VII SA/Wa 2146/18

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Izabela Ostrowska (spr.), Sędziowie sędzia WSA Bogusław Cieśla, sędzia WSA Wojciech Sawczuk, Protokolant sekr. sąd. Katarzyna Dawejnis, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 13 marca 2019 r. sprawy ze skargi Spółdzielni Mieszkaniowej "[...]" z siedzibą w K. na decyzję Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] lipca 2018 r. znak [...] w przedmiocie odmowy stwierdzenia nieważności decyzji oddala skargę VII SA/Wa 2146/18 UZASADNIENIE Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego decyzją z dnia [...] lipca 2018r., znak: [...], działając na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2017 r., poz. 1257 ze zm.) po rozpatrzeniu odwołania Spółdzielni Mieszkaniowej "[...]"- utrzymał w mocy decyzję [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] maja 2018r. nr [...]. W uzasadnieniu rozstrzygnięcia organ odwoławczy wyjaśnił, że PINB w K. - Powiat G. decyzją dnia [...] grudnia 2016 r., nr [...], (zmienioną decyzją z dnia [...] lutego 2017 r., nr [...]) nakazał Spółdzielni Mieszkaniowej "[...]", usunięcie stwierdzonych nieprawidłowości stanu technicznego budynku przy ul. K. w K. poprzez wykonanie zaleceń zawartych w opinii technicznej dotyczącej określenia przyczyn odspojenia elewacji wraz ze wskazaniem rozwiązań naprawczych budynku przy ul. K. w K., autorstwa dr. inż. J. D. z sierpnia 2016 r., uzupełnionej pismem z dnia 2 listopada 2016 r., tj.: 1. skuteczne zabezpieczenie otoczenia budynku przed elementami odspajającymi się z elewacji budynku, poprzez wykonanie odpowiednich zabezpieczeń, 2. oznaczenie terenu poprzez tablice informacyjne o potencjalnym zagrożeniu, 3. wprowadzenie wewnętrznych znaków zakazu parkowania pojazdów bezpośrednio przy budynku, 4. ciągłą kontrolę stanu elewacji (raz w miesiącu oraz po intensywnych opadach deszczu i silnym wietrze), -w terminie do dnia 31 grudnia 2017 r. jako rozwiązanie doraźne do czasu zrealizowania ciągłej odbudowy elewacji tzw. termomodernizacji. Po przeprowadzeniu na wniosek Spółdzielni Mieszkaniowej "[...]" postępowania nieważnościowego, [...] WINB decyzją z dnia [...] maja 2018 r., nr [...] odmówił stwierdzenia nieważności ww. decyzji organu powiatowego. Z ww. rozstrzygnięciem nie zgodziła się Spółdzielnia Mieszkaniowa "[...] w K. wnosząc odwołanie z zachowaniem ustawowego terminu. Organ odwoławczy podkreślił, że decyzja [...] WINB z dnia [...] maja 2018 r., została wydana w trybie nadzwyczajnym prowadzonym na podstawie art. 156 k.p.a. Tryb ten ma charakter wyjątkowy, służy bowiem wyeliminowaniu z obrotu prawnego decyzji dotkniętych najcięższymi kwalifikowanymi wadami, których zamknięty katalog został zawarty w art. 156 § 1 k.p.a. Organ wyjaśnił, że przedstawiciele PINB w K. - Powiat [...] w dniu [...] sierpnia 2016 r., przeprowadzili czynności kontrolne w sprawie stanu technicznego budynku mieszkalnego wielorodzinnego przy ul. K. w K. W trakcie oględzin stwierdzono, że wokół budynku rozsypane są małe kamyki grysowe o œśrednicy ok. 2 cm, które najprawdopodobniej mogą pochodzić z sypiącej się elewacji. Przy piśmie z dnia 5 września 2016 r., Zarząd Spółdzielni Mieszkaniowej [...]" przesłał do organu powiatowego opinię techniczną wykonaną przez dr. inż. J. D. dotyczącą określenia przyczyn odspojenia elementów elewacji wraz ze wskazaniem rozwiązań naprawczych. Wynika z niej, że bezpieczeństwo użytkowania obiektu nie jest zachowane ponieważ istnieje znaczne prawdopodobieństwo oderwania się kamienia fakturowego z uwagi na osiągnięcie przez fakturę płyt zewnętrznych przyjmowanego okresu trwałości. Spółdzielnia Mieszkaniowa ""[...]" przy piśmie z dnia 2 listopada 2016 r., przekazała ekspertyzę stanu technicznego uzupełnioną o wskazanie sposobu zabezpieczenia zewnętrznych œścian budynku oraz określenie koniecznych robót budowlanych. Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego w K. - Powiat [...] decyzją z dnia [...] grudnia 2016 r., nr [...] (zmienioną decyzją z dnia [...] lutego 2017 r., nr [...]) nakazał, na podstawie art. 66 ust. 1 pkt 3 Prawa budowlanego, Spółdzielni Mieszkaniowej ""[...]", usunięcie stwierdzonych nieprawidłowości stanu technicznego budynku przy ul. K. w K. poprzez wykonanie w określonym terminie zaleceń zawartych w opinii technicznej, autorstwa dr inż. J. D. z sierpnia 2016 r., uzupełnionej pismem z dnia 2 listopada 2016 r. Odmawiając stwierdzenia nieważności decyzji PINB z [...] grudnia 2016r., [...] Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego wskazał, że decyzja objęta wnioskiem o stwierdzenie nieważności została wydana na podstawie art. 66 ust. 1 pkt 3 Prawa budowlanego, zgodnie z którym w przypadku stwierdzenia, że obiekt budowlany jest w nieodpowiednim stanie technicznym - organ nadzoru budowlanego nakazuje, w drodze decyzji, usunięcie stwierdzonych nieprawidłowości, określając termin wykonania tego obowiązku. Za należyty stan techniczny obiektu budowlanego należy uznać stan jego sprawności technicznej jako całości, a także elementów instalacji i urządzeń odpowiadający wymaganiom prawa, w tym przepisom techniczno-budowlanym. Konstrukcja normy prawnej zawartej w art. 66 ust. 1 Prawa budowlanego wskazuje, iż decyzje podejmowane na jego podstawie mają charakter związany. Oznacza to, że jeżeli wystąpi choćby jedna z określonych w nim przesłanek, to organ nadzoru budowlanego jest nie tylko uprawniony, lecz zobligowany do wydania decyzji nakazującej usunięcie stwierdzonych nieprawidłowości. Przy czym nałożenie obowiązków, o których mowa w art. 66 ust. 1 Prawa budowlanego jest konsekwencją zaniedbań związanych z utrzymaniem obiektu budowlanego, w szczególności zaniechaniem remontów, konserwacji, bieżących kontroli obiektu, niewłaściwym, niezgodnym z przeznaczeniem użytkowaniem, które w konsekwencji prowadzą do pogorszenia stanu technicznego. Ze względu na stwierdzone nieprawidłowości dotyczące nieodpowiedniego stanu technicznego budynku mieszkalnego wielorodzinnego przy K. w K., PINB w K. - Powiat [...] był zobligowany do wydania decyzji nakazującej ich usunięcie. Ponadto ustalono, że uszkodzenia powstały w wyniku długotrwałej eksploatacji przedmiotowego budynku oraz braku bieżących remontów i konserwacji. Z przedłożonej opinii technicznej, wynika że wyprawa kamienna płyt zewnętrznych osiągnęła przyjmowany okres trwałości, a jej stan wskazuje na naturalne zużycie. Z tego względu jej dalsza degradacja może postępować szybciej. Ponadto bezpieczeństwo użytkowania obiektu nie jest zachowane, ponieważ istnieje prawdopodobieństwo oderwania się elementu kruszywowego na znacznej wysokości, a następnie jego spadek w kierunku powierzchni terenu co może spowodować uszkodzenie osób lub mienia. Natomiast z uzupełnienia opinii technicznej wynika, że należy w trybie pilnym wykonać odbudowę elewacji tzw. termomodernizacje budynku. Jako alternatywne rozwiązanie wskazano wykonanie prac zabezpieczających w postaci siatek oraz tzw. przetarcia elewacji. Po rozpatrzeniu wniesionego odwołania oraz przeanalizowaniu materiału dowodowego organ odwoławczy stwierdził, że kontrolowana decyzja PINB z [...] grudnia 2016r. nie jest obarczone wadą rażącego naruszenia prawa. W ocenie GINB powiatowy organ nadzoru budowlanego przeprowadził postępowanie zgodnie z przepisami prawa, a dokonane ustalenia pozwoliły na stwierdzenie, że budynek mieszkalny wielorodzinny przy ul. K. w K. jest w nieodpowiednim stanie technicznym. W związku z powyższym organ II instancji za prawidłowe uznał rozstrzygnięcie [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z [...] maja 2018r. w przedmiocie odmowy stwierdzenia nieważności decyzji z [...] grudnia 2017r., wyjaśniając ,że kontrolowana w trybie nadzoru decyzja nie jest dotknięta żadna z wad wymienionych w art. 156 § 1 pkt 1-7 k.p.a. Skargę na powyższą decyzje do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie wniosła Spółdzielnia Mieszkaniowa "[...]" w K., domagając się jej uchylenia oraz uchylenia decyzji jej poprzedzającej, zarzucając organowi naruszenie: 1) art. 107 § pkt. 6 kpa w zw. z art. 107 § 3 kpa poprzez ich niewłaściwe zastosowanie polegające na nie odniesieniu się do twierdzeń i zarzutów skarżącej zawartych w treści odwołania z dnia 30 maja 2018r. od decyzji nr [...] [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w K. z dnia [...] maja 2018 r.; 2) art. 156 § pkt. 2 kpa w zw. z art. 66 ust.1 pkt. 3 Prawa budowlanego poprzez błędną interpretację polegającą na uznaniu, że nie wskazanie przez PINB w decyzji z dnia [...] grudnia 2016r. nr [...], zmienionej decyzją PINB z dnia [...] lutego 2017r. nr [...] jakie konkretne przepisy dotyczące utrzymania budynku w należytym stanie technicznym zostały naruszone, nie stanowi rażącego naruszenia prawa uzasadniającego stwierdzenie nieważności decyzji, podczas gdy konsekwencją wskazania w ramach podstawy prawnej decyzji PINB art. 66 ust. 1 pkt. 3 Prawa budowlanego jest obowiązek organu wskazania jakie konkretne przepisy dotyczące utrzymania budynku w należytym stanie technicznym zostały naruszone. W uzasadnieniu skargi zarzuty te zostały rozwinięte wraz z przywołaniem orzecznictwa sądów administracyjnych. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie podtrzymując argumentację zawartą w zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Zgodnie z brzmieniem art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2017 r., poz. 2188) sąd administracyjny sprawuje wymiar sprawiedliwości poprzez kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem. Sąd administracyjny kontroluje legalność rozstrzygnięcia zapadłego w postępowaniu administracyjnym z punktu widzenia jego zgodności z prawem materialnym i przepisami prawa procesowego obowiązującymi w dacie jego wydania. Jednocześnie zgodnie z art. 134 § 1 p.p.s.a. sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. W ocenie Sądu analizowana pod tym kątem skarga nie zasługuje na uwzględnienie. Przedmiotem skargi wywiedzionej do tutejszego Sądu jest decyzja Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] lipca 2018r. utrzymująca w mocy decyzję [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] maja 2018r. nr [...] w przedmiocie odmowy stwierdzenia nieważności decyzji Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w K. - Powiat [...] z dnia [...] grudnia 2016 r., nr [...] (zmienionej decyzją z dnia [...] lutego 2017 r., nr [...]) nakazującej, na podstawie art. 66 ust. 1 pkt 3 Prawa budowlanego, Spółdzielni Mieszkaniowej ""[...]", usunięcie stwierdzonych nieprawidłowości stanu technicznego budynku przy ul. K. w K. poprzez wykonanie w określonym terminie zaleceń zawartych w opinii technicznej, autorstwa dr inż. J. D. Przechodząc do oceny zaskarżonej decyzji, przede wszystkim zaznaczyć trzeba, iż wydana ona została w postępowaniu nadzorczym prowadzonym w trybie stwierdzenia nieważności. Tego rodzaju postępowanie ma charakter nadzwyczajny i jest postępowaniem odrębnym od innych postępowań, albowiem ukierunkowanym wyłącznie na kontrolę decyzji w aspekcie wystąpienia przesłanek enumeratywnie wymienionych w art. 156 § 1 pkt 1-7 k.p.a. Oznacza to, że organ rozpatrując sprawę w postępowaniu o stwierdzenie nieważności decyzji nie rozstrzyga jej ponownie merytorycznie, lecz orzeka tylko w kwestii wadliwości kontrolowanego aktu administracyjnego. Działa więc jako organ kasacyjny i w oparciu o zamknięty materiał dowodowy (tj. ten materiał, który posłużył do wydania badanego orzeczenia), weryfikuje kwestionowany akt administracyjny. Warto w tym miejscu wskazać na wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z 30 stycznia 2007 r. (sygn. akt II SA/Wa 2095/06, Lex Nr 299851), w którym Sąd przyjął, iż "Działanie organu w trybie wniosku o stwierdzenie nieważności wymaga zupełnie innego podejścia do sprawy i zasadniczo się różni od postępowania zwykłego. Obowiązkiem organu, jest zajęcie się kwestiami ściśle prawnymi. W ich efekcie może co najwyżej dojść do wydania decyzji kasatoryjnej. Oznacza to, że w postępowaniu zmierzającym do ewentualnego wydania tego rodzaju decyzji nie ma proceduralnej możliwości poszerzenia materiału dowodowego sprawy. Tym samym nie wchodzi w grę również poczynienie dodatkowych (uzupełniających) ustaleń faktycznych. W omawianym postępowaniu organ orzekający ogranicza się jedynie do poszukiwania uchybień i wadliwości, tak proceduralnych, jak i dotyczących prawa materialnego". Zatem, organ administracji publicznej w postępowaniu prowadzonym w trybie nadzorczym posiada jedynie uprawnienia kasacyjne, gdyż rozstrzyga tylko i wyłącznie w kwestii istnienia bądź braku - w dacie wydania kontrolowanej w trybie stwierdzenia nieważności decyzji - przesłanek z art. 156 § 1 k.p.a., nie rozstrzyga natomiast o istocie sprawy będącej przedmiotem postępowania prowadzonego w trybie zwykłym. W omawianym postępowaniu organ nadzoru ogranicza się jedynie do poszukiwania uchybień i wadliwości natury procesowej, jak i dotyczących prawa materialnego, opierając się -co należy w tym miejscu podkreślić- na dowodach zgromadzonych w poprzedzającym tę decyzję postępowaniu administracyjnym. Wśród przesłanek enumeratywnie zawartych w art. 156 § 1 k.p.a., w pkt 2 wymienione jest rażące naruszenie prawa, które w orzecznictwie określa się jako oczywiste i bezsporne naruszenie przepisu prawa, a przy tym takie, które koliduje z zasadą praworządnego działania organów administracji publicznej w demokratycznym państwie prawa urzeczywistniającym zasady sprawiedliwości społecznej. Dla dokonania oceny, czy zachodzi przesłanka stwierdzenia nieważności decyzji z powodu rażącego naruszenia prawa, rozstrzygający jest stan prawa, który obowiązywał w dniu wydania tej decyzji. Przenosząc powyższe na grunt niniejszej sprawy, Sąd kontrolując zaskarżoną decyzję uznał, iż prawa ona nie narusza. Decyzja PINB Nr [...] z dnia [...] grudnia 2016r., zapadła w oparciu o art. 66 ust 1 pkt 3 Prawa budowlanego. Przesłanką zastosowania przez organy art. 66 ustawy Prawo budowlane winno być jedynie ustalenie przez ten organ, że obiekt budowlany jest: 1) użytkowany w sposób zagrażający życiu lub zdrowiu ludzi, bezpieczeństwu mienia lub środowisku; 2) może zagrażać życiu lub zdrowiu ludzi, bezpieczeństwu mienia bądź środowiska; 3) jest w nieodpowiednim stanie technicznym, albo 4) powoduje swym wyglądem oszpecenie otoczenia. Ponadto organy miały mieć na uwadze to, że na podstawie art. 66 ww. ustawy organ nadzoru budowlanego mógł nakazać właścicielowi lub zarządcy budynku jedynie usunięcie stwierdzonych nieprawidłowości. W tym miejscu należy zauważyć, iż art. 66 Prawa budowlanego stanowi najdonioślejszy przykład konkretyzacji nakazu przestrzegania obowiązku utrzymywania i użytkowania obiektu budowlanego zgodnie z zasadami sformułowanymi w art. 5 ust. 2 Prawa bud. Obliguje on właściwy organ do wszczęcia postępowania administracyjnego w przypadku zaistnienia jednej z wymienionych w tym przepisie przesłanek. Pomimo iż art. 66 Prawa budowlanego wymaga uprzedniego stwierdzenia określonych nieprawidłowości należy przyjąć, iż chodzi tu o sytuację, w której niejako prima facie istnieje przekonanie, iż przesłanki z art. 66 ust. 1 Prawa budowlanego zostały spełnione. Obiektywne i definitywne stwierdzenie ich powstania jest bowiem możliwe dopiero w toku postępowania (opartego na odpowiednich dowodach - dokumentach, zeznaniach świadków, opiniach biegłych czy oględzinach (art. 75 § 1 k.p.a.)) ( wyrok NSA z dnia 22 czerwca 2001 r., IV SA 1103/99, LEX nr 53388), które będzie się kończyć wydaniem decyzji administracyjnej nakazującej ich usunięcie. Fakt zaistnienia przesłanek obligujących organ nadzoru budowlanego do wydania decyzji w oparciu o art. 66 ust. 1 Prawa budowlanego musi wynikać z ustaleń poczynionych przez ten organ w przeprowadzonym postępowaniu i następnie znaleźć odpowiednie odzwierciedlenie w uzasadnieniu decyzji. Dlatego też organ nadzoru budowlanego opierając decyzję na podstawie art. 66 ust. 1 pkt 1 musi jednoznacznie sprecyzować, jakie nieprawidłowości występują oraz któremu z dóbr wymienionych w pkt 1 zagrażają i dlaczego. Przesłanka ta dotyczy sytuacji, w której obiekt budowlany samym swoim istnieniem powoduje opisane w niniejszym przepisie zagrożenie. Jednocześnie należy mieć na względzie, że zagrożenie to musi istnieć w momencie orzekania przez organ, gdyż przepisu nie można stosować w sytuacji, w której zagrożenie jeszcze nie powstało. Wskazać trzeba, iż art. 66 ustawy Prawo budowlane znajduje się w Rozdziale 6 wymienionej ustawy zatytułowanym "Utrzymanie obiektów budowlanych". Przez pojęcie "utrzymanie" należy rozumieć zachowanie w dobrej sprawności, zachowanie w stanie niezmienionym, niepogorszonym, należytym. Przepis ten służy usunięciu nieprawidłowości (nieodpowiedniego stanu technicznego) powstałych w trakcie użytkowania obiektu, które są z reguły wynikiem zużycia technicznego obiektu budowlanego lub nagłych zdarzeń mających miejsce po oddaniu obiektu do użytkowania. Należy zauważyć, że przepis art. 66 ustawy Prawo budowlane nie tworzy dla właściciela czy zarządcy obiektu nowego obowiązku, lecz tylko precyzuje ustawowy obowiązek wynikający z art. 61 przywołanej ustawy. Podstawę rozstrzygnięcia organu podejmowanego na podstawie art. 66 ust. 1 ustawy Prawo budowlane powinny stanowić właśnie ustalenia poczynione w wyniku kontroli obiektu budowlanego, a koniecznym elementem dowodowym będzie też ekspertyza stanu technicznego, która będzie zawierała ocenę stanu technicznego obiektu oraz będzie określała zakres i sposób usunięcia stwierdzonych nieprawidłowości (zob. A. Gliniecki (red.), Prawo budowlane. Komentarz, Wydawnictwo Wolters Kluwer, Warszawa 2016 r., str. 859). W sprawie niniejszej organ przeprowadził w dniu 24 sierpnia 2016r. kontrolę, a najistotniejszym elementem ustalenia stanu faktycznego była uzupełniona ekspertyza techniczna autorstwa dr inż. J. D., z której wniosków jednoznacznie wynika zły stan techniczny elementów elewacji budynku przy ul. K. w K. Autor ekspertyzy wskazał, że bezpieczeństwo użytkowania obiektu nie jest zachowane ponieważ istnieje znaczne prawdopodobieństwo oderwania się kamienia fakturowego z uwagi na osiągnięcie przez fakturę płyt zewnętrznych przyjmowanego okresu trwałości. Istnieje znaczne prawdopodobieństwo oderwania się elementu kruszywowego na znacznej wysokości, a następnie jego spadek na powierzchni terenu. Działanie to może spowodować uszkodzenie osób lub minia znajdującego się w bezpośrednim sąsiedztwie budynku. Wskazano nadto ,że upływ czasu będzie powodował dalszą destrukcję połączeń elementów okładzinowych z warstwą podłoża, a co za tym idzie redukcję ich przyczepności. Z wniosków ekspertyzy wynika ,że właściwym zabezpieczeniem , jest wykonanie nowej warstwy fakturowej w postaci ciągłej obudowy tzw. termomodernizacja budynku. Ponieważ przygotowanie i wykonanie kompleksowej termomodernizacji jest długotrwały , autor zalecił rozważenie wykonanie tzw. napraw doraźnych, do których odniósł się organ w decyzji z [...] grudnia 2016r. , a których zasadności skarżąca nie kwestionowała, aż do chwili złożenia wniosku o stwierdzenie nieważności. Odnosząc się do pozostałych zarzutów skargi , Sąd wskazuje, iż żaden aktualnie obowiązujący przepis prawa materialnego nie nakłada na organ nadzoru budowlanego obowiązku wskazywania w uzasadnieniu rozstrzygnięcia jakie konkretnie przepisy rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie zostały naruszone ustalonym stanem technicznym obiektu budowlanego. Nadto Sąd stwierdza, iż w chwili obecnej art. 5 (od 11 lipca 2003 r.) nie zawiera normy nakazującej użytkowanie i utrzymanie obiektu budowlanego zgodnie z przepisami techniczno-budowlanymi, to kryterium odnosi się jedynie do wcześniejszych etapów, a więc do projektowania i budowy, a nie do etapu użytkowania. W tej sytuacji nie można , tym bardziej w ramach postępowania nadzorczego, skutecznie formułować zarzutu rażącego naruszenia art. 66 ust.1 pkt. 3 Prawa poprzez nie wskazanie przez PINB w decyzji z dnia [...] grudnia 2016r. nr [...], zmienionej decyzją PINB z dnia [...] lutego 2017r. nr [...] jakie konkretne przepisy dotyczące utrzymania budynku w należytym stanie technicznym zostały naruszone. W tym stanie rzeczy prawidłowa jest ocena organów o braku podstaw do stwierdzenia nieważności decyzji PINB Nr [...] z [...] grudnia 2016r. Wbrew twierdzeniom skarżącej uzasadnienie zaskarżonego rozstrzygnięcia zasługuje na aprobatę, a jego niedoskonałości nie mogą być zakwalifikowane jako naruszenie art. 107 § 3 kpa w stopniu mającym wpływ na wynik sprawy, zaś postawione w tej mierze zarzuty skargi stanowią jedynie polemikę z organem, uzasadnioną interesem skarżącej Spółdzielni. W tej sytuacji, na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi ( Dz.U z 2018 ,poz. 1302), należało orzec jak w sentencji.