II OSK 735/08

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: sędzia NSA Małgorzata Stahl Sędziowie sędzia NSA Jerzy Stelmasiak sędzia del. WSA Wojciech Mazur (spr.) Protokolant Marcin Rączka po rozpoznaniu w dniu 12 maja 2009 r. na rozprawie w Izbie Ogólnoadministracyjnej skargi kasacyjnej Wojewody Mazowieckiego od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 22 lutego 2008 r. sygn. akt VII SA/Wa 2075/07 w sprawie ze skargi [...] Sp.z.o.o w W. na decyzję Wojewody Mazowieckiego z dnia [...] września 2007 r. nr [...] w przedmiocie wniesienia sprzeciwu do zgłoszenia i nałożenia obowiązku uzyskania pozwolenia na budowę 1. uchyla zaskarżony wyrok i przekazuje sprawę do ponownego rozpoznania Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Warszawie, 2. zasądza od [...] Sp. z o.o. w Warszawie na rzecz Wojewody Mazowieckiego kwotę 490 (słownie: czterysta dziewięćdziesiąt) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego. Zaskarżonym wyrokiem z dnia 22 lutego 2008 r. Sygn. akt VII SA/Wa 2075/07 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie uwzględnił skargę [...] sp. z o.o. w Warszawie i uchylił decyzję Wojewody Mazowieckiego z dnia [...] września 2007 r. nr [...] oraz poprzedzającą ją decyzję Prezydenta m. st. Warszawy z dnia [...] października 2006 r. nr [...], którą organ wniósł sprzeciw do zgłoszenia z dnia 18 października 2006 r. zamiaru zainstalowania wolnostojącej tablicy reklamowej. Wyrok został wydany w następujących okolicznościach faktycznych i prawnych sprawy. Decyzją z dnia [...] października 2006 r. Prezydent m. st. Warszawy wniósł sprzeciw do zgłoszenia przez [...] sp. z o.o. zamiaru zainstalowania tablicy reklamowej wolnostojącej na fundamencie studniowym, zlokalizowanej przy ul. [...], na działce nr ew. [...] i nałożył obowiązek uzyskania pozwolenia na budowę. W uzasadnieniu organ podniósł, że inwestor zgłosił zamiar budowy w/w tablicy w trybie art. 29 ust.2 pkt 6 i art. 30 ust.1 ustawy z dnia 7 lipca 1994r. Prawo budowlane (Dz.U. z 2003r, Nr 207, poz. 2016 ze zm. powoływanej dalej, jako Prawo budowlane). Inwestycja miała polegać na zainstalowaniu tablicy reklamowej składającej się z fundamentu o wymiarach 2.0 x 1.2 x 1.2m, słupa o wys. 3.0 m oraz ekranu ekspozycyjnego o wymiarach 5.04 x 2,38m. W ocenie organu tak zaplanowana tablica reklamowa stanowi konstrukcję o znacznych rozmiarach, przenoszącą duże siły i momenty, co zgodnie z art. 30 ust. 7 pkt 1 Prawa budowlanego może spowodować zagrożenie bezpieczeństwa ludzi i mienia w związku z możliwością wystąpienia niekorzystnych warunków atmosferycznych, takich jak gwałtowne podmuchy wiatru w czasie trwania burzy, co zdaniem organu mogłoby spowodować naruszenie konstrukcji tablicy. Ponadto tablica może stanowić uciążliwość w dostępie do mediów, gdyż z załączonego planu sytuacyjnego wynika, że sieci podziemne zlokalizowane są w bliskiej odległości od fundamentu reklamy. Z uwagi na powyższe organ uznał, że inwestor winien złożyć wniosek o pozwolenie na budowę przedmiotowej reklamy. Decyzją z dnia [...] września 2007 r. nr [...] Wojewoda Mazowiecki po rozpoznaniu odwołania [...] sp. z o.o. utrzymał w mocy decyzję organu I instancji stwierdzając, że zgłoszony zamiar zainstalowania wolnostojącej, jednostronnej tablicy reklamowej ustawionej na betonowym fundamencie studniowym wskazuje, że prace budowlane podejmowane przez inwestora będą polegały na wykonaniu nowego obiektu budowlanego w określonym miejscu, a nie tylko jego instalacji. W ocenie organu odwoławczego w przypadku zgłoszonej inwestycji nie będzie miał zastosowania art. 29 ust. 2 pkt 6 Prawa budowlanego, bowiem instalowaniem nie można określać budowy samodzielnej konstrukcji na własnym fundamencie. Również wielkość projektowanego urządzenia reklamowego, jego masa całkowita, sposób osadzenia na gruncie oraz kolejność podejmowania prac konstrukcyjnych świadczą o tym, że zgłoszona inwestycja jest budowlą, o której mowa w art. 3 pkt 3 Prawa budowlanego. Na poparcie swego stanowiska organ powołał wyroki Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 25 maja 2007r. sygn. akt II OSK 1509/06 (niepubl.) oraz z dnia 23 czerwca 2006r., sygn. akt II OSK 923/05 (niepubl.). W skardze do sądu administracyjnego [...] sp. z o.o. wniosła o uchylenie decyzji Wojewody Mazowieckiego oraz poprzedzającej ją decyzji Prezydenta m.st. Warszawy z dnia [...] października 2006r., zarzucając naruszenie art. 29 i 30 Prawa budowlanego poprzez nieuwzględnienie wyjątków przewidzianych w tych przepisach, art. 7, art. 77 i art. 80 ustawy z dnia 14 czerwca 1960r. - Kodeks postępowania administracyjnego (tj. Dz. U. z 2000r., Nr 98., poz. 1071 ze zm. powoływanej dalej, jako Kpa) poprzez nieprawidłowe rozpatrzenie materiału dowodowego, a także brak szczegółowych wyjaśnień, co do zebranych dowodów i materiałów, a w szczególności wątpliwości, co do uciążliwości w dostępie do mediów. W ocenie skarżącej, organ błędnie przyjął, że wykonanie robót budowlanych określonych w zgłoszeniu wymaga pozwolenia na budowę, bowiem z treści art. 30 ust. 1 pkt 2 oraz art. 29 ust. 1 pkt. 6 Prawa budowlanego jasno wynika, że instalowanie tablic i urządzeń reklamowych usytuowanych na obszarze zabudowanym podlega jedynie zgłoszeniu. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie wyrokiem z dnia 22 lutego 2008 r. sygn. akt VII SA/Wa 2075/07 uchylając decyzje organów obu instancji stwierdził, że zaskarżona decyzja zapadła z naruszeniem art. 30 ust. 6 pkt 1 w zw. z art. 29 ust. 2 pkt 6 ustawy Prawo budowlane, natomiast poprzedzająca ją decyzja organu I instancji naruszała art. 7 i 77 Kpa w zw. z art. 30 ust. 7 ustawy Prawo budowlane. Zdaniem Sądu organy orzekające w sprawie dokonując wykładni przepisów Prawa budowlanego doszły do zupełnie odmiennych stanowisk, a mianowicie w ocenie organu I instancji zaistniały przesłanki do zastosowania art. 30 ust. 7 ustawy Prawo budowlane i nałożenia obowiązku uzyskania pozwolenia na budowę ze względu na możliwość wystąpienia niebezpieczeństwa dla ludzi i mienia z uwagi na wielkość konstrukcji tablicy i zbliżenia jej posadowienia do sieci mediów podziemnych. Natomiast ocena prawna dokonana przez organ odwoławczy opiera się na stwierdzeniu, że zgłoszone roboty budowlane podlegają obowiązkowi uzyskania pozwolenia na budowę gdyż projektowana tablica stanowi wolnostojący trwale związany z gruntem samodzielny obiekt. Wielkość urządzenia reklamowego, masa całkowita oraz sposób posadowienia, świadczą o tym, że inwestycja jest budowlą, o której mowa w art. 3 pkt 3 ustawy Prawo budowlane, co z kolei przesądza o obowiązku uzyskania pozwolenia na budowę na podstawie art. 28 tej ustawy. W ocenie Sądu uprawnienie właściwego organu do nałożenia w drodze decyzji obowiązku uzyskania pozwolenia na wykonanie określonego obiektu lub robót budowlanych objętych obowiązkiem zgłoszenia, ma charakter uznaniowy, a zatem wymaga przeprowadzenia odpowiedniego postępowania dowodowego, którego organy nie przeprowadziły. Nie dokonano, bowiem żadnych ustaleń, co do tego, czy zamontowanie tablicy reklamowej wypełnia przesłanki z art. 30 ust. 7 ustawy Prawo budowlane. Nie przedstawiono dowodów na to, że obiekt może powodować zagrożenia bezpieczeństwa ludzi albo mienia i że obawa taka istnieje realnie. Sąd ponadto wywiódł, iż wykonanie robót budowlanych określonych w art. 29 ust. 2 pkt 6 ustawy Prawo budowlane wymaga zgłoszenia, a zatem instalacja tablic i urządzeń reklamowych nie wymaga pozwolenia na budowę. Z treści tego przepisu zdaniem Sądu wynika, że obowiązku zgłoszenia nie uzależniono ani od wielkości tablic i urządzeń reklamowych, ani od tego czy są to tablice lub urządzenia trwale związane z gruntem, które można uznać za budowlę. W związku z tym za bezpodstawne Sąd uznał stanowisko Wojewody Mazowieckiego, który wymóg uzyskania pozwolenia na budowę uzasadnił wielkością, masą całkowitą, czy sposobem osadzenia w gruncie tablicy reklamowej. W skardze kasacyjnej wniesionej od powyższego wyroku Wojewoda Mazowiecki zarzucił: - naruszenie prawa materialnego tj. 1. art. 29 ust. 2 pkt 6 ustawy Prawo budowlane poprzez jego błędną wykładnię, przyjmującą, że przepis ten należy stosować do wszystkich tablic reklamowych bez względu na ich wymiary i sposób posadowienia w gruncie, 2. art. 3 pkt 1, pkt 3, pkt 6 i pkt 7 ustawy Prawo budowlane poprzez błędną wykładnię uznającą budowę budowli, jaką jest wolnostojąca tablica reklamowa, za wykonywanie robót budowlanych polegających jedynie na "instalacji" budowli, 3. art. 30 ust. 7 ustawy Prawo budowlane poprzez nałożenie na organy obowiązku "udowodnienia" istnienia zagrożenia bezpieczeństwa ludzi i mienia, jako przesłanki jego zastosowania, zamiast uprawdopodobnienia takiego stanu, - naruszenie przepisów postępowania tj. 1. art. 133 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2002r. Nr 153, poz. 1270 z późn. zm. powoływanej dalej, jako p.p.s.a. ) poprzez rozpoznanie sprawy bez oparcia się na całości akt sprawy, 2. art. 141 § 4 p.p.s.a poprzez zamieszczenie w uzasadnieniu wyroku wskazówek nie mających pokrycia w materiale dowodowym, a tym samym sprzecznych z ustaleniami organów. Z uwagi na powyższe organ wniósł o uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Sądowi I instancji, ewentualnie uchylenie wyroku i oddalenie skargi [...] sp. z o.o. W uzasadnieniu skargi kasacyjnej podniesiono, że dokonana przez Sąd I instancji interpretacja art. 29 ust. 2 pkt 6 ustawy Prawo budowlane jest niezgodna z literalnym brzmieniem przepisu, jak również z powszechnym rozumieniem terminu "instalacja" oraz pozostaje w sprzeczności z wykładnią funkcjonalną tego przepisu. W ocenie wnoszącego skargę kasacyjną Wojewody Mazowieckiego funkcją przepisu art. 29 ust. 2 pkt 6 jest zwolnienie z obowiązku uzyskiwania pozwolenia na budowę jedynie takich urządzeń reklamowych, które mogą być instalowane na istniejących obiektach, bądź są nietrwale związane z gruntem – przemawia za tym zdaniem skarżącego organu pozostawienie w art. 3 pkt 3 ustawy Prawo budowlane opisu wolnostojącego urządzenia reklamowego, jako budowli. Natomiast Sąd zdaje się przyjmować, że bez względu na rodzaj, wielkość i zakres skomplikowania robót budowlanych związanych z "instalacją" urządzenia reklamowego organ właściwy do rozpatrzenia sprawy, winien traktować te roboty, jako instalację, o której mowa w art. 29 ust. 2 pkt 6. W ocenie skarżącego organu nie może być tak, że budowa każdego urządzenia reklamowego, zwłaszcza masztu trwale związanego z gruntem i montaż na nim reklamy o znacznych wymiarach jest zawsze równoznaczne z instalacją. W przedmiotowej sprawie nie można zdaniem organu mówić o instalacji, skoro chodzi o budowę samodzielnej konstrukcji. Zarzut naruszenia art. 30 ust. 7 ustawy Prawo budowlane uzasadniono tym, że przepis ten oparty na uznaniu administracyjnym nie wymaga uzasadnienia wystąpienia zagrożenia dla ludzi i mienia. Wystarczy, bowiem, że organ wskaże na możliwość potencjalnego wystąpienia zagrożenia kierując się praktyką, doświadczeniem oraz zasadą, że fakty powszechnie znane bądź oczywiste nie wymagają udowodnienia. Za zbędne organ uznał przeprowadzenie dowodu na okoliczność, że tablice reklamowe o znacznych rozmiarach umieszczone na wysokich słupach w razie niekorzystnych warunków atmosferycznych mogą stanowić niebezpieczeństwo. Wskazówki dla organu ponownie rozpoznającego sprawę zawarte w zaskarżonym wyroku skarżący organ uznał z błędne i prowadzące do wykonania czynności niewymaganych przez przepisy i niemających oparcia w obowiązujących przepisach Prawa budowlanego. Jednoczenie organ poddał pod rozwagę Naczelnego Sądu Administracyjnego wniosek o przekazanie zagadnienia do rozstrzygnięcia składowi siedmiu sędziów Naczelnego Sądu Administracyjnego wobec istniejących rozbieżności w poglądach orzecznictwa w kwestii będącej przedmiotem sprawy. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Stosownie do postanowień art. 183 § 1 p.p.s.a Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej z urzędu biorąc pod uwagę tylko nieważność postępowania. W rozpoznawanej sprawie nie zachodzi żadna z przesłanek nieważności postępowania, wymienionych w art. 183 § 2 p.p.s.a tym samym sprawa ta mogła być rozpoznana przez Naczelny Sąd Administracyjny wyłącznie w granicach zakreślonych w skardze kasacyjnej. Skarga kasacyjna analizowana pod tym kątem zawiera usprawiedliwione podstawy, co sprawia, że zasługuje na uwzględnienie. Odnosząc się do przedstawionych w skardze kasacyjnej zarzutów to w pierwszej kolejności należy rozważyć zarzuty naruszenia prawa formalnego. Według art. 145 § 1 pkt. 1 lit. c p.p.s.a Sąd uwzględniając skargę na decyzję lub postanowienie uchyla decyzję lub postanowienie, jeżeli stwierdzi inne naruszenie przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Zatem warunkiem uwzględnienia skargi na tej podstawie prawnej jest ustalenie, że stwierdzone naruszenie mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Innymi słowy sąd uchylając decyzję na tej podstawie musiałby wykazać, że gdyby nie było stwierdzonego naruszenia przepisów postępowania to rozstrzygnięcie sprawy najprawdopodobniej byłoby inne. Natomiast art. 141 § 4 p.p.s.a, określa, że uzasadnienie wyroku powinno zawierać zwięzłe przedstawienie stanu sprawy, zarzutów podniesionych w skardze, stanowiska pozostałych stron, podstawę prawną rozstrzygnięcia oraz jej wyjaśnienie. Jeżeli w wyniku uwzględnienia skargi sprawa ma być ponownie rozpatrzona przez organ administracji, uzasadnienie powinno ponadto zawierać wskazanie, co do dalszego postępowania. Niewątpliwie szczególne miejsce w uzasadnieniu wyroku Sądu zajmuje wskazanie podstawy rozstrzygnięcia i jej wyjaśnienie. Powinno ono mieć charakter zwięzły, ale pozwalający na skontrolowanie przez strony postępowania i ewentualnie Naczelny Sąd Administracyjny, czy Sąd pierwszej instancji nie popełnił błędu w swoim rozumowaniu. Podkreślić należy, iż kontrola zaskarżonych aktów sprawowana przez wojewódzkie sądy administracyjne powinna polegać na dogłębnej i wszechstronnej analizie stanu faktycznego oraz stanu prawnego sprawy wniesionych do sądu spraw. Sąd I instancji powinien poddać gruntownej ocenie wszystkie aspekty sprawy, w których są wątpliwości, w których ustalenia organów są odmienne od wniosków i twierdzeń stron postępowania. Treść tych ustaleń winna następnie zostać zamieszczona w uzasadnieniu wyroku Sądu, o jakim wyżej mowa. To z treści uzasadnienia powinno wynikać, że Sąd przeanalizował wszystkie zarzuty zamieszczone w skardze, konfrontując je z ustaleniami organu i materiałami dowodowymi sprawy, a także, że wziął pod uwagę wszystkie przepisy, które powinny znaleźć zastosowanie w rozpoznawanej sprawie. W skardze kasacyjnej uzasadnienie zarzutów prawa formalnego jest enigmatyczne, praktycznie sprowadza się do przedstawienia podstawy prawnej zarzutu, gdyż trudno domyślać się, jakich części materiału dowodowego oraz jakich wskazówek niemających pokrycia w materiale dowodowym nie uwzględnił Sąd I instancji. Jednakże wskazówki zawarte w uzasadnieniu Sądu dotyczące przeprowadzenia postępowania dowodowego są bezprzedmiotowe wobec całkowicie odmiennej oceny prawnej przedstawionej przez organ odwoławczy w swojej decyzji i te kwestie powinny być przedmiotem odniesienia Sądu I instancji, gdyż organ odwoławczy jako organ reformatoryjny, ma obowiązek po rozpatrzeniu odwołania rozpoznać sprawę ponownie w pełnym zakresie. Należy także zwrócić uwagę, że postępowanie wywołane złożeniem zgłoszenia jest postępowaniem uproszczonym i odformalizowanym, dlatego ażeby sprawy te mogły być rozpoznawane możliwie szybko. Nałożenie więc obowiązku na organ przeprowadzenia odpowiedniego postępowania dowodowego celem ustalenia przesłanek określonych w art. 30 ust. 7 było nieuprawnione, gdyż wobec decyzji organu odwoławczego nie mają one znaczenia dla rozstrzygnięcia sprawy. Tym bardziej, iż zdaniem sądu wojewódzkiego budowa każdego urządzenia reklamowego, zwłaszcza masztu trwale związanego z gruntem i montaż na nim reklamy o znacznych wymiarach jest zawsze równoznaczne z instalacją o której mowa w art. 29 ust. 2 pkt 6. Dlatego też zarzuty naruszenia prawa formalnego w wyżej wymienionym zakresie są uzasadnione. Podstawową jednak kwestią do rozstrzygnięcia w niniejszym postępowaniu jest problem wykładni przepisów prawa materialnego, a mianowicie art. 3 pkt 1, 3, 6 i 7 i art. 29 ust. 2 pkt 6 Prawa budowlanego. Sąd I instancji przyjął, iż wykonanie robót określonych w art. 29 ust. 2 pkt 6 wymaga zgłoszenia (art. 30 ust. 1 pkt 2 Prawa budowlanego) a zatem instalacja tablic i urządzeń reklamowych nie wymaga uzyskania pozwolenia na budowę. Obowiązek dokonania zgłoszenia nie jest uzależniony ani od wielkości tablic i urządzeń reklamowych, ani od tego, czy są to tablice lub urządzenia trwale związane z gruntem, które zgodnie z definicją zawartą w art. 3 pkt 3 Prawa budowlanego można uznać za budowlę. Obiekt będący przedmiotem zgłoszenia w niniejszej sprawie to wolnostojąca jednostronna tablica reklamowa składająca się z fundamentu studniowego o wymiarach 2.0 x 1.2 x 1.2 m zagłębionego w gruncie na głębokość 2.0 m, nad którym znajduje się ława żelbetowa o wymiarach 0.3 x 0.6 x 1.2 m, do której przymocowany jest słup metalowy o wysokości 5.03 m, na którym zawieszona jest tablica ekspozycyjna o wymiarach 5.04 x 2.38 m. Wielkość tego urządzenia jego konstrukcja, sposób osadzenia w gruncie świadczą o tym, że jest to wolnostojące trwale związane z gruntem urządzenie reklamowe a więc budowla, o której mowa w art. 3 pkt 3 Prawa budowlanego i nie można się zgodzić, ze stanowiskiem Sądu I instancji, iż wykonanie powyższego urządzenia reklamowego to "instalowanie", o którym mowa w art. 29 ust. 2 pkt 6. Zdaniem Naczelnego Sądu Administracyjnego nie ulega wątpliwości, iż roboty budowlane związane z wykonaniem w/w urządzenia reklamowego to budowa a więc wykonywanie obiektu budowlanego w określonym miejscu ( art. 3 pkt 6 i 7 ). Z załączonego do zgłoszenia rysunku technicznego wynika, iż posadowienie przedmiotowego urządzenia wymaga przygotowania fundamentu studniowego i ławy żelbetowej a następnie umiejscowienie ich w gruncie poprzez częściową jego wymianę. Tak wykonana podstawa betonowa musi stanowić stabilną podstawę dla słupa metalowego z tablicą ekspozycyjną i to a nie sposób wykonania fundamentów, czy wielkość zagłębienia w gruncie ma decydujące znaczenie dla uznania, iż jest to urządzenie reklamowe trwale związane z gruntem. W aktualnym stanie techniki sposób wykonania fundamentu może być różnorodny, najistotniejsze jest, aby konstrukcja wraz z fundamentem była na tyle trwała, ażeby uniemożliwić jej przesunięcie w inne miejsce czy zniszczenie przy działaniu sił przyrody. Dlatego też zasadnym było wniesienie sprzeciwu przez organ architektoniczno – budowlany z tym, że przy przyjęciu uzasadnienia organu odwoławczego, w którym wskazano orzeczenia Naczelnego Sądu Administracyjnego w powyższy sposób rozstrzygający przedmiotową kwestię. Naczelny Sad Administracyjny w składzie orzekającym w niniejszej sprawie w pełni podziela stanowiska przedstawione w powołanych przez organ odwoławczy orzeczeniach (wyrok z dnia 25 maja 2007 r. sygn. akt II OSK 1509/06 niepubl., wyrok z dnia 23 czerwca 2006 r. sygn. akt II OSK 923/05 niepubl.) Przepis art. 29 ust. 2 pkt 6 w zakresie, w którym, zgodnie z art. 30 ust. 1 pkt 2 Prawa budowlanego, roboty budowlane polegające na instalowaniu tablic i urządzeń reklamowych wymagają zgłoszenia, ma zastosowanie do tablic i urządzeń reklamowych instalowanych na obiektach budowlanych i do wolnostojących, ale niezwiązanych trwale z gruntem. Kwestię jak rozumieć trwale związanie z gruntem urządzenia reklamowego przedstawił Naczelny Sad Administracyjny w powołanym wyżej wyroku z dnia 23 czerwca 2006 r. Podobną argumentację odnośnie wykładni przepisu art. 29 ust. 2 pkt 6 oraz art. 3 pkt 3 Prawa budowlanego przedstawił Naczelny Sąd Administracyjny w wyrokach z dnia 25 maja 2007 r. sygn. akt II OSK 754/06 i z dnia 10 marca 2008 r. sygn. akt II OSK 186/07. Także należy uznać, iż w tym zakresie orzecznictwo Naczelnego Sądu Administracyjnego jest jednolite i utrwalone w związku z tym brak jest podstaw do kierowania zagadnienia do rozstrzygnięcia składowi siedmiu sędziów Naczelnego Sądu Administracyjnego. Powołane w uzasadnieniu Sądu I instancji wyroki Wojewódzkiego Sadu Administracyjnego w Warszawie nie mogą stanowić o ugruntowanym stanowisku wojewódzkich sądów administracyjnych, gdyż są to orzeczenia jednego sądu administracyjnego a np. orzeczenia Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu są zgodne z zaprezentowaną w niniejszej sprawie linią orzecznictwa. Z powyższych względów, na podstawie art. 185 § 1 p.p.s.a Naczelny Sąd Administracyjny orzekł jak w sentencji wyroku. O zwrocie kosztów postępowania kasacyjnego orzeczono na podstawie art. 203 pkt 1 p.p.s.a. Na zasądzoną kwotę złożyły się koszty związane ze sporządzeniem i wniesieniem skargi kasacyjnej obliczone na podstawie § 18 ust. 1 pkt 2 lit. a rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002 r. w sprawie opłat za czynności adwokackie oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu (Dz.U. Nr 163, poz. 1348 ze zm.) tj. 240 zł, uiszczony wpis od skargi kasacyjnej - 250 zł.