VII SA/Wa 2119/15

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Krystyna Tomaszewska po rozpoznaniu w dniu 7 grudnia 2015 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi K. M., P. M., B. M. i T. M. na decyzję Wojewody [...] z dnia [...] lipca 2015 r., nr [...] w przedmiocie zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę postanawia: odrzucić skargę B. M. i T. M. W dniu 28 sierpnia 2015 r. r. (data stempla Mazowieckiego Urzędu Wojewódzkiego w Warszawie) K. M., P. M., B. M. i T. M. wnieśli do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę na decyzję Wojewody [...] nr [...] z dnia [...] lipca 2015 r. Skarżący nie byli stronami postępowania administracyjnego, wobec czego zarządzeniem Przewodniczącej Wydziału VII z dnia 22 września 2015 r. wezwano każdego z nich do wykazania interesu prawnego, w tym do podania danych dotyczących należących do nich nieruchomości. Wezwania te każdy ze skarżących odebrał w dniu 30 września 2015 r. W odpowiedzi w piśmie złożonym w Sądzie dnia 7 października 2015 r. skarżący K. i P. M. wskazali, że B. i T. M. są ich rodzicami i mieszkają pod adresem P. [...]. Wskazali także numer, obręb i oznaczenie księgi wieczystej nieruchomości należącej do K. M. oraz numery i obręb działek należących do P. M. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje. Zgodnie z art. 50 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm., dalej: p.p.s.a.), uprawnionym do wniesienia skargi jest każdy, kto ma w tym interes prawny. Legitymacja do złożenia skargi została oparta na kryterium interesu prawnego, a to oznacza, że ze skargą może wystąpić podmiot, który wykaże związek pomiędzy chronionym przez przepisy prawa materialnego interesem prawnym a działaniem lub bezczynnością organu administracji publicznej. Musi to być interes własny, indywidualny i wynikający z konkretnego przepisu prawa powszechnie obowiązującego. W orzecznictwie przyjmuje się, że mieć interes prawny to tyle, co wskazać przepis prawa uprawniający dany podmiot do wystąpienia z określonym żądaniem w stosunku do organu administracji publicznej. Osoba, która nie ma interesu prawnego nie może poszukiwać ochrony w postępowaniu sądowoadministracyjnym. Przytoczyć w tym przedmiocie należy rozważania poczynione przez Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z dnia 16 czerwca 2011 r., sygn. akt II GSK 662/10, gdzie wskazano między innymi, że interes prawny wynika z określonego przepisu prawnego odnoszącego się wprost do sytuacji danego podmiotu i pojawia się wówczas, gdy istnieje związek między obowiązującą normą prawa materialnego a sytuacją prawną tegoż podmiotu, przy czym interes prawny musi dotyczyć go bezpośrednio (wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z 2 czerwca 1998 r., IV SA 2164/97, wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 15 grudnia 1998 r., II SA 1351/98). Od tak rozumianego interesu prawnego należy odróżnić interes faktyczny, czyli sytuację, w której dany podmiot jest co prawda bezpośrednio zainteresowany rozstrzygnięciem sprawy administracyjnej, jednakże nie może tego zainteresowania poprzeć przepisem prawa mogącym stanowić podstawę skierowanego żądania w zakresie podjęcia stosownych czynności przez organ administracji (por. wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 5 grudnia 2007 r., sygn. akt VII SA/Wa 1550/07). Przenosząc powyższe na grunt niniejszej sprawy zauważyć należy, iż B. M. i T. M. nie wykazali posiadania interesu prawnego, bowiem w zakreślonym terminie nie nadesłali informacji, aby należała do nich jakaś nieruchomość, która ewentualnie mogłaby się znajdować w obszarze oddziaływania planowanej inwestycji. Zamieszkiwanie w pobliżu planowanej inwestycji nie kreuje w odniesieniu do tych skarżących interesu prawnego – mówić można jedynie o interesie faktycznym, który nie uprawnia do poszukiwania ochrony w postępowaniu sądowoadministracyjnym. Zgodnie z przyjętym w orzecznictwie stanowiskiem odrzucenie skargi jest możliwe w przypadku oczywistego braku interesu prawnego po stronie skarżącego, co w ocenie Sądu ma miejsce w niniejszej sprawie. W związku z powyższym skarga B. M. i T. M. jest niedopuszczalna i na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 p.p.s.a. podlega odrzuceniu