VII SA/Wa 2117/17

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, w składzie: Przewodniczący: Asesor WSA Karolina Kisielewicz po rozpoznaniu w dniu 21 czerwca 2018 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi Stowarzyszenia [...] w [...], Stowarzyszenia [...] w [...], Stowarzyszenia [...] w [...], Fundacji [...] w [...] na postanowienie Ministra Infrastruktury i Budownictwa z dnia [...] lipca 2017 r. znak: [...] w przedmiocie stwierdzenia niedopuszczalności odwołania - odrzucić skargę. Organizacje społeczne Stowarzyszenie [...] w [...], Stowarzyszenie [...] w [...], Stowarzyszenie [...] w [...], Fundacja [...] w [...], Stowarzyszenie [...], reprezentowane przez R. K., wniosły skargę na opisane w sentencji postanowienie. Z akt sprawy wynika, że WSA w Warszawie zarządzeniem z 20 września 2017 r. wezwał R. K. do uiszczenia wpisu sądowego, nadesłania odpisu skargi, złożenia dokumentu określającego jego umocowanie do reprezentowania każdego ze stowarzyszeń (fundacji), stosownie do art. 29 p.p.s.a., w terminie 7 dni od dnia doręczenia wezwania, pod rygorem odrzucenia skargi. W wyznaczonym w wezwaniu terminie nadesłano do Sądu nieczytelne, niepoświadczone za zgodność z oryginałem dokumenty dotyczące sposobu reprezentacji i umocowania R. K. do reprezentowania części ze skarżących. W związku z nadsyłanymi przez R. K. licznymi, nieczytelnymi (mała czcionka) pismami, zawierających wiele wniosków procesowych, odnoszących się do wielu spraw zainicjowanych przez R. K., Sąd w piśmie z 29 listopada 2017 r. (k. 121) pouczył go o treści art. 46 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2017 r., poz. 1369 ze zm.). Sąd wyjaśnił, że kolejne pisma przesłane do Sądu w dotychczasowej formie będzie potraktowane jako pismo wniesione jedynie do pierwszej sprawy, której sygnatura została wskazana w piśmie jako pierwsza. W piśmie z 22 maja 2018 r. Sąd ponownie wezwał R. K. do złożenia czytelnych dokumentów określających umocowanie do reprezentowania skarżących lub uwierzytelnionych odpisów tych dokumentów, w terminie 7 dni, pod rygorem odrzucenia skargi. W dniu 15 czerwca 2018r. R. K. nadesłał do Sądu plik nieczytelnych dokumentów (do rożnych spraw). Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Skarga podlega odrzuceniu. Skarga, zgodnie z art. 57 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2017 r. poz. 1369 ze zm.), dalej p.p.s.a., powinna czynić zadość wymaganiom stawianym pismom w postępowaniu sądowym. Warunkiem formalnym wynikającym z art. 46 § 1 pkt 4 p.p.s.a. jest podpisanie pisma przez osobę kierującą go do sądu albo jej przedstawiciela ustawowego lub pełnomocnika. Stosownie do regulacji zawartej w art. 49 § 1 p.p.s.a., jeżeli pismo strony nie może otrzymać prawidłowego biegu wskutek niezachowania warunków formalnych, przewodniczący wzywa stronę do jego uzupełnienia lub poprawienia w terminie siedmiu dni pod rygorem pozostawienia pisma bez rozpoznania, chyba że ustawa stanowi inaczej. Natomiast, w przypadku skargi obarczonej brakami formalnymi, zgodnie z art. 58 § 1 pkt 3 p.p.s.a., sąd zobowiązany jest do odrzucenia skargi w przypadku nieuzupełnienia jej braków formalnych w wyznaczonym terminie. W świetle zaś art. 28 § 1 p.p.s.a. osoby prawne oraz jednostki organizacyjne mające zdolność sądową dokonują w postępowaniu czynności przez organy albo osoby uprawnione do działania w ich imieniu. Oznacza to, że osoby te mają obowiązek wykazać na mocy art. 29 p.p.s.a. swoje umocowanie dokumentem przy pierwszej czynności w postępowaniu. W niniejszej sprawie skargę do sądu w jednym piśmie procesowym wniosło kilka stowarzyszeń i fundacji. Pismo to zostało opatrzone podpisem R. K.. W związku z brakami formalnymi skarg wezwano do ich uzupełnienia. W wyznaczonym terminie żaden z wymienionych w zarządzeniu braków nie został uzupełniony, bowiem plik pism nadesłanych przez przedstawiciela skarżących jest częściowo nieczytelny, zaś w pozostałym zakresie nie zawiera informacji, których nadesłania żądał sąd, w szczególności nie sposób na podstawie tych informacji ustalić właściwego umocowania R. K. do reprezentowania wszystkich organizacji wskazanych przez niego jako skarżący. Stowarzyszeniu zwykłem przysługuje zdolność sądowa jako organizacji społecznej, jednak legitymację procesową, a zatem zdolność do czynności procesowych posiadają jedynie wszyscy członkowie tego stowarzyszenia. Oznacza to, że przedstawiciel wskazany w regulaminie może reprezentować stowarzyszenie zwykłe, jeżeli pozostali członkowie stowarzyszenia upoważnią go do tego w należytej formie prawnej. Właściwym dokumentem, z którego wynika upoważnienie do udzielenia pełnomocnictwa procesowego przez stowarzyszenie zwykłe, jest dokument podpisany przez wszystkich członków stowarzyszenia zwykłego. Źródłem takiego upoważnienia nie można natomiast uznać regulaminu, jako dokumentu statuującego tylko powstanie stowarzyszenia zwykłego (por. np. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 12 lutego 2018 r., II OSK 1157/17, LEX nr 2471011). Z tego wynika, że do wykazania umocowania R. K. do działania w imieniu stowarzyszenia nie jest wystarczające przedstawienie dokumentów, że jest on przedstawicielem stowarzyszenia. Należy dodać, że kopia pełnomocnictwa dla R. K. udzielonego przez M. W. w imieniu Fundacji [...] nie jest poświadczona za zgodność z oryginałem. Z powyższych względów na podstawie art. 58 § 1 pkt 3 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi orzeczono jak w sentencji o odrzuceniu skargi.