VII SA/Wa 2147/07

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Agnieszka Wilczewska-Rzepecka, , Sędzia WSA Tadeusz Nowak, Asesor WSA Dariusz Turek (spr.), Protokolant Agnieszka Ciszek, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 29 lutego 2008 r. sprawy ze skargi A. S.A. w P. na decyzję Wojewody [...] z dnia [...] października 2007 r. nr [...] w przedmiocie sprzeciwu do zgłoszenia zamiaru wykonania urządzenia reklamowego I. uchyla zaskarżoną decyzję, II. stwierdza, że zaskarżona decyzja nie podlega wykonaniu do czasu uprawomocnienia się niniejszego wyroku, III. zasądza od Wojewody [...] na rzecz skarżącej A. S.A. w P. kwotę 740 zł (siedemset czterdzieści złotych) tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego. W dniu 13 stycznia 2007 r. wpłynęło do Urzędu Miasta [...] Biura Naczelnego Architekta Miasta Delegatury w Dzielnicy W. zgłoszenie K. W. - pełnomocnika firmy A. S.A., montażu nośnika reklamowego na Al. [...] w rejonie ulicy [...]. Prezydent Miasta [...] decyzją z dnia [...] stycznia wniósł sprzeciw od zgłoszonej inwestycji, a po rozpoznaniu odwołania Wojewoda [...] decyzją z dnia [...] sierpnia 2006 r. uchylił zaskarżoną decyzję i przekazał sprawę do ponownego rozpatrzenia. Postanowieniem z dnia [...] września 2007 r. Prezydent Miasta [...] na podstawie art. 30 ust. 2 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. - Prawo budowlane (tekst jedn. Dz. U. z 2003 r. Nr 207, poz. 2016 z późn. zm., dalej Prawo budowlane) nałożył na inwestora obowiązek przedłożenia szkicu tablicy reklamowej, złożenia wyjaśnień przez projektanta, na czym polega zagrożenie zdrowia i życia, o którym mówiono w projekcie, a także wyjaśnienia rozbieżności pomiędzy oświadczeniem o prawie dysponowania nieruchomością na cele budowlane a danymi wynikającymi z wypisu z ewidencji gruntów. Decyzją z dnia [...] października 2006 r., na podstawie art. 30 ust. 2 Prawa budowlanego, Prezydent Miasta [...] wniósł sprzeciw od zamiaru wykonania montażu nośnika reklamowego z tego powodu, iż inwestor nie uzupełnił brakujących dokumentów w wyznaczonym terminie. Decyzję tę wysłano 27 października 2006 r., a doręczono ją pełnomocnikowi 14 listopada 2006 r. Pismem z dnia 25 października 2006 r. (data na potwierdzeniu nadania pisma) pełnomocnik uzupełnił braki zgłoszenia poprzez przedłożenie szkicu usytuowania nośnika, wyjaśnienie, iż projektant wyjechał za granicę, ale wszystkie prace mają być wykonane przez specjalistyczną firmę, zgodnie z zasadami BHP. Wyjaśniono również, iż skarżący zawarł umowę z firmą D. Sp. z o.o., zaś D. - umowę z właścicielem gruntu, czyli z J. Sp. z o.o. Strona wniosła również odwołanie od decyzji z dnia [...] października 2006 r., zarzucając jej naruszenie art.6 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 roku Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. Z 2000 roku Nr 98, poz. 1071 ze zm., dalej jako kpa) poprzez doręczenie stronie postanowienia nakładającego obowiązek uzupełnienia braków przed uprawomocnieniem się decyzji organu drugiej instancji. Decyzja uchylająca została doręczona pełnomocnikowi 19 września 2006 r. W dniu [...] września 2006 r. wydano postanowienie, które doręczono 18 października 2006 r., a zaskarżoną decyzję wydano [...] października 2006 r. Strona podniosła również: naruszenie art. 29 ust. 2 pkt 6 Prawa budowlanego poprzez jego niezastosowanie w sytuacji, gdy urządzenia reklamowe mogą być instalowane na obiektach budowlanych, ale również na gruncie, co potwierdzają orzeczenia WSA; art. 30 ust. 2 Prawa budowlanego, gdyż wydano zaskarżoną decyzję przed uzupełnieniem braków dokumentów, które to uzupełnienie nastąpiło w terminie; naruszenie art. 30 ust. 5 Prawa budowlanego, z uwagi na to, że wniesienie sprzeciwu było niedopuszczalne po upływie 30 dni od zgłoszenia, które nastąpiło w dniu 13 stycznia 2006r.; naruszenie art. 10 kpa poprzez niepowiadomienie strony o prawie wypowiedzenie się o zebranym materiale dowodowym, a także naruszenie art. 7, art.77 i art.107 kpa poprzez to, iż organ nie przeprowadził postępowania i nie zapoznał strony z materiałem dowodowym. Wojewoda [...] decyzją z dnia [...] października 2007r., na podstawie art. 138 par. 1 pkt 1 kpa, utrzymał w mocy w mocy zaskarżoną decyzję. Podniesiono, iż na inwestycję tę winno być wydane pozwolenie na budowę (potwierdzają to stanowisko wyroki sądów administracyjnych), zatem nie jest wystarczające zgłoszenie. W niniejszej sprawie nie ma zastosowania art. 29 ust. 2 pkt 6 Prawa budowlanego, gdyż ten przepis dotyczy instalowania obiektu na istniejących już obiektach. Ze względu na charakter obiektu i jego rozmiary stanowi on budowlę. W skardze na powyższą decyzję podniesiono naruszenie art. 30 ust. 5 Prawa budowlanego poprzez zaakceptowanie przez organ drugiej instancji tego, że organ pierwszej instancji wniósł sprzeciw po upływie 30 dni od dnia dokonania zgłoszenia. Zarzucono też naruszenie art. 30 ust. 6 w zw. z art 29 ust. 2 pkt 6 Prawa budowlanego poprzez uznanie, iż istnieje podstawa do wniesienia sprzeciwu z uwagi na to, że wykonanie zgłoszonych robót nie jest instalacją urządzenia reklamowego w rozumieniu art. 29 ust. 2 pkt 6 Prawa budowlanego, jak również naruszenie art. 7, 77 i 107 kpa poprzez niewłaściwe prowadzenie postępowania dowodowego i niewłaściwe uzasadnienie decyzji, w którym uznano, iż w przedmiotowej sprawie nie ma miejsca instalacja urządzenia reklamowego. W odpowiedzi na skargę wniesiono o jej oddalenie. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zgodnie z art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2007r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości poprzez kontrolę działalności administracji, która dokonywana jest na podstawie akt sprawy i stanu prawnego z daty wydania zaskarżonej decyzji. Uwzględnienie skargi następuje jedynie wówczas, gdy Sąd stwierdzi, że doszło do naruszenia prawa (art. 145 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2002r., Nr 153, poz. 1270 ze zm.). Skarga zasługuje na uwzględnienie. Zgodnie z zasadą wyrażoną w art. 28 Prawa budowlanego, budowę można rozpocząć po uzyskaniu przez inwestora pozwolenia na budowę zamierzonego przedsięwzięcia inwestycyjnego. Wyjątek od tej zasady stanowią przepisy art. 29-31 tej ustawy, na mocy których możliwe jest wykonywanie obiektów budowlanych lub robót budowlanych na podstawie zgłoszenia zamiaru inwestycyjnego. Zgodnie z art. 29 ust. 2 Prawa budowlanego, pozwolenia na budowę nie wymaga m.in. wykonywanie robót budowlanych polegających na: - pkt 6 - instalowaniu i remoncie tablic i urządzeń reklamowych, z wyjątkiem reklam świetlnych i podświetlanych usytuowanych poza obszarem zabudowanym w rozumieniu przepisów o ruchu drogowym, - pkt 15 - instalowaniu urządzeń na obiektach budowlanych. Wykonywanie robót, określonych w art. 29 pkt 6 Prawa budowlanego, obciążone zostało obowiązkiem zgłoszenia (art. 30 ust. 1 pkt 2 Prawa budowlanego), natomiast instalacja urządzeń na obiektach budowlanych wymaga zgłoszenia jedynie w przypadku, gdy urządzenie te przekraczają wysokość 3 m (art. 30 ust. 1 pkt 3b prawa budowlanego). Z przytoczonych powyżej przepisów jednoznacznie wynika, iż instalacja tablic i urządzeń reklamowych nie wymaga uzyskania pozwolenia na budowę, przy czym ustawodawca nie uzależnił wyjątku wyszczególnionego w art. 29 ust. 2 pkt 6 Prawa budowlanego ani od wielkości tablic i urządzeń reklamowych, ani też od tego, czy są to tablice lub urządzenia wkopane w ziemię, a więc trwale związane z gruntem (tj. takie, które zgodnie z definicją zawartą w art. 3 pkt 3 Prawa budowlanego można uznać za budowle), czy też są to tablice lub urządzenia reklamowe ustawione na konstrukcji naziemnej. W związku z powyższym Sąd nie podzielił poglądu prawnego wyrażonego w decyzji organu drugiej instancji o konieczności uzyskania pozwolenia na budowę dla nośnika reklamowego zgłoszonego przez skarżącego. Nie do zaakceptowania są twierdzenia organu administracyjnego, iż budowa konstrukcji nośnika reklamowego, do której zamontowana ma być tablica reklamowa wymaga pozwolenia na budowę ze względu na skalę i charakter, nie wymaga takiego pozwolenia tablica reklamowa. Prawo budowlane nie przewiduje możliwości formalnego podziału zamierzenia inwestycyjnego i stosowania do tak podzielonych części odmiennych przepisów ustawy. Ponadto art. 29 ust. 2 pkt 6 Prawa budowlanego zwalnia od obowiązku uzyskania pozwolenia na budowę nie tylko tablice reklamowe, ale również urządzenia reklamowe, co niewątpliwie oznacza całość urządzenia reklamowego, a więc także elementy konstrukcyjne konieczne do montażu samej tablicy reklamowej. Jeżeli organy administracji uznały, iż skala i wielkość robót budowlanych przy instalowaniu tablicy reklamowej lub urządzenia reklamowego może naruszać ustalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego lub spowodować zagrożenie bezpieczeństwa ludzi lub mienia, polegające chociażby na utrudnieniach w ruchu drogowym, pogorszenie stanu środowiska lub stanu zachowania zabytków, pogorszenie warunków zdrowotno - sanitarnych, wprowadzenie, utrwalenie bądź zwiększenie ograniczeń lub uciążliwości dla terenów sąsiednich, na podstawie art 30 ust. 7 Prawa budowlanego mogły nałożyć na inwestora obowiązek uzyskania pozwolenia na budowę na roboty objęte zgłoszeniem. Uprawnienie to ma charakter uznaniowy i wymaga stosownego uzasadnienia przez organ. Nie zasługuje natomiast na uznanie zarzut przekroczenia 30 dniowego terminu do wniesienia sprzeciwu z art. 30 ust 5 Prawa budowlanego. Termin ten został zachowany i nie został przekroczony pomiędzy zgłoszeniem a wniesieniem sprzeciwu doręczonego pełnomocnikowi strony. Należy także zauważyć, iż organ pierwszej instancji wniósł sprzeciw od zamiaru wykonania robót budowlanych na podstawie art. 30 ust. 2 Prawa budowlanego, tj. wobec nieuzupełnienia brakujących dokumentów w terminie, natomiast organ drugiej instancji orzekł na podstawie art. 30 ust. 6 pkt 1 Prawa budowlanego, zgodnie z którym właściwy organ wnosi sprzeciw, jeżeli zgłoszenie dotyczy robót budowlanych objętych obowiązkiem uzyskania pozwolenia na budowę. Przy czym organ odwoławczy utrzymał w mocy decyzję pierwszej instancji, działając na podstawie art. 138 par. 1 pkt 1 kpa. Zgodnie z art. 15 kpa postępowanie administracyjne jest dwuinstancyjne. Istotnym elementem zasady dwuinstancyjności postępowania jest zakres rozpoznania i w konsekwencji rozstrzygnięcia sprawy. Wyznaczają go granice sprawy rozstrzygniętej decyzją organu pierwszej instancji. Sprawa rozpatrywana w postępowaniu odwoławczym powinna być tożsama ze sprawą rozpatrzoną przez organ pierwszej instancji. Tożsamość ta dotyczy tak elementów podmiotowych, jak i przedmiotowych. Zmiana któregokolwiek z nich będzie skutkować pojawieniem się nowej sprawy. Nowości mogą dotyczyć tak stanu prawnego (zmiana przepisów), jak i stanu faktycznego. W niniejszej sprawie organ drugiej instancji naruszył art. 15 kpa w związku z art. 138 kpa, gdyż rozpoznając sprawę w drugiej instancji wyszedł poza granice sprawy rozstrzygniętej decyzją organu pierwszej instancji i zastosował inną podstawę prawną orzeczenia, niż powołał organ pierwszej instancji. Wskutek tego skarżący nie mógł odnieść się do argumentów podniesionych przez organ w postępowaniu dwuinstancyjnym. Z powyższych względów, na podstawie art 145 § 1 pkt 1a i c ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2002 r. Nr 153, poz. 1270 z późn. zm.) orzeczono jak w sentencji wyroku.