VII SA/Wa 2157/11

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Bożena Więch-Baranowska po rozpoznaniu w dniu 29 listopada 2011 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi G. B. i J. B. na decyzję Ministra Finansów z dnia (...) sierpnia 2011 r. znak (...) w przedmiocie częściowego umorzenia kary z tytułu nieprawidłowości powstałych przy rozbudowie budynku postanawia: wstrzymać wykonanie zaskarżonej decyzji. Skarżący w skardze na decyzję Ministra Finansów z dnia (...) sierpnia 2011 r., znak (...) wnieśli o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji Ministra Finansów utrzymującej w mocy decyzję Wojewody (...) z dnia (...) czerwca 2011 r., znak (...) umarzającą w części zaległość pieniężną dotyczącą kary z tytułu nieprawidłowości powstałych przy rozbudowie budynku handlowego w wysokości 22 500 zł, tj. kwotę 7 500 zł wraz z przysługującymi od tej kwoty odsetkami w wysokości 28 zł i odmawiającą umorzenia kwoty 15 000 zł przedmiotowej zaległości pieniężnej. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Zgodnie z dyspozycją art. 61 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2002 r. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) Sąd może na wniosek skarżącego wstrzymać w całości lub w części wykonanie zaskarżonego aktu lub czynności, o których mowa w § 1, jeśli w wyniku ich wykonania zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków, z wyjątkiem przepisów prawa miejscowego, które weszły w życie, chyba że ustawa szczególna wyłącza wstrzymanie ich wykonania. Podstawową przesłanką wstrzymania wykonania decyzji jest zatem wykazanie niebezpieczeństwa wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Sąd, rozpoznający wniosek o wstrzymanie wykonania aktu, powinien uwzględniać wszystkie okoliczności, nawet te niepodniesione we wniosku, o ile są możliwe do wyinterpretowania na podstawie akt sprawy. Przesłanki wstrzymania aktu zachodzą wówczas, gdy istnieje ryzyko, że wykonanie aktu w przypadku stwierdzenia w toku sądowej kontroli, iż narusza on obowiązujący stan prawny spowoduje szkodę, która nie będzie mogła być wynagrodzona, ani też nie będzie możliwe przywrócenie rzeczy do stanu poprzedniego, bądź powrót do stanu poprzedniego będzie wymagał znacznego nakładu sił i środków (por. postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 31 marca 2005 r., sygn. akt II OZ 155/05, OwSS 2005/3/72; postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Białymstoku z dnia 3 sierpnia 2006 r., II SA/Bk 352/06, Lex nr 192964). Odnosząc się do zasadności wniosku w przedmiotowej sprawie, należy mieć na uwadze, iż konieczność uiszczenia kary powoduje wyrządzenie znacznej szkody finansowej. Zdaniem Sądu w świetle powołanego wyżej przepisu i wniosku skarżących, w niniejszej sprawie zachodzą okoliczności uzasadniające wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji. W związku z powyższym, na podstawie art. 61 § 3 w/w ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, orzeczono jak w sentencji postanowienia.