VII SA/Wa 2152/12

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Tadeusz Nowak (spr.), Sędzia WSA Daria Gawlak - Nowakowska, Sędzia WSA Krystyna Tomaszewska, Protokolant Spec. Eliza Jędrasik, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 18 stycznia 2013 r. sprawy ze skargi Z. L. na decyzję Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] lipca 2012 r. znak: [...] w przedmiocie zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę skargę oddala Zaskarżoną decyzją z dnia [...] lipca 2012r. znak: [...] Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego po rozpatrzeniu odwołania Z. L. utrzymał w mocy decyzję Wojewody [...] z dnia [...] kwietnia 2012 r., Nr [...], znak: [...], zatwierdzającą projekt budowlany i udzielajacą [...] S.A. pozwolenia na budowę stacji pomiarowej [...] o przepustowości Q=4000m /h, na działkach o nr ew. [...] i [...], obręb ewidencyjny [...]. Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego stwierdził, że inwestor złożył wniosek o pozwolenie na budowę, prawidłowo wypełnione oświadczenie o posiadanym prawie do dysponowania nieruchomością na cele budowlane - zgodne ze wzorem zawartym w rozporządzeniu Ministra Infrastruktury z dnia 23 czerwca 2003r. (Dz. U. z 2003 r., Nr 120, poz. 1127 z późn. zm.), czym wypełnił dyspozycję art. 32 ust. 4 pkt 2 ustawy Prawo budowlane. Ponadto, inwestor przedstawił kompletny projekt budowlany sporządzony przez osoby posiadające wymagane uprawnienia budowlane wraz z wymaganymi opiniami, uzgodnieniami, pozwoleniami i sprawdzeniami, informacje dotyczące bezpieczeństwa i ochrony zdrowia, o których mowa w art. 20 ust. 1 pkt lb ustawy Prawo budowlane, oraz zaświadczenia o których mowa w art. 12 ust. 7 cyt. powyżej ustawy. Projekt budowlany przedmiotowej inwestycji jest zgodny z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego zatwierdzonego uchwałą Rady Miejskiej w [...] z dnia [...] października 2006 r., Nr [...]. Działki, na których została zaprojektowana stacja pomiarowa o przepustowości Q=4000m3/h, został oznaczony symbolem [...]. Podstawowym przeznaczeniem tego terenu jest infrastruktura techniczno- gazowa z zachowaniem następujących warunków: zachowanie istniejącej sieci gazowej oraz utrzymanie przebiegów istniejących sieci z dopuszczeniem przebudowy, rozbudowy. Projekt budowlany stacji pomiarowej o przepustowości Q=4000m /h, jest zgodny z przepisami rozporządzenia Ministra Gospodarki z dnia 30 lipca 2001 r., w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać sieci gazowe (Dz. U z 2001 r. Nr 97, poz. 1055). Ponadto inwestor przedstawił decyzję Burmistrza Miasta [...] z dnia [...] sierpnia 2011r., znak: [...] orzekającą o braku potrzeby przeprowadzenia oceny oddziaływania na środowisko dla przedsięwzięcia polegającego na budowie stacji pomiarowej [...] o przepustowości Q=4000m3/h w ramach zadania przyłączenia do sieci przesyłowej sieci przesyłowej GSG Sp. z o. o. zasilającej odbiorców na obszarze gminy [...] w [...] na terenie działki [...] oraz decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] z dnia [...] lutego 2012 r., znak: [...], utrzymującą w mocy w/w decyzję Burmistrza Miasta [...] z dnia [...] sierpnia 2011 r., znak: [...]. Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego wskazał, iż decyzją Burmistrza Miasta [...] z dnia [...] października 2011 r., Nr [...], został zatwierdzony podział działki o nr ew. [...] na działki o nr ew. [...] i [...]. Rozpatrując odwołanie Z. L. Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego zgodził się ze skarżącym, iż organ wojewódzki błędnie określił obszar oddziaływania projektowanej inwestycji tylko do działek o nr ew. [...] i [...]. W ocenie Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego obejmuje on również działki stanowiące własność skarżącego, tj. działki o nr ew. [...] i [...]. Zdaniem Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego bezpodstawny jest zarzut naruszenia "art. 32 ust. 4 ustawy - Prawo budowlane poprzez wydanie pozwolenia nadbudowę, w sytuacji braku tytułu prawnego inwestora do dysponowania gruntami odwołującego się (działki nr [...] i [...]) na cele budowlane". Brak jest podstaw aby inwestor w niniejszej sprawie wykazywał posiadanie prawa do nieruchomości na cele budowlane, co do działek na których jak wynika z projektu budowlanego nie została zaprojektowana inwestycja. Odnosząc się do zarzutu "nie ustalenia jakie parametry będą mieć instalacje do przesyłu gazu, którym towarzyszy stacja pomiarowa", należy wskazać, że przedmiotem niniejszego postępowania jest wyłącznie zatwierdzenie projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę stacji pomiarowej [...] o przepustowości Q=4000m3/h, a nie "instalacja do przesyłu gazu". Zdaniem Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego inwestor spełnił wymagania określone w art. 32 ust. 4 oraz art. 35 ust. 1 ustawy Prawo budowlane i dalego na podstawie art. 35 ust 4; tej ustawy właściwy organ jest zobligowany do wydania decyzji o pozwoleniu na budowę. W skardze skierowanej do Sądu Z. L. zarzucił zaskarżonej decyzji: rażące naruszenie prawa materialnego, tj. art 28 ust 2 ustawy - Prawo budowlane, poprzez nie uznanie skarżącego za stronę postępowania, oraz przyjęcie, iż obszar oddziaływania obiektu obejmuje tylko nieruchomości [...] i [...]; rażące naruszenie prawa materialnego, tj. art. 32 ust. 4 ustawy - Prawo budowlane, poprzez przyjęcie iż brak jest podstaw aby inwestor w niniejszej sprawie, co do działek o nr ew. [...] i [...] wykazywał posiadanie prawa do nieruchomości na cele budowlane oraz wydanie pozwolenia na budowę, mimo braku oświadczenia w przedmiocie prawa dysponowania nieruchomością na cele budowlane dla całego obszaru inwestycji; naruszenie przepisów postępowania mające istotny wpływ na wynik sprawy tj. art. 156 § pkt 2 k.p.a. poprzez jego niezastosowanie rażące naruszenie przepisów proceduralnych, w szczególności art. 7 kpa w zw. z art. 77 i 80 kpa, poprzez niewyjaśnienie stanu faktycznego w sposób dokładny, niezebranie i nierozpatrzenie całego materiału dowodowego w sposób wyczerpujący, niedokonanie własnej analizy i ustaleń i oparcie się bezkrytycznie na ustaleniach wnioskodawcy w zakresie wykorzystania działek na cele budowlane oraz możliwości oddziaływania przedsięwzięcia na sąsiednie działki; nieuwzględnienie w toku postępowania interesu społecznego i słusznego interesu obywateli, w sytuacji, kiedy skarżący składał w toku postępowania szereg propozycji uregulowania spornych kwestii. W uzasadnieniu swojej skargi strona podniosła, że z jednej strony Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego, przyznaje, iż obszar oddziaływania inwestycji obejmuje działki [...] i [...], co powinno prowadzić do uchylenia decyzji organu I instancji, z drugiej, pomimo powyższego utrzymuje decyzję w mocy. Strona skarżąca podnosi również zarzut rażącego naruszenie prawa materialnego, tj. art. 32 ust. 4 ustawy-Prawo budowlane. Działki należące do skarżącego, tj. działka nr [...] i [...] leżą w granicach planowanej inwestycji, a inwestor nie posiada tytułu prawnego do dysponowania nimi na cele budowlane. Dysponowanie nieruchomościami na cele budowlane w zakresie działek [...] i [...] jest niewystarczające ze względu na charakter planowanej inwestycji. Planowana lokalizacja stacji pomiarowej o przepustowości Q= 4000m3/h, jest zbieżna z lokalizacją stacji o przepustowości Q= 1600 m3/h. Dotychczasowa stacja gazowa jak i projektowana ma zasilanie z istniejącego gazociągu wysokoprężnego biegnącego przez działkę [...], oddziałująca również na działkę [...]. Położenie działek [...] i [...] jednoznacznie wskazuje na konieczność ich udziału w inwestycji. Wyłączenie tych gruntów z planowanej inwestycji czyni ją niemożliwą do wykonania. Dlatego też stanowisko organów w przedmiotowej kwestii doprowadzi do samowolnego korzystania z powyższych działek, celem realizacji inwestycji, co będzie stało w sprzeczności z obowiązującymi przepisami. Skarżący wskazał, że pomimo usilnych starań proponowanych rozwiązań, [...], nie zechciał uregulować sposobu korzystania z działek [...] i [...]. W odpowiedzi na skargę Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego wniósł o oddalenie skargi. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Skarga nie zasługuje na uwzględnienie, ponieważ sąd uwzględnia skargę tylko w przypadku stwierdzenia naruszenia przepisów prawa materialnego lub istotnych, mających wpływ na wynik sprawy, wad w postępowaniu administracyjnym. Na wstępie należy zaznaczyć, że w kontekście czynnego udziału strony skarżącej w postępowaniu przed organem I i II instancji, zarzut naruszenia art. 28 ust. 2 Prawa budowlanego uznać należy za chybiony mimo, że organ I instancji określił obszar oddziaływania obiektu planowanego o którym mowa w art. 28 ust. 2 Prawo budowlanego jedynie do nieruchomości: [...] i [...] obręb ewidencyjny [...]. Wprawdzie sama okoliczność, że skarżący jest właścicielem działki sąsiadującej z nieruchomością, na której jest realizowana inwestycja, nie jest wystarczającą przesłanką do przyznania mu statusu strony w postępowaniu o udzielenie pozwolenia na budowę (tak m.in.: wyrok WSA w Łodzi z dnia 11 kwietnia 2012 r. II SA/Łd 76/12, wyrok WSA w Łodzi z dnia 2 lutego 2011 r. sygn. akt II SA/Łd 1475/10, wyrok NSA w Warszawie z dnia 13 lipca 2012 r. II OSK 720/11). Położenie nieruchomości w sąsiedztwie planowanej inwestycji nie jest tożsame ze znajdowaniem się tej nieruchomości w obszarze oddziaływania obiektu (tak: wyrok NSA w Warszawie z dnia 18 stycznia 2012 r. II OSK 1367/10) to jednak należy zauważyć, że organ I instancji traktował Z. L. jako stronę postępowania, która mogła czynnnie uczestniczyć w postępowaniu, a organ II instancji zmienił w tym zakresie ustalenia organu I instancji uznając, że obszar oddziaływania projektowanej inwestycji obejmuje on również działki stanowiące własność skarżącego, tj. działki o nr ew. [...] i [...]. co skutkowało rozpoznaniem odwołania Z. L. Przed wydaniem decyzji strony postępowania zostały zawiadomione o wszczęciu postępowania, możliwości zapoznania się z zamierzeniami wnioskodawcy i zgłoszenia uwag. Z. L. zgłaszał swoje zastrzeżenia co do planowanej inwestycji. Wskazywał na problemy, a także proponował ich rozwiązanie, a organ I instancji odniósł się do kwestii podnoszonych przez stronę stwierdzając, że inwestycja jest zgodna z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego terenów położonych w obrębie miasta [...], uchwalonego przez Radę Miejską w [...] uchwałą nr [...] z dnia [...].09.2009r. (ogłoszony w Dzienniku Urzędowym Województwa [...] nr [...] poz. [...] z dnia [...].11.2009r.). Organ I instancji wskazał, że planowana inwestycja nie spowoduje pogorszenia aktualnego stanu środowiska, natomiast obszar oddziaływania przedsięwzięcia mieścił się będzie w strefie ochronnej istniejącej sieci gazowej wyznaczonej w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego. Złożony został projekt budowlany zgodny z planem zabudowy, w części uniemożliwiającej spełnienie warunku z art. 35 ust. 1 pkt 2 Prawa budowlanego na potrzeby niniejszego postępowania zostały wydane stosowne zgody na odstępstwa od przepisów techniczno-budowlanych. Ponadto, jak trafnie wskazał Wojewoda, projekt ten jest kompletny i posiada wymagane prawem opinie, uzgodnienia, pozwolenia i sprawdzenia, a także został sporządzony przez osoby posiadające wymagane prawem uprawnienia. Sama okoliczność, że skarżący jest właścicielem działki sąsiadującej z nieruchomością, na której jest realizowana inwestycja i że inwestycja ta może oddziaływać na grunty sąsiednie nie jest wystarczającą przesłanką do odmowy wydania pozwolenia na budowę. Należałoby bowiem wskazać przepis prawa materialnego, z którego wynikałyby istotne ograniczenia w realizacji planowanej inwestycja uniemażliwiające zatwierdzenie przedstawionego przez inwestora projektu. Takich ograniczeń Sąd nie stwierdził, a podnoszony zarzutu dot "nie ustalenia jakie parametry będą mieć instalacje do przesyłu gazu, którym towarzyszy stacja pomiarowa" jest chybiony ponieważ przedmiotem niniejszego postępowania jest wyłącznie zatwierdzenie projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę stacji pomiarowej [...] o przepustowości Q=4000m3/h, a nie "instalacja do przesyłu gazu". Nie ulega też żadnej wątpliwości, że organy architektoniczno-budowlane wywiązały się ze wszystkich obowiązków wynikających z art. 35 ust. 1 Prawa budowlanego. Wobec spełnienia, przez inwestora, wymagań określonych w art. 32 ust. 4 oraz art. 35 ust. 1 ustawy Prawo budowlane, na podstawie art. 35 ust 4; tej ustawy właściwy organ jest zobligowany do wydania decyzji o pozwoleniu na budowę. Podnoszony zarzut przez skarżącego, a dotyczący naruszenia przez organ wojewódzki art. 7, 77 § 1 i 80 kpa poprzez oparcie się w kwestii ustalenia sposobu korzystania przez [...] z działek skarżącego jedynie na wyjaśnieniach inwestora, jest bezpodstawny bowiem oceniana przez organ II instancji oraz Sąd Administracyjny decyzja obejmuje zatwierdzenie projektu oraz zezwolenie na realizację inwestycji jedynie na działkach [...] i [...] należących do inwestora. Zupełnie za chybiony należy zatem uznać zarzut dotyczący naruszenia art. 32 ust. 4 pkt 2 Prawa budowlanego. Jak wynika z treści tego przepisu pozwolenie na budowę może być wydane wyłącznie temu, kto złożył oświadczenie, pod rygorem odpowiedzialności karnej, o posiadanym prawie do dysponowania nieruchomością na cele budowlane. Jak wynika z akt sprawy do wniosku o pozwolenia na budowę inwestor dołączył oświadczenia o dysponowaniu działkami nr [...] i [...] na cele budowlane. Zdaniem Sądu, organy orzekające podjęły wszelkie kroki niezbędne do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz załatwiają sprawę mając na względzie interes społeczny i słuszny interes stron (art. 7 k.p.a.) a Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego zasadnie utrzymał w mocy decyzję organu I instancji o pozwoleniu na budowę. Mając powyższe na względzie, Sąd działając na podstawie przepisów art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270, z późno zm.), orzekł jak w sentencji wyroku.