VII SA/Wa 2172/14

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Włodzimierz Kowalczyk po rozpoznaniu w dniu 12 listopada 2014 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi A. C. na decyzję Wojewody [...] z dnia [...] września 2014 r. nr [...] w przedmiocie zezwolenia na realizację inwestycji drogowej postanawia: odmówić wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji oraz poprzedzającej decyzji organu pierwszej instancji W dniu 15 września 2014 r. (data stempla pocztowego) A. C. wniósł skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie na decyzję Wojewody [...] z dnia [...] września 2014 r. nr [...] znak: [...] uchylającą decyzję Starosty [...] z dnia [...] lipca 2014 r. nr [...] zezwalającą na realizację inwestycji drogowej obejmującej budowę drogi gminnej [...] w km 0+000,00 - 0+183,00 na odcinku o łącznej długości 182,00 mb na działkach o nr ew. [...]w obr. ew. [...], jednostka ew. [...], w części dotyczącej zezwolenia na realizację inwestycji drogowej dla [...] i w tym zakresie orzekającą o zezwoleniu na realizację inwestycji drogowej dla zarządcy drogi Wójta Gminy [...], w pozostałym zakresie utrzymującą w mocy. Skarżący wniósł o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji oraz poprzedzającej ją decyzji organu pierwszej instancji. Wskazał, że wskutek wykonania ww. decyzji zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody i spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Wyjaśnił, że dostosowywanie niwelety drogi do rzędnych zgodnych z posadowieniem nawierzchni przepustu stwarza konieczność znacznych wykopów w terenie zalewowym, co w efekcie doprowadzi do uszkodzenia ekosystemu istniejącego gospodarstwa hodowli ryb. W ocenie skarżącego usunięcie skarpy spowoduje zalanie stawów należących do skarżącego. Wskazał, że wygranie sporu sądowego nie zwróci w żadnej sposób skarżącemu pracy i nakładu środków finansowych wniesionych w powstanie stawu rybnego. Powyższą argumentację skarżący ponowił w piśmie z dnia 22 października 2014 r. (data stempla pocztowego). Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Zgodnie z art. 61 § 1 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r. poz. 270 ze zm. - dalej p.p.s.a.), zasadą jest, że wniesienie skargi nie wstrzymuje wykonania aktu lub czynności. Sąd natomiast może, na wniosek strony, wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania zaskarżonego aktu lub czynności, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia skarżącemu znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków (art. 61 § 3 p.p.s.a.). Orzekając o wstrzymaniu lub odmowie wstrzymania zaskarżonego aktu Sąd dokonuje więc oceny, czy w sprawie zaistniały przesłanki określone w art. 61 § 3 p.p.s.a. Ocena ta jest możliwa i w dużym stopniu zależy od argumentacji przedstawionej we wniosku złożonym przez stronę. Oznacza to, że wniosek powinien być wnikliwie uzasadniony. Konieczna jest spójna argumentacja, poparta faktami oraz odnoszącymi się do nich dowodami, które uzasadniają wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu. Nieodzowne jest w jej ramach wykazanie zaistnienia jednej z przesłanek określonych w art. 61 § 3 p.p.s.a., tj. zaistnienia niebezpieczeństwa wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. W orzecznictwie Naczelnego Sądu Administracyjnego (postanowienia: z 25 maja 2004 r., sygn. akt FZ 71/04 i sygn. akt FZ 87/04 oraz z 18 maja 2004 r. sygn. akt FZ 65/04; niepublikowane) przyjmuje się, iż to na stronie ciąży obowiązek uzasadnienia wniosku, a w tym wskazania okoliczności uzasadniających jego uwzględnienie. Sąd administracyjny nie dokonuje żadnych ustaleń faktycznych w sprawie o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji. W tym miejscu należy podkreślić, że zgodnie z poglądem wyrażonym przez Naczelny Sąd Administracyjny w postanowieniu z dnia 2 czerwca 2004 r., FZ 86/04, niepubl., użycie w art. 61 § 3 p.p.s.a. zwrotów nieostrych wiąże się z koniecznością konkretyzacji zawartej w nich normy ogólnej. Próbę zdefiniowania przesłanki wyrządzenia znacznej szkody podjął NSA w postanowieniu z dnia 20 grudnia 2004 r., GZ 138/04, LEX nr 281811, stwierdzając, że chodzi o taką szkodę (majątkową, a także niemajątkową), która nie będzie mogła być wynagrodzona przez późniejszy zwrot spełnionego świadczenia lub jego wyegzekwowanie ani też nie będzie możliwe przywrócenie rzeczy do stanu pierwotnego. Będzie to miało miejsce w takich wypadkach, gdy grozi utrata przedmiotu świadczenia, który wskutek swych właściwości nie może być zastąpiony jakimś innym przedmiotem, lub gdy zachodzi niebezpieczeństwo poniesienia straty na życiu i zdrowiu. Trudne do odwrócenia skutki to takie prawne lub faktyczne skutki, które raz zaistniałe powodują istotną lub trwałą zmianę rzeczywistości, przy czym powrót do stanu poprzedniego może nastąpić tylko po dłuższym czasie lub przy stosunkowo dużym nakładzie sił i środków (postanowienie NSA z dnia 13 maja 2010 r., II FSK 182/10, niepubl.). Rozpoznając w podstawie art. 61 § 3 p.p.s.a. wniosek o wstrzymanie wykonania przedmiotu zaskarżenia, sąd nie dokonuje oceny zawartości skargi (postanowienie NSA z dnia 9 lipca 2004 r., FZ 163/04, niepubl.). Niezgodność decyzji z prawem, która jest przedmiotem oceny sądu w toku rozprawy, i ochrona tymczasowa wynikająca z art. 61 p.p.s.a. to dwie różne kwestie. Oparcie wniosku o ochronę tymczasową na niezgodności decyzji z prawem, a zwłaszcza rozstrzygnięcie sądu w tym zakresie, niweczyłoby kontrolę sądową legalności decyzji administracyjnej (por. postanowienie NSA z dnia 28 kwietnia 2005 r., II OZ 184/05, LEX nr 302251). Biorąc pod uwagę powyższe należało stwierdzić, że nie zaistniały podstawy do wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji oraz decyzji organu pierwszej instancji. Skarżący nie wykazał zaistnienia przesłanek określonych w art. 61 § 3 ppsa, a mianowicie tego, że wskutek wykonania ww. decyzji zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia mu znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Skarżący argumentował, że dostosowywanie niwelety drogi do rzędnych zgodnych z posadowieniem nawierzchni przepustu stwarza konieczność znacznych wykopów w terenie zalewowym, co w efekcie doprowadzi do uszkodzenia ekosystemu istniejącego gospodarstwa hodowli ryb. W ocenie skarżącego usunięcie skarpy spowoduje zalanie stawów należących do skarżącego. Analiza akt sprawy, w tym projektu budowlanego i opinii geotechnicznej, nie potwierdza argumentów skarżącego, że prowadzenie wykopów i innych robót budowlanych w terenie zalewowym spowoduje, czy chociażby stworzy zagrożenie uszkodzenia należącego do skarżącego gospodarstwa hodowli ryb. Reasumując, podnoszone przez skarżącego argumenty nie stanowią spełnienia przesłanek z art. 61 § 3 ppsa uzasadniających wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji. Mając na względzie powyższe, na podstawie art. 61 § 3 ppsa, Sąd orzekł, jak w sentencji postanowienia.