VII SA/Wa 2121/12

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Mirosława Kowalska, Sędzia WSA Ewa Machlejd, Sędzia WSA Halina Emilia Święcicka (spr.), Protokolant st. ref. Jakub Szczepkowski, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 20 lutego 2014 r. sprawy ze skargi H.S. na postanowienie (...) Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia (...) lipca 2012 r., nr (...) w przedmiocie nałożenia obowiązku wpłacenia zaliczki I. uchyla zaskarżone postanowienie oraz poprzedzające je postanowienie organu pierwszej instancji; II. stwierdza, że zaskarżone postanowienie nie podlega wykonaniu do czasu uprawomocnienia się niniejszego wyroku; III. przyznaje ze Skarbu Państwa - Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie na rzecz radcy prawnego I. K. tytułem kosztów nieopłaconej pomocy prawnej kwotę 295,20 (dwieście dziewięćdziesiąt pięć złotych dwadzieścia groszy) w tym: tytułem zastępstwa prawnego kwotę 240 (dwieście czterdzieści) złotych, tytułem 23% podatku od towarów i usług kwotę 55,20 (pięćdziesiąt pięć złotych i dwadzieścia groszy). Zaskarżonym postanowieniem z dnia [...] lipca 2012 r. Nr [...][...]Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego działając na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 w związku z art. 144 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2000 r. Nr 98, poz. 1071 ze zm.; dalej: "k.p.a.") oraz na podstawie art. 83 ust. 2 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (Dz. U. z 2010 r. Nr 243, poz. 1623 ze zm., dalej zw. "Prawo budowlane"), po rozpatrzeniu zażalenia K. S. utrzymał w mocy postanowienie Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego [...]z dnia [...]maja 2012 r., Nr [...] w przedmiocie nałożenia na H. S. i K. S. obowiązku wpłacenia zaliczki w kwocie 533,50 zł. na poczet sporządzenia kosztorysu inwestorskiego dotyczącego zastępczego wykonania obowiązku nałożonego decyzją PINB [...]Nr [...]z dnia [...]września 2000 r., nakazującej H. i H. S. oraz K. S. dokonanie rozbiórki samowolnie wybudowanego budynku mieszkalno-gospodarczego znajdującego się na działce nr ew. [...], obr. [...] od strony ul. [...]w W. . Postanowienie zapadło na tle następującego stanu faktycznego i prawnego. W związku z niewykonaniem przez H. S. i K. S. obowiązku wskazanego w ww. decyzji Nr [...]z dnia [...]września 2000 r., organ I instancji działając w oparciu o przepisy ustawy z dnia 17 czerwca 1966 r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji (Dz.U. z 2012 r. poz. 1015, ze zm.), przeprowadził postępowanie mające na celu wyegzekwowanie obowiązku z niej wynikającego. W toku postępowania egzekucyjnego PINB [...]postanowieniem Nr [...] z dnia [...]lutego 2012 r., skierował egzekwowany obowiązek do wykonania zastępczego na koszt i niebezpieczeństwo zobowiązanych. Następnie postanowieniem Nr [...] z dnia [...]maja 2012 r., PINB [...] zobowiązał H. S. i K. S. do wpłacenia zaliczki w kwocie 533,50 zł. na poczet sporządzenia kosztorysu inwestorskiego dotyczącego zastępczego wykonania obowiązku nałożonego decyzją PINB [...]Nr [...]z dnia [...]września 2000 r. [...]Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego utrzymując w mocy postanowienie Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego [...]z dnia [...]maja 2012 r., Nr [...]w przedmiocie nałożenia na H. S. i K. S. obowiązku wpłacenia zaliczki wskazał, że zgodnie z art. 129 ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji organ egzekucyjny może wydawać postanowienia w sprawie wezwania zobowiązanego do wpłacenia zaliczek na koszty wykonania zastępczego oraz w sprawie dostarczenia dokumentacji, materiałów i środków przewozowych także w toku zastępczego wykonania egzekwowanego obowiązku. Wobec powyższego w ocenie [...]Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego, PINB [...]zasadnie i zgodnie z przepisami ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji wydał postanowienie Nr [...], w przedmiocie zobowiązania H. S. i K. S. do wpłacenia zaliczki, bowiem wskazana powyżej kwota zaliczki jest niezbędna do sporządzenia kosztorysu inwestorskiego, na podstawie którego oszacowane zostaną koszty przedmiotowej rozbiórki i wyłonienia wykonawcy w ramach zstępczego wykonania egzekwowanego obowiązku. Z takim rozstrzygnięciem nie zgodzili się H. S. i K. S., którzy pismami z dnia 6 sierpnia 2012 r. złożyli skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie, wnosząc o uchylenie wydanych rozstrzygnięć. W odpowiedzi na skargę [...]Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego wniósł o jej oddalenie. Wojewódzki Sąd Administracyjny na mocy postanowienia z dni13 czerwca 2013 r. sygn. akt VII SA/Wa 2121/13 odrzucił skargę K. S.. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje. Niniejsza sprawa zgodnie z art. 3 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 roku Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.) podlega rozpoznaniu przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, który zgodnie z art. 1 § 2 tej ustawy dokonuje kontroli zaskarżonego aktu pod względem zgodności z prawem. Zgodnie z art. 134 § 1 p.p.s.a. Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Rozpoznając skargę na wstępie należy zauważyć, że istotną okolicznością przy rozpoznawaniu niniejszej sprawy, jest fakt, że Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie na mocy wcześniejszego wyroku z dnia 21 lutego 2013 r. znak VII SA/Wa 1083/12 po rozpoznaniu skargi K. S. i H. S. na postanowienie [...]Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...]stycznia 2012 r. Nr [...]utrzymujące w mocy postanowienie Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego [...]z dnia [...]lipca 2011 r., Nr [...], nakładające na H. S. i K. S. grzywnę w celu przymuszenia w wysokości 25 356,37 zł za niedopełnienie obowiązku wynikającego z ostatecznej decyzji PINB [...] z dnia [...]września 2000 r. Nr [...]nakazującej H. i H. S. oraz K. S. dokonanie rozbiórki samowolnie wybudowanego ww. budynku mieszkalno-gospodarczego, uchylił zaskarżone postanowienie [...]Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...]stycznia 2012 r. Nr [...] oraz poprzedzające je postanowienie Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego [...] z dnia [...]lipca 2011 r., Nr [...]. Sąd uzasadniając powyższy wyrok stwierdził między innymi, że za niesłuszny należy uznać zarzut skarżącej, iż w zaskarżonym postanowieniu nie ma zastosowania art. 121 § 5 u.p.e.a. Zgodnie z jego brzmieniem ma on zastosowanie w przypadku rozbiórki budynku lub jego części. Budynek mieszkalno-gospodarczy, o jakim mowa w decyzji Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...]września 2000 r. Nr [...], będącej źródłem egzekwowanego obowiązku jest budynkiem w rozumieniu art. 3 pkt 2 Prawa budowlanego. Sąd w ww. wyroku wskazał, iż dla prawidłowego przeprowadzenia egzekucji administracyjnej niezbędne jest prawidłowe ustalenie podmiotu zobowiązanego. Zgodnie z treścią art. 1a pkt 20 u.p.e.a. zobowiązanym w postępowaniu egzekucyjnym jest osoba prawna albo jednostka organizacyjna nieposiadająca osobowości prawnej albo osoba fizyczna, która nie wykonała w terminie obowiązku o charakterze niepieniężnym. W niniejszej sprawie podstawą obowiązku jest decyzja Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego Nr [...]z dnia [...]września 2000 r., nakazująca H. i H. Szczepanikom oraz K. S. dokonanie rozbiórki samowolnie wybudowanego ww. budynku mieszkalno - gospodarczego. Dalej Sąd wskazał, że w swoich działaniach podejmowanych w toku prowadzonego postępowania egzekucyjnego organ pominął okoliczność powoływanych przez skarżących zmian podmiotowych, poprzez umowy sprzedaży i darowizny, które jak podają skarżący nastąpiły po dacie wydania decyzji Nr [...]oraz zaniechał ustalenia następców prawnych w zakresie dotyczącym egzekwowanego obowiązku, zmarłego w dniu 11 września 2004 r. H. S.. W ocenie Sądu nie można uznać za prawidłową ocenę organu w zakresie pominięcia we wszczęciu postępowania egzekucyjnego zmarłego po dacie wydania decyzji H. S.. Obowiązek wynikający z decyzji Nr [...]nie ma bowiem charakteru osobistego. Charakter osobisty obowiązku oznacza bowiem, iż obowiązek nie może być wykonany przez inną osobę niż zobowiązany. Zobowiązanym do wykonania obowiązku wynikającego z decyzji Nr [...] będą bowiem osoby, które pod tytułem ogólnym, jak na przykład spadkobranie, czy też szczególnym jak na przykład umowa sprzedaży lub darowizny stały się następcami prawnymi osób wskazanych jako zobowiązane w decyzji, w zakresie przedmiotu egzekucji. W aktach administracyjnych brak jest dokumentów, potwierdzających wystąpienie okoliczności zmian własnościowych wskazywanych przez skarżących brak jest ustaleń organu w tym zakresie. Jak wyżej zaznaczono, dla prawidłowego przeprowadzenia postępowania egzekucyjnego konieczne jest ustalenie następców prawnych H. S. w zakresie egzekwowanego obowiązku i o ile ustalenie to przyniesie pozytywny rezultat, konieczne będzie podjęcie czynności wskazanych w ustawie o postępowaniu egzekucyjnym w administracji także przeciwko tym osobom. Organ ma obowiązek prawidłowego ustalenia kręgu osób zobowiązanych w oparciu o treść decyzji, stanowiącej o istnieniu obowiązku z uwzględnieniem ewentualnych zmian podmiotowych, nie może zaś samodzielnie dokonywać wyboru wobec kogo egzekucja ma być prowadzona, ponieważ to wpływa na sytuację pozostałych osób. Skoro więc uchylone zostały mocą wyroku z dnia 21 lutego 2013 r. sygn. akt. VII SA/Wa 1083/12 ww. postanowienia organów w przedmiocie nałożenia grzywny w celu przymuszenia za niedopełnienie obowiązku wynikającego z decyzji nakazującej dokonanie rozbiórki z przyczyn wyżej opisanych, które to przyczyny podziela również skład orzekający w niniejszej sprawie, to uzasadnione jest również uchylenie zaskarżonego postanowienia [...]Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] lipca 2012 r. Nr [...] oraz poprzedzającego je postanowienie organu I instancji z tych samych przyczyn. Orzeczenie w punkcie II wyroku Sąd oparł o treść art. 152 p.p.s.a. Orzeczenie z punktu III wyroku znajduje oparcie w art. 250 p.p.s.a. w związku z § 14 ust. 2 pkt 1 lit. c) w zw. z § 2 ust. 3 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z 28 września 2002 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej przez radcę prawnego z urzędu (Dz. U. Nr 163, poz. 1349 ze zm.).