VII SA/Wa 2136/13

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Paweł Groński (spr.), , Sędzia WSA Joanna Gierak- Podsiadły, Sędzia WSA Krystyna Tomaszewska, Protokolant st. ref. Karolina Kaca, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 7 marca 2014 r. sprawy ze skargi M. J. na decyzję [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] lipca 2013 r. nr [...] w przedmiocie umorzenia postępowania administracyjnego skargę oddala. Decyzją z dnia [...] lipca 2013 r. Nr [...][...] Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego (dalej: [...] WINB), działając na podstawie art. 138 § 2 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2013 r., poz. 267 – dalej: kpa) oraz na podstawie art. 83 ust. 2 ustawy z dnia 7 lipca 1994 Prawo budowlane (Dz. U. z 2010 r., Nr 243, poz. 1623, dalej: Prawo budowlane) po rozpatrzeniu odwołania J.B. i J. B. od decyzji Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego W.(dalej: PINB W.) z dnia [...] lutego 2013 r., nr [...] umarzającej postępowanie administracyjne prowadzone w ramach nadzoru budowlanego w sprawie dotyczącej robót budowlanych związanych z dobudową tarasu do budynku mieszkalnego położonego przy ul. S. w W., uchylił w całości zaskarżoną decyzję i przekazał sprawę organowi I instancji do ponownego rozpatrzenia. W uzasadnieniu organ wskazał, że w dniu [...] sierpnia 2012 r. do PINB dla W. wpłynęło podanie J. B. o wszczęcie postępowania i przeprowadzenie kontroli w sprawie samowoli budowlanej polegającej na budowie tarasu wraz z zadaszeniem do lokalu nr 1 usytuowanego na parterze budynku mieszkalnego położonego przy ul. S.w W.. W dniu [...] września 2012 r. przedstawiciel PINB dla .W. dokonał oględzin, z których sporządził protokół [...]. Z protokołu wynika, że w lokalu nr [...] w miejscu istniejącego wcześniej podestu ze schodami został zrealizowany taras z wejściem od strony podwórka, który przekryty jest daszkiem o lekkiej konstrukcji z blachy trapezowej. Według oświadczenia M.J. złożonego do ww. protokołu taras został wybudowany przed 1986 r. Do tego protokołu zostały załączone pisemne oświadczenia M. J. B., T. B. oraz M. J. odnośnie okresu realizacji płyty wraz ze zmienionym kierunkiem biegu schodów. W dniu [...] października 2012 r. M. J. przedłożyła w PINB W. opinię techniczną w przedmiocie oceny technicznej przedmiotowego tarasu, sporządzoną w dniu [...] października 2012 r. przez mgr inż. J.B.. W dniu [...] lutego 2013 r. do PINB W. wpłynęło pismo M. J.zawierające ponowne wyjaśnienia w sprawie, do którego zostało załączone zdjęcie opatrzone datą [...] lutego 1997 r. oraz pisemne oświadczenia P. B., K. B., T. B. oraz Z. B.. W piśmie tym M. J. podniosła, że sporny taras wybudował jej dziadek pod koniec lat osiemdziesiątych. Wskazała, ze został on wykonany przed rokiem 1993 i – jako samowola budowlana – podlega przepisom Prawa budowlanego z 1974 r. W kolejnym piśmie, złozonym do organu w dniu 18 lutego 2013 r. M. J. wskazala, że przedmiotem postepowania jest obiekt powstały w wyniku przebudowy, a nie nowej budowy, roboty budowlane nie spowodowały istotnego odstępstwa od projektu budowlanego, a ponadto przebudowa została zrealizowana w okresie obowiązywania przepisów, które nie wymagały uzyskania pozwolenia na budowę albo nie przewidywały sankcji w postaci robiórki. Decyzją z dnia [...] lutego 2013 r. nr [...] PINB W umorzył postępowanie administracyjne prowadzone w ramach nadzoru budowlanego w sprawie dotyczącej robót budowlanych związanych z dobudową tarasu do budynku mieszkalnego położonego przy ul. S. w W. na podstawie art 105 § 1 kpa. W uzasadnieniu organ I instancji powołał się na ocenę techniczną złożoną do sprawy przez M. J.. Podniósł, że wykonana zmiana kierunku biegu zejściowego schodów i dobudowa tarasu nastąpiła w obrysie istniejącego budynku bez zmiany powierzchni zabudowy i jest zmianą nieistotną, zaś wykonane roboty według opinii osoby uprawnionej są zgodne z warunkami technicznymi, a taras może być bezpiecznie użytkowany. W tej sytuacji brak jest podstaw do prowadzenia postępowania administracyjnego, jak również do wydania decyzji merytorycznej, co uzasadnia umorzenie postępowania. Po rozpatrzeniu odwołania od powyższej decyzji [...] WINB wydał powołaną na wstępie decyzję, uznając, że decyzja PINB W nr [...] z dnia [...] lutego 2013 r. została wydana zarówno z naruszeniem art. 105 § 1 kpa, jak również art. 7, art. 77 § 1, art. 80 oraz art. 107 § 3 kpa. W uzasadnieniu [...] WINB podał, że organ powiatowy oparł się wyłącznie na materiale dowodowym przedstawionym w toku postępowania przez M. J., uwzględniając bez zastrzeżeń dołączone pisemne oświadczenia oraz ocenę techniczną sporządzoną przez mgr inż. J. B., bez odniesienia się do stanowiska J. B. i J. B. oraz przedłożonych przez nich dokumentów. Organ odwoławczy wskazał, że w rozpatrywanej sprawie nie wystąpiła bezprzedmiotowość postępowania. Postępowaniem tym objęty jest taras o wymiarach 1,96 x 2,97 m wraz ze schodami zewnętrznymi usytuowany na parterze budynku mieszkalnego położonego przy ul. S. w W.. Z akt administracyjnych I instancji wynika, że budynek mieszkalny położony przy ul. S. w W. został wybudowany na podstawie decyzji Prezydium Rady Narodowej w W. z dnia [...] listopada 1954 r., znak: [...], a następnie nadbudowany na podstawie decyzji Urzędu Dzielnicowego W. z dnia [...] maja 1983 r. nr [...]. Organ podał także, że ze znajdujących się w aktach sprawy projektów budowlanych zatwierdzonych ww. decyzjami wynika, że podest wraz ze schodami był skierowany na przejazd nieruchomości. Ze zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego wynika, że podest ze schodami skierowanymi na przejazd nieruchomości został rozebrany, a w jego miejscu wybudowano płytę podestową wraz ze schodami, których bieg zosta! odwrócony o 90°. W ocenie [...] WINB analiza porównawcza przedłożonego przez strony postępowania materiału dowodowego doprowadziła organ wojewódzki do przekonania, że sama płyta żelbetowa wraz ze schodami z biegiem odwróconym o 90° istniała już w 1997 r., co odzwierciedla zdjęcie przedłożone przez M. J.. Jakkolwiek inwentaryzacja z 1999 r. przedłożona przez J. B. i J. B. przedstawia schody skierowane na przejazd nieruchomości, to jednak nie wiadomo, na jakie potrzeby ta inwentaryzacja została sporządzona i czy osoba ją sporządzająca uwzględniła kształt schodów aktualny na dzień sporządzania tego dokumentu. Zdaniem organu II instancji nie można mówić o tym, iż taras ze schodami z biegiem odwróconym o 90° został wybudowany w latach 80-tych XX wieku. Zdaniem [...] WINB w tym okresie mogła co najwyżej zostać wykonana płyta żelbetowa ze schodami z biegiem odwróconym o 90°, której istnienie w 1997 r. potwierdza zdjęcie przedłożone przez M.J.. Organ uznał jednak, że tej części obiektu nie można było przypisać miana tarasu z uwagi na ówczesny brak elementów wykończeniowych typowych dla tarasu (np. brak barierek). Według definicji słownikowych taras to pozioma powierzchnia umieszczona na wysokości parteru, piętra lub na dachu, ogrodzona balustradą, przystosowana do przebywania na niej ludzi. A zatem w ocenie [...] WINB dopiero wykonanie robót budowlanych polegających na wyłożeniu płyty żelbetowej i schodów terakotą, wykonaniu barierek i zadaszenia spowodowało, że ta część obiektu budowlanego nabrała cech tarasu. W dalszej części uzasadnienia organ podał definicję budowy zawartą w art. 3 ust. 6 Prawa budowlanego, uznajac, że zakres robót budowlanych wykonanych w niniejszym przypadku (choć znacznie rozciągniętych w czasie), tj. wybudowanie w miejscu istniejących schodów zewnętrznych nowej płyty żelbetowej ze schodami z biegiem odwróconym o 90°, a następnie wyłożenie tej części obiektu terakotą oraz wykonanie barierek z zadaszeniem należy' zakwalifikować jako rozbudowę budynku mieszkalnego położonego przy ul. S. w W.. Przez rozbudowę należy rozumieć zmianę innych charakterystycznych parametrów istniejącego obiektu budowlanego, jak kubatura, powierzchnia zabudowy, wysokość, długość i szerokość. Poprzez wykonanie płyty żelbetowej wraz z zewnętrznymi schodami z biegiem odwróconym o 90° w miejscu uprzednio istniejących schodów o mniejszych parametrach, przystosowanej w okresie późniejszym do pełnienia funkcji tarasu niewątpliwie doszło do zwiększenia powierzchni zabudowy budynku mieszkalnego, jak również zwiększyła się jego kubatura. Zgodnie z § 3 pkt 24b rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynku i ich usytuowanie do kubatury brutto budynku wlicza się kubaturę tarasów, obliczaną do wysokości ich balustrady. Zdaniem organu odwoławczego PINB dla W. winien był rozpoznać przedmiotową sprawę na podstawie przepisów art. 48 Prawa budowlanego, gdyż te właśnie uregulowania prawne znajdują zastosowanie w przypadku samowolnej rozbudowy obiektu budowlanego. Jednocześnie organ odwoławczy w niniejszym przypadku nie miał możliwości wydania innego rodzaju rozstrzygnięcia, gdyż nie może on wychodzić poza zakres, w jakim orzekał przed nim organ I instancji. Organ odwoławczy, uchylając zaskarżoną decyzję i orzekając co do istoty sprawy w trybie art. 138 § 1 pkt 2 kpa, nie może rozstrzygać w oparciu o inny przepis prawa, niż wcześniej uczynił organ I instancji w uchylonej decyzji, gdyż w przeciwnym razie uległby zmianie przedmiot postępowania administracyjnego i decyzja tak wydana naruszałaby zasadę dwuinstancyjności postępowania administracyjnego. Powyższa decyzja została zaskarżona do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie przez Z. B. oraz M. J.. Skarżący Z. B. nie wskazał konkretnych przepisów prawa, które w jego ocenie zostały naruszone zaskarżoną decyzją. Natomiast w uzasadnieniu wskazał, że w latach 80-tych i 90-tych nie było przymusu nanoszenia na mapy geodezyjne zmian inwentaryzacyjnych poza tymi nanoszonymi przez geodetów, obiektów nowych lub przebudowywanych. Pozostałe obiekty znajdujące się na mapie pozostawały bez zmian. Skarżący podniósł, że taki przypadek dotyczy mapy inwentaryzacyjnej z 1999 r. przedstawionej przez J. B., z której wynika niezmieniony układ schodów. Jako przykład przedstawił mapę geodezyjną z [...] sierpnia 1999 r. Skarżący poinformował także, że w roku 1983, podczas nadbudowy 2-ch pięter na budynku, wówczas parterowym, istniejące schody wraz z podestem zostały uszkodzone, gdyż w trakcie tych prac wciągano ciężkie materiały budowlane na piętra np dwuteowniki o wadze po 160 kg każdy. W ocenie skarżącego za obecny wygląd tarasu odpowiedzialna jest J. B., gdyż nadbudowywała pierwsze piętro i zniszczyła poprzednie schody. Parter budynku budowany był w 1954 r. wraz z podestem i schodami wychodzącymi na przejazd w podwórku. W dalszej części skarzący poinformował, że podest i schody opierające się na nim zbudowane były wadliwie tylko na drutach zbrojeniowych bez żadnego podparcia od spodu lub na dwuteownikach i przez 30 lat były bez zadaszenia. Podczas budowy 2-ch pięter wygięły się ku ziemi. Okazało się, że druty zbrojeniowe zardzewiały i popękały pod obciążeniem podczas nadbudowy pięter. Skarżący wskazał także, że po zakończeniu nadbudowy pięter podest ze schodami został rozebrany i postawiony nowy, żelbetowy, na słupie z nowymi schodami ze zmienionym kierunkiem w stronę ogródka, ze względów bezpieczeństwa, gdyż stare schody wychodziły prosto na przejazd. M. J. z kolei zarzuciła zaskarżonej decyzji naruszenie przepisów postępowania w postaci art 7 i 77 § 1 oraz art 80 i 107 § 1 i 3 kpa, poprzez poczynienie przez organ II instancji ustaleń sprzecznych z treścią zgromadzonych dokumentów, zasadami logicznego rozumowania oraz dowolnie ustaloną i nie popartą żadnymi źródłami definicję tarasu. Skarżąca wskazała, że wbrew dołączonym do akt sprawy fotografiom, dokumentom i przeprowadzonym w toku postępowania oględzinom organ przyjął, że obiekt, którego postępowanie to dotyczy jest tarasem, a nie schodami z dodatkowym, zewznętrznym wejsciem do klokalu. W ocenie skarżącej organ pominął też, że z treści oświadczeń kilku osób wynikało, iż obiekt został zrealizowany przed rokiem 1986. Podniosła także, że organ wadliwie ustalił, iż w 1997 r. zrealizowane były tylko elementy takie jak płyta żelbetowa z odwróconym biegiem schodów, podczas gdy z fotografii dołaczonej do akt sprawy wynika jasno, że wówczas istniała już część barierek, a zatem stan niemalże identyczny z obecnym. Ponadto organ bez jakiegokolwiek uzasadnienia uznał, że sam fakt wyłożenia schodów i płyty zelbetowej terakotą i wykonanie zadaszenia powoduje zmianę charakteru obiektu i uzyskanie przez niego cech tarasu. W odpowiedzi na skargi organ wniósł o ich oddalenie podtrzymując dotychczasowe ustalenia faktyczne i prawne oraz argumentację zawartą w zaskarżonej decyzji. Postanowieniem z dnia 4 listopada 2013 r., sygn. akt VII SA/Wa 2136/13 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie odrzucił skargę Z. B. z powodu nieuzupełnienia braków formalnych w postaci złożenia odpisów skargi oraz uiszczenia wpisu. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Zgodnie z brzmieniem art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.) sąd administracyjny sprawuje wymiar sprawiedliwości poprzez kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem. Stosownie natomiast do art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. –Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi -Dz. U. z 2012 r. poz. 270 (dalej: ppsa) sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Analizując skargę przy zastosowaniu powyższych kryteriów uznał, że podlega ona oddaleniu, gdyż zaskarżona decyzja jest zgodna z prawem. Zgodnie z art. 138 § 2 kpa organ odwoławczy może uchylić zaskarżoną decyzję w całości i przekazać sprawę do ponownego rozpatrzenia organowi pierwszej instancji, gdy decyzja ta została wydana z naruszeniem przepisów postępowania, a konieczny do wyjaśnienia zakres sprawy ma istotny wpływ na jej rozstrzygnięcie. Przekazując sprawę, organ ten powinien wskazać, jakie okoliczności należy wziąć pod uwagę przy ponownym rozpatrzeniu sprawy W orzecznictwie powszechnie wskazuje się, iż przewidziana w art. 138 § 2 kpa możliwość przekazania sprawy do ponownego rozpatrzenia przez organ I instancji jest wyjątkiem od zasady merytorycznego rozpoznania i rozstrzygnięcia sprawy przez organ odwoławczy. Dlatego niedopuszczalna jest wykładnia rozszerzająca tego przepisu i decyzja o charakterze kasacyjnym nie może więc być wydana w innych sytuacjach, z powodu innych wad decyzji I instancji (por. m. in. wyrok NSA z dnia 29 marca 2006 r. sygn. akt II OSK 633/05). Jedynie zatem w przypadku, gdy organ odwoławczy stwierdzi, że postępowanie wyjaśniające zostało przeprowadzone z istotnym naruszeniem przepisów procedury administracyjnej, zaś zgromadzony materiał dowodowy zawiera takie braki, które uniemożliwiają wręcz orzekanie w sprawie przez organ odwoławczy, zaś wspomniane braki w materiale dowodowym ze względu na ich rozmiar nie mogą być uzupełnione w drodze uzupełniającego postępowania dowodowego przeprowadzonego przez organ odwoławczy lub zleconego w trybie art. 136 kpa, uzasadnione jest wydanie decyzji na podstawie art. 138 § 2 kpa. Dodatkowo należy zwrócić uwagę na nowelizację art. 138 § 2 kpa, która została dokonana z dniem 11 kwietnia 2011 r. ustawą z dnia 3 grudnia 2010 r. o zmianie ustawy - Kodeks postępowania administracyjnego oraz ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2011 Nr 6, poz.18). W uzasadnieniu do tej zmiany projektodawcy wskazali m.in., że zmierza do ograniczenia zbyt częstego korzystania z decyzji kasacyjnych przez organy odwoławcze, któremu nie były w stanie zaradzić krytyka ze strony judykatury i doktryny. Nowelizacja zawęziła zatem maksymalnie możliwość podjęcia decyzji kasacyjnej, albowiem ograniczyła ją do sytuacji, w której rozpatrzenie i rozstrzygnięcie sprawy przez organ odwoławczy byłoby nie do pogodzenia z zasadą dwuinstancyjności postępowania administracyjnego. W niniejszej sprawie zostały spełnione przesłanki z art. 138 § 2 kpa, które uzasadniałyby wydanie przez [...] WINB decyzji kasacyjnej. W pierwszej kolejności należy wskazać, że Sąd, kontrolując legalność zaskarżonej decyzji podzielił całkowicie pogląd wyrażony przez [...] WINB w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji dotyczący naruszenia art 105 § 1 kpa. Zgodnie z art. 105 § 1 kpa gdy postępowanie z jakiejkolwiek przyczyny stało się bezprzedmiotowe w całości albo w części, organ administracji publicznej wydaje decyzję o umorzeniu postępowania odpowiednio w całości albo w części. Organ administracji publicznej może także umorzyć postępowanie, jeżeli wystąpi o to strona, na której żądanie postępowanie zostało wszczęte, a nie sprzeciwiają się temu inne strony oraz gdy nie jest to sprzeczne z interesem społecznym (art. 105 § 2 kpa). Bezprzedmiotowość postępowania administracyjnego oznacza, że brak jest któregoś z elementów materialnego stosunku prawnego, a wobec tego nie można wydać decyzji załatwiającej sprawę przez rozstrzygnięcie jej co do istoty. Przesłanka umorzenia postępowania może istnieć jeszcze przed wszczęciem postępowania, co zostanie ujawnione dopiero w toczącym się postępowaniu, a może ona powstać także w czasie trwania postępowania, a więc w sprawie już zawisłej przed organem administracyjnej. Na sprawę administracyjną w znaczeniu materialnym składają się elementy podmiotowe i przedmiotowe sprawy. Elementy podmiotowe, to podmioty sprawy, w szczególności podmiot będący adresatem praw i obowiązków. Elementem przedmiotowym jest przede wszystkim treść praw lub obowiązków, określona na przykład żądaniem konkretnego działania lub zaniechania. Obiektywnie istniejący brak możliwości uwzględnienia żądania konkretnego działania lub zaniechania w sprawie administracyjnej, oznacza bezprzedmiotowość toczącego się postępowania administracyjnego (por. wyrok NSA z dnia 6 lutego 2013 r., sygn. akt II OSK 194/13) A zatem z bezprzedmiotowością postępowania administracyjnego mamy zatem do czynienia w sytuacji, gdy brak jest sprawy administracyjnej, o której mowa w art. 1 pkt kpa, a organ w świetle ustaleń faktycznych i prawnych stwierdza, że nie dysponuje materialnoprawnymi podstawami do wydania władczego rozstrzygnięcia merytorycznie załatwiającego sprawę. W niniejszej sprawie brak jest podstaw do uznania, że doszło do bezprzedmiotowości postępowania administracyjnego. Sprawą administracyjną będącą przedmiotem postępowania prowadzonego w rozpatrywanym przypadku przez PINB dla W. jest budowa podestu o wymiarach 1,96 x 2,97 m wraz ze schodami zewnętrznymi usytuowany na parterze budynku mieszkalnego położonego przy ul. S. w W.. Poza sporem jest, że budynek mieszkalny położony przy ul. S. w W. został wybudowany na podstawie decyzji Prezydium Rady Narodowej W. z dnia [...] listopada 1954 r., znak: [...], a następnie nadbudowany na podstawie decyzji Urzędu Dzielnicowego W. z dnia [...] maja 1983 r. nr [...]. Zarówno z pierwotnego projektu budowlanego tj. zatwierdzonego decyzją Prezydium Rady Narodowej W. z dnia [...] listopada 1954 r., znak: [...], jak i pozostałego materiału dowodowego wynika w sposób jednoznaczny zupełnie inne usytuowanie podestu wraz ze schodami, który skierowany był na przejazd nieruchomości. Wobec powyższego nalezy uznać, że zrealizowana inwestycja w części dotyczącej podestu i schodów nie odpoaiwada zawtierdzonej dokumnetacji projektowej. W takiej sytuacji obowiązkiem organu nadzoru budowlanego jest prowadzenie postępowania w celu ustalenia charakteru wykonanych robót budowlanych tj. odpowiedzi na pytanie czy stanowią one rodzaj samowoli budowlanej, czy też odstępstwa od zatwierdzonego projektu budowlanego, a następnie rozstrzygnięcie merytoryczne w formie decyzji administracyjnej legalizującej wykonane roboty budowlane lub stwierdzajacej brak podstaw do nałożenia obowiazków na inwestora. Stwierdzenie braku bezprzedmiotowości przez organ II instancji powoduje konieczność zastosowania art 138 § 2 kpa tj. uchylenia decyzji organu I instancji i przekazania sprawy do ponownego rozpatrzenia przez ten organ. Wydanie w takim przypadku decyzji reformatoryjnej i rozstrzygnięcie merytoryczne sprawy administracyjnej przez organ odwoąłwczy w sposób oczywisty i rażący naruszałoby zasadę dwuinstancyjności postępowania wyrażoną w art 15 kpa i w istocie działałoby na niekorzyść wszystkich stron postępownaia, którym przysługuje prawo odwołania od decyzji rozstrzygajaćej sprawę w sposób merytoryczny, a nie wyłącznie formalny. Z tego powodu wydanie zaskarzonej decyzji w oparciu o art 138 § 2 kpa nalezy uznać za prawidłowe. Zdaniem Sądu nie można natomiast podzielić stanowiska [...] WINB, że PINB dla W winien był rozpoznać przedmiotową sprawę na podstawie przepisów art. 48 Prawa budowlanego. Nie ulega bowiem wątpliwosci, że w niniejszej sprawie nie doszło do samowolnego wykonania obiektu budowlanego. W ocenie Sądu nie doszło także do robudowy obiektu budowlanego. Jak wskazał organ przez rozbudowę należy rozumieć zmianę innych charakterystycznych parametrów istniejącego obiektu budowlanego, jak kubatura, powierzchnia zabudowy, wysokość, długość i szerokość. Organ wywiódł, że skoro zgodnie z § 3 pkt 24b rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynku i ich usytuowanie wynika, że do kubatury brutto budynku wlicza się kubaturę tarasów, obliczaną do wysokości ich balustrady, to w niniejszym przypadku doszło do rozbudowy. Tymczasem trudno jest podzielić stanowisko organu, że wykonane roboty budowlane stanowią w istocie budowę tarasu. W celu ustalenia charakteru wykonanych robót budowlanych należy przede wszytskim rozważyć funkcję jaką pełni okrośla część obiektu budowlane. Powszechnie przyjmuje się, że taras stanowi poziomą powierzchnię na wysokosci parteru lub piętra pełniącą najczęściej funkcję wypoczynkową i przeznaczoną na pobyt ludzi. Zupełnie inna funkcję pełni podest, który jest rodzajem płyty stanowiacej początek lub koniec biegu schodowego, a jego podstawową funkcją nie jest przebywanie ludzi w celach wypoczynkowych, lecz wygodne i bezpieczne dojście do pomieszczeń znajdujących się w budynku. [...] WINB w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji posługuje się terminami "taras" i "podest" zamiennie, podczas gdy ustalenie funkcji wykonanej części budynku ma podstawowe znaczenie właściwej kwalifikacji prawnej i prawidłowości dalszego postępowania administracyjnego. W ocenie Sądu w niniejszej sprawie charakter wykonanych robót budowlanych wskazuje, że organ I instancji powinien prowadzić postępowanie administracyjne w celu ustalenia, czy w niniejszej sprawie doszło do odstępstwa od projektu budowlanego zatwierdzonego decyzją Prezydium Rady W. z dnia [...] listopada 1954 r., znak: [...] lub też wykonania innych robót budowlanych, które wymagają prowadzenia postępowania legalizacyjnego w oparciu o art 51 ust. 1 Prawa budowlanego. A zatem w powyższym zakresie Sąd częściowo podzielił argumentację skarżącej, która podważa kwalifikację wykonanych robót budowlanych i uznanie przez organy nadzoru budowlanego, iż w niniejszej sprawie doszło do budowy tarasu. Zdaniem Sądu nie zmienia to jednak oceny legalności zaskarżonej decyzji. Niezależnie bowiem od oceny charakteru wykonanych robót obowiązkiem organu nadzoru budowlanego jest wydanie decyzji merytorycznie rozstrzygającej sprawę, a nie umarzajacej postępowanie w oparciu o art 105 § 1 kpa. Reasumując, w niniejszej sprawie brak jest podstaw do uznania, iż doszło do bezprzedmiotowości postępowania administracyjnego, wobec czego decyzję PINB dla W. z dnia [...] lutego 2013 r., nr [...] nalezy uznać za wadliwą. Jednocześnie zaistniały przeszkody do rozstrzygnięcia sprawy przez [...] WINB w sposób merytoryczny w oparciu o art. 138 § 1 pkt 2 kpa, a właściwym rozstrzygnięciem, które pozwoliłoby na zachowanie zasady wynikającej z art. 15 kpa w zw. z art. 7 i 77 § 1 kpa było uchylenie zaskarżonej decyzji w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpatrzenia organowi I instancji. Odnosząc się do pozostałych zarzutów M. J. dotyczących naruszenia art 7 i 77 § 1 oraz art 80 i 107 § 1 i 3 kpa należy wskazać, że w zwiazku z uznaniem zasadności zastosowania decyzji kasatoryjnej pozostają one bez wpływu na ocenę legalności zaskarżonej decyzji. Sąd bowiem częściowo podzielił argumentację skarżącej dotyczącą kwalifikacji wykonanych robót budowlanych, uznając jednak konieczność merytorycznego zakończenia postępowania. Reguły właściwego procedowania określone w powołanych przez skarżącą przepisach powinny być zrealizowane właśnie postępowaniu prowadzącym do jego merytorycznego zakończenia. W tym stanie rzeczy, na mocy art. 151 ppsa w zw. z art. 132 ppsa, należało orzec jak w sentencji wyroku.