pkt 2 i w art. 59 ust. 1 ustawy z 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, zwaną dalej "decyzją [...]", dotyczącą inwestycji, o której mowa w pkt 1, na którym możliwa jest lokalizacja tej inwestycji, albo 3) linią rozgraniczającą teren, którego sposób zagospodarowania określony w planie miejscowym dopuszcza realizację inwestycji, o której mowa w pkt 1, a 4) okręgiem, którego promień jest równy połowie średnicy wirnika wraz z łopatami, a środek jest środkiem okręgu opisanego na obrysie wieży istniejącej elektrowni wiatrowej, albo 5) linią rozgraniczającą teren, którego sposób zagospodarowania określony w planie miejscowym dopuszcza budowę elektrowni wiatrowej. Z projektu budowlanego wynika, że całkowita wysokość projektowanej elektrowni wiatrowej wynosi 148 m, natomiast promień równy połowie średnicy wirnika wraz z łopatami wynosi 46,50 m. Działki zlokalizowane w odległości mniejszej niż 1480 m od okręgu, o którym mowa w art. 5 ust. 1 pkt 4 ustawy o inwestycjach w zakresie elektrowni wiatrowych mogą w związku z tym podlegać ograniczeniom w zagospodarowaniu. W tej sytuacji osoby uprawnione do tych nieruchomości (właściciele, użytkownicy wieczyści) będą stronami w niniejszym postępowaniu Z akt sprawy oraz portalu mapowego: [...] wynika, że odległość elektrowni wiatrowej nr [...] od granicy działki nr ewid. [...] wynosi ok. 1 km, odległość od granicy działki nr ewid. [...] wynosi ok. 750 m, zaś odległość od granicy działki nr ewid. [...] wynosi ok. 475 m. Tym samym P. W. posiada interes prawny w kwestionowaniu decyzji o pozwoleniu na budowę przedmiotowej inwestycji. Ustawa o inwestycjach w zakresie elektrowni wiatrowych nie normuje problematyki ustalania kręgu stron postępowania w sprawie pozwolenia na budowę elektrowni. Zgodnie z art. 8 ww. ustawy o inwestycjach w zakresie elektrowni wiatrowych, w sprawach nieuregulowanych w niniejszej ustawie stosuje się przepisy ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (tekst jednolity Dz. U. z 2018 r., poz. 1202 ze zm. - dalej jako P.b.). To zdaniem GINB oznacza, że ocena przymiotu strony w postępowaniu w sprawie pozwolenia na budowę elektrowni wiatrowej będzie każdorazowo dokonywana przez pryzmat regulacji art. 28 ust. 2 w zw. z art. 3 pkt 20 P.b. O ile zatem, inwestor nie jest związany odległościami określonymi w art. 4 ust. 1 pkt 2 w zw. z art. 5 ust. 1 pkt 5 ww. ustawy, a projekt budowlany nie jest weryfikowany z punktu widzenia zgodności z przepisami tej ustawy, to już zrealizowanie inwestycji (wybudowanie elektrowni wiatrowej) może wprowadzać istotne, znacznie dalej idące ograniczenia w możliwości zagospodarowania sąsiednich nieruchomości. Z chwilą wejścia w życie ustawy o elektrowniach wiatrowych mogły zaktualizować się przewidziane w tych przepisach ograniczenia w zagospodarowaniu (zabudowie) nieruchomości (tak wyrok NSA z dnia 26 września 2018 r. sygn. akt II OSK 106/18; wyrok WSA w Poznaniu z dnia 20 września 2017 r. sygn. akt IV SA/Po 449/17; wyrok NSA z dnia 11 kwietnia 2018 r., sygn. akt II OSK 1697/17). Tym samym ww. przepisy ustawy o inwestycjach w zakresie elektrowni wiatrowych będą miały zastosowanie przy ustalaniu kręgu stron postępowania w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji o pozwoleniu na budowę elektrowni wiatrowej wydanej przed wejściem w życie ww. ustawy o inwestycjach w zakresie elektrowni wiatrowych lecz taka decyzja o pozwoleniu na budowę nie może być weryfikowana pod kątem zgodności z przepisami ww. ustawy. Nie można tym samym pominąć przepisów ustawy o inwestycjach w zakresie elektrowni wiatrowych przy ustalaniu kręgu stron postępowania w sprawie pozwolenia na budowę elektrowni wiatrowych, nawet jeśli dane postępowanie zostało wszczęte przed dniem wejścia w życie tej ustawy. Jednocześnie wskazać należy, że z analizy raportu o oddziaływaniu na środowisko zespołu elektrowni wiatrowych ([...]) [...] [...] wraz z infrastrukturą towarzyszącą - Gmina U., sporządzonego przez biegłego Ministra Ochrony Środowiska mgr inż. S. W. (wraz z aneksem) nie wynika, by sporna inwestycja powodowała jakiekolwiek ograniczenia w zabudowie dla działek wnioskodawcy nr ewid. [...], [...] i [...] (aktualnie działki o nr ewid. [...] i [...]). W szczególności sporna inwestycja nie przekracza norm dotyczących hałasu określonych w rozporządzeniu Ministra Środowiska z dnia 14 czerwca 2007 r. w sprawie dopuszczalnych poziomów hałasu w środowisku (tekst jednolity Dz. U. z 2014 poz. 112). Końcowo organ zauważył, że w wyroku z dnia 7 lutego 2019 r. sygn. akt VII SA/Wa 2873/18, tutejszy Sąd nie zakwestionował ustaleń organu dotyczących braku interesu prawnego A. N. w kwestionowaniu decyzji Starosty S. zatem GINB odstąpił od ponownej oceny powyższej kwestii. IV. Sprzeciw (wspólny) od powyższej decyzji kasacyjnej wywiodły (dalej jako Spółki lub Skarżące): 1. G. Sp. z o.o. w W. (KRS: [...]), 2. G. Sp. z o.o. w W. (KRS: [...]), kwestionując tę decyzję w całości. Zaskarżonej decyzji GINB zarzucono naruszenie prawa, które miało istotny wpływ na jej treść i wynik sprawy, tj.: art. 138 § 2 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (tekst jednolity Dz. U. z 2018 r. poz. 2096 ze zm. - dalej jako k.p.a.) w zw. z art. 138 § 2a i 2b k.p.a. w zw. z art. 107 § 3 k.p.a. w zw. z art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a. i w zw. z art. 105 § 1 k.p.a. w zw. z art. 7, art. 77 § 1 k.p.a., polegające na bezzasadnym i bezrefleksyjnym przyjęciu, że P. W. ma interes prawny do występowania z żądaniem stwierdzenia nieważności pozwolenia na budowę, co doprowadziło do uchylenia decyzji Wojewody, bez jednoczesnego spełnienia (kumulatywnie) przesłanek do wydania decyzji, o której mowa w art. 138 § 2 k.p.a., co znalazło wyraz w wadliwym uzasadnieniu zaskarżonej, obejmującym również wytyczne skierowane do Wojewody, odnoszące się do aspektów merytorycznych związanych z przyznaniem przymiotu strony P. W. i nieuprawnionemu przesądzeniu tego zagadnienia, podczas gdy wydanie decyzji w trybie art. 138 § 2 k.p.a. może nastąpić tylko i wyłącznie wtedy, gdy dana decyzja (w tym przypadku decyzja Wojewody) została wydana z naruszeniem przepisów postępowania, a konieczny do wyjaśnienia zakres sprawy ma istotny wpływ na jej rozstrzygniecie, które to elementy nie tylko nie zostały wykazane przez GINB, ale i nie zaistniały w odniesieniu do decyzji Wojewody, co w konsekwencji powinno prowadzić do utrzymania decyzji Wojewody w mocy, wobec jednoczesnego w pełni prawidłowego przyjęcia przez Wojewodę, że zarówno P. W., jak i A. N. nie posiadają statusu strony postępowania w przedmiocie stwierdzenia nieważności pozwolenia na budowę. Wskazując na powyższe Spółki wniosły o uchylenie zaskarżonej decyzji kasacyjnej GINB oraz o orzeczenie o kosztach postępowania. V. W odpowiedzi na sprzeciw organ wniósł o jego oddalenie. Podtrzymał stanowisko zaprezentowane w zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: VI. Na wstępie Sąd uznaje za zasadne zwrócenie uwagi na procedurę stosowaną w niniejszej sprawie. Jest to konieczne z uwagi na fakt, iż pomimo bez mała 2,5 letniego obowiązywania nowych regulacji prawnych nie są one jeszcze dostatecznie znane i prawidłowo postrzegane. Otóż w dniu 1 czerwca 2017 r. weszła w życie ustawa z dnia 7 kwietnia 2017 r. o zmianie ustawy - Kodeks postępowania administracyjnego oraz niektórych innych ustaw (Dz. U. z 2017 r. poz. 935 - dalej jako ustawa zmieniająca). Mocą tego aktu do systemu sądowej kontroli administracji publicznej wprowadzono zasadnicze zmiany odnoszące się do kontroli przez sądy tzw. decyzji kasacyjnych. Znowelizowano bowiem przepisy ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jednolity Dz. U. z 2018 r. poz. 1302 - dalej jako p.p.s.a.). W dziale III p.p.s.a., po rozdziale 3 dodano rozdział 3a "Sprzeciw od decyzji". Zgodnie zatem z dodanym art. 64a p.p.s.a., od decyzji, o której mowa w art. 138 § 2 k.p.a. obecnie skarga nie przysługuje, jednakże strona niezadowolona z treści takiej decyzji może wnieść od niej sprzeciw. W art. 64e p.p.s.a. ustawodawca zakreślił z kolei zakres kontroli takiej decyzji przez Sąd wskazując, iż ten, rozpoznając sprzeciw od decyzji, ocenia jedynie istnienie przesłanek do wydania decyzji kasacyjnej (z art. 138 § 2 k.p.a.). Spod kontroli sądowej sprawowanej w tym trybie wyłączona jest zatem możliwość oceny problematyki prawidłowego zastosowania przepisów prawa materialnego. Upraszczając, Sąd nie ocenia istoty sporu, a prawidłowość "odesłania" sprawy przez organ odwoławczy do ponownego zbadania przez organ I instancji. Mając to na uwadze Sąd zauważa, iż kontrola prawidłowości zaskarżonej sprzeciwem decyzji oznacza konieczność dokonania oceny, czy w realiach tej konkretnej sprawy, organ drugiej instancji zasadnie skorzystał z możliwości wydania decyzji kasacyjnej, czy też bezpodstawnie uchylił się od merytorycznej oceny sprawy i tym samy doprowadza do przedłużenia postępowania ponad konieczną miarę. Podstawowym obowiązkiem sądu administracyjnego rozpoznającego sprzeciw od decyzji kasacyjnej jest zatem ustalenie, czy zachodziły przesłanki do zastosowania art. 138 § 2 k.p.a., a więc do odstąpienia przez organ od ogólnej zasady ponownego, merytorycznego rozpoznania sprawy i definitywnego jej zakończenia. Ratio legis kontroli decyzji kasacyjnych leży bowiem w wyeliminowaniu z praktyki organów odwoławczych tych przypadków, w których odesłanie sprawy do I instancji jest nieuzasadnione, gdyż przedłuża w sposób nieuprawniony całe postępowanie. Zgodnie zatem z art. 138 § 2 k.p.a., organ odwoławczy może uchylić zaskarżoną decyzję w całości i przekazać sprawę do ponownego rozpatrzenia organowi pierwszej instancji, gdy decyzja ta została wydana z naruszeniem przepisów postępowania, a konieczny do wyjaśnienia zakres sprawy ma istotny wpływ na jej rozstrzygnięcie. Przekazując sprawę, organ ten powinien wskazać, jakie okoliczności należy wziąć pod uwagę przy ponownym rozpatrzeniu sprawy. Sąd podziela utartą linię orzeczniczą wskazującą na wyjątkowość uchylenia decyzji organu I instancji i przekazania mu sprawy przez organ odwoławczy do ponownego rozpatrzenia. VII. Mając powyższe na względzie należy zauważyć, że odesłanie sprawy przez GINB do organu I instancji nastąpiło z uwagi na wadliwą ocenę przez Wojewodę kwestii interesu prawnego P. W., co doprowadziło do błędnego, bo nie merytorycznego, zakończenia sprawy w pierwszej instancji. Organ odwoławczy podważył wadliwe jego zdaniem stanowisko, jakoby oceny tej należało dokonać wyłącznie w kontekście stanu prawnego obowiązującego w dniu wydania decyzji objętej wnioskiem o jej unieważnienie. Oceniając zaskarżoną sprzeciwem decyzję należy zauważyć, że postępowanie nieważnościowe jest nowym, względem postępowania zwykłego, trybem działania organu. Interes prawny w tym postępowaniu ustala się zatem na nowo, uwzględniając przede wszystkim jego cechy relewantne, a więc m.in. aktualność. Przesłanki przyznania jednostce przymiotu strony postępowania wyznacza w postępowaniu administracyjnym co do zasady art. 28 k.p.a., który jednakowoż nie zawiera samoistnej normy prawnej, lecz wymaga jej skonkretyzowania w powiązaniu z normą prawa materialnego, która jest podstawą merytorycznego rozstrzygnięcia sprawy. Inaczej mówiąc to norma prawa materialnego (co do zasady), stanowi źródło, z którego określony podmiot może wywodzić uprawnienie do zainicjowania postępowania. W sprawach budowlanych (pozwoleń na budowę) podstawowym źródłem interesu prawnego jednostki jest art. 28 ust. 2 w zw. z art. 3 pkt 20 P.b. Ten ostatni przepis swoim zakresem obejmuje także ogólną normę z art. 5 ust. 1 pkt 9 P.b. nakazującą poszanowanie występujących w obszarze oddziaływania obiektu uzasadnionych interesów osób trzecich, w tym zapewnienie dostępu do drogi publicznej. Źródłem interesu prawnego mogą być również regulacje Prawa wodnego, przepisy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, a także akty wykonawcze do tych ustaw, jeżeli mogą mieć znacznie przy rozpatrywaniu spraw o pozwolenie na budowę. W taki sam sposób ustala się interes prawny w postępowaniu o stwierdzenie nieważności decyzji o pozwoleniu na budowę. W ocenie Sądu również przepisy ustawy o inwestycjach w zakresie elektrowni wiatrowych mogą być źródłem interesu prawnego jednostki (zob. wyrok NSA z dnia 11 kwietnia 2018 r. sygn. akt II OSK 1697/17, z dnia 26 września 2018 r. sygn. akt II OSK 106/18, czy wyrok z dnia 25 lipca 2019 r. sygn. akt II OSK 1923/18). W niniejszej sprawie jest niewątpliwe, że decyzja budowlana została wydana przed wejściem w życie przepisów ustawy o inwestycjach w zakresie elektrowni wiatrowych i nie może mieć zastosowania do oceny kwestii stricte merytorycznych (w sensie budowlanym). Ustawa ta w przepisach przejściowych nie uregulowała problematyki ustalania kręgu stron postępowania w sprawie pozwolenia na budowę elektrowni wiatrowej. Zgodnie zaś z jej art. 8, w sprawach nieuregulowanych stosuje się m.in. przepisy Prawa budowlanego. Powyższe daje podstawę do zaakceptowania stanowiska GINB jako słusznego, że ocena przymiotu strony w postępowaniu w sprawie pozwolenia na budowę elektrowni wiatrowej musi być każdorazowo dokonywana na podstawie art. 28 ust. 2 w zw. z art. 3 pkt 20 P.b. O ile więc, co wyraźnie podkreślił organ odwoławczy, odległości określone w art. 4 ust. 1 pkt 2 w zw. z art. 5 ust. 1 pkt 5 ustawy nie mają wpływ na ocenę materii sprawy w postępowaniu nieważnościowym, to jednak zrealizowanie inwestycji (wybudowanie elektrowni wiatrowej) może wprowadzać istotne, znacznie dalej idące ograniczenia w możliwości zagospodarowania sąsiednich nieruchomości, w tym nieruchomości P. W.. Jak podkreślono we wskazanych wyżej wyrokach Naczelnego Sądu Administracyjnego, z chwilą wejścia w życie ustawy o elektrowniach wiatrowych mogły zaktualizować się przewidziane w tych przepisach ograniczenia w zagospodarowaniu (zabudowie) nieruchomości. Przykładowo nie można z góry wykluczyć wystąpienia zjawiska kumulacji wzajemnego oddziaływania projektowanej elektrowni z obecnie istniejącą elektrownią wiatrową i zagadnienie to również powinno zostać zbadane w toku ponownie prowadzonego postępowania odwoławczego". Tym samym w postępowaniu w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji o pozwoleniu na budowę elektrowni wiatrowej do przepisów odrębnych, mających zastosowanie dla wywiedzenia interesu prawnego trzeba zaliczyć również przepisy wprowadzonej po wydaniu decyzji budowlanej ustawy o inwestycjach w zakresie elektrowni wiatrowych. Tym samym zrzuty sprzeciwu są chybione. Strona nastawia się na formalne zakończenie postępowania, podczas gdy istotą twierdzeń GINB jest potrzeba merytorycznej kontroli (nieprzeprowadzonej przez Wojewodę), przy czym wbrew twierdzeniom skargi organ odwoławczy nie przesądził kierunku załatwienia sprawy w ponownym postępowaniu, ani też żadnych kwestii merytorycznych. Sąd zwraca jednocześnie uwagę, że uchybienie stwierdzone przez GINB w działaniu Wojewody nie może zostać konwalidowane w postępowaniu odwoławczym, bowiem naruszałoby to w sposób oczywisty wyrażoną w art. 15 k.p.a. zasadę dwuinstancyjności postępowania administracyjnego, przy czym nie należy jej rozumieć w sposób wyłącznie formalny. Do uznania zatem, że zasada ta została zrealizowana, nie wystarczy przyjęcie, że w sprawie zapadły dwa rozstrzygnięcia dwóch hierarchicznie różnych organów. Każdy z organów, który wydał decyzję, winien bowiem wypowiedzieć się co do całości materiału dowodowego, ale także co do istotnych cech przedmiotu sprawy w kontekście zgromadzonego materiału dowodowego i ewentualnej możliwości zakończenia postępowania na jego właśnie podstawie. Skoro więc Wojewoda umorzył postępowanie nieważnościowe zainicjowane wnioskiem P. W., przyjmując że nie przysługuje mu interes prawny i nie rozważając sprawy co do jej istoty, to braków w tym zakresie (oceny istoty sprawy) nie może po raz pierwszy dokonać GINB w postępowaniu odwoławczym. Słusznie zatem uchylono decyzję Wojewody. Z powyższych przyczyn, działając na zasadzie art. 151a § 2 p.p.s.a. Sąd oddalił sprzeciw uznając stanowisko Spółek w nim wyrażone za nieuzasadnione. Z danych nadesłanych przez obie Spółki wynika, że przysługiwał im interes prawny w kwestionowaniu kasacyjnej decyzji GINB. W ponownym postępowaniu administracyjnym organ winien jednak tę kwestię zbadać, kierując się zasadą aktualności interesu prawnego stron postępowania i uwzględniając dokonany podział pierwotnej Spółki (adresata decyzji budowlanej). ----------------------- 2