VII SA/Wa 2167/07

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Agnieszka Wilczewska-Rzepecka, , Sędzia WSA Tadeusz Nowak, Asesor WSA Dariusz Turek (spr.), Protokolant Agnieszka Ciszek, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 29 lutego 2008 r. sprawy ze skargi A. S.A. w P. na decyzję Wojewody [...] z dnia [...] października 2007 r. nr [...] w przedmiocie wniesienia sprzeciwu w sprawie zgłoszenia instalacji urządzenia reklamowego I. uchyla zaskarżoną decyzję oraz poprzedzającą ją decyzję organu pierwszej instancji, II. stwierdza, że zaskarżona decyzja nie podlega wykonaniu do czasu uprawomocnienia się niniejszego wyroku, III. zasądza od Wojewody [...] na rzecz skarżącej A. S.A. w P. kwotę 740 zł (siedemset czterdzieści złotych) tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego. W dniu 24 kwietnia 2007 r. wpłynęło do Urzędu Gminy R. zgłoszenie K. W. - pełnomocnika firmy A. S.A. dotyczące montażu nośnika reklamowego przy ulicy [...] w J. Postanowieniem z dnia [...] maja 2007 r. Wójt Gminy R., uznając się niewłaściwym do rozpatrzenia sprawy, przekazał zgłoszenie organom właściwym, tj. Starostwu Powiatowemu w P., celem rozpatrzenia, zgodnie z właściwością rzeczową. Decyzją z dnia [...] czerwca 2007 r. na podstawie art. 30 ust.6 pkt 1 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. - Prawo budowlane (tekst jedn. Dz. U. z 2003 r. Nr 207, poz. 2016 z późn. zm., dalej Prawo budowlane), Starosta [...] wniósł sprzeciw od zgłoszenia zamiaru wykonania montażu nośnika reklamowego z tego powodu, iż budowla ta wymaga uzyskania pozwolenia na budowę. Ponadto wskazano, że usytuowanie nośnika reklamowego na działce [...] (zgodnie z załączoną mapą) sprzeczne jest z oświadczeniem o prawie do dysponowania nieruchomością dotyczącym działki [...]. Powyższa decyzja została wysłana 18 czerwca 2007r., a doręczono ją pełnomocnikowi 5 lipca 2007r. Strona wniosła odwołanie od tej decyzji, zarzucając jej naruszenie art. 30 ust. 5 Prawa budowlanego poprzez wniesienie sprzeciwu po upływie 30 dni od daty zgłoszenia. Zgłoszenia dokonano pierwotnie 24 maja 2007 r. Do Starostwa [...] dotarło ono 4 czerwca 2007 r., natomiast organ doręczył decyzję w dniu 5 lipca 2007 r., czyli z uchybieniem trzydziestodniowego terminu. Wojewoda [...] decyzją z dnia [...] października 2007r., na podstawie art. 138 par. 1 pkt 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 roku Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. Z 2000 roku Nr 98, poz. 1071 ze zm., dalej jako kpa), utrzymał w mocy w mocy zaskarżoną decyzję. Podniesiono, iż na inwestycję tę winno być wydane pozwolenie na budowę, nie jest wystarczające zgłoszenie. Niezachowanie terminu 30 - dniowego nie powoduje, iż zgłoszenie zastępuje pozwolenie na budowę. Ponadto stwierdzono, iż błędnie wskazano, iż zgłoszenia dokonano w dniu 24 maja 2007 r., gdyż zgodnie z art 61 par. 3 kpa, doręczenie zgłoszenia organowi właściwemu nastąpiło w dniu 4 czerwca 2007 r. Nadto oświadczenie o prawie do dysponowania nieruchomością sprzeczne jest z załączoną mapą, na której wskazano inną działkę niż w oświadczeniu. W skardze na powyższą decyzję podniesiono naruszenie art. 30 ust. 5 Prawa budowlanego poprzez zaakceptowanie przez organ drugiej instancji, tego że organ pierwszej instancji wniósł sprzeciw po upływie 30 dni od dnia dokonania zgłoszenia. Zarzucono też naruszenie art. 30 ust. 6 w zw. z art 29 ust. 2 pkt 6 Prawa budowlanego poprzez uznanie, iż istnieje podstawa do wniesienia sprzeciwu z uwagi na to, że wykonanie zgłoszonych robót nie jest instalacją urządzenia reklamowego w rozumieniu art. 29 ust. 2 pkt 6 Prawa budowlanego, jak również naruszenie art. 7, 77, 107 kpa poprzez niewłaściwe prowadzenie postępowania dowodowego i niewłaściwe uzasadnienie decyzji poprzez wskazanie, iż w przedmiotowej sprawie nie ma miejsca instalacja urządzenia reklamowego. W odpowiedzi na skargę wniesiono o jej oddalenie. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zgodnie z art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2007r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości poprzez kontrolę działalności administracji, która dokonywana jest na podstawie akt sprawy i stanu prawnego z daty wydania zaskarżonej decyzji. Uwzględnienie skargi następuje jedynie wówczas, gdy Sąd stwierdzi, że doszło do naruszenia prawa (art. 145 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2002r., Nr 153, poz. 1270 ze zm.). Skarga zasługuje na uwzględnienie. Zgodnie z zasadą wyrażoną w art. 28 Prawa budowlanego, budowę można rozpocząć po uzyskaniu przez inwestora pozwolenia na budowę zamierzonego przedsięwzięcia inwestycyjnego. Wyjątek od tej zasady stanowią przepisy art. 29-31 tej ustawy, na mocy których możliwe jest wykonywanie obiektów budowlanych lub robót budowlanych na podstawie zgłoszenia zamiaru inwestycyjnego. Zgodnie z art. 29 ust. 2 Prawa budowlanego, pozwolenia na budowę nie wymaga m.in. wykonywanie robót budowlanych polegających na: - pkt 6 - instalowaniu i remoncie tablic i urządzeń reklamowych, z wyjątkiem reklam świetlnych i podświetlanych usytuowanych poza obszarem zabudowanym w rozumieniu przepisów o ruchu drogowym, - pkt 15 - instalowaniu urządzeń na obiektach budowlanych. Wykonywanie robót, określonych w art. 29 pkt 6 Prawa budowlanego, obciążone zostało obowiązkiem zgłoszenia (art. 30 ust. 1 pkt 2 Prawa budowlanego), natomiast instalacja urządzeń na obiektach budowlanych wymaga zgłoszenia jedynie w przypadku, gdy urządzenie te przekraczają wysokość 3 m (art. 30 ust. 1 pkt 3b Prawa budowlanego). Z przytoczonych powyżej przepisów jednoznacznie wynika, iż instalacja tablic i urządzeń reklamowych nie wymaga uzyskania pozwolenia na budowę, przy czym ustawodawca nie uzależnił wyjątku wyszczególnionego w art. 29 ust. 2 pkt 6 Prawa budowlanego ani od wielkości tablic i urządzeń reklamowych, ani też od tego, czy są to tablice lub urządzenia wkopane w ziemię, a więc trwale związane z gruntem (tj. taki, które zgodnie z definicją zawartą w art. 3 pkt 3 Prawa budowlanego można uznać za budowle), czy też są to tablice lub urządzenia reklamowe ustawione na konstrukcji naziemnej. W związku z powyższym Sąd nie podzielił poglądu prawnego wyrażonego w decyzjach organów obu instancji o konieczności uzyskania pozwolenia na budowę dla nośnika reklamowego zgłoszonego przez skarżącego. Nie do zaakceptowania są twierdzenia organów administracyjnych, iż budowa konstrukcji nośnika reklamowego, do której zamontowana ma być tablica reklamowa wymaga pozwolenia na budowę ze względu na skalę i charakter, zaś sama tablica reklamowa nie wymaga takiego pozwolenia. Prawo budowlane nie przewiduje możliwości formalnego podziału zamierzenia inwestycyjnego i stosowania do tak podzielonych części odmiennych przepisów ustawy. Ponadto art. 29 ust. 2 pkt 6 Prawa budowlanego zwalnia od obowiązku uzyskania pozwolenia na budowę nie tylko tablice reklamowe, ale również urządzenia reklamowe, co niewątpliwie oznacza całość urządzenia reklamowego, a więc także elementy konstrukcyjne konieczne do montażu samej tablicy reklamowej. Jeżeli organy administracji uznały, iż skala i wielkość robót budowlanych przy instalowaniu tablicy reklamowej lub urządzenia reklamowego może naruszać ustalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego lub spowodować zagrożenie bezpieczeństwa ludzi lub mienia, polegające chociażby na utrudnieniach w ruchu drogowym, pogorszenie stanu środowiska lub stanu zachowania zabytków pogorszenie warunków zdrowotno - sanitarnych, wprowadzenie, utrwalenie bądź zwiększenie ograniczeń lub uciążliwości dla terenów sąsiednich, na podstawie art. 30 ust. 7 Prawa budowlanego, mogły nałożyć na inwestora obowiązek uzyskania pozwolenia na budowę na roboty objęte zgłoszeniem. Uprawnienie to ma charakter uznaniowy i wymaga uzasadnienia przez organ. Nadto brak prawidłowego oświadczenia o prawie dysponowania nieruchomością na cele budowlane nie stanowi podstawy do wniesienia sprzeciwu, lecz zgodnie z art. 30 ust. 2 Prawa budowlanego "do zgłoszenia należy dołączyć oświadczenie, o którym mowa w art. 32 ust. 4 pkt 2(..). W razie konieczności uzupełnienia zgłoszenia właściwy organ nakłada, w drodze postanowienia, na zgłaszającego obowiązek uzupełnienia, w określonym terminie, brakujących dokumentów, a w przypadku ich nieuzupełnienia - wnosi sprzeciw, w drodze decyzji." Zatem niewłaściwe oświadczenie jest powodem wezwania do uzupełnienia, w określonym terminie, brakujących dokumentów, a nie do zgłoszenia sprzeciwu. Z powyższych względów, na podstawie art 145 § 1 pkt 1a ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2002 r. Nr 153, poz. 1270 z późn. zm.) orzeczono jak w sentencji wyroku.