VII SA/Wa 2160/15

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Mirosława Kowalska, Sędziowie sędzia WSA Bogusław Cieśla (spr.), sędzia WSA Tadeusz Nowak, , Protokolant sekr. sąd. Agnieszka Ciszek, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 7 września 2016 r. sprawy ze skargi M. D. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w W. z dnia [...] lipca 2015 r. znak [...] w przedmiocie ustalenia wysokości kosztów powstałych w związku z dyspozycją usunięcia pojazdu skargę oddala Działając z upoważnienia Prezydenta [...] (upoważnienie Nr [...] z dnia [...] grudnia 2010 roku), Zarząd Dróg Miejskich w [...] - decyzją z dnia [...] czerwca 2015r., na podstawie art. 130a ust. 2a, ust. 10h, ust. 10j oraz ust. 6 i 6a ustawy z dnia 20 czerwca 1997 r. - Prawo o ruchu drogowym (Dz. U. z 2012 r., poz. 1137- j.t z późn. zm.), załącznika nr [...] do uchwały nr [...] Rady [...] z dnia [...] grudnia 2012 roku w sprawie ustalenia wysokości opłat za usunięcie i przechowywanie pojazdu oraz wysokości kosztów powstałych w przypadku odstąpienia od usunięcia pojazdu na rok 2013 (Dz. Urzędowy Woj. [...] z 2012 r., poz. [...]), art. 1 ust. 1 ustawy z dnia 15 marca 2002 r. o ustroju miasta [...] (Dz. U. Nr [...], poz. [...] z późn. zm.) w zw. z art. 104 i art. 107 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2013 r., poz. 267-j.t. z późn. zm.) - ustalił wysokość kosztów powstałych w związku z wydaniem dyspozycji usunięcia pojazdu marki [...] nr rejestracyjnym [...] na kwotę 478 złotych (czterysta siedemdziesiąt osiem złotych), do zapłaty których zobowiązał M. D.. W uzasadnieniu organ podał, że Strażnik Miejski w dniu [...].08.2013 r. na podstawie art. 130a ust. 1 ustawy z dnia 20 czerwca 1997 r. - Prawo o ruchu drogowym (Dz. U. z 2012 r., poz. 1137 - j.t. z późn. zm., w skrócie p.r.d.), wydał dyspozycję usunięcia pojazdu marki [...] nr rej. [...] z ulicy [...] w [...] z powodu niezastosowania się do znaku B-36 z tabliczką T-24, to jest pozostawienia pojazdu w miejscu obowiązywania znaku wskazującego, że zaparkowany pojazd zostanie usunięty na koszt właściciela. Jednocześnie, kierujący wyczerpał znamiona wykroczenia z art. 92 § 1 kodeksu wykroczeń (Dz. U. z 2013 r. poz. 482 j.t. z późn. zm.). W trakcie czynności usuwania pojazdu do strażnika zgłosił się właściciel przedmiotowego pojazdu M.D., w związku z czym, na podstawie art. 130a ust. 2a p.r.d. odstąpiono od usunięcia pojazdu. Powyższy stan faktyczny organ ustalił na podstawie dyspozycji usunięcia pojazdu nr [...] wystawionej przez Strażnika Miejskiego, notatki służbowej/urzędowej Strażnika Miejskiego, stanowisk oraz dokumentacji fotograficznej wykonanej przez Straż Miejską oraz danych pozyskanych z Centralnej Ewidencji Pojazdów i Kierowców. Organ stwierdził, że wydanie dyspozycji usunięcia pojazdu spowodowało powstanie kosztów, czego dowodem był załącznik do faktury wystawionej przez firmę holującą [...] Sp. z o. o. która została zapłacona przez [...]. Dalej powołano dowody w postaci: dyspozycji usunięcia pojazdu nr [...], stanowiska Straży Miejskiej, zapisów w systemie GPS, raportu drogowego, dokumentacji fotograficznej wykonanej przez firmę holującą [...] Sp. z o. o. oraz Straż Miejską, a także paragon ze sklepu [...] przedstawiony przez stronę. Do pokrycia kosztów zgodnie z art. 130a ust. 2a ustawy w związku z art. 130a ust. 10i ustawy zobowiązany został właściciel, czyli M. D.. Decyzja (dyspozycja) o usunięciu pojazdu z drogi publicznej i umieszczeniu go na parkingu strzeżonym jest podejmowana w przypadku stwierdzenia przez podmiot wskazany w art. 130a ust. 4 ustawy, że wystąpił jeden ze stanów faktycznych wymienionych w art. 130a ust. 1 ustawy, bez względu na to, czy zaistnienie tego stanu faktycznego było spowodowane zachowaniem kierowcy będącym przejawem jego woli, czy też nie . Dla prawidłowości podjęcia decyzji o usunięciu pojazdu z drogi nie miało żadnego znaczenia, że pozostawiając pojazd w miejscu obowiązywania znaku wskazującego, że zaparkowany pojazd zostanie usunięty na koszt właściciela, posiadacz pojazdu kierował się szczególnymi względami lub okolicznościami, które niejako wymusiły na nim takie zachowanie. Przedmiotem postępowania było tylko ustalenie, czy została wydana dyspozycja usunięcia pojazdu, oraz czy powstały z tego tytułu koszty. Zgromadzone dowody (m.in. dyspozycja usunięcia pojazdu, załącznik do faktury VAT) wskazują, że obydwie okoliczności miały w przedmiotowym przypadku miejsce. Zgodnie z art. 130a ust 6 ustawy "Rada powiatu (...), ustala corocznie, w drodze uchwały, (...) wysokość kosztów, o których mowa w ust. 2a. Wysokość tych kosztów, nie może być wyższa niż maksymalna kwota opłat za usunięcie pojazdu, o których mowa w ust. 6a. Przepis art. 130a ust. 6a ustawy ustala maksymalną wysokość stawki za usunięcie pojazdu o dopuszczalnej masie całkowitej do 3,5 t na kwotę 440 złotych, która podlega corocznej waloryzacji o właściwy wskaźnik cen towarów i usług konsumpcyjnych GUS (art. 130a ust. 6b oraz ust. 6c ustawy). Obowiązujące w danym roku wysokości zwaloryzowanych stawek są corocznie ogłaszane w obwieszeniu Ministra Finansów. Maksymalna wysokość stawki za usunięcie pojazdu w roku 2013, zgodnie z postanowieniami obwieszczenia Ministra Finansów z dnia 7 sierpnia 2012 roku w sprawie ogłoszenia obowiązujących w 2013 r. maksymalnych stawek opłat za usunięcie pojazdu z drogi i jego przechowywanie na parkingu strzeżonym (M.P. z 2012 r., poz. 579) wynosi 478 zł (czterysta siedemdziesiąt osiem złotych). Mając na uwadze powyższe organ wskazał, że wysokość kosztów ustalono zgodnie z dyspozycją art. 130a ust. 6 oraz 6a ustawy, na podstawie załącznika nr [...] do uchwały nr [...] Rady [...] z dnia [...] grudnia 2012 roku w sprawie ustalenia wysokości opłat za usunięcie i przechowywanie pojazdu oraz wysokości kosztów powstałych w przypadku odstąpienia od usunięcia pojazdu na rok 2013 (Dz. Urzędowy Woj. [...] z 2012 r., poz. [...]), który określił wysokość kosztów odstąpienia od usunięcia pojazdu, którego dopuszczalna masa całkowita nie przekracza 3,5 t na 478 złotych. M. D. wniósł odwołanie od decyzji z dnia [...] czerwca 2015 r., wskazując, że dyspozycja usunięcia pojazdu nr [...] została wydana z naruszeniem prawa - to znaczy w jego obecności i wbrew wpisanej godzinie (13:27). Została wydana po godzinie 13:45, około godz. 13:50-13:55. Dyspozycja została podpisana przez kierowcę lawety, który według ZDM przybył na miejsce zdarzenia po 13:45. Skarżący wskazał, że powrócił do samochodu około 13:39-13:40. Zatem nie było podstaw do opłaty za samo wezwanie lawety - gdy kierowca znajduje się przy pojeździe (tak jak to było w tym przypadku), ani gdy kierowca pojawił się w kilka minut po wezwaniu lawety (jak to przedstawił strażnik). W tym drugim przypadku stosownie do art. 130a ust. 2a strażnik miał obowiązek niezwłocznie powiadomić Centrum Dowodzenia, że wezwanie lawety stało się bezprzedmiotowe. Tego obowiązku strażnik nie dopełnił. Strażnik miejski wzywa lawetę - wydaje obsłudze lawety dyspozycję usunięcia pojazdu. Dyspozycję tę Strażnik Miejski musi wydać bezpośrednio obsłudze lawety - wykonawcy dyspozycji na miejscu zdarzenia i musi nadzorować jej wykonanie. Dyspozycji tej nie można wydać drogą radiową, bo musi mieć formę i potwierdzenie pisemne. W tym przypadku dyspozycji usunięcia pojazdu została wystawiona i wręczona kierowcy lawety J. K. (w obecności skarżącego), gdy dojechał on na ulicę [...], około godziny 13:50-13-55 (zdaniem ZDM po 13:45). Dyspozycja usunięcia pojazdu podpisana została przez kierowcę lawety o godzinie 13:27, co było jawnym poświadczeniem nieprawdy. Naliczenie opłaty za wezwanie lawety lub wydanie dyspozycji usunięcia pojazdu, gdy kierowca pojazdu był przy pojeździe, było sprzeczne z prawem. Skarżący wskazał, że strażnik miejski wezwał lawetę przez radiotelefon, gdy on wrócił już do samochodu. Wszystkie podawane w sprawie czasy są nieprawidłowe, opierają się na deklaracji strażnika miejskiego, a ich źródłem jest wpis do notatnika służbowego i dyspozycja usunięcia pojazdu z błędnie wpisaną godziną. Wpis w notatniku powstał około godziny 14:05, strażnik rozpoczął ten wpis w obecności skarżącego. Rozmowy przez radiotelefon nie zostały zachowane, nie mają stempla czasowego, nie zabezpieczono nagrań z monitoringu ulicznego, rzekomy zapis GPS nie został nigdy udokumentowany, natomiast samo urządzenie GPS nie było homologowane. Po ujawnieniu paragonu (dokumentu, który podaje czas pewny) straż miejska zmieniała opis przebiegu interwencji: pierwotnie twierdzono, że skarżący pojawił się przy samochodzie, gdy obsługa lawety podjęła już czynności odholowania samochodu, później, że wrócił do samochodu równocześnie z przybyciem lawety, na koniec, że laweta przybyła już, gdy znajdował się przy samochodzie. W pismach ZDM znalazły się liczne przeinaczenia. Reasumując skarżący ponowił twierdzenie, że strażnik wezwał lawetę gdy znajdował się on przy samochodzie, dyspozycję usunięcia pojazdu wydał kierowcy po 13:45, wpisując nieprawdziwą godzinę 13:27. Nadto wskazał, że nieprawidłowo ustalono kwotę kosztów powstałych przy odstąpieniu od holowania pojazdu. Organ miał obowiązek ustalić koszty na poziomie faktycznym - realnym. Koszty faktyczne związane z wezwaniem lawety i pokonaniem odległości ok. 8,2 km (od parkingu ZDM przy ul. [...] do ul. [...] przy budynku al. [...] wynosi 4,1 km, dojazd ok.10 min) wyniosłyby około 16- 20 zł. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w [...] decyzją z dnia [...] lipca 2015 r. na podstawie art. 127 § 2 w związku z art. 17 pkt 1 k.p.a. oraz 138 § 1 pkt 1 k.p.a. i art. 1 i 2 ustawy z dnia 12 października 1994 r. o samorządowych kolegiach odwoławczych (tekst jednolity: Dz. U. z 2001 r. Nr 79, poz. 856 z późn. zm.), po rozpatrzeniu odwołania M. D. od decyzji Zarządu Dróg Miejskich, działającego w imieniu Prezydenta [...], z dnia [...].06.2015 r., ustalającej wysokości kosztów powstałych w związku z wydaniem dyspozycji usunięcia pojazdu marki [...] nr rej. [...] na kwotę 478 zł. - zaskarżoną decyzję utrzymało w mocy. W uzasadnieniu organ II instancji wskazał, że art. 130a ust. 1 pkt 5 ustawy z dnia 20 czerwca 1997 r. - Prawo o ruchu drogowym, stanowi, że pojazd jest usuwany z drogi na koszt właściciela w przypadku pozostawienia pojazdu w miejscu obowiązywania znaku wskazującego, że zaparkowany pojazd zostanie usunięty na koszt właściciela. Z kolei art. 130a ust. 2a zd. 1 p.r.d. stanowi, że od usunięcia pojazdu odstępuje się, jeżeli przed wydaniem dyspozycji usunięcia pojazdu lub w trakcie usuwania pojazdu ustaną przyczyny jego usunięcia. Zgodnie z art. 130a ust. 2a zd. 2 i 3 p.r.d. jeżeli wydanie dyspozycji usunięcia pojazdu spowodowało powstanie kosztów, do ich pokrycia jest obowiązany właściciel pojazdu, przy czym przepis ust. 10i stosuje się odpowiednio. Zgodnie z art. 130a ust. 6 p.r.d. wysokość kosztów powstałych w związku z wydaniem dyspozycji usunięcia pojazdu, w przypadku odstąpienia od usunięcia pojazdu ustala corocznie rada powiatu w drodze uchwały. Z akt sprawy wynikało, że w dniu [...].08.2013 r. została wydana dyspozycja usunięcia pojazdu marki [...] nr rej. [...] z ul. [...] w [...] z powodu niezastosowania się J. D. do znaku B-36 z tabliczką T-24, to jest pozostawienia pojazdu w miejscu obowiązywania znaku wskazującego, że zaparkowany pojazd zostanie usunięty na koszt właściciela. W trakcie usuwania pojazdu zgłosił się kierujący pojazdem, a zatem ustały przyczyny jego usunięcia i tym samym odstąpiono od usunięcia pojazdu. Wydanie dyspozycji usunięcia pojazdu spowodowało powstanie kosztów w wysokości 178,90 zł, na co dowodem jest faktura wystawiona przez firmę holującą. W załączniku nr [...] do Uchwały Nr [...] z dnia [...] grudnia 2012 r. w sprawie ustalenia wysokości opłat za usunięcie i przechowywanie pojazdu oraz wysokości kosztów powstałych w przypadku odstąpienia od usunięcia pojazdu na rok 2013 (Dz. Urz. Woj. [...]. poz. [...]), Rada [...] ustaliła wysokość kosztów powstałych w przypadku odstąpienia od usunięcia pojazdu o dopuszczalnej masie całkowitej do 3.500 kg - w stałej kwocie 478 zł. Kwota ta jest niezależna od wysokości faktycznie powstałych kosztów i została ustalona w maksymalnej dopuszczalnej stawce (zgodnie z art. 130a ust. 6 zd. 2 i ust. 6a p.r.d. zmienionej zgodnie z 130a art. 6b i 6c p.r.d.), równej opłacie za usunięcie pojazdu. W ocenie organu odwoławczego argumenty odwołania nie mogły być skuteczne, gdyż organy administracyjne nie mogą odstąpić od ustalenia kosztów ani ustalić tych kosztów w innej wysokości (to jest w wysokości faktycznie powstałych kosztów), niż wynikające z powyższej uchwały. M. D.wniósł skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie, wskazując, że art. 130a ust 2a stanowi, iż od usunięcia pojazdu odstępuje się, jeżeli przed wydaniem dyspozycji usunięcia pojazdu (lub w trakcie usuwania pojazdu) ustaną przyczyny jego usunięcia. Skarżący podnosił, że pojazd holowniczy przyjechał na miejsce zdarzenia, gdy był on już od dłuższego czasu (min. 10 min) przy swoim pojeździe. Kierowca holu zrobił zdjęcia samochodu i odjechał. Cała interwencja trwała około 2-3 minut, Kierujący lawetą nie otrzymał dokumentu dyspozycji usunięcia pojazdu, nie podpisywał takiego dokumentu. Koszt rynkowy przejechania samochodem ciężarowym około 8 km (tam i z powrotem) wynosi w [...] około 20 zł. Podkreślał nieprawidłowe postępowanie straży miejskiej, zmienianie zeznań, fikcyjną dyspozycję usunięcia pojazdu, brak dokumentów ze stemplem czasowym podającym tzw. czas pewny. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w [...] w odpowiedzi na skargę podtrzymało dotychczasową argumentację i wniosło o oddalenie skargi. Wojewódzki Sad Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje. Rzeczą Sądu, w niniejszym postępowaniu, było stosownie do dyspozycji art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2002 r. Nr 153, poz. 1269), dokonanie kontroli zaskarżonego i poprzedzającego go aktu pod względem zgodności z prawem - prawidłowości zastosowania przepisów obowiązującego prawa oraz trafności ich wykładni. Przepis art. 145 § 1 pkt 1 p.p.s.a. - ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (D. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.) stanowi, że uwzględnienie przez sąd administracyjny skargi i uchylenie zaskarżonego orzeczenia (decyzji bądź postanowienia) następuje wówczas, gdy sąd stwierdzi: naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego, albo inne naruszenie przepisów postępowania, jeżeli mogło mieć ono istotny wpływ na wynik sprawy. Skarga jest bezzasadna. W niniejszej sprawie niesporne jest, że w dniu [...].08.2013 r. została wydana dyspozycja usunięcia pojazdu marki [...] nr rej. [...] z ul. [...] w [...] z powodu niezastosowania się kierowcy pojazdu do znaku B-36 z tabliczką T-24, to jest pozostawienia go w miejscu obowiązywania znaku wskazującego, że zaparkowany pojazd zostanie usunięty na koszt właściciela, od którego to usunięcia ostatecznie odstąpiono. Wydanie dyspozycji usunięcia pojazdu spowodowało powstanie kosztów w wysokości 178,90 zł, czego dowodem była faktura wystawiona przez firmę holującą. Mimo takiej kwoty wynikającej z faktury, Zarząd Dróg Miejskich, działający w imieniu Prezydenta [...], jaki i Samorządowe Kolegium Odwoławcze w [...], będąc związanymi przepisami prawa miejscowego, musiały zastosować przepisy Uchwały Rady [...] Nr [...] z dnia [...] grudnia 2012 r. w sprawie ustalenia wysokości opłat za usunięcie i przechowywanie pojazdu oraz wysokości kosztów powstałych w przypadku odstąpienia od usunięcia pojazdu na rok 2013 (Dz. Urz. Woj. [...]. poz. [...]). Przepisy te ustaliły wysokość kosztów powstałych w przypadku odstąpienia od usunięcia pojazdu o dopuszczalnej masie całkowitej do 3.500 kg włącznie, w stałej kwocie 478 zł. Kwota ta jest niezależna od okoliczności faktycznych (takich jak czas który upłynął od wydania dyspozycji usunięcia pojazdu, do odstąpienia od usunięcia, czy jaki dystans przejechał holownik) oraz niezależna od wysokości faktycznie powstałych kosztów i ich charakteru (czy są to koszty przejazdu holownika, kontaktu telefonicznego strażnika miejskiego z firmą holującą w celu przekazania dyspozycji itp). Została ustalona w maksymalnej dopuszczalnej stawce (zgodnie z art. 130a ust. 6 zd. 2 i ust. 6a p.r.d.), równej opłacie za usunięcie pojazdu. Ani organ I instancji, ani organ II instancji nie były władne do oceny zapisów powyższej uchwały pod jakimkolwiek względem i nie mogły odstąpić od ustalenia kosztów, ani ustalić tych kosztów w innej wysokości (faktycznej). Odnosząc się natomiast do zarzutów skargi, kwestionujących celowość działania strażnika miejskiego, brak podstaw faktycznych do wydania przez niego dyspozycji usunięcia pojazdu, należy wskazać, że zgodnie z art. 76 § 1 k.p.a. dokumenty urzędowe sporządzone w przepisanej formie przez powołane do tego organy państwowe w ich zakresie działania stanowią dowód tego, co zostało w nich urzędowo stwierdzone. Okoliczność wydania dyspozycji usunięcia pojazdu, od którego to usunięcia odstąpiono została udokumentowana przez strażnika miejskiego (osobę uprawnioną zgodnie z art. 130a ust. 4 pkt 2 p.r.d.), w formie pisemnej. Dyspozycja usunięcia pojazdu nr [...] z dnia [...].08.2013 r. wskazuje na godz. 13:27, dokument ten został sporządzony zgodnie z załącznikiem nr 1 do rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 22 czerwca 2011 r. w sprawie usuwania pojazdów, których używanie może zagrażać bezpieczeństwu lub porządkowi ruchu drogowego albo utrudniających prowadzenie akcji ratowniczej (Dz. U. Nr 143, poz. 846). Poza tym, Straż Miejska w ramach wewnętrznego postępowania, spowodowanego wielokrotnymi zarzutami skarżącego, wyjaśniała okoliczności zdarzenia i nie stwierdziła uchybień w pracy strażników miejskich w związku z tym zdarzeniem. Nie ma w tej sprawie żadnych dowodów ani przesłanek aby stwierdzić, iż działanie strażnika miejskiego było nieprawidłowe i że do wezwania lawety doszło w czasie gdy skarżący znajdował się już przy swoim samochodzie i mógł odjechać z miejsca gdzie zatrzymanie pojazdu było niedozwolone. Wskazanie w dyspozycji usunięcia pojazdu nr [...] na godzinę 13:27 oraz podnoszenie przez skarżącego, iż płacił za zakupy w pobliskim sklepie o godzinie 13.39, otrzymując paragon sklepowy - w najmniejszym stopniu nie podważają zasadności wydania dyspozycji usunięcia pojazdu. Nawet bowiem w sytuacji gdyby pojazd holowniczy przybył na miejsce zdarzenia, gdy skarżący był już przy swoim samochodzie, nie stanowiłoby o bezpodstawności wydanej w tej sprawie decyzji, gdyż pojazd holowniczy przybył na miejsce, zasadnie wezwany przez straż miejską. Sąd nie znajduje podstaw do stwierdzenia, iż działanie strażników miejskich w tej sprawie było bezprawne, a nawet złośliwe, jak wynika to ze stanowiska skarżącego. Materiał dowodowy zgromadzony w sprawie był wystarczający do wydania zaskarżonej decyzji, a przeciwne twierdzenia skarżącego nie mogły być wystarczające do jego obalenia. Stosownie do art. 130a ust. 1 ustawy z dnia 20 czerwca 1997r. Prawo o ruchu drogowym pojazd jest usuwany z drogi na koszt właściciela, między innymi w przypadku pozostawienia go w miejscu obowiązywania znaku wskazującego, że zaparkowany pojazd zostanie usunięty na koszt właściciela. Dyspozycję przemieszczenia lub usunięcia pojazdu z drogi zgodnie z art. 130a ust. 4 ustawy Prawo o ruchu drogowym, wydaje : 1) policjant - w sytuacjach, o których mowa w ust. 1 -3; 2) strażnik gminny (miejski) - w sytuacjach, o których mowa w ust. 1 pkt 1, 4 i 5; 3) osoba dowodząca akcją ratowniczą - w sytuacji, o której mowa w ust. 3. Pojazd usunięty z drogi, w przypadkach określonych w ust. 1-2, umieszcza się na wyznaczonym przez starostę parkingu strzeżonym do czasu uiszczenia opłaty za jego usunięcie i parkowanie (art. 130a ust. 5c p.r.d.). Z kolei stosownie do art. 130a ust. 2a ustawy Prawo o ruchu drogowym (w brzmieniu obowiązującym od dnia 19 października 2012r.), od usunięcia pojazdu odstępuje się, jeżeli przed wydaniem dyspozycji usunięcia pojazdu lub w trakcie usuwania pojazdu ustaną przyczyny jego usunięcia. Jeżeli wydanie dyspozycji usunięcia pojazdu w przypadkach, o których mowa w ust. 1-2, spowodowało powstanie kosztów, do ich pokrycia jest obowiązany właściciel pojazdu. Zgodnie z art. 130a ust. 6 cyt. ustawy rada powiatu, biorąc pod uwagę konieczność sprawnej realizacji zadań, o których mowa w ust. 1-2, oraz koszty usuwania i przechowywania pojazdów na obszarze danego powiatu, ustala corocznie, w drodze uchwały, wysokość opłat, o których mowa w ust. 5c, oraz wysokość kosztów, o których mowa w ust. 2a. Wysokość kosztów, o których mowa w ust. 2a, nie może być wyższa niż maksymalna kwota opłat za usunięcie pojazdu, o których mowa w ust. 6a. Ustawodawca określił enumeratywnie wypadki, w których dopuszczalne jest usunięcie pojazdu. Usunięcie pojazdu z drogi jest obligatoryjne (ust. 1) lub fakultatywne (ust. 2). W pierwszym wypadku właściwy organ jest zobowiązany zawsze usunąć pojazd w razie stwierdzenia okoliczności uzasadniającej usunięcie, jak miało to miejsce w przedmiotowej sprawie, a w drugim - jest to pozostawione jego uznaniu. M. D. w dniu [...] sierpnia 2013 r., co nie jest kwestionowane i wynika z dokumentacji fotograficznej, zaparkował pojazd marki [...][...], przy [...] w [...], w strefie obowiązywania znaku drogowego B-36 "zakaz zatrzymywania się" z tabliczką T-24 wskazującą, że pojazd pozostawiony w miejscu, w którym obowiązuje zakaz wyrażony tym znakiem zostanie usunięty na koszt właściciela pojazdu. Czyn ten, stanowił wykroczenie z art. 92 § 1 ustawy z dnia 20 maja 1971r. Kodeks wykroczeń, jednocześnie odpowiadał dyspozycji przepisu art. 130a ust. 1 pkt 5 p.r.d., skutkującym obligatoryjnym usunięciem pojazdu. Zawsze, gdy zostanie stwierdzone, że pojazd został zaparkowany w miejscu obowiązywania znaku wskazującego, że zaparkowany pojazd zostanie usunięty na koszt właściciela, policjant czy strażnik miejski ma ustawowy obowiązek wydania dyspozycji usunięcia pojazdu i nie zależy to od jego uznania. Fakultatywność działania jest tu całkowicie wykluczona. Dyspozycja usunięcia pojazdu (nr [...]) wydana została przez funkcjonariusza Straży Miejskiej [...], a zatem przez podmiot uprawniony do takiego działania na mocy przepisu art. 130a ust. 4 pkt 2 ww. ustawy. Mandat karny jest grzywną za popełnione wykroczenie, natomiast opłata ma charakter administracyjny. Powyższe należności nie wykluczają się też wzajemnie, uiszczenie mandatu nie zwalnia z obowiązku ustalenia przez organ opłaty i odwrotnie. Jak wynika z materiału dowodowego po wydaniu dyspozycji usunięcia pojazdu na miejsce zdarzenia zgłosił się skarżący, w tej sytuacji uzasadnionym było odstąpienie na zasadzie art. 130a ust. 2 ustawy od odholowania pojazdu na parking strzeżony. Możliwość odstąpienia od holowania zachodzi zarówno przed wydaniem dyspozycji usunięcia pojazdów, jak również w trakcie usuwania pojazdu, gdy tylko ustaną przyczyny jego usunięcia. Nie mniej jednak, pomimo iż do faktycznego odholowania pojazdu na strzeżony parking w niniejszej sprawie nie doszło, to zawezwanie holownika i jego przyjazd niewątpliwie wygenerowało koszty usunięcia, a które zgodnie z Załącznikiem Nr [...] do Uchwały Nr [...] Rady Miasta [...] z dnia [...] grudnia 2012 r. w sprawie ustalenia wysokości opłat za usunięcie i przechowywanie pojazdu oraz wysokości kosztów powstałych w przypadku odstąpienia od usunięcia pojazdu na rok 2013, wynoszą 478 zł dla pojazdów o dopuszczalnej masie całkowitej do 3.500kg. Przepis art. 130a ust. 2 w związku z ust. 6 ustawy nie określa i nie wyszczególniania poszczególnych składników tych kosztów. Ustawodawca ich w żaden sposób nie precyzuje. W postępowaniu o ustaleniu opłaty za usunięcie pojazdu istotne jest czy pojazd był zaparkowany w niedozwolonym miejscu i czy w związku z zaparkowaniem w tym miejscu uprawniony organ wydał dyspozycję usunięcia pojazdu (obligatoryjną lub fakultatywną), bądź od niej odstąpił, czy wygenerowały one koszty. Biorąc pod uwagę, iż zarzuty skargi okazały się bezzasadne oraz uwzględniając powyższą ocenę - Wojewódzki Sąd Administracyjny na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. nr 153, poz. 1270 ze zm.) skargę oddalił.