VII SA/Wa 2155/21

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Marta Kołtun-Kulik, Sędzia WSA Tomasz Janeczko, Sędzia WSA Andrzej Siwek (spr.), , po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w dniu 22 lutego 2022 r. sprawy ze skargi K.Z. na decyzję [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] sierpnia 2021 r. nr [...] w przedmiocie nakazu rozbiórki oddala skargę Zaskarżoną decyzją z dnia [...] sierpnia 2017 r., nr [...] [...] Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego (dalej: "[...]WINB", "organ odwoławczy") na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2021 r., poz. 2735 ze zm.; dalej: "k.p.a.") oraz art. 83 ust. 2 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (Dz. U. z 2021 r., poz. 741; dalej: "p.b."), po rozpatrzeniu odwołania K.Z. (dalej jako "skarżąca", "strona skarżąca", ) od decyzji Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w K.Z. (dalej jako "PINB w K.Z.", "PINB", "organ I instancji") z dnia [...] czerwca 2021r., nr [...] nakazującej K.Z. rozbiórkę rozbudowanej części budynku inwentarskiego, zlokalizowanej na działce nr ew. [...] położonej w miejscowości [...], gmina [...], wybudowanej bez wymaganego prawem pozwolenia na budowę - utrzymał w mocy decyzję I instancji. Do wydania powyższej decyzji doszło w następującym stanie faktycznym i prawnym. Wójt Gminy [...] w skierowanym do PINB w [...] piśmie z dnia [...] listopada 1016r. wniósł o przeprowadzenie kontroli rozbudowy istniejącego budynku inwentarskiego, zlokalizowanego w m. [...] gm. [...] na działce nr ewid. [...], której inwestorem jest K.Z.. W dniu [...] stycznia 2017 r. upoważnienia pracownicy PINB przeprowadzili kontrolę przedmiotowego budynku. W czasie kontroli stwierdzono, iż na działce nr ewid. [...], położonej w miejscowości [...] gm. [...], stanowiącej własność E i K. F. K., dzierżawca działki K.Z. prowadzi prace budowlane polegające na rozbudowie istniejącego budynku inwentarskiego. Przedmiotowa rozbudowa miała wymiarach zewnętrznych około 30,10 m x 5,15 m oraz wysokości przy okapie 2,90 m. przy istniejącym budynku inwentarskim 3,70 m. Rozbudowa była parterowa, murowana, dach jednospadowy konstrukcji drewnianej pokryty blachą trapezową. Wewnątrz budynku wykonano posadzkę rusztową, pod którą zlokalizowano kanały gnojowe. Budynek w trakcie kontroli był nieużytkowany, stan zaawansowania robót określono jako stan surowy zamknięty. Obecny w czasie kontroli Z. Z. pełnomocnik dzierżawcy K.Z. oświadczył, iż przedmiotowa rozbudowa została rozpoczęta w 2012 r., a stan obecny osiągnięto w 2016 r. W dniu [...] stycznia 2017 r. wszczęto postępowanie w sprawie rozbudowy budynku inwentarskiego bez wymaganego pozwolenia na budowę. W dniu [...] lutego 2017 r. stawił się w siedzibie PINB K. F. K i oświadczył, iż dzierżawi grunt i budynki K.Z. od 2012 r. oraz że nic nie wiedział o rozbudowie przedmiotowego budynku. Oświadczył również, że z informacji uzyskanych od K.Z. wynika, iż to ona ponosi odpowiedzialność za zaistniałą samowolną rozbudowę budynku inwentarskiego. PINB w K.Z. postanowieniem z dnia [...] lutego 2017r. nr [...], na postawie art., 48 ust. 2 i ust. 3 p.b., wstrzymał prowadzenie robót budowlanych polegających na rozbudowie budynku inwentarskiego zlokalizowanego na działce numer ewidencyjny [...], położonej w miejscowości [...], gmina [...] oraz nałożono na inwestora K.Z., obowiązek przedstawienia w terminie do 31 maja 2017 r.:  1) zaświadczenia wójta, burmistrza albo prezydenta miasta o zgodności budowy z ustaleniami obowiązującego miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego albo decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu, w przypadku braku obowiązującego planu zagospodarowania przestrzennego; 2) dokumentów, o których mowa w art. 33 ust. 2 pkt 1,2 i 4 oraz ust. 3 p.b. Skarżąca złożyła projekt budowlanym p.n. "Rozbudowa istniejącego budynku inwentarskiego." Analiza w/w projektu wykazała, iż jest on zgody z miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego. W związku z powyższym postanowieniem PINB z dnia [...] marca 2019r . nr [...], na podstawie art. 49 ust. 1 i ust. 2 p.b. nałożono na K.Z. opłatę legalizacyjną w wysokości 25.000 zł (słownie: dwadzieścia pięć tysięcy złotych). Na ww. postanowienie skarżąca wniosła zażalenie do [...]WINB. [...]WINB postanowieniem z dnia [...] kwietnia 2019 r. nr [...] stwierdził uchybienie terminu do wniesienia przez skarżącą zażalenia na ww. postanowienie PINB w K.Z.. Na postanowienie [...]WINB skarżąca wniosła skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie, który prawomocnym postanowieniem z dnia 2 października 2019 r. sygn. akt VII SA/Wa 1478/19 odrzucił skargę K.Z. na postanowienie [...]WINB ze względu na nieuzupełnienie braków formalnych skargi. W dniu 2 marca 2020 r. akta sprawy wpłynęły do PINB w K.Z.. Pismem z dnia [...] marca 2020r. PINB w K.Z. zwrócił się do skarżącej o przesłanie - w terminie 7 dni od dnia otrzymania pisma - potwierdzenia dokonania opłaty legalizacyjnej zgodnie z postanowieniem Nr [...]. W dniu [...] lipca 2020 r. PINB ponowił wystąpienie do K.Z. w ww. sprawie. Zawiadomieniem z dnia [...] lutego 2021 r. PINB poinformował o zakończeniu postępowania w przedmiotowej spawie oraz o uprawnieniach przysługujących stronom na podstawie art. 10 § 1 k.p.a. PINB w K.Z. decyzją z dnia [...] czerwca 2021 r. nr [...], powołując się na art. 49 ust. 3 p.b. nakazał K.Z. rozbiórkę rozbudowanej części budynku inwentarskiego, zlokalizowanej na działce nr ew. [...] położonej w miejscowości [...], gmina [...], wybudowanej bez wymaganego prawem pozwolenia na budowę. Organ I instancji w uzasadnieniu decyzji przytoczył stan faktyczny sprawy i wskazał, że z informacji będących w posiadaniu organu wynika iż do dnia [...]maja 2021 r. Wydział Finansów i Budżetu [...] Urzędu Wojewódzkiego nie odnotował wpłaty dotyczącej opłaty legalizacyjnej od K.Z. nałożonej postanowieniem z dnia [...] marca 2019 r. nr [...] Pismem z dnia [...] czerwca 2021 r. odwołanie od powyższego rozstrzygnięcia, wniosła skarżąca. Postawiła zarzuty: - naruszenia art. 7 k.p.a., poprzez zaniechanie podjęcia czynności niezbędnych do załatwienia sprawy. - naruszenia art. 8 § 1 k.p.a. w zw. z art. 9 k.p.a. w zw. z art. 11 k.p.a. poprzez prowadzenie przedmiotowego postępowania przez organ I instancji w sposób sprzeczny z zasadą pogłębiania zaufania obywateli do władzy publicznej, w tym poprzez zaniechanie poinformowania skarżącej przed wydaniem zaskarżonej decyzji o konsekwencjach wynikających z uchybienia terminowi uiszczenia opłaty legalizacyjnej. PINB naruszając zasadę informowania wyrażoną w art. 9 k.p.a. uniemożliwił Skarżącej złożenie dodatkowych wyjaśnień w przedmiotowej sprawie. - naruszenia art. 10 § 1 k.p.a. poprzez zaniechanie poinformowania skarżącej o możliwości wypowiedzenia się co do zebranych dowodów i materiałów w przedmiotowej sprawie. - naruszenia art. 49 ust. 3 p.b. poprzez jego zastosowanie pomimo tego, że na etapie poprzedzającym wydanie decyzji w przedmiocie rozbiórki skarżąca winna być wezwana do uiszczenia opłaty legalizacyjnej. Skarżąca w odwołaniu wskazała, że nie zamierzała i nie zamierza uchylać się od obowiązku uiszczenia opłaty legalizacyjnej, przy czym w dacie ustalenia opłaty legalizacyjnej nie dysponowała środkami, które pozwalały jej spełnić rzeczone świadczenie pieniężne. W 2020 r. uiszczenie opłaty legalizacyjnej w ustalonej wysokości tym bardziej nie było możliwe z uwagi na ogromne straty, które zostały wygenerowane w majątku skarżącej wskutek pandemii koronawirusa oraz wskutek obostrzeń, które zostały zastosowane w konsekwencji występowania ognisk wysoce zjadliwej choroby zwierząt. Zdaniem skarżącej w stanie faktycznym i prawnym przedmiotowej sprawy bezsporny jest fakt, że do daty wniesienia niniejszego odwołania skarżąca nie uiściła opłaty legalizacyjnej, przy czym uchybienie powyższemu obowiązkowi nastąpiło bez winy Skarżącej. W ocenie skarżącej w przedmiotowej sprawie organ I instancji zaniechał poinformowania skarżącej o wszczęciu postępowania zmierzającego do wydania decyzji, o której mowa w art. 49 ust. 3 u.p.b., a co za tym idzie nie uprzedził skarżącej o konsekwencji nieuiszczenia opłaty legalizacyjnej. Skarżąca pozbawiona została tym samym możliwości zajęcia stanowiska w niniejszej sprawie na etapie poprzedzającym wydanie zaskarżonej decyzji, do czego była uprawniona na podstawie art. 10 § 1 k.p.a. W kontekście powyższego wydanie przez organ I instancji zaskarżonej decyzji było co najmniej przedwczesne. [...]WINB decyzją z dnia [...] sierpnia 2017 r., nr [...]utrzymał w mocy ww. decyzję PINB z dnia [...] czerwca 2021 r. Organ odwoławczy wskazał, że w okolicznościach rozpoznawanej sprawy nie budzi wątpliwości, że inwestor nie wywiązał się w terminie z nałożonego obowiązku i nie uiścił żądanej opłaty legalizacyjnej w kwocie 25 000,00 zł, od czego uzależniona była legalizacja samowolnie wykonanych robót budowlanych przy rozbudowie budynku inwentarskiego na działce nr ew. [...] położonej w miejscowości [...]. Natomiast odnosząc się do zarzutów skarżącej [...]WINB podniósł, że PINB uczynił zadość zasadom ogólnym postępowania administracyjnego, znajdującym normatywny wyraz w art. 9 i 11 k.p.a.. Z należytą dbałością informował o okolicznościach faktycznych i prawnych, które miały wpływ na ustalenie praw i obowiązków oraz wyjaśniał przesłanki, którymi kierował się podejmując poszczególne rozstrzygnięcia i czynności. Po wydaniu przez WSA w Warszawie postanowienia z dnia 2 października 2019r., sygn. akt: VII SAAVa 1478/19, i zwrocie akt administracyjnych do PINB w K.Z., organ I instancji dwukrotnie poinformował skarżącą o konieczności uiszczenia opłaty legalizacyjnej. Z uwagi na powyższe zdaniem organu odwoławczego argumenty przedstawione przez skarżącą w odwołaniu nie wnoszą do sprawy istotnych elementów i w świetle Prawa budowlanego nie mogą skutkować uchyleniem zaskarżonej decyzji organu I instancji. Jakkolwiek w treści odwołania z dnia [...] czerwca 2021r. skarżąca wskazuje, że "nie zamierza uchylać się od obowiązku uiszczenia opłaty legalizacyjnej (...).", tak do odwołania nie dołączyła dokumentu, który potwierdzałby wniesienie wymaganej opłaty. Pismem z dnia 22 września 2021 r. K.Z. złożyła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę na ww. decyzję z dnia [...] sierpnia 2021 r., wnosząc o jej uchylenie. W uzasadnieniu skargi skarżąca powtórzyła zarzuty i argumentację zawartą w odwołaniu. W odpowiedzi na skargę organ odwoławczy wniósł o jej oddalenie podtrzymując stanowisko zawarte w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Zgodnie z art. 1 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (t.j. Dz. U. z 2018 r., poz. 2107), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym w świetle paragrafu drugiego powołanego wyżej artykułu kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Innymi słowy, wchodzi tutaj w grę kontrola aktów lub czynności z zakresu administracji publicznej dokonywana pod względem ich zgodności z prawem materialnym i przepisami procesowymi, nie zaś według kryteriów odnoszących się do słuszności rozstrzygnięcia. Ponadto, co wymaga podkreślenia, Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną (art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r.– Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, Dz. U z 2019 r., poz. 2325, ze zm.; zwana dalej p.p.s.a.). Skarga nie zasługuje na uwzględnienie, gdyż [...] Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego wydając zaskarżoną decyzję nie naruszył przepisów postępowania administracyjnego oraz przepisów prawa materialnego. Przedmiotem skargi wywiedzionej do tutejszego Sądu jest decyzja [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] czerwca 2021 r., nr [...] utrzymująca w mocy decyzję PINB dla W. z dnia [...]lutego 2021 r. nr [...], nakazującą A. S.A. z siedzibą w W. rozbiórkę wolnostojącego nośnika reklamowego, całkowitej wys. 4,4 m. w postaci podświetlanej od góry lampą na wysięgnikach tablicy reklamowej o wym. 2,38 m x 5,04 m. mocowanej do dwóch stalowych słupków utwierdzonych w gruncie, usytuowanego na dz. nr ew. [...] w obrębie [...] przy ul. [...]w W. Na wstępie wskazać należy, że postępowanie legalizacyjne w niniejszej sprawie wszczęto na podstawie przepisów ustawy Prawo budowlane obowiązujących do dnia 18 września 2020 r. Przepisy te utraciły moc z dniem 19 września 2020 r. po wejściu w życie nowelizacji tej ustawy. Przepisem przejściowym regulującym kwestię zasad prowadzenia postępowań wszczętych i niezakończonych przed wejściem w życie nowelizacji jest art. 25 ustawy z dnia 13 lutego 2020 r. o zmianie ustawy - Prawo budowlane oraz niektórych innych ustaw (Dz. U, z 2020 r. poz. 471), zgodnie z którym: "Do spraw uregulowanych ustawą zmienianą w art. 1, wszczętych i niezakończonych przed dniem wejścia w życie niniejszej ustawy, przepisy ustawy zmienianej w art. 1 stosuje się w brzmieniu dotychczasowym." Wskazać należy, że zgodnie z dyspozycją art. 48 ust. 1, organ nadzoru budowlanego nakazuje, z zastrzeżeniem ust. 2, w drodze decyzji, rozbiórkę obiektu budowlanego lub jego części, będącego w budowie albo wybudowanego: 1) bez wymaganego pozwolenia na budowę albo 2) bez wymaganego zgłoszenia dotyczącego budowy, o której mowa w art. 29 ust. 1 pkt 1a, 2b i 19a, albo pomimo wniesienia sprzeciwu do tego zgłoszenia Jeżeli budowa, o której mowa w ust. 1, jest zgodna z przepisami o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, a w szczególności ustaleniami obowiązującego miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego i innymi aktami prawa miejscowego oraz nie narusza przepisów, w tym techniczno-budowlanych, w zakresie uniemożliwiającym doprowadzenie obiektu budowlanego lub jego części do stanu zgodnego z prawem, organ nadzoru budowlanego wstrzymuje postanowieniem prowadzenie robót budowlanych. W postanowieniu, o którym mowa w ust. 2, ustala się wymagania dotyczące niezbędnych zabezpieczeń budowy oraz nakłada obowiązek przedstawienia, w wyznaczonym terminie: 1) zaświadczenia wójta, burmistrza albo prezydenta miasta o zgodności budowy z ustaleniami obowiązującego miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego albo decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu, w przypadku braku obowiązującego planu zagospodarowania przestrzennego; 2) dokumentów, o których mowa w art. 33 ust. 2 pkt 1, 2 i 4 oraz ust. 3; do projektu architektoniczno-budowlanego nie stosuje się przepisu art. 20 ust. 3 pkt 2. (ust 3). W przypadku niespełnienia w wyznaczonym terminie obowiązków, o których mowa w ust. 3, stosuje się przepis ust. 1 (ust 4). Przedłożenie w wyznaczonym terminie dokumentów, o których mowa w ust. 3, traktuje się jak wniosek o zatwierdzenie projektu budowlanego i pozwolenie na wznowienie robót budowlanych, jeżeli budowa nie została zakończona (ust 4). Powołana regulacja prawna wprowadza etapowość w postępowaniu zmierzającym do likwidacji skutków samowoli budowlanej, polegającej na budowie bez wymaganego pozwolenia na budowę obiektu budowlanego lub jego części. Pierwszy etap dotyczy ustalenia, że obiekt budowlany był zrealizowany bez wymaganego pozwolenia na budowę. Drugi etap sprowadza się do oceny organu, czy obiekt można zalegalizować, tj. czy nie narusza przepisów o planowaniu przestrzennym (jego lokalizacja nie jest sprzeczna z prawem) i czy stan techniczny tego obiektu nie narusza obowiązujących przepisów w stopniu uniemożliwiającym doprowadzenie go do zgodności z tymi przepisami. Weryfikując pozytywnie te okoliczności organ postanowieniem wstrzymuje prowadzenie robót budowlanych i nakłada obowiązek przedłożenia dokumentacji umożliwiającej legalizację obiektu. Następnym etapem jest ustalenie wysokości opłaty legalizacyjnej (po spełnieniu wymagań nałożonych w postanowieniu o którym mowa wyżej - co organ ma obowiązek traktować jako wniosek o zatwierdzenie projektu budowlanego) a kończy to postępowanie bądź zatwierdzenie projektu budowlanego bądź nakaz rozbiórki obiektu. W myśl art. 49 ust. 3 p.b. w przypadku stwierdzenia naruszeń, w zakresie określonym w ust. 1, organ nadzoru budowlanego nakłada postanowieniem obowiązek usunięcia wskazanych nieprawidłowości w określonym terminie, a po jego bezskutecznym upływie wydaje decyzję o której mowa w art. 48 ust. 1. Decyzję tę wydaje się również w przypadku nieuiszczenia w terminie opłaty legalizacyjnej, z zastrzeżeniem art. 49c ust. 2. Uiszczenie opłaty legalizacyjnej jest więc obligatoryjnym elementem procesu legalizacji samowoli i bez jej uiszczenia organ nie może wydać decyzji o zatwierdzeniu projektu budowlanego i pozwoleniu na wznowienie robót. Zaznaczyć należy, że inwestor nie ma przymusu uiszczania opłaty legalizacyjnej, jednak w takim przypadku inwestor musi liczyć się z konsekwencjami wynikającymi z art. 49 ust. 3 w związku z art. 48 ust. 1 p.b. W razie braku uiszczenia opłaty legalizacyjnej organ nadzoru budowlanego nie przejdzie bowiem do kolejnego etapu procedury legalizacyjnej, o jakim mowa w art. 49 ust. 4 p.b. W niniejszej sprawie bezsporne i nie negowane przez skarżącą jest, że na działce nr ewid. [...], położonej w miejscowości [...] gm. [...], dzierżawca działki K.Z. prowadziła prace budowlane polegające na rozbudowie istniejącego budynku inwentarskiego bez pozwolenia na budowę. Dlatego też słusznie PINB W K.Z. postanowieniem z dnia [...] lutego 2017r. nr [...], na postawie art., 48 ust. 2 i ust. 3 p.b., wstrzymał prowadzenie robót budowlanych polegających na rozbudowie ww. budynku inwentarskiego oraz nałożył na skarżącą obowiązek przedstawienia dokumentów, o których mowa w art. 48 ust. 3 p.b. Skarżąca wymagane dokumenty przedłożyła, dlatego prawidłowo PINB ostanowieniem z dnia [...] marca 2019r . nr [...], na podstawie art. 49 ust. 1 i ust. 2 p.b. nałożono na K.Z. opłatę legalizacyjną w wysokości 25.000 zł Na ww. postanowienie skarżąca wniosła zażalenie do [...]WINB, jednakże organ II instancji postanowieniem z dnia [...] kwietnia 2019 r. nr [...] stwierdził uchybienie terminu do wniesienia przez skarżącą zażalenia na ww. postanowienie PINB w K.Z., a WSA w Warszawie prawomocnym postanowieniem z dnia 2 października 2019 r . sygn. akt VII SA/Wa 1478/19 odrzucił skargę K.Z. na postanowienie [...]WINB ze względu na nieuzupełnienie braków formalnych skargi. W niniejszej sprawie bezsporne i nie negowane przez stronę skarżącą jest także, że wymaganej opłaty legalizacyjnej skarżąca nie uiściła. Organ I instancji w świetle art. 49 ust. 3 p.b. był zobowiązany do wydania decyzji nakazującej rozbiórkę nielegalnie wykonanego obiektu. Jeszcze raz podkreślić trzeba, że decyzja nakazująca rozbiórkę samowolnie zrealizowanego obiektu na podstawie art. 49 ust. 3 w zw. z art. 48 p.b.. jest jedynie konsekwencją nieuiszczenia opłaty legalizacyjnej, ustalonej w innym, wcześniejszym postępowaniu. Ustalenie nieuiszczenia opłaty legalizacyjnej nie jest podstawą do rozważań uznaniowych dla organu, czy zasadnie należy orzec rozbiórkę czy też nie. W przepisie art. 49 ust. 3 p.b. mowa jest nie o możliwości wydania takiej decyzji ale o wydaniu ("wydaje się również"), co świadczy o związaniu organu nadzoru budowlanego. A zatem organ nie może się od obowiązku orzeczenia rozbiórki uchylić, zaś na tym etapie nie jest zobowiązany do ponownego wszechstronnego przeprowadzenia postępowania administracyjnego co do legalności budowy, a jedynie ustala czy opłatę uiszczono. Odnosząc się do zarzutów skarżącej, wskazać należy, że ma rację organ odwoławczy, iż po wydaniu przez WSA w Warszawie postanowienia z dnia 2 października 2019r., sygn. akt VII SA/Wa 1478/19, i zwrocie akt administracyjnych do PINB w K.Z., PINB pismem z dnia 5 marca 2020r. zwrócił się do K.Z. o przedłożenie potwierdzenia dokonania opłaty legalizacyjnej ze wskazaniem, że: "(...) nie przedłożenie w/w potwierdzenia dokonania opłaty legalizacyjnej spowoduje wydanie decyzji o rozbiórce rozbudowanej części budynku będącej przedmiotem postępowania." Powyższe wystąpienie zostało skierowane na adres: [...], [...] i odebrane przez dorosłego domownika dnia 6 marca 2020r. Tożsame wystąpienie zostało ponownie skierowane do inwestora pismem z dnia [...] lipca 2020 r. i odebrane pod w/w adresem przez dorosłego domownika dnia 20 lipca 2020r. W dalszej kolejności PINB w K.Z. pismem z dnia [...] lutego 2021r. poinformował o zakończeniu postępowania administracyjnego w przedmiotowej sprawie i poinformował o uprawnieniach przysługujących stronom postępowania na podstawie art. 10 § 1 k.p.a.. Powyższe wystąpienie zostało skierowane m. in. do Z. Z., pełnomocnika skarżącej, i odebrane dnia [...] lutego 2021r. (podpis dorosłego domownika na zwrotnym potwierdzeniu odbioru). Tym samym z akt sprawy wynika, ze skarżąca była informowana o konieczności uiszczenia opłaty legalizacyjnej i konsekwencjach jej nieuiszczenia. Natomiast odnosząc się do stwierdzeń skarżącej, iż nie miała środków na uiszczenie opłaty legalizacyjnej, wskazać należy, że powyższa kwestia jest irrelewantna w rozpoznaniu niniejszej sprawy. W związku z nowelizacją Prawa budowlanego, dokonaną ustawą z dnia 20 lutego 2015 r. o zmianie ustawy - Prawo budowlane oraz niektórych innych ustaw (Dz.U. z 2015 r. poz. 443), obowiązującą od dnia 28 czerwca 2015 r., powstała możliwość zastosowania ulgi w płatności opłaty legalizacyjnej. Wynikało to z dodanego ustawą nowelizującą art. 49c. W myśl ust. 1 tego przepisu do opłat legalizacyjnych, o których mowa w art. 49 ust. 1 i art. 49b ust. 4, w zakresie nieuregulowanym w ustawie, stosuje się odpowiednio przepisy działu III ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa, z tym że uprawnienia organu podatkowego przysługują wojewodzie. Zgodnie z art. 67a § 1 pkt 1 i 3 Ordynacji podatkowej organ podatkowy, na wniosek podatnika, w przypadkach uzasadnionych ważnym interesem podatnika lub interesem publicznym, może odroczyć termin płatności podatku lub rozłożyć zapłatę podatku na raty bądź też umorzyć w całości lub w części zaległości podatkowe, odsetki za zwłokę lub opłatę prolongacyjną. Natomiast w myśl art. 49c ust. 2 p.b. (do którego odsyła przepis art. 49 ust. 3 p.b.) złożenie wniosku, o którym mowa w art. 67a § 1 Ordynacji podatkowej, powoduje zawieszenie postępowania administracyjnego prowadzonego na podstawie art. 48, art. 49 i art. 49b do dnia rozstrzygnięcia wniosku. Jednakże z akt sprawy nie wynika, żeby skarżąca taki wniosek złożyła, tym samym przedmiotowe postępowanie nie podlegało zawieszeniu. Biorąc powyższe pod uwagę należy przyjąć, iż skarga nie zasługuje na uwzględnienie i z tej przyczyny podlega oddaleniu na podstawie przepisu art. 151 ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.