VII SA/Wa 2182/10

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Paweł Groński, , Sędzia WSA Jolanta Augustyniak – Pęczkowska, Sędzia WSA Daria Gawlak-Nowakowska (spr.), Protokolant st. sekr. sąd. Magdalena Banaszek, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 2 marca 2011 r. sprawy ze skargi J. C. i M. C. na decyzję Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] września 2010 r. znak: [...] w przedmiocie odmowy stwierdzenia nieważności decyzji. skargę oddala Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego decyzją z dnia [...] października 2009 r., znak: [...] na podstawie art. 158 § 1 w związku z art. 156 § 1 pkt 2 i art. 157 § 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (tekst jednolity Dz. U. z 2000r., Nr 98, poz. 1071 z późn. zm., zwanej dalej K.p.a.), po rozpoznaniu wniosku J. i M. C., odmówił stwierdzenia nieważności decyzji Wojewody [...] z dnia [...] sierpnia 2008 r., nr [...], stwierdzającej nieważność decyzji Wójta Gminy [...] z dnia [...] kwietnia 2003 r., nr [...], zatwierdzającej projekt budowlany i udzielającej J. i M. C. pozwolenia na budowę budynku inwentarskiego - obory wolnostanowiskowej do hodowli bydła mlecznego o obsadzie 45 dużych jednostek przeliczeniowych (DJP) na działce nr ew. [...], położonej w miejscowości [...], gm. [...]. W uzasadnieniu decyzji organ wskazał, że Wojewoda [...] stwierdzając badaną w trybie nadzoru decyzją z dnia [...] sierpnia 2008 r. nieważność decyzji Wójta Gminy [...] z dnia [...] kwietnia 2002 r. wskazał na rażące naruszenie art. 35 ust. 1 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (Dz. U. 2006 r. Nr 156 poz. 1118 ze zm., zwana dalej Prawem budowlanym) w związku z § 12 ust. 7 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (Dz. U. z 2002 r. Nr 75 poz. 690 z późn. zm., zwanym dalej rozporządzeniem w sprawie warunków technicznych). Przedmiotowa obora wolnostanowiskowa została usytuowana w odległości 1,5 m od granicy z działką nr [...], nie spełniając wymogów wynikających z art. § 12 ust. 7 wskazanego rozporządzenia, co stanowi rażące naruszenie wskazanego przepisu. Oceniając decyzję Wojewody [...] z dnia [...] sierpnia 2008 r., Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego nie stwierdził, aby była ona obarczona którąkolwiek z wad wymienionych w art. 156 § 1 K.p.a., w związku z powyższym odmówił stwierdzenia jej nieważności. Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego decyzją z dnia [...] listopada 2009 r., znak: [...] na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 K.p.a., po rozpatrzeniu wniosku J. i M. C. o ponowne rozpatrzenie sprawy, utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] października 2009 r., znak: [...]. Ponownie rozpatrując sprawę organ stwierdził, że w myśl § 12 ust. 7 rozporządzenia w sprawie warunków technicznych, dopuszcza się sytuowanie budynku z zastrzeżeniem § 271 ust. 12 pkt 1 rozporządzenia, w odległości mniejszej niż 3 m od granicy działki budowlanej, lecz nie mniejszej niż 1,5 m, jeżeli: wynika to z ustaleń decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu, bądź ściana zewnętrzna bez otworów budynku wznoszonego będzie usytuowana w odległości nie mniejszej od granicy z sąsiednią działką niż najbardziej do granicy zbliżony punkt ściany zewnętrznej budynku istniejącego, znajdującej się w odległości mniejszej niż 3 m, a wznoszony budynek będzie usytuowany w prostopadłym do granicy pasie terenu, o szerokości wyznaczonej przez część budynku istniejącego, położoną w odległości do 3 m od granicy, i będzie miał wysokość nie większą niż ma budynek istniejący w odległości do 3 m od granicy. Organ wskazał, że z akt sprawy wynika, iż przedmiotowy budynek został zaprojektowany w odległości 1,5 m od granicy z działką nr [...], pomimo że nie została spełniona żadna ze wskazanych powyżej przesłanek. Na powyższą decyzję Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] listopada 2009 r. J. i M. C. złożyli skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie wyrokiem z dnia 16 kwietnia 2010 r., sygn. akt VII SA/Wa 227/10, uchylił decyzję Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] listopada 2009 r. W uzasadnieniu wskazanego wyroku Sąd stwierdził, że badając trafność wydania przez Wojewodę [...] decyzji z dnia [...] sierpnia 2008r., nr [...] Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego winien dokonać ustaleń czy działka sąsiadująca z działką inwestora jest działką budowlaną, gdyż w materiale dowodowym zgromadzonym w niniejszej sprawie brak jest jakiegokolwiek dowodu wskazującego na charakter sąsiadującej z inwestycją działki o nr ew. [...]. Jednocześnie Sąd wskazał, że ani Prawo budowlane, ani Rozporządzenie o warunkach technicznych nie zawierają definicji "działki budowlanej". Definicje takie są natomiast przewidziane w ustawie z dnia 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami (Dz. U. z 2004 r. Nr 261, poz. 2603 ze zm.) oraz w ustawie z dnia 27 marca 2003 r. o Planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz. U. Nr 80, poz. 717, ze zm.). Zgodnie z art. 4 pkt 3a ustawy o gospodarce nieruchomościami przez "działkę budowlaną" należy rozumieć zabudowaną działkę gruntu, której wielkość, cechy geometryczne, dostęp do drogi publicznej oraz wyposażenie w urządzenia infrastruktury technicznej umożliwiają prawidłowe i racjonalne korzystanie z budynków i urządzeń położonych na tej działce. Natomiast w rozumieniu art. 2 ust. 12 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym pod pojęciem "działka budowlana" należy rozumieć nieruchomość gruntową lub działkę gruntu, której wielkość, cechy geometryczne, dostęp do drogi publicznej oraz wyposażenie w urządzenia infrastruktury technicznej spełniają wymogi realizacji obiektów budowlanych wynikające z odrębnych przepisów i aktów prawa miejscowego. Oznacza to taką działkę, która może być przeznaczona na cele budowlane. Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego decyzją z dnia [...] września 2010 r., znak: [...], na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 K.p.a., po ponownym rozpoznaniu wniosku J. i M. C. o ponowne rozpatrzenie sprawy, utrzymał w mocy własną decyzję z dnia [...] października 2009 r., znak: [...] W uzasadnieniu decyzji organ stwierdził, że zgodnie z art. 153 i art. 170 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2002 r., Nr 153, poz. 1270, zwanej dalej p.p.s.a.), ocena prawna wyrażona w orzeczeniu Sądu, wiąże ten Sąd oraz inne sądy i organy administracji publicznej. Oznacza to, że w przyszłości, ilekroć dana sprawa będzie przedmiotem rozpatrywania przez Sąd i organ administracji publicznej, będą one związane oceną prawną wyrażoną w tym orzeczeniu, jeżeli nie zostanie ono uchylone w trybie określonym prawem. Organ wskazał, że instytucja stwierdzenia nieważności decyzji administracyjnej jest nadzwyczajnym trybem weryfikacji, stanowiącym wyjątek od zasady trwałości decyzji administracyjnej zawartej w art. 16 K.p.a. Zaistnienie przesłanki powodującej stwierdzenie nieważności decyzji musi być oczywiste. Organ nie orzeka zatem co do istoty sprawy rozstrzygniętej badaną decyzją, lecz jako organ kasacyjny w oparciu o zgromadzony materiał dowodowy. Badając decyzję w postępowaniu nadzorczym organ zobligowany jest sprawdzić, czy nie zachodzi przesłanka wymieniona w art. 156 § 1 k.p.a., obligująca organ do wyeliminowania jej z obrotu prawnego. Badaną w trybie nadzoru decyzją z dnia [...] sierpnia 2008 r., nr [...] Wojewoda [...] stwierdził nieważność decyzji Wójta Gminy [...] z dnia [...] kwietnia 2003 r., nr [...], zatwierdzającej projekt budowlany i udzielającej J. i M. C. pozwolenia na budowę budynku inwentarskiego - obory wolnostanowiskowej. Przyczyną podjęcia powyższego rozstrzygnięcia była okoliczność, że decyzja Wójta Gminy [...] z dnia [...] kwietnia 2003 r. została wydana z rażącym naruszeniem art. 35 ust. 1 Prawa budowlanego w związku § 12 ust. 7 rozporządzenia w sprawie warunków technicznych, zgodnie z którym dopuszcza się sytuowane budynku z zastrzeżeniem § 271 ust. 12 pkt 1 w odległości mniejszej niż 3 m od granicy działki budowlanej, lecz nie mniejszej niż 1,5 m, jeżeli: 1) wynika to z ustaleń decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu, bądź 2) ściana zewnętrzna bez otworów budynku wznoszonego będzie usytuowana w odległości nie mniejszej od granicy z działką sąsiednią niż najbardziej do granicy zbliżony punkt ściany zewnętrznej budynku istniejącego, znajdującej się w odległości mniejszej niż 3 m, a wznoszony budynek będzie: a) usytuowany w prostopadłym do granicy pasie terenu, o szerokości wyznaczonej przez część budynku istniejącego, położona w odległości do 3 m od granicy, b) miał wysokość nie większą niż ma budynek istniejący w odległości do 3 m od granicy. Organ wskazał, że przedmiotowy obiekt został usytuowany w odległości 1,5 m od granicy z działką o nr ew. [...], nie spełniając wymogów wynikających z art. § 12 ust. 7 rozporządzenia w sprawie warunków technicznych, co stanowi rażące naruszenie tego przepisu. Przepis § 12 ust. 3 rozporządzenia w sprawie warunków technicznych, który przy sytuowaniu budynku na działce budowlanej, normuje obowiązek zachowania odpowiednich odległości od granicy z sąsiednią działką (3 m i 4 m), jak również § 12 ust. 7 rozporządzenia w sprawie warunków technicznych przewidujący odstępstwa od zasady określonej w § 12 ust. 3 rozporządzenia w sprawie warunków technicznych, mają zastosowanie w przypadku, gdy działką sąsiednią jest działka budowlana. Organ stwierdził, że z akt sprawy wynika, iż działka inwestycyjna o nr ew. [...] oraz bezpośrednio z nią sąsiadująca działką o nr ew. [...] usytuowane są na obszarze objętym Miejscowym Planem Zagospodarowania Przestrzennego Gminy [...], zatwierdzonym Uchwałą Nr [...] Rady Gminy w [...] z dnia [...] maja 1994r. (Dz. Urz. Woj. [...] z 1994r., nr 21, poz. 127, zwany dalej mpzp). Z wyrysu mpzp wynika, że ww. działki w części objętej zabudową znajdują się na terenie oznaczonym symbolem S.FMU, przeznaczonym pod zabudowę mieszkaniową-usługową. Zgodnie z unormowaniem mpzp są to tereny zwartego i skupionego budownictwa mieszkaniowego o różnej intensywności zabudowy i tereny zabudowy usługowej. Na terenach tych zapewnia się adaptację zabudowanych działek mieszkaniowych i usługowych z możliwością odtworzenia zabudowań i budowę nowych obiektów w oparciu o techniczne warunki regulowane Prawem budowlanym, a na terenach niezabudowanych w pasie zabudowy wyznaczonym w planie, realizację budownictwa mieszkaniowego o małych zakładów (o uciążliwości nie przekraczającej granic danej lokalizacji). W związku z powyższym organ stwierdził, że działka o nr ew. [...] jest działką budowlaną, bowiem mpzp dopuszcza jej zabudowę. W szczególności nieruchomość ta posiada wielkość, cechy geometryczne, dostęp do drogi publicznej oraz wyposażenie w urządzenia infrastruktury technicznej, które pozwalają przeznaczyć ją na cele budowlane. Organ stwierdził, że skoro działka o nr ew. [...] jest działką budowlaną w przedmiotowej sprawie miał zastosowanie § 12 ust. 7 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie, a niespełnienie określonego w nim warunku powoduje, że decyzja Wójta Gminy [...] z dnia [...] kwietnia 2003r., nr [...] została wydana z rażącym naruszeniem art. 35 ust. 1 ustawy Prawo budowlane w zw. z § 12 ust. 7 rozporządzenia w sprawie warunków technicznych. Wobec powyższego organ uznał ustalenia poczynione w kontrolowanej decyzji Wojewody [...] z dnia [...] sierpnia 2008 r., nr [...] za prawidłowe oraz stwierdził, że nie jest ona obarczona żadną z wad wymienionych w art. 156 § 1 K.p.a., co skutkowało odmową stwierdzenia jej nieważności. Na powyższą decyzję Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] września 2010 r. J. i M. C. złożyli skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie wnosząc o jej uchylenie i zasądzenie na ich rzecz od organu zwrotu kosztów postępowania sądowego. W uzasadnieniu skargi zarzucili, że organ nie wyjaśnił dokładnie dlaczego uznał, iż działka o nr ew. [...] jest działką budowlaną. Podali, że tylko część ww. działki znajdowała się w terenie ujętym w planie zagospodarowania przestrzennego jako strefa S.FMU, przeznaczona pod budowę mieszkaniowo – usługową, natomiast większa część działki, w tym również ta część na której usytuowany został budynek, znajduje się poza strefą S.FMU, a ich działka jest przede wszystkim działką rolniczą, a jej fragmentaryczne objęcie planem miejscowym nie przesądza o jej charakterze. Ponadto stwierdzili, że organ nie dokonał dokładnej analizy § 12 ust. 7 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie. Zgodnie z ww. przepisem sporny budynek został usytuowany w odległości 1,5 m od granicy z działką sąsiednią. Zdaniem skarżących w § 12 ust. 7 pkt 2 rozporządzenia w sprawie warunków technicznych jest mowa o innym istniejącym budynku, który znajduje się w odległości mniejszej niż 3 m od granicy, ale przepis ten nie wskazuje, iż ma to być budynek istniejący na działce sąsiedniej, tak jak to ma miejsce w § 12 ust. 6 pkt 2 rozporządzenia. W ocenie skarżących § 12 ust 7 pkt 2 rozporządzenia w sprawie warunków technicznych jest przepisem, który umożliwi im kontynuację istniejącej linii zabudowy, pod warunkiem, że budynek nie będzie szerszy i wyższy niż istniejąca zabudowa, a w przypadku spornego budynku wszystkie te przesłanki zostały spełnione. Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego w odpowiedzi na skargę wniósł o jej oddalenie i podtrzymał swoje stanowisko zawarte w zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Skarga nie zasługuje na uwzględnienie. Zaskarżona decyzja Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego oraz utrzymana nią w mocy decyzja tegoż organu z dnia [...] października 2009 r. zostały wydane w postępowaniu nadzorczym, kontrolującym decyzję Wojewody [...] z dnia [...] sierpnia 2008 r., nr [...], wydaną również w postępowaniu nadzorczym, którą stwierdzono nieważność decyzji Wójta Gminy [...] z dnia [...] kwietnia 2003 r., nr [...], zatwierdzającej projekt budowlany i udzielającej J. i M. C. pozwolenia na budowę budynku inwentarskiego - obory wolnostanowiskowej do hodowli bydła mlecznego o obsadzie 45 dużych jednostek przeliczeniowych (DJP) na działce nr ew. [...], położonej w miejscowości [...], gm. [...]. Przede wszystkim należy wskazać, że zaskarżona decyzja Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] września 2010 r. została wydana po wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego z dnia 16 kwietnia 2010 r., sygn. akt VII SA/Wa 227/10. W uzasadnieniu wskazanego wyroku Sąd stwierdził, "(...) Bezspornym jest w niniejszej sprawie, że J. i M. C., na podstawie ostatecznej decyzji Wójta Gminy [...] z dnia [...] kwietnia 2003 r. zatwierdzającej projekt budowlany i udzielającej pozwolenia na budowę obory wolnostanowiskowej, zrealizowali w/w oborę zgodnie z zatwierdzonym projektem budowlanym w odległości 1,5 m od działki sąsiedniej. Ze znajdującej się w aktach administracyjnych niniejszej sprawy dokumentacji, wynika, że działka rolna nr ewid. [...], na której zrealizowano inwestycję, jest gruntem przeznaczonym pod zabudowę mieszkaniowo-zagrodową. Zgodnie z § 12 ust. 7 Rozporządzenia Ministra Infrastruktury w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie, w brzmieniu obowiązującym w dniu 16 kwietnia 2003 r., dopuszcza się sytuowanie budynku, z zastrzeżeniem § 271 ust. 12 pkt 1, w odległości mniejszej niż 3 m od granicy działki budowlanej, lecz nie mniejszej niż 1,5 m, jeżeli wynika to z ustaleń decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu bądź ściana zewnętrzna bez otworów budynku wznoszonego będzie usytuowana w odległości nie mniejszej od granicy z sąsiednią działką niż najbardziej do granicy zbliżony punkt ściany zewnętrznej budynku istniejącego, znajdującej się w odległości mniejszej niż 3 m, a wznoszony budynek będzie: usytuowany w prostopadłym do granicy pasie terenu, o szerokości wyznaczonej przez część budynku istniejącego, położoną w odległości do 3 m od granicy, miał wysokość nie większą niż ma budynek istniejący w odległości do 3 m od granicy. Z powyższego wynika możliwość zastosowania tego przepisu jedynie w przypadku, gdy działka z realizowaną inwestycją sąsiaduje z "działką budowlaną". Należy zwrócić uwagę, że ani Prawo budowlane, ani Rozporządzenie o warunkach technicznych nie zawierają definicji "działki budowlanej". Definicje takie są natomiast przewidziane w ustawie z dnia 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami (Dz.U. z 2004 r. Nr 261, poz. 2603 ze zm.) oraz w ustawie z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz.U. Nr 80, poz. 717, ze zm.). Zgodnie z art. 4 pkt 3a ustawy o gospodarce nieruchomościami przez "działkę budowlaną" należy rozumieć zabudowaną działkę gruntu, której wielkość, cechy geometryczne, dostęp do drogi publicznej oraz wyposażenie w urządzenia infrastruktury technicznej umożliwiają prawidłowe i racjonalne korzystanie z budynków i urządzeń położonych na tej działce. Natomiast w rozumieniu art. 2 ust. 12 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym pod pojęciem "działka budowlana" należy rozumieć nieruchomość gruntową lub działkę gruntu, której wielkość, cechy geometryczne, dostęp do drogi publicznej oraz wyposażenie w urządzenia infrastruktury technicznej spełniają wymogi realizacji obiektów budowlanych wynikające z odrębnych przepisów i aktów prawa miejscowego. Oznacza to taką działkę, która może być przeznaczona na cele budowlane. Stwierdzić zatem należy, że badając trafność wydania przez Wojewodę [...] decyzji nr [...] z dnia [...] sierpnia 2008 r., Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego winien dokonać ustaleń czy działka sąsiadująca z działką inwestora jest działką budowlaną. Jak zaś wynika z materiału dowodowego zgromadzonego w niniejszej sprawie brak jest jakiegokolwiek dowodu wskazującego na charakter sąsiadującej z inwestycją działki o nr. ewid. [...]. W przypadku gdyby działka sąsiednia nie była działką budowlaną, przepis § 12 ust. 7 cytowanego rozporządzenia nie miałby zastosowania w sprawie, a tym samym zarzut stawiany przez Wojewodę [...] rażącego naruszenia tego przepisu przez Wójta Gminy [...] przy wydawaniu decyzji nr [...], z dnia [...] kwietnia 2003 r., nie byłby uzasadniony. Nie byłoby więc wskazanej przez Wojewodę [...] przesłanki do stwierdzenia nieważności decyzji o pozwoleniu na budowę. Rzeczą Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego byłaby w tej sytuacji ocena, czy Wojewoda [...]nie dopuścił się rażącego naruszenia prawa stwierdzając nieważność decyzji o pozwoleniu na budowę Wójta Gminy [...]". Oceniając legalność zaskarżonej decyzji przede wszystkim należy stwierdzić, czy organ rozpoznając ponownie sprawę po opisanym wyżej wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie uwzględnił przy wydawaniu zaskarżonej decyzji ocenę prawną i wskazania co do dalszego postępowania wyrażone w tym wyroku - art. 153 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm., zwanej dalej p.p.s.a.). Oddziaływanie powyższego wyroku w ponownym postępowaniu przed organem administracji publicznej miało istotne znaczenie ze względu na okoliczność, że organ został przez Sąd zobowiązany do przeprowadzenia postępowania dowodowego i poczynienia ustaleń, które pozwoliłyby mu na prawidłowe dokonanie subsumcji. Z powyższych obowiązków organ wywiązał się prawidłowo, zarówno w zakresie wyczerpującego przeprowadzenia postępowania, jak i w związku z tym poczynienia właściwych ustaleń, pozwalających na rozstrzygnięcie sprawy zgodnie z zasadą prawdy obiektywnej. Podstawą wydania kontrolowanej w trybie nadzorczym przez Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego decyzji Wojewody [...] z dnia [...] sierpnia 2008 r. stwierdzającej nieważność decyzji Wójta Gminy [...] z dnia [...] kwietnia 2003 r. zatwierdzającej projekt budowlany i udzielającej J. i M. C. pozwolenia na budowę budynku inwentarskiego - obory wolnostanowiskowej, stanowiły przepisy art. 157 § 1 i art. 158 § 1 w związku z art. 156 § 1 pkt 2 K.p.a., zaś decyzji z dnia [...] kwietnia 2003 r. przepisy art. 28, art. 33 ust. 1, art. 34 ust. 4 oraz art. 36 Prawa budowlanego. Należy stwierdzić, że przepisy prawa budowlanego oraz aktów wykonawczych do tej ustawy (takich jak rozporządzenie Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie) na podstawie których wydano decyzję z dnia [...] kwietnia 2003 r. zatwierdzającą projekt budowlany i udzielającą pozwolenia na budowę, mają charakter przepisów bezwzględnie obowiązujących i muszą być ściśle stosowane. Przepis art. 35 Prawa budowlanego, w brzmieniu obowiązującym w dacie wydania decyzji z dnia 16 kwietnia 2003 r., stanowi, że przed wydaniem decyzji o pozwoleniu na budowę, organ udzielający pozwolenia na budowę zobowiązany był sprawdzić: 1) zgodność projektu zagospodarowania działki lub terenu z: a) miejscowymi planami zagospodarowania przestrzennego i wymaganiami ochrony środowiska, b) wymaganiami decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu, c) przepisami, w tym techniczno-budowlanymi; 2) kompletność projektu budowlanego i posiadanie wymaganych opinii, uzgodnień, pozwoleń i sprawdzeń; 3) wykonanie - a w przypadku obowiązku sprawdzenia projektu, o którym mowa w art. 20 ust. 2, także sprawdzenie projektu - przez osobę posiadającą wymagane uprawnienia budowlane. Między innymi przepis § 12 ust. 7 rozporządzenia w sprawie warunków technicznych określa granice wykonywania prawa własności przez inwestora, jak i ochronę uprawnień właściciela sąsiedniej nieruchomości w związku z procesem inwestycyjnym. Przepis ten przewidywał, że dopuszcza się sytuowane budynku z zastrzeżeniem § 271 ust. 12 pkt 1 w odległości mniejszej niż 3 m od granicy działki budowlanej, lecz nie mniejszej niż 1,5 m, jeżeli: 1) wynika to z ustaleń decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu, bądź 2) ściana zewnętrzna bez otworów budynku wznoszonego będzie usytuowana w odległości nie mniejszej od granicy z działką sąsiednią niż najbardziej do granicy zbliżony punkt ściany zewnętrznej budynku istniejącego, znajdującej się w odległości mniejszej niż 3 m, a wznoszony budynek będzie: a) usytuowany w prostopadłym do granicy pasie terenu, o szerokości wyznaczonej przez część budynku istniejącego, położona w odległości do 3 m od granicy, b) miał wysokość nie większą niż ma budynek istniejący w odległości do 3 m od granicy. Posadowienie budynku inwentarskiego – obory wolnostojącej na działce nr ew. [...] nie zachowuje odległości przewidzianych w § 12 ust. 7 powołanego powyżej rozporządzenia, gdyż jest on posadowiony w odległości 1,5 m od granicy z działką budowlaną o nr ew. [...]. Sam rodzaj materii objętej regulacją w zakresie sadowienia budynków, w odniesieniu do granicy działki – tym samym określenia wykonania i ochrony prawa własności w procesie inwestycyjnym – nakazuje uznawanie wszelkich przypadków uchybienia tym normom, przez organy administracyjne za rażące naruszenie prawa w rozumieniu art. 156 § 1 pkt 2 K.p.a., prowadzące do stwierdzenia nieważności dotkniętej tą wadą decyzji (por. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 17 maja 1999 r., sygn. akt IV SA 978/97). W tych okolicznościach należy podzielić stanowisko zaprezentowane w zaskarżonej decyzji nadzorczej, że decyzja Wojewody [...] z dnia [...] sierpnia 2008 r. nie jest dotknięta żadną z wad przewidzianych w art. 156 § 1 K.p.a. Zauważyć należy, że stwierdzenie nieważności decyzji jest instytucją procesową służącą do usunięcia z obrotu prawnego decyzji administracyjnych dotkniętych ciężką, kwalifikowaną wadą prawną opisaną w art. 156 § 1 K.p.a. Postępowanie nadzorcze jest nadzwyczajnym trybem postępowania i stanowi wyłom od zasady stabilności decyzji (art. 16 K.p.a.), stąd też ustalenie podstaw do stwierdzenia nieważności decyzji musi być niewątpliwe. Celem jego nie jest merytoryczne rozstrzygnięcie sprawy, lecz przeprowadzenie weryfikacji decyzji z punktu widzenia, czy decyzja jest dotknięta jedną z wad kwalifikowanych wskazanych w art. 156 § 1 pkt 1-7 K.p.a. w tym postępowaniu decyzje weryfikuje się w odniesieniu do stanu faktycznego i prawnego obowiązującego w dniu wydania decyzji w stosunku, do której toczy się postępowanie nieważnościowe. Zakres postępowania nadzorczego w niniejszej sprawie, został przeprowadzony prawidłowo, gdyż obejmował jedynie zbadanie przesłanek przewidzianych w art. 156 K.p.a. w stosunku do badanej decyzji Wojewody [...] z dnia [...] sierpnia 2008 r., nr [...] przez stwierdzenie czy prawidłowo organ ten zastosował art. 156 K.p.a. dokonując kontroli nadzorczej decyzji Wójta Gminy [...] z dnia [...] kwietnia 2003 r. Z powyższych względów należy uznać zaskarżoną decyzję za zgodną z prawem, a zarzuty podniesione w skardze za nieuzasadnione. W tym stanie rzeczy Wojewódzki Sąd Administracyjny, na podstawie art. 151 p.p.s.a., orzekł jak w sentencji.