VII SA/Wa 2169/25

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący: sędzia WSA Michał Podsiadło po rozpoznaniu w dniu 21 października 2025 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi J. J. na postanowienie Generalnego Dyrektora Ochrony Środowiska z dnia 12 maja 2025 r. znak: DOA-WPPOH.612.422.2023.JWO.8 w przedmiocie wznowienia postępowania postanowienia postanawia: 1) odrzucić skargę; 2) zwrócić skarżącemu J. J. ze środków budżetowych Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie kwotę 200 (dwieście) złotych, uiszczoną tytułem wpisu sądowego od skargi. Zaskarżonym postanowieniem z 12 maja 2025 r., Generalny Dyrektor Ochrony Środowiska, po rozpoznaniu wniosku J. J. (dalej: skarżącego) odmówił wznowienia postępowania administracyjnego w przedmiocie uzgodnienia projektu decyzji o warunkach zabudowy. Pismem z 30 maja 2025 r. skarżący, zastępowany przez radcę prawnego, złożył do organu wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy wraz z wnioskiem o przywrócenie terminu do złożenia tego środka odwoławczego. Następnie pismem z 21 lipca 2025 r. skarżący, zastępowany przez radcę prawnego, wystąpił do Sądu ze skargą na ww. postanowienie, wnosząc o przywrócenie terminu do jej wniesienia. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje. Zgodnie z art. 52 § 1-3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2024 r. poz. 935, ze zm.; dalej: p.p.s.a.). skargę do sądu administracyjnego można wnieść po wyczerpaniu środków zaskarżenia, jeżeli służyły one skarżącemu w postępowaniu przed organem właściwym w sprawie, chyba że skargę wnosi prokurator, Rzecznik Praw Obywatelskich lub Rzecznik Praw Dziecka (§ 1). Przez wyczerpanie środków zaskarżenia należy rozumieć sytuację, w której stronie nie przysługuje żaden środek zaskarżenia, taki jak zażalenie, odwołanie lub ponaglenie, przewidziany w ustawie (§ 2). Jeżeli stronie przysługuje prawo do zwrócenia się do organu, który wydał decyzję lub postanowienie, z wnioskiem o ponowne rozpatrzenie sprawy, strona może wnieść skargę na tę decyzję lub to postanowienie bez skorzystania z tego prawa. Prawo do wniesienia skargi bez zwrócenia się do organu, który wydał decyzję lub postanowienie, z wnioskiem o ponowne rozpatrzenie sprawy nie przysługuje stronie, gdy organem, który wydał decyzję lub postanowienie, jest minister właściwy do spraw zagranicznych w zakresie spraw uregulowanych w ustawie z dnia 12 grudnia 2013 r. o cudzoziemcach (Dz. U. z 2024 r. poz. 769, 1222 i 1688 oraz z 2025 r. poz. 619, 621 i 622) albo konsul (§ 3). Z nadesłanych przez organ akt administracyjnych wynika, że skarżący pismem z 30 maja 2025 r. złożył do organu, który wydał zaskarżone postanowienie, wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy. Analizowaną skargę na to samo postanowienie wniósł pismem z 21 lipca 2025 r. W orzecznictwie sądów administracyjnych wskazuje się, że uzewnętrzniona wola strony o wyborze środka zaskarżenia determinuje dalsze postępowania w sprawie. W przypadku skorzystania przez stronę z wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy, sąd administracyjny nie może rozpoznać skargi, która dotyczy rozstrzygnięcia organu objętego takim wnioskiem. Dopiero akt administracyjny wydany po rozpatrzeniu złożonego przez stronę środka zaskarżenia, jakim jest wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy, otwiera stronie drogę do skutecznego wniesienia skargi do sądu administracyjnego (por. postanowienie NSA z 30 stycznia 2018 r. sygn. akt II GSK 4285/17, http://orzeczenia.nsa.gov.pl). Sąd podziela ten pogląd i przyjmuje go za własny. O pierwszeństwie wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy przed skargą świadczy nie tylko kolejność złożenia tych środków przez skarżącego, ale wskazuje na to również treść art. 54a p.p.s.a. Z przepisu tego wynika, że jeżeli przed przekazaniem sądowi skargi jednej ze stron postępowania administracyjnego, inna strona tego postępowania zwróciła się do organu z wnioskiem o ponowne rozpatrzenie sprawy, przepisów art. 54 § 2-4 nie stosuje się, zaś organ rozpoznaje tę skargę jak wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy, o czym niezwłocznie zawiadamia stronę wnoszącą skargę. Również jeżeli po przekazaniu sądowi skargi jednej ze stron postępowania administracyjnego, inna strona tego postępowania zwróciła się do organu z wnioskiem o ponowne rozpatrzenie sprawy organ niezwłocznie zawiadamia o tym sąd. Sąd niezwłocznie przekazuje skargę wraz z aktami sprawy temu organowi. Innymi słowy, skoro skarżący wybrał jako pierwszy środek zaskarżenia w postaci wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy – to późniejsza skarga na ten sam akt podlegała odrzuceniu jako niedopuszczalna, na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 p.p.s.a. W związku z tym, że brak możliwości merytorycznego rozpoznania analizowanej skargi wynika z innych przyczyn niż jej wniesienie po upływie terminu, zbędnym było rozpoznawanie wniosku skarżącego o przywrócenie terminu do wniesienia tej skargi. Bez względu bowiem na rezultat rozpoznania wniosku o przywrócenie tego terminu, skarga nie mogłaby zostać rozpoznana, albowiem akt którego dotyczy został już uprzednio zaskarżony innym środkiem prawnym. Natomiast o tym, czy złożony przez skarżącego do organu wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy powinien podlegać merytorycznemu rozpoznaniu – z uwagi na jego wniesienie wraz z podaniem o przywrócenie terminu – Sąd nie może się wypowiadać w niniejszej sprawie. Ocena prawna Sądu w tej sprawie byłaby możliwa wyłącznie na skutek odrębnej skargi na postanowienie organu wydane po rozpoznaniu podania skarżącego o przywrócenie terminu do złożenia tego wniosku. Skoro skarżący złożył wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy, to Sąd będzie mógł dokonać kontroli legalności ewentualnej odmowy wznowienia spornego postępowania administracyjnego wyłącznie w razie natomiast merytorycznego rozpoznania ww. środka odwoławczego przez organ (o ile oczywiście skarżący obejmie akt kończący postępowanie administracyjne odrębną skargą). Zgodnie z art. 232 § 1 pkt 1 p.p.s.a., Sąd z urzędu zwraca stronie cały uiszczony wpis od pisma odrzuconego. W związku z tym Sąd zdecydował o zwróceniu skarżącemu kwoty 200 zł, uiszczonej tytułem wpisu sądowego od odrzucanej skargi. Mając powyższe na uwadze, Sąd postanowił, jak w sentencji.