VII SA/Wa 2138/18

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Jolanta Augustyniak-Pęczkowska, Sędziowie sędzia WSA Bogusław Cieśla (spr.), sędzia WSA Tomasz Stawecki, Protokolant spec. Dorota Wasiłek, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 2 kwietnia 2019 r. sprawy ze skargi R. D. na decyzję Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] czerwca 2018 r. znak [...] w przedmiocie odmowy stwierdzenia nieważności decyzji oddala skargę Wojewoda [...] decyzją z dnia [...] listopada 2016r., na podstawie art. 157 § 1 i art. 158 § 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960r. Kodeks postępowania administracyjnego (j.t. Dz. U. z 2016r., poz.23), po przeprowadzeniu na wniosek R. D. postępowania administracyjnego w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji Starosty [...] z dnia [...] września 2015r. o pozwoleniu na budowę budynku mieszkalnego jednorodzinnego dwulokalowego z garażem i dwoma zbiornikami na nieczystości płynne, na terenie działki nr [...] w miejscowości P., gmina [...] - odmówił stwierdzenia nieważności ww. decyzji. W uzasadnieniu organ podał, że Starosta [...] decyzją z dnia [...] września 2015r., zatwierdził projekt budowlany i udzielił K. W. pozwolenia na budowę budynku mieszkalnego jednorodzinnego dwulokalowego z garażem i dwoma zbiornikami na nieczystości płynne, na terenie działki nr [...] w miejscowości P.. Decyzja ta wydana została w oparciu o decyzję o warunkach zabudowy Burmistrza Gminy [...] z dnia [...] lutego 2015r. zmienioną w zakresie wysokości budynku decyzją z dnia [...] maja 2015r. (pkt. 3a) i postanowieniem z dnia [...] czerwca 2015r. prostującym z urzędu oczywistą omyłkę, która wskazywała na objęcie działki nr [...] ochroną konserwatorską (pkt 5a). W dniu 22.03.2016r. do organu wpłynął wniosek R. D. (uzupełniony 29.03.2016r., 3.06.2016r. oraz 14.07.2016r.) o stwierdzenie nieważności ww. pozwolenia na budowę. Wnioskodawca wskazywał na wydanie decyzji o pozwoleniu na budowę z rażącym naruszeniem prawa, tj. niezgodnie z warunkami zabudowy oraz z naruszeniem przepisów dotyczących ochrony pomników przyrody. Podnosił również, że wykonanie zjazdu z działki inwestycyjnej bezpośrednio na drogę powiatową powoduje zagrożenie w ruchu lądowym. Nadto, zdaniem wnioskodawcy, rozwiązania projektowe prowadzą do zakłócenia naturalnego spływu wód i skierowania ich na działkę skarżącego, sugerował, że lokalizacja budynku powoduje zacienienie jego nieruchomości, co czyni go stroną postępowania w sprawie pozwolenia na budowę. Analizując w trybie nieważności wskazaną decyzję, Wojewoda przypomniał, że w myśl art. 32 ust. 4 pkt 1 i pkt 2 ustawy z dnia 7 lipca 1994r. - Prawo budowlane (tekst jednolity - Dz.U. z 2013r. poz. 1409 ze zm. - według stanu na dzień 14 września 2015r.) pozwolenie na budowę mogło być wydane wyłącznie temu, kto złożył wniosek w okresie ważności decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu oraz złożył oświadczenie, pod rygorem odpowiedzialności karnej, o posiadanym prawie do dysponowania nieruchomością na cele budowlane. Stosownie do art. 33 ust. 2 pkt 2 i pkt 3 Prawa budowlanego, powyższe dokumenty inwestor winien dołączyć do wniosku o pozwolenie na budowę. Wraz z wnioskiem z dnia 11.08.2015r. o wydanie pozwolenia na budowę dla spornej inwestycji (uzupełnionym 1.09.2015r.), inwestor złożył oświadczenie o posiadanym prawie do dysponowania działką inwestycyjną o nr ew. [...], na cele budowlane. Ponadto przedłożył ostateczną decyzję Burmistrza Gminy [...] z dnia [...] lutego 2015r. ustalającą warunki zabudowy dla inwestycji polegającej na budowie budynku mieszkalnego jednorodzinnego dwulokalowego z garażem, na działce nr ew. [...], w P. zmienioną w zakresie wysokości budynku decyzją z dnia [...] maja 2015r. (pkt. 3a) i postanowieniem z dnia [...] czerwca 2015r. nr prostującym z urzędu oczywistą omyłkę, która wskazywała na objęcie działki nr [...] ochroną konserwatorską (pkt 5a), co nie miało miejsca. Tym samym w ocenie organu nie doszło do rażącego naruszenia przepisów art. 32 ust. 4 pkt 1 i pkt 2 oraz art. 33 ust. 2 pkt 2 pkt 2 i 3 Prawa budowlanego. Zgodnie z art. 35 ust. 1 pkt 1 Prawa budowlanego, przed wydaniem decyzji o pozwoleniu na budowę lub odrębnej decyzji o zatwierdzeniu projektu budowlanego właściwy organ musiał sprawdzić zgodność projektu budowlanego z ustaleniami decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu. W ocenie Wojewody [...] spornemu zamierzeniu budowlanemu nie można zarzucić naruszenia ustaleń dotyczących warunków zabudowy podanych w pkt 3 a) decyzji co do: 1) linii zabudowy wskazanej w załączniku graficznym (Projekt budowlany Tom I "Projekt zagospodarowania terenu" - str. 11, zachowana odległość 15 m ściany frontowej budynku od granicy działki); 2) wielkości powierzchni zabudowy w stosunku do powierzchni działki (do 15% powierzchni terenu; projektowana wynosi 3% - projekt budowlany str. 8); 3) wysokości planowanej zabudowy (do 10 m od naturalnych warstwie terenu - projektowany budynek o wysokości 9,81 m, projekt budowlany tom II str. 7, nr rys. 20); 4) geometrii dachu (dach dwuspadowy o spadku 35° - 45°, nad częścią garażową dopuszcza się dach płaski, kierunku kalenicy nie określa się - zaprojektowano dach dwuspadowy, kąt nachylenia połaci 35° - str. 8, nr rys. 20); 5) szerokości elewacji frontowej (14 m +/- 20% - projektowana 16,8 m, str. 6, nr rys. 11); 6) powierzchni biologicznie czynnej (min. 25% - projektowana 83,4% str. 8 projektu tom I); 7) usytuowania garażu (dobudowany lub wbudowany w bryłę budynku - wg. projektu garaż wbudowany w bryłę budynku). Wobec zgodności z ustaleniami decyzji o warunkach zabudowy, o której mowa w art. 35 ust. 1 pkt 1 Prawa budowlanego, nie nastąpiło rażące naruszenie prawa. W świetle art. 35 ust. 1 pkt 2 Prawa budowlanego, przed wydaniem decyzji o pozwoleniu na budowę organ musiał sprawdzić zgodność projektu zagospodarowania działki lub terenu z przepisami, w tym techniczno-budowlanymi. Analiza projektu zagospodarowania działki wykazała, że ściana północno-zachodnia budynku z otworami okiennymi sąsiaduje bezpośrednio z działką o nr ew. [...] o szerokości ok. 1 m (odczyt ze skali mapy), za którą jest usytuowana działka o nr ew. [...] należąca do M. D. i R. D.. Ściana północno-zachodnia spornego budynku została zaprojektowana w odległości 6 m + 1 m (w najbliższym punkcie) od granicy działki nr ew. [...] i 7,3 m + 1 (w najdalszym punkcie), natomiast ścianę południowo - zachodnią zaprojektowano 15 m od działki drogowej nr [...] - ul. [...]. Zgodnie z § 12 ust. 1 pkt 1 i 2 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (Dz.U. Nr 75 poz. 690 ze zm.) w brzmieniu obowiązującym w dacie wydania analizowanego pozwolenia na budowę, jeżeli z przepisów § 13, 60, 271-273 lub przepisów odrębnych określających dopuszczalne odległości niektórych budowli od budynków nie wynikają inne wymagania, budynek na działce budowlanej należy sytuować w odległości od granicy z sąsiednią działką budowlaną nie mniejszej niż: 4 m - w przypadku budynku zwróconego ścianą z otworami lub drzwiowymi w stronę tej granicy oraz 3 m - w przypadku budynku zwróconego ścianą bez otworów okiennych lub drzwiowych w stronę tej granicy. Wskazane usytuowanie ściany północno-zachodniej projektowanego budynku nie narusza § 12 ust. 1 pkt 1 rozporządzenia. Nie powoduje również zagrożenia dla bezpieczeństwa użytkowania sąsiednich obiektów budowlanych i nie wpływa negatywnie na możliwość korzystania z nich (§ 271-273). Przedmiotowa inwestycja nie narusza wymagań § 13 rozporządzenia Ministra Infrastruktury w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki mi ich usytuowanie. O braku naruszenia powyższego przepisu świadczy usytuowanie budynku względem budynku znajdującego się na działce nr ew. [...], którego odległość od granicy z działką nr ew. [...] wynosi ca. 4,5 m (odczyt ze skali mapy), zatem odległość pomiędzy tymi budynkami wynosi (w prostej linii) 11,5 m. przy wysokości budynku projektowanego równej 9,81 m. Nadto, z projektu zagospodarowania wynika, że narożnik północno-zachodni projektowanego budynku jest przesunięty w kierunku południowym o ok. 1,5 m (odczyt ze skali mapy) od południowo-wschodniego narożnika budynku należącego do skarżącego. To dodatkowo potwierdza brak naruszenia § 13 ww. rozporządzenia. Inwestycja nie narusza przepisów § 14 ust. 1 i 3 (zapewnienie dojścia i dojazdu umożliwiającego dostęp do drogi publicznej), § 19 ust. 1 pkt 1 oraz ust. 2 pkt 1 (odległość miejsc postojowych samochodów osobowych od okien pomieszczeń przeznaczonych na stały pobyt ludzi oraz od granicy działki budowlanej, § 57 (nasłonecznienie pomieszczeń przeznaczonych na pobyt ludzi) oraz § 60 ust. 2 (m.in. nasłonecznienie pokoi mieszkalnych). Mając na uwadze powyższe Wojewoda stwierdził, że weryfikowana decyzja nie została wydana z rżącym naruszeniem art. 35 ust. 1 pkt 2 Prawa budowlanego. Inwestor przedstawił decyzję Zarządu Dróg Powiatowych z dnia [...].05.2015r. uzgadniającą projekt zjazdu i wyrażającą zgodę na przebudowę zjazdu w części pasa drogowego drogi powiatowej nr [...] (dz. nr [...]) na działkę nr [...], potwierdzoną pismem z dnia 14.08.2015r. Decyzja o pozwoleniu na budowę z dnia 14 września 2015r. dotyczy również budowy dwóch zbiorników na nieczystości ciekłe o pojemności 9 m3. W świetle ustawy z dnia 7 lipca 1994r. Prawo budowlane (j.t. Dz.U. z2013r. poz. 1409 ze zm.) art. 29 ust. 1 pkt 3a pozwolenia na budowę nie wymaga budowa zbiorników na nieczystości ciekłe o pojemności do 10 m3, niemniej w myśl art. 30 ust. 1 pkt 1 wymaga zgłoszenia. Inwestor może objąć pozwoleniem na budowę również obiekty wymagające jedynie zgłoszenia umieszczając je w projekcie budowlanym. Zgodnie z § 36 ust. 2 odległość pokryw i wylotów wentylacji ze zbiorników bezodpływowych na nieczystości ciekłe o pojemności do 10 m3 w zabudowie jednorodzinnej powinna wynosić co najmniej; od okien i drzwi zewnętrznych pomieszczeń przeznaczonych na pobyt ludzi - 5m, od granicy działki sąsiedniej, drogi (ulicy), ciągu pieszego - 2 m. Według projektu zagospodarowania terenu (str. 11 tom I) odległości te wynoszą: od okien znajdujących się po stronie południowo - wschodniej budynku projektowanego na działce nr ew. [...] - 11,4 m, od drogi tj. działki o nr ew. [...] - 13,9 m. Wojewoda [...] stwierdził zgodność projektu budowlanego z ustaleniami decyzji o warunkach zabudowy oraz zgodność projektu zagospodarowania działki z przepisami techniczno-budowlanymi (tj. warunkami technicznymi, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie, określonymi w rozporządzeniu Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002r. - Dz.U. Nr 75 poz. 690 ze zm. na dzień wydania decyzji). Wskazał, że projekt budowlany posiada wszystkie wymagane opinie, uzgodnienia i pozwolenia, o których mowa w art. 32 i art. 34 ustawy Prawo budowlane oraz informację dot. bezpieczeństwa i ochrony zdrowia. Projektanci zgodnie z art. 12 ust. 7 i art. 20 ust. 4 Prawa budowlanego dołączyli do projektu kopie uprawnień oraz oświadczenia o sporządzeniu projektu budowlanego zgodnie z obowiązującymi przepisami oraz zasadami wiedzy technicznej. Nadto planowana inwestycja nie wymaga wydania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach. Nie doszło do naruszenia art. 5 ust. 1 pkt 9 ustawy Prawo budowlane, zgodnie z którym obiekt budowlany wraz ze związanymi z nim urządzeniami budowlanymi należy, biorąc pod uwagę przewidywany okres użytkowania, projektować i budować w sposób określony w przepisach, w tym techniczno-budowlanych oraz zgodnie z zasadami wiedzy technicznej, zapewniając poszanowanie występujących w obszarze oddziaływania obiektu, uzasadnionych interesów osób trzecich, w tym zapewnienie dostępu do drogi publicznej. Decyzja o pozwoleniu na budowę nie została wydana niezgodnie z obowiązującą decyzją o warunkach zabudowy, nie narusza przepisów ustawy z dnia 16.04.2004r. o ochronie przyrody (j.t. Dz.U. z 2015r. poz. 1651 ze zm.), a budynek zachowuje wymaganą odległość 15 m od działki drogowej, w pasie której występuje zadrzewienie. Wody opadowe z dachu budynku i terenów utwardzonych odprowadzane są do studni chłonnej znajdującej się w granicach działki, zatem nie spowodują zalewania działek sąsiednich. Odległość budynku projektowanego na działce nr [...] od budynku usytuowanego na działce [...] nie powoduje jego przesłaniania, zapewnia naturalne oświetlenie pomieszczeń i wymagany czas nasłonecznienia. Wojewoda [...] uznał, że decyzja Starosty [...] z dnia [...] września 2015r., nie została wydana bez podstawy prawnej lub z rażącym naruszeniem prawa - art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a. Nie została wydana z naruszeniem przepisów o właściwości - art. 156 § 1 pkt 1 k.p.a., nie dotyczy sprawy uprzednio rozstrzygniętej inną decyzją ostateczną - art. 156 § 1 pkt 3 k.p.a. Decyzja nie została skierowana do osoby niebędącej stroną w sprawie - art. 156 § 1 pkt 4 k.p.a., nie była niewykonalna w dniu jej wydania - art. 156 § 1 pkt 5 k.p.a., a wykonanie jej nie wywołuje czynu zagrożonego karą - art. 156 § 1 pkt 6 k.p.a., jak również nie jest ona dotknięta wadą powodującą nieważność rozstrzygnięcia z mocy prawa - art. 156 § 1 pkt. 7 k.p.a. R. D. wniósł odwołanie od decyzji Wojewody [...] z dnia [...] listopada 2016r. odmawiającej stwierdzenia nieważności pozwolenia na budowę z dnia [...] września 2015r. W uzasadnieniu odwołania podniósł, że realizowany budynek wbrew decyzji o warunkach zabudowy nie jest budynkiem jednorodzinnym. Prowadzenie prac ziemnych, lokowanie budynków i urządzeń w odległości niniejszej niż 15 metrów od zabytkowej alei lipowej jest pod karą zabronione, tym samym wykonanie kwestionowanej decyzji pozwolenia na budowę powoduje popełnienie czynu zabronionego. Dalej podnosił, że stwierdzenie zawarte w projekcie, że obszar oddziaływania mieści się w granicach nieruchomości nie jest zgodne z prawdą, gdyż budynek powoduje zacienie przyległych nieruchomości. Toczy się postępowanie nadzwyczajne weryfikujące warunki zabudowy wydane przez Burmistrza Gminy [...]. Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego decyzją z dnia [...] czerwca 2018 r., na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2017r., poz. 1257 ze zm.). po rozpatrzeniu odwołania R. D. od decyzji Wojewody [...] z dnia [...] listopada 2016 r., w przedmiocie odmowy stwierdzenia nieważności - utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję. W uzasadnieniu organ II instancji wskazał, że inwestor K. W. w dniu 11 sierpnia 2015 r. wystąpił do Starostwa Powiatowego w [...] o udzielenie pozwolenia na budowę budynku mieszkalnego jednorodzinnego dwulokalowego z garażem i dwoma zbiornikami na nieczystości ciekłe. Zamierzenie budowlane obejmowało budowę niepodpiwniczonego budynku jednorodzinnego dwulokalowego o dwóch kondygnacjach nadziemnych z garażem, na działce nr ew. [...] w miejscowości P., gmina [...]. Zaprojektowano także dwa zbiorniki na nieczystości ciekle o pojemności 9 m3 każdy. Ponadto na działce przewidziano 5 miejsc postojowych w tym 1 miejsce w garażu. W myśl art. 32 ust. 4 pkt 1 i 2 ustawy z 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (Dz. U. z 2013 r., poz. 1409 ze zm. - według stanu prawnego na dzień 14 września 2015 r.) pozwolenie na budowę może być wydane wyłącznie temu, kto złożył wniosek w tej sprawie w okresie ważności decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu, jeżeli jest ona wymagana zgodnie z przepisami o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym oraz złożył oświadczenie, pod rygorem odpowiedzialności karnej, o posiadanym prawie do dysponowania nieruchomością na cele budowlane. Natomiast stosownie do art. 33 ust. 2 pkt 2 i 3 Prawa budowlanego, powyższe dokumenty należy dołączyć do wniosku o pozwolenie na budowę. Do wniosku o pozwolenie na budowę dołączone zostało oświadczenie o posiadanym prawie do dysponowania działką nr ew. [...] na cele budowlane inwestora K. W.. Dołączona została także decyzja Burmistrza Gminy [...] z [...] lutego 2015 r., ustalająca warunki zabudowy na rzecz K. W. dla inwestycji polegającej na budowie budynku mieszkalnego jednorodzinnego dwulokalowego z garażem na terenie działki nr ew. [...] w miejscowości P. (sprostowana postanowieniem Burmistrza Gminy [...] z [...] lipca 2015 r., oraz decyzja Burmistrza Gminy [...] z [...] maja 2015 r., która zmieniała ww. decyzję z [...] lutego 2015 r. - w części dotyczącej wysokości budynku. Dalej organ podał, że Samorządowe Kolegium Odwoławcze w [...] decyzją z [...] lipca 2017 r., sygn. akt SKO [...], utrzymało w mocy decyzję własną z [...] kwietnia 2017 r., sygn. akt SKO [...], odmawiającą stwierdzenia nieważności decyzji Burmistrza Gminy [...] z [...] lutego 2015 r. ustalającej warunki zabudowy na rzecz K. W. dla inwestycji polegającej na budowie budynku mieszkalnego jednorodzinnego dwulokalowego z garażem na terenie działki o nr ew. [...] w miejscowości P.. Jednocześnie Samorządowe Kolegium Odwoławcze w [...] decyzją z [...] lipca 2017 r., sygn. akt SKO [...], utrzymało w mocy decyzję własną z [...] kwietnia 2017 r., sygn. akt SKO [...], stwierdzającą nieważność decyzji Burmistrza Gminy [...] z [...] maja 2015 r., zmieniającej ww. decyzję Burmistrza Gminy [...] z [...] lutego 2015 r. W związku z ww. decyzją Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] z [...] lipca 2017 r., sygn. akt SKO [...], Burmistrz Gminy [...] decyzją z dnia [...] stycznia 2018 r., odmówił zmiany ww. decyzji własnej z [...] lutego 2015 r. Z analizy materiału dowodowego wynika, że projektowana inwestycja nie narusza rażąco ustaleń decyzji o warunkach zabudowy, co do; 1) nieprzekraczalnej linii zabudowy (projekt zagospodarowania terenu nr rys. A-1); 2) powierzchni zabudowy w stosunku do powierzchni działki (dopuszczalne jest zabudowanie 15% powierzchni terenu działki, zaś projektowana zabudowa zajmuje 3%, część opisowa projektu budowlanego, pkt 2.4 Zestawienie powierzchni poszczególnych części zagospodarowania terenu, str. 8); 3) szerokość elewacji frontowej (wymagana 14,00 +/- 20%, projektowana - 16,8m); 4) powierzchni biologicznie czynnej (wymagana min. 25%, projektowana - 83,4%); 5) geometrii dachu (wymagane dach dwuspadowy o spadku 35°-45°, a nad częścią garażową dopuszczono dach płaski, z projektu wynika, że budynek będzie miał dach dwuspadowy o spadku 35°). Garaż w projekcie budowlanym usytuowany jest w bryle budynku, czyli stosownie do ustaleń wskazywanej decyzji o warunkach zabudowy. W ocenie GINB nie został zachowany warunek określony w decyzji o warunkach zabudowy w zakresie dopuszczalnej wysokości budynku. Wysokość projektowanego budynku winna wynosić - do 9 m. Z projektu budowlanego (rys. nr AZ-7, "przekrój B-B" oraz część opisowa projektu budowlanego, pkt 2.3.1 Charakterystyka ogólna, str. 6), wynika, że jego wysokość wynosi 9.81 m. Starosta [...] wydając kontrolowaną decyzję uchybił przepisowi art. 35 ust. 1 pkt 1 Prawa budowlanego. Organ dokonał przy tym oceny, czy naruszenie to jest rażące, gdyż tylko takie może stanowić, zgodnie z art. 156 § 1 pkt 2 Kpa podstawę do stwierdzenia nieważności decyzji. Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego uznał, że wprawdzie naruszony przepis art. 35 ust. 1 pkt 1 Prawa budowlanego jest przepisem, którego stosowanie nie wymaga przeprowadzenia skomplikowanego procesu wykładni, zaś samo naruszenie jest bezsprzeczne, tym niemniej skutki uchybienia nie mogą być uznane za niemożliwe do zaakceptowania z punktu widzenia praworządnego państwa. Z analizy warunków zabudowy dla działki o nr ew. [...] położonej w P., gmina [...] stanowiącej załącznik do decyzji o warunkach zabudowy, wynika, że w sąsiedztwie spornej inwestycji przeważa zabudowa 3 i 2 kondygnacyjna. Tym samym wskazane uchybienie co do wysokości, w żaden sposób nie wpływa negatywnie na sferę praw i obowiązków podmiotów uprawnionych do nieruchomości sąsiadujących z działką inwestycyjną, jak również nie zaburza miejscowych stosunków przestrzennych. Również usytuowanie zbiorników na ścieki nie narusza w stopniu rażącym ustaleń, obowiązującego w dniu wydania decyzji o pozwoleniu na budowę, rozporządzenia Ministra Infrastruktury z 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (Dz. U. z 2002 r., Nr 75, poz. 690 - według stanu prawnego na dzień 14 września 2015 r.), ponieważ zlokalizowane są w odległości większej niż 5 m od otworów okiennych i drzwiowych w pomieszczeniach mieszkalnych w budynkach, w których znajdują się pomieszczenia na pobyt ludzi oraz w odległości większej niż 2 m od granicy działki sąsiedniej, pasa drogi lub chodnika ulicy. Analizując projekt zagospodarowania terenu organ uznał, że usytuowanie obiektu nie narusza rażąco § 12 ust. 1 wskazanego rozporządzenia. W odniesieniu do ściany projektowanego budynku, która położona jest najbliżej granicy działki sąsiedniej tj. działki nr ew. [...] (oddzielającej działkę inwestora od działki skarżącego nr [...]), projektowany budynek usytuowany jest 6 m od tej granicy, zatem nie ma podstaw do stwierdzenia naruszenia § 12 ww. rozporządzenia tym bardziej, że odległość pomiędzy budynkiem skarżącego, a budynkiem projektowanym wynosić będzie ok. 11,5 m. Projektowana inwestycja nie narusza także rażąco § 13 ust. 1 rozporządzenia Ministra Infrastruktury w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie. Budynki usytuowane są względem siebie w taki sposób, że nie ma możliwości niedopuszczalnego zacienienia. Żadna część projektowanego budynku na działce o nr ew. [...], ani innego obiektu budowlanego nie przesłoni budynku należącego do skarżącego. Ponadto planowane przedsięwzięcie nie pozbawi nieruchomości R. D. dostępu do szeroko rozumianych mediów (woda, prąd, telekomunikacja) ani dostępu do drogi publicznej. Omawiany projekt budowlany nie narusza rażąco art. 35 ust. 1 ustawy Prawo budowlane. Zawarte jest w nim także oświadczenie projektantów, o sporządzeniu projektu budowlanego zgodnie z obowiązującymi przepisami oraz zasadami wiedzy technicznej wraz z zaświadczeniami o przynależności do izby samorządu zawodowego. Decyzja Starosty [...] z [...] września 2015 r., nie jest obarczona żadną z wad, o której mowa w art. 156 § 1 Kpa, obligującą organ do stwierdzenia jej nieważności. Odpowiadając na żądanie R. D. "przeprowadzenia wizji lokalnej" organ wyjaśnił, że nie mogło być ono uwzględnione, ponieważ w postępowaniu nieważnościom, co do zasady, nie prowadzi się dodatkowego postępowania dowodowego. R. D. wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę na decyzję Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] czerwca 2018r. Zarzucił jej naruszenie art. 2 i 7 Konstytucji RP, art. 6 k.p.a., art. 7 k.p.a., art. 8, art. 10 k.p.a., art. 28 k.p.a., 77 § 1 k.p.a., art. 156 § 1 pkt 2, 5, 6 i 7 k.p.a., art. 145 § 1 pkt 6 i pkt 4 k.p.a., art. 107 § 3 k.p.a., art. 107 § 1 pkt 6 k.p.a., art. 80 k.p.a. oraz rozporządzenia Wojewody [...] nr [...] z dnia [...].04.1998r. W uzasadnieniu skargi wskazał, że kwestionowaną decyzję wydano nie na podstawie przepisów prawa, lecz z woli inwestora. Pozwolenie na budowę sprzeczne jest z prawem miejscowym, wydano je bez uzyskania stanowiska innego organu, z pogwałceniem prawa stron postępowania do uczestnictwa, wykonanie decyzji wiąże się z popełnieniem czynu zabronionego narażając prawem chronione pomniki przyrody na zniszczenie. Wznoszenie budynków regulują przepisy prawa, w tym przypadku decydująca była wola inwestora. W celu zaspokojenia jego oczekiwań doszło do wielu zaniechań i nadużyć. Brak było uzgodnień Regionalnego Konserwatora Przyrody w [...] wymaganego w związku z rozporządzeniem Wojewody [...] nr [...] z dnia [...].04.1998r. (Dz. Urz. Woj. [...]. nr [...] poz. [...]). Projekt budowlany zakłada budowę na terenie chronionym (zgodnie z rozporządzeniem Wojewody [...] nr [...] z dnia [...].04.1998r. - niszczenie gleby, posadowienia budowli i instalacji naziemnych i podziemnych w odległości 15m od pomników przyrody jest zabronione i karane), co prowadzi do popełnienia czynu zabronionego. Decyzja jest niewykonalna. Projekt zakłada budowę budynku wyższego niż przewidują warunki zabudowy. Budynek nie jest budynkiem mieszkalnym jednorodzinnym w rozumieniu przepisów prawa. W budynku znajdują się trzy niezależne lokale. Dwa lokale mieszkalne i trzeci lokal mieszkalny mogący pełnić funkcję lokalu użytkowego. Wysokość budynku przekracza wysokość określoną w warunkach zabudowy, gdyż zwiększono wysokość parteru, tak by znajdujący się tam lokal spełniał wymogi lokalu użytkowego. Projekt budowlany zawiera nieprawdziwe stwierdzenia jakoby oddziaływanie inwestycji ograniczało się jedynie do działki inwestora. Pozwolenie narusza ostateczną decyzję Zarząd Dróg Powiatowych, gdzie wykluczono możliwość bezpośredniego wykonania zjazdu na drogę 1900G - zabytkowa aleja lipowa powodująca ograniczenie widoczności. Żaden parametr nowej zabudowy nie został ustalony zgodnie z prawem, inwestycja znacznie odbiega od warunków zabudowy i pozwolenia na budowę. W odpowiedzi na skargę organ podtrzymał swoje dotychczasowe stanowisko i wniósł o oddalenie skargi. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje. Stosownie do art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2017 r., poz. 2188) sądy administracyjne powołane są do kontroli zgodności z prawem działalności administracji publicznej, przy czym kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. W ramach swej kognicji sąd bada, czy przy wydaniu zaskarżonego aktu nie doszło do naruszenia prawa materialnego i przepisów postępowania administracyjnego, nie będąc przy tym związanym granicami skargi, stosownie do treści art. 134 § 1 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2018 r., poz.1302 ze zm., zwanej dalej "p.p.s.a."). Skarga jest niezasadna. Postępowanie w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji, jest nadzwyczajnym trybem postępowania administracyjnego, umożliwiającym wyeliminowanie z obrotu prawnego decyzji ostatecznej. Tryb ten stanowi wyjątek od zasady trwałości decyzji wyrażonej w art. 16 § 1 k.p.a. Celem tego postępowania nie jest merytoryczne rozpoznanie sprawy a wyłącznie ocena, czy kontrolowana decyzja zawiera wady enumeratywnie wymienione w art. 156 § 1 pkt 1-7 k.p.a. Organ nadzoru, dokonując oceny czy zachodzą przesłanki z art. 156 § 1 k.p.a., uwzględnia stan faktyczny i prawny z daty wydania kontrolowanej decyzji. Stwierdzenie nieważności decyzji powoduje wyeliminowanie decyzji z obrotu prawnego ze skutkiem ex tunc (z mocą wsteczną), czyli od dnia, w którym została wydana. Jedną z przyczyn stwierdzenia nieważności jest rażące naruszenie prawa. Naruszenie prawa ma charakter rażący, gdy rozstrzygnięcie zawarte w decyzji pozostaje w oczywistej sprzeczności z treścią przepisu prawa poprzez ich proste zestawienie. Rażącym naruszeniem prawa jest tylko takie uchybienie, w wyniku którego powstają skutki społeczne niemożliwe do zaakceptowania z punktu widzenia wymagań praworządności. Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego zaskarżoną decyzją utrzymał w mocy decyzję Wojewody [...] o odmowie stwierdzenia nieważności decyzji Starosty [...] z dnia [...] września 2015r. o pozwoleniu na budowę budynku mieszkalnego jednorodzinnego dwulokalowego z garażem i dwoma zbiornikami na nieczystości płynne, na terenie działki nr [...] w miejscowości P.. Zasadnie organ stwierdził, że kwestionowana decyzja nie została wydana z rżącym naruszeniem przepisów Prawa budowlanego. Kwestionowane zamierzenie budowlane obejmowało budowę niepodpiwniczonego budynku jednorodzinnego dwulokalowego o dwóch kondygnacjach nadziemnych z garażem, na działce nr ew. [...] w miejscowości P., gmina [...]. Zaprojektowano także dwa zbiorniki na nieczystości ciekle o pojemności 9 m3 każdy. Ponadto na działce przewidziano 5 miejsc postojowych w tym 1 miejsce w garażu. W myśl art. 32 ust. 4 pkt 1 i 2 ustawy z 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (Dz. U. z 2013 r., poz. 1409 ze zm. - według stanu prawnego na dzień 14 września 2015 r.) pozwolenie na budowę może być wydane wyłącznie temu, kto złożył wniosek w tej sprawie w okresie ważności decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu, jeżeli jest ona wymagana zgodnie z przepisami o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym oraz złożył oświadczenie, pod rygorem odpowiedzialności karnej, o posiadanym prawie do dysponowania nieruchomością na cele budowlane. Natomiast stosownie do art. 33 ust. 2 pkt 2 i 3 Prawa budowlanego, powyższe dokumenty należy dołączyć do wniosku o pozwolenie na budowę. Do wniosku o pozwolenie na budowę dołączone zostało oświadczenie K. W. o posiadanym prawie do dysponowania działką nr ew. [...] na cele budowlane. Dołączona została także decyzja Burmistrza Gminy [...] z [...] lutego 2015 r., ustalająca warunki zabudowy na rzecz K. W. dla inwestycji polegającej na budowie budynku mieszkalnego jednorodzinnego dwulokalowego z garażem na terenie działki o nr ew. [...] w miejscowości [...] (sprostowana postanowieniem Burmistrza Gminy [...] z [...] lipca 2015 r., oraz decyzja Burmistrza Gminy [...] z [...] maja 2015 r., która zmieniała ww. decyzję z [...] lutego 2015 r. - w części dotyczącej wysokości budynku. Z analizy materiału dowodowego wynikało, że projektowana inwestycja nie narusza rażąco ustaleń ww. decyzji o warunkach zabudowy, co do nieprzekraczalnej linii zabudowy; powierzchni zabudowy w stosunku do powierzchni działki; szerokości elewacji frontowej; powierzchni biologicznie czynnej; geometrii dachu. Garaż w projekcie budowlanym usytuowany jest w bryle budynku, czyli stosownie do ustaleń decyzji o warunkach zabudowy. Jedynie co do wysokości budynku nie został zachowany warunek zabudowy. Wynikało to z faktu, że Samorządowe Kolegium Odwoławcze w [...] decyzją z [...] lipca 2017 r., sygn. akt SKO [...], utrzymało w mocy decyzję własną z [...] kwietnia 2017 r., sygn. akt SKO [...], stwierdzającą nieważność decyzji Burmistrza Gminy [...] z [...] maja 2015 r,, zmieniającej ww. decyzję Burmistrza Gminy [...] z [...] lutego 2015 r. Jednocześnie Samorządowe Kolegium Odwoławcze w [...] decyzją z [...] lipca 2017 r., sygn. akt SKO Gd [...], utrzymało w mocy decyzję własną z [...] kwietnia 2017 r., sygn. akt SKO [...], odmawiającą stwierdzenia nieważności decyzji Burmistrza Gminy [...] z [...] lutego 2015 r. ustalającej warunki zabudowy na rzecz K. W. dla inwestycji polegającej na budowie budynku mieszkalnego jednorodzinnego dwulokalowego z garażem na terenie działki o nr ew. [...] w miejscowości P.. W związku z decyzją Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] z [...] lipca 2017 r., sygn. akt SKO [...], Burmistrz Gminy [...] decyzją z [...] stycznia 2018 r., odmówił zmiany ww. decyzji własnej z [...] lutego 2015 r. Zgodnie z pierwotną decyzją o warunkach zabudowy, wysokość projektowanego budynku winna wynosić - do 9 m. Z projektu budowlanego (rys. nr AZ-7, "przekrój B-B" oraz część opisowa projektu budowlanego, pkt 2.3.1 Charakterystyka ogólna, str. 6), wynika, że jego wysokość wynosi 9.81 m. W takiej konfiguracji prawnej, Starosta [...] wydając kontrolowaną decyzję naruszył art. 35 ust. 1 pkt 1 Prawa budowlanego. Należało jednak podzielić ocenę Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego, że skutki tego naruszenia nie mogą być uznane za niemożliwe do zaakceptowania z punktu widzenia praworządnego państwa. Z analizy warunków zabudowy dla działki o nr ew. [...] położonej w P., gmina Żukowo stanowiącej załącznik do decyzji o warunkach zabudowy, wynika, że w sąsiedztwie spornej inwestycji przeważa zabudowa 3 i 2 kondygnacyjna. Uchybienie co do wysokości projektowanego budynku w żaden sposób nie wpływa negatywnie na sferę praw i obowiązków podmiotów uprawnionych do nieruchomości sąsiadujących z działką inwestycyjną, jak również nie zaburza miejscowych stosunków przestrzennych. Usytuowanie zbiorników na ścieki nie narusza w stopniu rażącym ustaleń, obowiązującego w dniu wydania decyzji o pozwoleniu na budowę, rozporządzenia Ministra Infrastruktury z 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (Dz. U. z 2002 r., Nr 75, poz. 690 - według stanu prawnego na dzień 14 września 2015 r.), ponieważ zlokalizowane są w odległości większej niż 5 m od otworów okiennych i drzwiowych w pomieszczeniach mieszkalnych w budynkach, w których znajdują się pomieszczenia na pobyt ludzi oraz w odległości większej niż 2 m od granicy działki sąsiedniej, pasa drogi lub chodnika ulicy. Analizując projekt zagospodarowania terenu słusznie uznano, że usytuowanie obiektu nie narusza § 12 ust. 1 wskazanego wyżej rozporządzenia. W odniesieniu do ściany projektowanego budynku, która położona jest najbliżej granicy działki sąsiedniej tj. działki o nr ew. [...] (oddzielającej działkę inwestora od działki skarżącego nr [...]) to budynek usytuowany jest 6 m od tej granicy, nie ma więc podstaw do uznania naruszenia § 12 ww. rozporządzenia tym bardziej, że odległość pomiędzy budynkiem skarżącego, a budynkiem projektowanym wynosić będzie ok. 11,5 m. Projektowana inwestycja nie narusza także § 13 ust. 1 rozporządzenia Ministra Infrastruktury w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie. Budynki usytuowane są względem siebie w taki sposób, że nie ma możliwości powodowania niedopuszczalnego zacienienia. Pomiędzy budynkami istnieje możliwość wyznaczenia kąta 60° w taki sposób, że żadna część projektowanego budynku na działce nr ew. [...], ani innego obiektu budowlanego nie przesłoni budynku należącego do skarżącego. Ponadto obiekt nie pozbawi nieruchomości należącej do R. D. dostępu do szeroko rozumianych mediów (woda, prąd, telekomunikacja), ani dostępu do drogi publicznej. Projekt budowlany nie narusza art. 35 ust. 1 ustawy Prawo budowlane. Zawarte jest w nim także oświadczenie projektantów, o sporządzeniu projektu budowlanego zgodnie z obowiązującymi przepisami oraz zasadami wiedzy technicznej wraz z zaświadczeniami o przynależności do izby samorządu zawodowego. Inwestor przedstawił decyzję Zarządu Dróg Powiatowych z dnia [...].05.2015r. uzgadniającą projekt zjazdu i wyrażającą zgodę na przebudowę zjazdu w części pasa drogowego drogi powiatowej nr [...] (dz. nr [...]) na działkę nr [...], potwierdzoną pismem z dnia 14.08.2015r. Brak jest jakichkolwiek podstaw do twierdzenia, że projekt budowlany zakłada budowę budynku na terenie chronionym (zgodnie z rozporządzeniem Wojewody [...] nr [...] z dnia [...].04.1998r.). Gołosłowne były także twierdzenia skargi że zaprojektowany budynek nie jest budynkiem mieszkalnym jednorodzinnym. Zgodnie z definicją legalną zawartą w art. 3 pkt 2 a ustawy Prawo budowlane, budynek mieszkalny jednorodzinny - to budynek wolno stojący albo budynek w zabudowie bliźniaczej, szeregowej lub grupowej, służący zaspokajaniu potrzeb mieszkaniowych, stanowiący konstrukcyjnie samodzielną całość, w którym dopuszcza się wydzielenie nie więcej niż dwóch lokali mieszkalnych albo jednego lokalu mieszkalnego i lokalu użytkowego o powierzchni całkowitej nieprzekraczającej 30% powierzchni całkowitej budynku; Decyzja Starosty [...] z [...] września 2015 r., nie jest obarczona żadną z wad, o której mowa w art. 156 § 1 Kpa. W tym miejscu należy zauważyć, że przy ocenie kontrolowanej decyzji, Sąd uwzględnił odrębność postępowań w sprawie o udzielenie warunków zabudowy i o udzielenie pozwolenia na budowę. Ustawodawca zdecydował się na rozdzielenie procesu prawno-inwestycyjnego, dlatego niedopuszczalne jest przyjęcie, że przedmiotem badania zarówno w postępowaniu o ustalenie warunków zabudowy i zagospodarowania terenu, jak i w postępowaniu o wydanie pozwolenia na budowę (także w trybach nadzwyczajnych) mogłyby być te same okoliczności. Zasadnie organ wyjaśnił, że żądanie przeprowadzenia oględzin nie może zostać uwzględnione, ponieważ w postępowaniu nieważnościowym, co do zasady, nie prowadzi się dodatkowego postępowania dowodowego. Biorąc powyższe po uwagę należy stwierdzić, że wbrew zarzutom skargi nie doszło do naruszenia przepisów postępowania ani prawa materialnego, które skutkowałyby koniecznością uchylenia zaskarżonego rozstrzygnięcia. Organy rozpoznające sprawę nie naruszyły art. 2 i 7 Konstytucji RP, art. 6 k.p.a., art. 7 k.p.a., art. 8, art. 10 k.p.a., art. 28 k.p.a., art. 77 § 1 k.p.a., art. 156 § 1 k.p.a., art. 145 § 1 pkt 6 i pkt 4 k.p.a., art. 107 § 3 k.p.a., art. 80 k.p.a. Dlatego Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie na podstawie art. 151 p.p.s.a. oddalił skargę jako nieuzasadnioną.