VII SA/Wa 2175/16

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Krystyna Tomaszewska po rozpoznaniu w dniu 20 kwietnia 2017 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku L. G. i K. G. o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji w sprawie ze skargi L. G. i K. G. na decyzję Wojewody [...] z dnia [...]lipca 2016 r. Nr [...] w przedmiocie zatwierdzenia projektu zamiennego budowlanego postanawia: odmówić wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji W dniu 12 sierpnia 2017 r., skarżący – L. G. i K. G. wnieśli do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę na decyzją Wojewody [...] z dnia [...] lipca 2016 r. Nr [...]. Zaskarżoną decyzją organ utrzymał w mocy decyzję Starosty [...] z dnia [...] maja 2016 r., Nr [...] zmieniającą decyzję własną z dnia [...] listopada 2012 r., nr [...] zatwierdzającą projekt budowlany i udzielającą pozwolenia na budowę budynku mieszkalnego wielorodzinnego z częścią usługową i garażem wbudowanym (podziemny i nadziemny) na działkach o nr ew. [...], [...], [...], [...], [...] obręb [...] w P.. W skardze zawarty został wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji oraz utrzymanej nią w mocy decyzji Starosty [...] z dnia [...] maja 2016 r. Skarżący wskazali, że z uwagi na naruszenie szeregu przepisów postępowania oraz przepisów prawa materialnego przy wydaniu zaskarżonej decyzji, istnieje zagrożenie dalszego prowadzenia prac przez inwestora w oparciu o decyzje obarczone wadami prawnymi. Podniesiono, że wykonanie przedmiotowego obiektu budowlanego i zagospodarowanie terenu wedle dokumentacji zatwierdzonej zaskarżoną decyzją spowoduje brak możliwości posiadania przez działkę nr [...] dostępu do drogi publicznej oraz zwężenie przebiegającej tam drogi poniżej wymogów stawianych dla dróg pożarowych. W ocenie skarżących zachodzi realna możliwość spowodowania nieodwracalnych skutków oraz wyrządzenia znacznej szkody. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył co następuje: Zgodnie z dyspozycją art. 61 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2016 r., poz. 718 ze zm.) sąd może na wniosek skarżącego wstrzymać w całości lub w części wykonanie zaskarżonego aktu lub czynności, o których mowa w § 1, jeśli w wyniku ich wykonania zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków, z wyjątkiem przepisów prawa miejscowego, które weszły w życie, chyba że ustawa szczególna wyłącza wstrzymanie ich wykonania. Z powyższego wynika, iż wprowadzona w § 3 cyt. przepisu ochrona tymczasowa w postępowaniu sądowoadministracyjnym stanowi wyjątek od zasady przewidzianej w cyt. § 1 tego artykułu. Zastosowanie instytucji wstrzymania wykonania może mieć bowiem miejsce tylko w sytuacjach ściśle określonych w tym przepisie. Wskazać przy tym trzeba, że w myśl art. 61 § 3 p.p.s.a. sąd orzeka o wstrzymaniu wykonania na wniosek skarżącego, a wobec tego to skarżący zobowiązany jest - poprzez odniesienie się do konkretnych zdarzeń - wykazać, że wykonanie aktu lub czynności przed rozpoznaniem skargi może spowodować dla niego skutki, o których mowa powyżej. Tak więc uprawdopodobnienie okoliczności przemawiających za wstrzymaniem wykonania zaskarżonej decyzji spoczywa na stronie skarżącej. Sąd zauważa, że katalog przesłanek warunkujących wstrzymanie wykonania rozstrzygnięcia jest zamknięty. Oznacza to, że sąd nie bada zasadności samej skargi na etapie rozpoznania wniosku o wstrzymanie wykonania aktu lub czynności. Kontroli zgodności z prawem zaskarżonej decyzji, a więc prawidłowości zastosowania przez organ przepisów obowiązującego prawa oraz trafności ich wykładni, Sąd dokona dopiero po przeprowadzeniu rozprawy. Należy również podkreślić, że aby sąd mógł stwierdzić, czy zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków, skarżący musi przytoczyć istnienie konkretnych okoliczności pozwalających wywieść, że wstrzymanie wykonania aktu lub czynności jest zasadne. Z przepisu art. 61 § 3 ustawy wynika, że to na wnioskodawcy spoczywa ciężar wykazania, iż w sprawie zachodzą określone w nim przesłanki (por. postanowienia Naczelnego Sądu Administracyjnego: z dnia 18 października 2011 r. sygn. II GSK 2060/11 LEX nr 984625, z dnia 18 października 2011 r. sygn. II GSK 1799/11 LEX nr 965117, z dnia 3 października 2011 r. sygn. I FSK 1427/11 LEX nr 948820). W orzecznictwie wskazuje się ponadto, że wykonanie ostatecznej decyzji administracyjnej o pozwoleniu na budowę stanowi realizację "prawa zabudowy" (art. 4 ustawy – Prawo budowlane), w związku z czym wstrzymanie wykonania takiej decyzji musi być zawsze traktowane jako rozwiązanie wyjątkowe i może dotyczyć tylko tych przypadków, w których bezspornie zachodzi prawdopodobieństwo wyrządzenia znacznej szkody lub trudnych do odwrócenia skutków. Specjalny charakter wstrzymania wykonania takiej decyzji został podkreślony przez ustawodawcę poprzez regulację zawartą w art. 35a ustawy Prawo budowlane, zgodnie z którą sąd może uzależnić wstrzymanie wykonania decyzji od złożenia przez skarżącego kaucji na zabezpieczenie roszczeń inwestora (por. postanowienia: Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 7 lutego 2012 r. II OZ 54/12 LEX nr 1116331, Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 22 listopada 2005 r. sygn. akt II OZ 1026/05, Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu z 23 listopada 2011 r. II SA/Wr 467/11 Lex nr 1597579, Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach z 3 listopada 2011 r. II SA/Gl 509/11 Lex nr 1091280). Odnosząc powyższe uwagi do niniejszej sprawy stwierdzić trzeba, że argumentacja wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji Wojewody Mazowieckiego nie może odnieść zamierzonego skutku. Sam fakt wydania pozwolenia na budowę nie może stanowić przesłanki uzasadniającej wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji. Ze swej natury decyzje dotyczące pozwolenia na budowę zmieniają stan rzeczy i mogą spowodować powstanie trudnych do odwrócenia skutków, jednakże skutki te należy szczegółowo uzasadnić oraz wykazać wystąpienie ich w stosunku do składającego dany wniosek. Nawet w przypadku wyroku uchylającego decyzję o pozwoleniu na budowę, w sytuacji gdy inwestycja jest poważnie zaawansowana lub ukończona, organ nadzoru budowlanego uprawniony będzie do wydawania szeregu nakazów mających na celu doprowadzenie zrealizowanych robót budowlanych do stanu zgodności z prawem, a wówczas to inwestora, a nie skarżącą obciążać będą dodatkowe koszty przy ewentualnym rozebraniu przedmiotowej inwestycji. Skarżący podnieśli, że zaskarżone decyzje wydane zostały z naruszeniem przepisów prawa, jednakże jak już zostało wskazane powyżej sąd nie bada zasadności samej skargi na etapie rozpoznania wniosku o wstrzymanie wykonania aktu lub czynności. Również zarzut związany z brakiem dostępu do drogi publicznej zostanie poddany ocenie podczas merytorycznego rozpoznania. Natomiast nie stanowi on przesłanki o której mowa w art. 61 § 3 p.p.s.a. Zdaniem Sądu, skarżący nie uprawdopodobnili, iż zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia jej znacznej szkody w wyniku wykonania zaskarżonej decyzji. Z powyższych względów, na podstawie art. 61 § 3 oraz § 5 p.p.s.a., orzeczono jak w sentencji postanowienia