VII SA/Wa 2121/17

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Izabela Ostrowska, Sędziowie sędzia WSA Monika Kramek (spr.), asesor WSA Karolina Kisielewicz, Protokolant sekr. sąd. Katarzyna Dawejnis, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 13 czerwca 2018 r. sprawy ze skargi [...] sp. z o.o. – [...] sp.k. w W. na decyzję [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] lipca 2017 r. nr [...] w przedmiocie nakazu rozbiórki oddala skargę [...] Sp. komandytowa wniosła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę na decyzję [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] lipca 2017 r. nr [...], którą uchylono w całości decyzję Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego [...] nr [...] z dnia [...] maja 2017 r., i na podstawie art. 48 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (Dz.U. z 2016 r., poz. 290 ze zm. – dalej jako: "Prawo budowlane") nakazano [...] Sp. komandytowa rozbiórkę dwukondygnacyjnego obiektu budowlanego - budowli wykorzystywanego na salon sprzedaży mieszkań, usytuowanego na terenie działki nr ew. [...] z obrębu [...] przy ul. [...] w [...]. Zaskarżona decyzja została wydana w następujących okolicznościach faktycznych i prawnych: W dniu 23 sierpnia 2016 r. organ powiatowy przeprowadził kontrolę budynku salonu sprzedaży mieszkań, usytuowanego na terenie działki nr ew. [...] z obrębu [...] przy ul. [...] w [...] stwierdzając, że na tej nieruchomości jest zlokalizowany dwukondygnacyjny budynek o wymiarach 12 m x 15 m, w kształcie prostokątnej bryły z wysuniętą częścią drugiej kondygnacji - wykuszem, konstrukcji stalowej, z trzech stron obłożony boazerią drewnianą, ściana czwarta całkowicie przeszklona, łącznie ze ściankami bocznymi wykusza, wejście do budynku poprzez dwoje drzwi w dłuższych elewacjach, od strony drogi dojazdowej i od strony powstającego osiedla. Do protokołu czynności załączono materiał zdjęciowy. W dniu 4 października 2016 r. przeprowadzono oględziny w/w obiektu potwierdzając dotychczasowe ustalania. Ponadto ustalono, że budynek składa się z czterech kontenerów i ustawiony jest na płytach Monoskich, przy czym nie przedłożono żadnych dokumentów, na podstawie których został on wybudowany. Decyzją z dnia [...] stycznia 2017 r. nr [...] Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego [...] działając na podstawie art. 48 ust. 1 ustawy Prawo budowlane, nakazał [...] rozbiórkę dwukondygnacyjnego budynku przeznaczonego na salon sprzedaży mieszkań usytuowanego na terenie działki nr ew. [...] z obrębu [...] przy ul. [...] w [...]. [...] Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego decyzją z dnia [...] lutego 2017 r. nr [...] uchylił w całości w/w decyzję i przekazał sprawę do ponownego rozpatrzenia organowi I instancji. Organ odwoławczy wskazał, że w aktach sprawy znajduje się informacja z rejestru gruntów, z której wynika, że właścicielem działki nr ewid. [...] jest [...] Sp. komandytowa. Natomiast z rejestru KRS wynika, że spółki [...] (wobec której wydano nakaz rozbiórki) i [...] Sp. komandytowa są odrębnymi podmiotami. Rozpoznając ponownie sprawę Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego [...] wezwał spółki [...] i [...] Sp. komandytowa do wskazania inwestora dwukondygnacyjnego budynku usytuowanego na działce nr ewid. [...]. W odpowiedzi z dnia 6 marca 2017 r. wyjaśniono, że inwestorem jest [...] Sp. komandytowa, działająca obecnie pod firmą [...] Sp. komandytowa. Jednocześnie organ powiatowy w dniu 12 kwietnia 2017 r. przeprowadził kolejne oględziny (potwierdzone protokołem nr [...]) stwierdzając, że na dz. nr ew. [...] znajduje się dwukondygnacyjny budynek kontenerowy, którego kształt, wymiary i konstrukcja zostały opisane w protokole z dnia 4 października 2016 r. i są aktualne. Inwestor wyjaśnił, że budynek jest elementem zaplecza budowy realizowanej na podstawie decyzji z dnia [...] września 2014 r. nr [...]. Wobec powyższego Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego [...] decyzją z dnia [...] maja 2017 r. działając na podstawie art. 48 ust. 1 pkt 1 ustawy Prawo budowlane nakazał [...] Sp. komandytowa rozbiórkę dwukondygnacyjnego budynku przeznaczonego na salon sprzedaży mieszkań usytuowanego na terenie działki nr ew. [...] z obrębu [...] przy ul. [...] w [...]. W uzasadnieniu organ powiatowy wyjaśnił, że analiza materiału dowodowego zgromadzonego w sprawie wskazuje, że budynek ten został zrealizowany bez uzyskania wymaganego pozwolenia na budowę. Ponadto jest niezgodny z zapisami obowiązującego miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. W związku z tym zachodziły przesłanki określone w art. 48 ustawy Prawo budowlane. W wyniku odwołania złożonego przez [...] Sp. komandytowa [...] Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego opisaną na wstępie decyzją z dnia [...] lipca 2017 r. uchylił w całości decyzję organu I instancji i dokonując zmiany kwalifikacji spornego obiektu, nakazał [...] Sp. komandytowa rozbiórkę dwukondygnacyjnego obiektu budowlanego - budowli wykorzystywanego na salon sprzedaży mieszkań, usytuowanego na terenie działki nr ew. [...] z obrębu [...] przy ul. [...] w [...]. W uzasadnieniu organ odwoławczy po przedstawieniu dotychczasowego przebiegu postępowania wskazał, że z informacji z rejestru gruntów z dnia 12 października 2016 r. wynika, iż właścicielem działki nr ewid. [...] jest [...] Sp. Komandytowa – obecnie [...] Sp. komandytowa. Wyjaśnił również, że w aktach sprawy znajdują się kserokopie decyzji Prezydenta [...]: 1) z dnia [...] września 2014 r. nr [...] zatwierdzającej projekt budowlany i udzielającej pozwolenia na budowę dla inwestora [...] Sp. komandytowa inwestycji polegającej na realizacji parku i zbiornika na obszarze [...] wraz z infrastrukturą techniczną oraz siecią kanalizacji deszczowej dla obsługi zespołu zabudowy, na działce nr ew. [...] w obrębie [...], nr ew. [...] z obrębu [...] przy ul. [...] w [...], 2) z dnia [...] grudnia 2015 r. nr [...] zmieniającej ostateczną decyzję z dnia [...] września 2014 r. w zakresie projektu budowlanego oraz 3) z dnia [...] kwietnia 2016 r. nr [...] zatwierdzającej projekt budowlany i udzielającej pozwolenia na budowę dla [...] dla inwestycji polegającej na budowie zespołu budynków mieszkalnych wielorodzinnych [...] wraz z usługami i garażem podziemnym oraz częścią drogi wewnętrznej [...], na terenie części działek nr ew. [...] z obrębu [...] w rejonie ul. [...] i ul. [...] w [...]. W wyniku analizy powyższych rozstrzygnięć organ odwoławczy wywiódł, że dotyczą one inwestycji prowadzonych na sąsiednich, w stosunku do działki nr ewid. [...], nieruchomościach, zatem przedmiotowy obiekt położony na tej działce nie może stanowić zaplecza budowy objętej w/w decyzjami. Jednocześnie organ odwoławczy stwierdził, że przedmiotowy obiekt budowlany jest trwale związany z gruntem i zawiera elementy zabezpieczające konstrukcję przed zniszczeniem. Jego cechy, takie jak stalowa konstrukcja, z trzech stron obłożona boazerią drewnianą, ściana czwarta całkowicie przeszklona, łącznie ze ściankami bocznymi wykusza, nie pozwalają zaliczyć tego obiektu ani jako budynku, ani jako obiektu małej architektury, którym są zazwyczaj obiekty niewielkie, nieskomplikowane pod względem technicznym, łatwe do posadowienia czy przeniesienia w inne miejsce. Przedmiotowy obiekt w ocenie organu odwoławczego niewątpliwie jest konstrukcją przestrzenną stanowiącą budowlaną i techniczno-użytkową całość, odpowiada zatem ogólnym cechom budowli, o jakich mowa w art. 3 pkt 1 Prawa budowlanego. Materiał fotograficzny zgromadzony w aktach administracyjnych oraz opis ustaleń własnych organu powiatowego dokonany podczas oględzin pozwala w ocenie organu odwoławczego ocenić, iż co prawda budowla (obiekt pełniący funkcję budynku usługowego) nie posiada fundamentów, jednakże sposób jej posadowienia na gruncie, ale też fakt zespolenia ze sobą poszczególnych członów tej budowli przesądza, że jest to konstrukcja posadowiona na tyle trwale, że zdecydowanie opiera się czynnikom, które mogłyby ją zniszczyć czy choćby przesunąć. Organ odwoławczy uznał, że przedmiotowego obiektu nie można zakwalifikować jako ewentualnego zaplecza budowy. W ocenie organu odwoławczego, sporny obiekt będący budowlą pełniącą funkcję budynku usługowego o wymiarach 12 m x 15 m wymagał uzyskania pozwolenia na budowę, a skoro inwestor nie uzyskał decyzji o pozwoleniu na budowę, zasadnym było przeprowadzenie przez organ nadzoru budowlanego postępowania w oparciu o przepis art. 48 Prawa budowlanego. Następnie wskazał, że sporny obiekt usytuowany jest na terenie objętym obowiązującym miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego rejonu pod [...]- część I, przyjętym Uchwałą Rady Miasta [...] nr [...] z dnia [...] października 2008 r. Działka nr ewid. [...] przy ul. [...] w [...] zlokalizowana jest na obszarze oznaczonym symbolem [...] (tereny zabudowy mieszkaniowej jednorodzinnej ekstensywnej). Przepis § 29 ust. 10 planu ustala przeznaczenie i zasady zagospodarowania terenu [...], określając przeznaczenie terenu pod zabudowę mieszkaniową jednorodzinną ekstensywną, zgodnie z § 4 ust. 7. Przytaczając treść § 4 ust. 7 planu organ odwoławczy stwierdził, że sporny obiekt budowlany jest niezgodny jest z § 29 ust. 10 w zw. z § 4 ust. 7 pkt 2 w/w planu. W skardze na powyższą decyzję [...] Sp. komandytowa zarzuciła naruszenie: - art. 29 ust. 1 pkt 24 w zw. z art. 3 pkt 10 Prawa budowlanego poprzez ich błędną wykładnię i uznanie, że teren budowy ogranicza się tylko do terenu prowadzenia prac budowlanych oraz, że budynek stanowiący zaplecze budowy inwestycji może być posadowiony jedynie bezpośrednio na działce, na której prowadzone są prace budowlane, tj. działkach objętych pozwoleniem na budowę, względnie że może być usytuowany na działkach sąsiednich jedynie wyjątkowo, gdy tymczasem prawidłowa wykładnia prowadzi do jednoznacznych wniosków, iż zaplecze budowy może być umiejscowione również na działkach sąsiednich, - art. 7, 77 § 1, 80 i 107 § 3 Kpa poprzez niepełne zbadanie okoliczności sprawy, nie przeprowadzenie kompleksowego postępowania dowodowego i w konsekwencji błędne uznanie, iż obiekt budowlany nie służy realizacji inwestycji, ma charakter budynku przeznaczonego na biuro sprzedaży oraz, że narusza on postanowienia obowiązującego miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, gdy tymczasem obiekt ten wykorzystywany jest w szczególności do obsługi realizowanej inwestycji, przeznaczony jest do czasowego użytkowania w trakcie realizacji robót budowlanych i tym samym pełni charakter zaplecza budowy, - art. 15 Kpa poprzez zaniechanie przez organ II instancji merytorycznego rozstrzygnięcia sprawy i ograniczenie się jedynie do przeprowadzenia kontroli decyzji organu I instancji, gdy tymczasem działanie organu odwoławczego winno powinno prowadzić do ponownego rozpatrzenia i rozstrzygnięcia sprawy, - art. 138 § 1 pkt 2 Kpa poprzez błędne wydanie decyzji nakazującej rozbiórkę obiektu budowlanego, w sytuacji gdy z okoliczności faktycznych jednoznacznie wynikało, iż decyzja ta powinna zostać uchylona w całości. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie podtrzymując dotychczasowe stanowisko w sprawie. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zgodnie z treścią art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej. Kontrola ta co do zasady sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, a więc polega na weryfikacji decyzji organu administracji publicznej z punktu widzenia obowiązującego prawa materialnego i procesowego. Podstawę materialnoprawną w niniejszej sprawie stanowią przepisy ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. – Prawo budowlane (Dz. U. z 2017 r., poz. 1332 ze zm. - dalej jako : "Prawo budowlane"), w brzmieniu obowiązującym w dniu wydania zaskarżonej decyzji. Zgodnie z art. 48 ust. 1 Prawa budowlanego organ nadzoru budowlanego nakazuje, z zastrzeżeniem ust. 2, w drodze decyzji, rozbiórkę obiektu budowlanego lub jego części, będącego w budowie albo wybudowanego: 1) bez wymaganego pozwolenia na budowę albo 2) bez wymaganego zgłoszenia dotyczącego budowy, o której mowa w art. 29 ust. 1 pkt 1a, 2b i 19a, albo pomimo wniesienia sprzeciwu do tego zgłoszenia. Analizując hipotezę art. 48 ust.1 ustalić należy najpierw, czy sporny obiekt jest budynkiem jak uznał organ I instancji, czy też jest on obiektem budowlanym, jak zakwalifikował go organ odwoławczy. Do obiektów budowlanych należą m.in. budynki. W myśl art. 3 pkt 2 Prawa budowlanego, budynkiem jest każdy obiekt budowlany trwale związany z gruntem, wydzielony z przestrzeni za pomocą przegród budowlanych i posiadający fundamenty oraz dach. W świetle tego przepisu, mając na uwadze ustalenia dokonane w trakcie postępowania administracyjnego, kwalifikacja spornego obiektu jako obiektu budowlanego – budowli dokonana przez organ odwoławczy, jest nieprawidłowa. Z niespornych ustaleń faktycznych (protokół oględzin z dnia 4 października 2016 i 12 kwietnia 2017 r.) wynika, że na terenie działki nr ewid. [...] położonej przy ul. [...] w [...] skarżąca spółka, jako inwestor postawiła dwukondygnacyjny budynek o wymiarach 12 m x 15 m, w kształcie prostokątnej bryły z wysuniętą częścią drugiej kondygnacji - wykuszem, konstrukcji stalowej, z trzech stron obłożony boazerią drewnianą, ściana czwarta całkowicie przeszklona, łącznie ze ściankami bocznymi wykusza, wejście do budynku odbywa się poprzez dwoje drzwi w dłuższych elewacjach. Taki obiekt w ocenie Sądu jest trwale związany z gruntem i wydzielony z przestrzeni za pomocą przegród budowlanych, przy czym cecha "trwałego związania z gruntem" sprowadza się do posadowienia obiektu na tyle trwale, by zapewnić mu stabilność i możliwość przeciwdziałania czynnikom zewnętrznym mogącym go zniszczyć lub spowodować przesunięcie, czy przemieszczenie na inne miejsce. Natomiast dla określenia trwałego związania z gruntem nie ma znaczenia okoliczność zagłębienia w gruncie, czy też posadowienia na nim obiektu, ani technika w jakiej tego dokonano (por. wyrok Naczelnego Sadu Administracyjnego z dnia 12 maja 2009 r. sygn. akt II OSK 735/08). Skoro zatem sporny obiekt budowlany spełnia wszelkie warunki przewidziane dla budynku uznać należy, iż do obiektu będzie miał zastosowanie art. 28 ust. 1 Prawa budowlanego. Zgodnie z generalną zasadą wyrażoną w art. 28 ust. 1 Prawa budowlanego, roboty budowlane można rozpocząć jedynie na podstawie ostatecznej decyzji o pozwoleniu na budowę, z zastrzeżeniem art. 29 – 31 ustawy. Oznacza to, że tylko w przypadkach wskazanych przez ustawodawcę w art. 29 – 31 Prawa budowlanego, wyłączony został obowiązek uzyskania pozwolenia na budowę. Podkreślić jednocześnie należy, iż wskazane w art. 29 – 31 wyjątki stanowią katalog zamknięty, a jakiekolwiek stosowanie w tym zakresie wykładni rozszerzającej jest niedopuszczalne. Jeśli zatem zamierzenie inwestycyjne nie mieści się w katalogu wyjątków wskazanych przez ustawodawcę, konieczne jest przed przystąpieniem do budowy bądź wykonania innych robót budowlanych uzyskanie decyzji o pozwoleniu na budowę. Przystąpienie do robót budowlanych i wykonywanie ich bez wymaganej decyzji stanowi samowolę budowlaną. Pojęcie robót budowlanych, do których odnosi się regulacja przepisu art. 28 ust. 1 Prawa budowlanego, określone zostało w art. 3 pkt 7 Prawa budowlanego, który stanowi, że przez roboty budowlane należy rozumieć budowę, a także prace polegające na przebudowie, montażu, remoncie lub rozbiórce obiektu budowlanego. Według art. 3 pkt 6, przez budowę należy rozumieć wykonywanie obiektu budowlanego w określonym miejscu, a także odbudowę, rozbudowę i nadbudowę obiektu budowlanego. Z powołanych przepisów wynika zatem, iż wykonanie obiektu budowlanego w określonym miejscu, jeśli nie mieści się w katalogu robót budowlanych, co do których wyłączony został obowiązek uzyskania pozwolenia na budowę, w każdym przypadku wymaga uzyskania takiego pozwolenia. Zgodnie z art. 28 ust.1 Prawa budowlanego, pozwolenie takie należy uzyskać przed rozpoczęciem robót budowlanych, a więc przed podjęciem prac przygotowawczych określonych w art. 41 ust. 2 Prawa budowlanego. W rozpoznawanej sprawie bezsporne jest, że inwestor nie legitymował się takim dokumentem. Odnosząc się do zarzutów skargi dotyczących naruszenia art. 29 ust. 1 pkt 24 Prawa budowlanego wskazać należy, że z ustaleń faktycznych dokonanych w rozpoznawanej sprawie wynika, że obiekt ten nie należy do objętych regulacją art. 29 ust. 1 pkt 24 Prawa budowlanego i nie może skorzystać z ustanowionego tym przepisem przywileju zwolnienia z obowiązku uzyskania pozwolenia na budowę. Słusznie bowiem organy obu instancji ustaliły, że przedmiotowego obiektu nie można zakwalifikować, jako zaplecza budowy parku i zbiornika na obszarze [...] wraz z infrastrukturą techniczną i siecią kanalizacji deszczowej dla obsługi zespołu zabudowy mieszkaniowej. Z analizy zatwierdzonego projektu budowlanego wynika, że sporny obiekt znajduje się poza terenem budowy realizowanej na podstawie decyzji z dnia [...] września 2014 r. nr [...], którą zatwierdzono projekt budowlany i udzielono pozwolenia na budowę inwestycji polegającej na realizacji parku i zbiornika na obszarze [...] wraz z infrastrukturą techniczną i siecią kanalizacji deszczowej dla obsługi zespołu zabudowy, na działce nr ew. [...] i działkach nr ew. [...] z obrębu [...] przy ul. [...] w [...]. Należy podzielić pogląd zaprezentowany w wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi z dnia 29 września 2007 r. sygn. akt II SA/Łd 611/07 – Lex nr 376743, że teren budowy to ta przestrzeń stanowiąca część działki lub terenu objętego projektem zagospodarowania, w której bezpośrednio prowadzone są prace przy realizacji obiektu budowlanego i w której znajdują się urządzenia zaplecza budowy. Tymczasem z akt sprawy wynika, że działki inwestycyjne od działki nr [...] oddzielone są jeszcze drogą. Powyższe w świetle zgromadzonego materiału dowodowego przesądza, że inwestor przed zrealizowaniem obiektu powinien był uzyskać ostateczną decyzję o pozwoleniu na budowę. Brak decyzji o pozwoleniu na budowę skutkuje koniecznością przeprowadzenia procedury legalizacyjnej określonej w art. 48 ustawy Prawo budowlane. Ww. przepis reguluje kwestie samowoli budowlanej, do której dochodzi wówczas, gdy obiekt budowlany lub jego część jest w budowie albo został wybudowany bez wymaganego pozwolenia na budowę. Istotnym dla rozstrzygnięcia w niniejszej sprawie jest, że możliwość legalizacji samowolnie wybudowanego obiektu budowlanego lub jego części, zgodnie z dyspozycją art. 48 ust. 2 ustawy Prawo budowlane, istnieje jednak jedynie w sytuacji gdy budowa jest zgodna z przepisami o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym i nie narusza przepisów, w tym techniczno - budowlanych, w zakresie uniemożliwiającym doprowadzenie obiektu budowlanego lub jego części do stanu zgodnego z prawem. Tymczasem dwukondygnacyjny budynek narusza zapisy miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. Na terenie bowiem, na którym jest posadowiony (działka nr ewid. [...] z obrębu [...] przy ul. [...] w [...]) obowiązuje miejscowy plan rejonu pod [...]– część I, uchwalony uchwalą Rady [...] nr [...] z dnia [...] października 2008 r. Zgodnie z zapisami planu działka ner ewid. [...] zlokalizowana jest na obszarze oznaczonym symbolem [...]. Przepis § 29 ust. 10 planu ustala przeznaczenie i zasady zagospodarowania terenu [...] określając przeznaczenie terenu pod zabudowę mieszkaniową jednorodzinną ekstensywną. Zatem w przypadku niespełnienia choćby jednej z przesłanek wskazanych w art. 48 ust. 2 ustawy Prawo budowlane zasadnym jest wydanie nakazu rozbiórki obiektu (art. 48 ust. 1) bez uprzedniego uruchomienia procedury legalizacyjnej, tj. wzywania inwestora do przedłożenia dokumentów w drodze postanowienia wydanego na podstawie art. 48 ust. 3. W przedmiotowej sprawie nie została spełniona pierwsza z ww. przez ustawodawcę przesłanek (art. 48 ust. 2 pkt 1). Obiekt, jako sprzeczny z przepisami o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym nie może więc zostać zalegalizowany w ramach procedury przewidzianej przez ustawę Prawo budowlane. Skoro zaś nie została wydana decyzja o pozwoleniu na budowę i nie istnieje możliwość legalizacji samowoli budowlanej, organ nadzoru budowlanego zobligowany był do wydania decyzji nakazującej rozbiórkę zgodnie z art. 48 ust. 1 ww. ustawy. W takim stanie faktycznym i prawnym sprawy - z uwagi na sprzeczność z przepisami o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym - przepisy prawa nie pozwalają organom nadzoru budowlanego na odstąpienie od nałożenia obowiązku rozbiórki. Wbrew zarzutom skargi nie doszło, w okolicznościach niniejszej sprawy, do naruszenia wynikającej z art. 15 Kpa, zasady dwuinstancyjności postępowania administracyjnego. Organ odwoławczy zgodnie ze wskazaniami powyższego przepisu rozpatrzył sprawę ponownie w jej całokształcie. Mimo wadliwej kwalifikacji spornego obiektu, co nie miało istotnego wpływu na wynik sprawy, prawidłowo w istocie dokonał subsumcji zaistniałego stanu faktycznego do obowiązujących przepisów prawa materialnego. Analiza zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego została dokonana w sposób swobodny a nie dowolny, dowody zebrane w sprawie nie budziły najmniejszych wątpliwości, co do powstałego naruszenia, a postępowanie organu II instancji znalazło odzwierciedlenie w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Natomiast wbrew zarzutom skargi organ I instancji nie opierał się wyłącznie na wynikach postepowania dowodowego przeprowadzonego wobec innego podmiotu ([...]), dotyczącego tego samego budynku położonego na działce nr [...], dokonał bowiem w dniu 12 kwietnia 2017 r. oględzin na terenie tej nieruchomości uznając, że poczynione ustalenia są zbieżne z wynikami oględzin przeprowadzonych w dniu 4 października 2016 r., co w żadnym razie nie stanowi o braku samodzielnej oceny stanu faktycznego. W ocenie Sądu zaskarżone decyzje zostały wydane w oparciu o prawidłowo zebrany materiał dowodowy i właściwie oceniony z zachowaniem zasady swobodnej oceny dowodów. Uzasadnienie obydwu decyzji zostało sporządzone w sposób właściwy, zawierają one ustalenie stanu faktycznego, odniesienie się do materiału dowodowego i wskazują w sposób prawidłowy podstawę prawną z jej wyjaśnieniem. Nie doszło zatem do naruszenia art. 7, art. 77 § 1, art. 80, art. 107 § 3 Kpa. W związku z powyższym, Sąd na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2017 r., poz. 1369 ze zm.) orzekł jak w wyroku.