VII SA/Wa 2149/17

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Ewa Machlejd po rozpoznaniu w dniu 15 stycznia 2018 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi M. F. na decyzję Głównego Inspektora Nadzoru Budowalnego z dnia [...] lipca 2017 r., znak: [...] w przedmiocie odmowa stwierdzenia nieważności decyzji postanawia: odmówić wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji M. F. reprezentowana przez pełnomocnika profesjonalnego w osobie adwokata wniosła do Sądu skargę na decyzję Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] lipca 2017 r., znak: [...] uchylającą decyzję Wojewody [...] z [...] października 2016 r. (stwierdzającą nieważność decyzji Starosty [...] z [...] czerwca 2016 r. Nr [...] zatwierdzającej projekt budowlany i udzielającej W. T. i J. G. pozwolenia na budowę trzech budynków mieszkalnych jednorodzinnych wolnostojących wraz z instalacjami na działkach nr [...] i [...] w miejscowości [...] gm. [...]) i odmawiającą stwierdzenia nieważności decyzji Starosty [...] z [...] czerwca 2016 r. Nr [...]. W skardze skarżąca zawarła wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji. W uzasadnieniu wniosku wskazano, że niewstrzymanie wykonania skutkować może niebezpieczeństwem wyrządzenia skarżącej znacznej szkody oraz trudnych do odwrócenia skutków poprzez trwanie w obrocie prawnym decyzji rażąco sprzecznej z prawem, a w konsekwencji wzniesienie obiektów budowlanych sprzecznych z prawem. Prowadzenie i dokończenie robót spowoduje trwałe i nieodwracalne ograniczenie możliwości korzystania przez właścicieli nieruchomości sąsiednich zgodnie z ich przeznaczeniem i ładem przestrzennym ukształtowanym przez MPZP, a nadto pociągać za sobą negatywne skutki faktyczne, jak i prawne. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Stosownie do art. 61 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2017 r., poz. 1369 ze zm.), po przekazaniu sądowi skargi, sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części zaskarżonego aktu lub czynności, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Dotyczy to także aktów wydanych lub podjętych we wszystkich postępowaniach prowadzonych w granicach tej samej sprawy. Jak wynika z ww. przepisu wstrzymanie wykonania aktu administracyjnego może nastąpić w przypadku wystąpienia ściśle określonych przesłanek, tj. niebezpieczeństwa wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Biorąc pod uwagę powyższe Sąd uznał, że wniosek nie zasługuje na uwzględnienie, bowiem przesłanki wstrzymania wykonania nie zachodzą w niniejszej sprawie. Sąd podziela utrwaloną linię orzeczniczą i doktrynę, zgodnie z którą przedmiotem udzielenia ochrony tymczasowej mogą być jedynie takie akty lub czynności, które nadają się do wykonania. Przez wykonanie aktu administracyjnego należy rozumieć spowodowanie w sposób dobrowolny lub doprowadzenie w trybie przymusu państwowego (egzekucji administracyjnej) do takiego stanu rzeczy, który jest zgodny z rozstrzygnięciem zawartym w danym akcie. Wstrzymanie wykonania dotyczy więc sytuacji, gdy zaskarżony akt wywołuje skutki materialnoprawne. Nie każdy więc akt administracyjny kwalifikuje się do tak rozumianego wykonania, a co za tym idzie nie każdy wymaga wykonania. Co do zasady, z przymiotu wykonalności nie korzystają wszelkie akty administracyjne odmowne oraz te spośród konstytutywnych aktów uprawniających, które dla spowodowania stanu prawnego lub faktycznego w nich określonego nie wymagają żadnych działań ze strony podmiotów uprawnionych. Problem wykonania aktu administracyjnego dotyczy zatem aktów zobowiązujących, ustalających dla ich adresatów nakazy powinnego zachowania lub zakazy określonego zachowania, aktów, na podstawie których określony podmiot uzyskuje równocześnie uprawnienie i mocą którego zostają na niego nałożone określone obowiązki oraz aktów, na podstawie których jeden podmiot jest do czegoś zobowiązany, a drugi wyłącznie uprawniony (por. postanowienia NSA z dnia 14 grudnia 2009 r., sygn. akt II OSK 1898/09, z dnia 4 listopada 2008 r., sygn. akt II OZ 1143/08, z dnia 29 lutego 2012 r., sygn. akt II OZ 116/12, J.P. Tarno, Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, komentarz, wyd. LexisNexis, Warszawa 2004 r., s. 122; T. Woś, Postępowanie sądowo-administracyjne, wyd. PWN, Warszawa 1996, s. 147). W przedmiotowej sprawie zainicjowane przez skarżącą postępowanie sądowe dotyczy kontroli legalności decyzji Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] lipca 2017 r. o uchyleniu decyzji Wojewody [...] z [...] października 2016 r. i odmowie stwierdzenia nieważności decyzji Starosty [...] z [...] czerwca 2016 r. Nr [...] o pozwoleniu na budowę, a zatem na akt o charakterze odmowym. Zaskarżona decyzja nie nakłada na stronę żadnych obowiązków, które mogłyby być wykonane dobrowolnie lub w sposób przymusowy. Z uwagi więc na formalny charakter i zakres zaskarżonej decyzji - decyzja ta nie ma charakteru decyzji wymagającej wykonania i nie powoduje bezpośrednich skutków, o których mowa w art. 61 p.p.s.a. W ocenie Sądu, w świetle powołanego wyżej przepisu prawa oraz charakteru zaskarżonego aktu, w niniejszej sprawie nie zachodzą okoliczności uzasadniające wstrzymanie wykonania. Zaskarżona decyzja, która określa granice niniejszej sprawy, nie posiada atrybutu wykonalności. Dlatego Sąd nie mógł wstrzymać wykonania tego aktu. Wobec powyższego, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie działając na podstawie art. 61 § 3 p.p.s.a., orzekł jak w postanowieniu.