VII SA/Wa 2183/10

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Joanna Gierak - Podsiadły (spr.), , Sędzia WSA Małgorzata Miron, Sędzia WSA Bożena Więch - Baranowska, Protokolant st. ref. Anna Tomaszek, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 14 października 2011 r. sprawy ze skargi E. Ż. i R. Ż. na decyzję [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia[...]września 2010 r. nr [...] w przedmiocie umorzenia postępowania administracyjnego skargę oddala. Przedmiotem skargi E. Ż. i R. Ż. jest decyzja [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] września 2010 r. Nr [...] wydana po rozpatrzeniu odwołania B. i T. Ł. od decyzji Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w [...] z [...] lipca 2010 r. Nr [...]. Ostatnią z wymienionych decyzji organ -w oparciu o art. 51 ust. 1 pkt 1 i ust. 7 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (Dz. U. z 2006 r., Nr 156, poz. 1118 ze zm., dalej: Prawo budowlane)- nakazał B. i T. Ł. likwidację otworu okiennego w ścianie szczytowej budynku mieszkalno-usługowego zlokalizowanego na działce nr ewid. [...] położonej przy ul. [...] w [...], usytuowanej od strony granicy z działką sąsiednią nr ewid. [...]. Zaskarżoną decyzją [...] Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego utrzymał w mocy ww. orzeczenie organu I instancji. Postępowanie, w którym zapadły wymienione powyżej orzeczenia organów nadzoru budowlane wszczęte zostało z urzędu, o czym Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego w [...] poinformował strony postępowania pismem z 27 września 2006 r. wskazując jednocześnie, iż postępowanie to dotyczy zgodności z przepisami prawa budowlanego istniejących otworów okiennych w budynku mieszkalnym zlokalizowanym na działce nr ewid. [...] w [...] od strony granicy z działką nr ewid. [...]. Właścicielami spornej zabudowy od 1994 r. są B. i T. Ł., a działki bezpośrednio sąsiadującej z tą zabudową o nr ewid. [...] – E. i R. Ż. W toku tego postępowanie zapadło kilka decyzji tak przed organem I jak i drugiej instancji oraz dwa prawomocne wyroki Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie. W dniu 16 października 2006 r. pracownicy PINB w [...] przeprowadzili czynności kontrolne i stwierdzili istnienie otworu okiennego o wymiarach 1 m x 0,60 m w ścianie szczytowej (na poddaszu) użytkowanego, drewnianego budynku mieszkalno-usługowego na działce nr ewid. [...] w [...], usytuowanej w odległości 0,50 m od granicy działki sąsiedniej nr ewid. [...]. Podczas tych oględzin, jak wynika z protokołu, nie okazano żadnej dokumentacji dotyczącej wskazanego obiektu i jego przekazania do użytkowania. T. Ł. oświadczył natomiast wówczas, że sporny budynek nabył w takim kształcie jak obecnie oraz, że poprzedni właściciel nie żyje i nie przekazał mu dokumentacji budowlanej. Obecni podczas kontroli na nieruchomości w dniu 16 października 2006 r. E. i R. Ż. oświadczyli do protokołu, że okna w ścianie szczytowej budynku nie było, zostało wybite w 1999 r. Na okoliczność wykonania spornego otworu okiennego w budynku na działce o nr ewid. [...], PINB w [...] na tym etapie postępowania przesłuchał świadków wskazanych przez T. Ł. Decyzją z [...] grudnia 2006 r. Nr [...]PINB w [...] na podstawie art. 66 ust. 1 pkt 1 Prawa budowlanego nakazał B. i T. Ł. likwidację otworu okiennego w ścianie powyżej opisanego budynku, położonej od granicy z działką nr ewid. [...]. Decyzją z [...] czerwca 2007 r. [...] Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego po rozpatrzeniu odwołania B. i T. Ł. uchylił w. decyzję w całości i przekazał sprawę do ponownego rozpatrzenia organowi I instancji. W uzasadnieniu organ odwoławczy podniósł, iż niniejsza sprawa nie powinna być prowadzona w oparciu o art. 66 Prawa budowlanego. Następnie, decyzją z [...] listopada 2007 r. PINB w [...] na podstawie art. 51 ust. 1 pkt 1 i ust. 7 Prawa budowlanego nakazał B. i T. Ł. likwidację otworu okiennego w ścianie szczytowej ww. budynku, od strony granicy z działką nr [...] - w terminie do 31 grudnia 2007 r. W uzasadnieniu decyzji organ stwierdził, iż większość dowodów przeprowadzona w sprawie wskazuje na to, że sporny otwór okienny istniał już w 1994 r., prawdopodobnie od 1947-1948 (tj. od daty budowy tego budynku), lecz po 1 stycznia 1995 r. został on powiększony. Organ stwierdził też, że jeśli przyjąć, iż otwór okienny istniał od 1948 r., lecz został samowolnie powiększony w 1995 r., to należy sprawę rozpoznać w oparciu o art. 51 Prawa budowlanego z 1994 r. i obowiązujące w 1995 r. przepisy wykonawcze. Jeśli natomiast sporny otwór okienny powstał w latach 1947-1948 i nie był powiększany, to należy uwzględnić przepisy wówczas obowiązujące, przy czym także w trybie uregulowanym w art. 51 obecnie obowiązującej ustawy. W konsekwencji PINB w [...] za właściwe uznał oparcie orzeczenia o ww. art. 51 Prawa budowlanego z 1994 r., po czym stwierdził, że brak jest możliwości doprowadzenia otworu okiennego do stanu zgodnego z prawem, bo żadne przepisy nie pozwalały na usytuowanie okna w ścianie zbliżonej do granicy sąsiedniej działki na 0,50 m. Stąd też za zasadne uznał orzec o likwidacji otworu okiennego. Decyzję tę organ I instancji wydał po uzupełnieniu materiału dowodowego o kolejne zeznania świadków i oświadczenia złożone przez obie sporne strony sprawy. Decyzją z [...] kwietnia 2008 r. [...]WINB utrzymał powyższe rozstrzygnięcie co do zasady w mocy, uchylił bowiem decyzję organu I instancji jedynie w części dotyczącej terminu wykonania obowiązku i w tym zakresie orzekł co do istoty, w pozostałej części decyzję tę utrzymał w mocy. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie wyrokiem z 3 września 2008 r. sygn. akt VII SA/Wa 908/08, wydanym po rozpoznaniu skargi B. i T. Ł. na decyzję [...]WINB z [...] kwietnia 2008 r., uchylił zaskarżoną decyzję i poprzedzającą ją decyzję organu I instancji w oparciu o art. 145 ust. 1 pkt 1 lit. c ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm., dalej: p.p.s.a.). W uzasadnieniu wyroku Sąd zarzucił organom obu instancji brak poczynienia wyczerpujących ustaleń faktycznych w sprawie. Wskazał, iż nie wyjaśniono, czy przedmiotowy otwór okienny zlokalizowany 0,5 m od granicy działki sąsiedniej powstał w oparciu o decyzję zezwalającą na budowę budynku na nieruchomości obecnie stanowiącej własność B. i T. Ł., czy też powstał w wyniku samowoli budowlanej i kiedy. Nie wyjaśniono też kiedy istniejący otwór okienny został powiększony oraz jak w dacie wykonania otworu okiennego przebiegały granice sąsiadujących działek. Po ponownym przeprowadzeniu postępowania w niniejszej sprawie, PINB w [...] w dniu [...] maja 2009 r. wydał decyzję Nr [...], którą na podstawie art. 51 ust. 1 pkt 1 i ust. 7 Prawa budowlanego z 1994 r. nakazał B. i T. Ł. likwidację otworu okiennego w ścianie szczytowej budynku mieszkalno-usługowego zlokalizowanego na działce nr ewid. [...] w [...], od strony granicy z działką nr [...]. Decyzją z [...] czerwca 2009 r. Nr [...][...]Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego -po rozpatrzeniu odwołania B. i T. Ł.- uchylił zaskarżoną decyzję PINB w [...] z [...] maja 2009 r. i orzekł co do istoty w ten sposób, że na podstawie art. 51 ust. 1 pkt 2 i ust. 7 Prawa budowlanego nakazał B. i T. Ł. likwidację otworu okiennego w ścianie szczytowej budynku mieszkalno-usługowego zlokalizowanego na działce nr ewid. [...] w [...], od strony granicy z działką nr [...]. Wydając tego rodzaju rozstrzygnięcie organ odwoławczy (w oparciu o zgromadzony materiał dowodowy, uzupełniony po wyroku Sądu) przyjął, iż sporne okno powstało w latach budowy budynku, tj. w latach 1945-1946 oraz, że nie można ustalić, czy obiekt ten powstał legalnie, albowiem inwestor nie miał obowiązku przechowywania dokumentów, a właściwy organ nie posiada dokumentów z tego okresu. [...]WINB uznał również za udowodnione, że granica między działkami nr ewid. [...] i [...] położonymi w [...] nie uległa zmianie od roku 1983, co wynika z pisma Starostwa Powiatu [...] z 5 marca 2009 r. Rozpatrując sprawę ponownie w takich okolicznościach organ odwoławczy przyjął, że należy doprowadzić obiekt do stanu zgodnego z prawem poprzez nakazanie zamurowania spornego otworu okiennego, przy czym w oparciu o art. 51 ust. 1 pkt 2 i ust. 7 Prawa budowlanego, a nie jak przyjął organ I instancji - w oparciu o art. 51 ust. 1 pkt 1 i ust. 7 ww. ustawy. I dalej, wyrokiem z 27 października 2009 r. sygn. akt VII SA/Wa 1263/09 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie uwzględnił rozpoznawaną skargę B. i T. Ł. na decyzję [...]WINB z [...] czerwca 2009 r. Nr [...] i uchylił zaskarżoną decyzję oraz poprzedzającą ją decyzję organu I instancji, w oparciu o art. 145 § 1 pkt 1 lit. a i c p.p.s.a. W uzasadnieniu wyroku Sąd stwierdził, że przyjęcie przez organ legalności powstania całego budynku oraz spornego otworu okiennego (wobec braku dokumentacji budowlanej z lat 1945 – 1948) nie może prowadzić do wniosku, iż obiekt należy doprowadzić do stanu zgodnego z prawem obowiązującym w czasie orzekania, w sytuacji, gdy nie ustalono przebiegu granicy między działkami nr ewid. [...] a [...] w dacie budowy. Ustalenie przez organ, iż co najmniej od 1983 r. granica między działkami nie uległa zmianie pozostaje bez znaczenia wobec twierdzenia skarżących, iż w dacie realizacji obiektu obie wyżej wymienione działki stanowiły jedną nieruchomość. Organ w tym względzie nie poczynił żadnych ustaleń. Jednocześnie Sąd wskazał na wytyczne zawarte w poprzednim wyroku Sądu zapadłym w niniejszej sprawie w dniu 3 września 2008 r. podnosząc, iż nie zostały one wykonane. Niezależnie od powyższego Sąd stwierdził, iż zaskarżona decyzja oraz utrzymana nią w mocy decyzja organu I instancji wydane zostały z naruszeniem art. 51 ust. 1 Prawa budowlanego. Wskazał, iż nakaz doprowadzenia obiektu budowlanego do stanu zgodnego z prawem, wydany na podstawie art. 51 ust. 1 cyt. ustawy może być orzeczony wyłącznie po ustaleniu przez organ okoliczności, o których mowa w art. 50 ust. 1 ustawy Prawo budowlane. W niniejszej sprawie wobec nie ustalenia, iż budynek powstał bez wymaganego pozwolenia na budowę, bądź w sposób istotnie odbiegający od ustaleń i warunków określonych w pozwoleniu na budowę, brak było podstaw do podejmowania czynności naprawczych na podstawie art. 51 ust. 1 Prawa budowlanego. Po uprawomocnieniu się powyższego wyroku Sądu, PINB w [...] uzupełnił materiał dowodowy, a następnie w dniu [...] lipca 2010 r. wydał decyzję Nr [...], którą na podstawie art. 51 ust. 1 pkt 1 i ust. 7 Prawa budowlanego z 1994 r. nakazał B. i T. Ł. likwidację otworu okiennego w ścianie szczytowej budynku mieszkalno-usługowego zlokalizowanego na działce nr ewid. [...] w [...], usytuowanej od strony granicy z działką nr [...]. W uzasadnieniu decyzji PINB w [...] stwierdził, że bezspornym jest fakt istnienia niewielkiego otworu okiennego o wym. 1 m x 0,6 m w budynku, w ścianie usytuowanej 0,5 m od granicy z działką sąsiednią. Przypomniał, że do protokołu oględzin z 16 października 2006 r. T. Ł. oświadczył, iż budynek ten został wybudowany w latach 1947-1948 i otwór istniał od początku budowy. T. Ł. oświadczył też, że nie przekazano mu dokumentacji budowy i nie wie, czy budynek został formalnie przekazany do użytkowania. I dalej organ wskazał, że z pisma Urzędu Gminy [...] z 4 maja 2009 r. wynika, iż nie można ustalić, czy przedmiotowy budynek został wybudowany na podstawie i zgodnie z pozwoleniem na budowę czy też nie, ponieważ organ ten -właściwy w tej sprawie- posiada dokumentację budów od 1973 r. PINB w [...] zaznaczył jednocześnie, że wówczas nie było obowiązku przechowywania dokumentacji budowy przez okres istnienia obiektu. Podał, że z informacji z rejestru gruntów z 14 maja 2007 r. wynika natomiast, iż budynek powstał w 1948 r. W zakresie daty powstania otworu organ przywołał oświadczenie T. Ł., który wskazał, że otwór powstał w czasie budowy, tj. w latach 1947-1948. Przywołał również oświadczenie E. i R. Ż., którzy podali, iż okno powstało w 1999 r., a wcześniej otworu tego nie było. Stwierdził, iż oświadczenie Państwa Ż. obalają fotografie włączone do akt z 1994 r., z widocznym istniejącym otworem oraz oświadczenie własne ww., złożone pod rygorem odpowiedzialności karnej za składanie fałszywych zeznań, że otwór istniał, a w 1994 r. został powiększony. Również świadek K. R. w dniu 7 grudnia 2006 r. oświadczył, że otwór istniał już w 1994 r. W konsekwencji, na podstawie dowodów przeprowadzonych w sprawie (zeznań świadków ww. i innych), PINB w [...] przyjął, że sporny otwór został wykonany w latach 1945-1948 oraz, że powstał w czasie budowy budynku. Przyjął też, że nie da się stwierdzić, czy budynek przedmiotowy w sprawie powstał w oparciu o pozwolenie na budowę, czy też był samowolą budowlaną. Wskazał przy tym, że poszukiwał dokumentacji dotyczącej przedmiotowego w sprawie budynku zarówno w Starostwie Powiatu [...], jak również w Archiwum Państwowym Oddział w [...]. W żadnym z tych miejsc nie odnaleziono dokumentacji budowy. W tym miejscu organ stwierdził, że brak dokumentacji zezwalającej na budowę należy interpretować na korzyść inwestora, w tym przypadku obecnego właściciela budynku. Stwierdził też, że sporny otwór okienny -niezależnie jakich rozmiarów- istniał i jego dopuszczalność należy zbadać w świetle przepisów techniczno-budowlanych z lat 1945-1948. Należy też ustalić przebieg granicy między działkami i ówczesną odległość ściany z otworem od granicy. Odnośnie przebiegu granicy PINB w [...] wskazał, że ze zgromadzonych w aktach dokumentów wynika, iż ewidencja geodezyjna Parysowa została założona w latach 1967-1970. W 1983 r. został wykonany pomiar działki nr ewid. [...] dla celów prawnych, a granica między działkami [...] i [...] wyglądała wg mapy sytuacyjnej tak jak obecnie. W powiatowym zasobie geodezyjnym znajdują się dane pomiarowe z okresu zakładania ewidencji gruntów wsi [...] z 1963 r. Powiatowy Ośrodek Dokumentacji Geodezyjnej i Kartograficznej nie posiada jednak żadnych dokumentów sprzed 1963 r. I dalej, PINB w [...] wskazał, że świadek Z. T. urodzony w 1950 r. oznajmił, że był od 1951 r. sąsiadem spornej zabudowy i odkąd pamięta granica pomiędzy działkami o nr ewid.: [...],[...] i [...] istniała jak obecnie. Organ wskazał też, iż ze stanowiska E. i R. Ż. wynika, że działki [...] i [...] nigdy nie należały do jednego właściciela i już na początku XX w. były odrębnymi nieruchomościami. PINB w [...] podał także, że z dokumentów uzyskanych z Sądu Rejonowego w [...] z Wydziału Ksiąg Wieczystych wynika bezspornie, że działki [...] i [...] nie stanowiły jednej całości, zatem budynek z oknem od czasu budowy był zlokalizowany w odległości 0,5 m od granicy z działką sąsiednią. Z dowodów zgromadzonych w sprawie wynika, jak dalej zaznaczył organ, że przynajmniej od 1961 r. budynek na działce [...] był usytuowany jak obecnie. Analizując sprawę w tak ustalonym stanie faktycznym organ wskazał na obowiązujące w latach 1945-1948 rozporządzenie Prezydenta Rzeczypospolitej z dnia 16 lutego 1928 r. o prawie budowlanym i zabudowaniu osiedli. Przepisy art. 277 i art. 278 tego prawa określają (jak wyjaśnił), że otwory okienne nie mogą istnieć w ścianie budynku zlokalizowanego bliżej niż 4 m. PINB w [...] podał następnie, że do doprowadzenia spornego w sprawie budynku do stanu zgodnego z prawem zastosowanie będzie miał art. 51 obecnie obowiązującego Prawa budowlanego, gdyż nie ma podstaw prawnych do rozpatrzenia sprawy w oparciu o Prawo budowlane z 1974 r., a tym bardziej z 1928 r. Poprzednio obowiązujące przepisy Prawa budowlanego stosuje się w przypadku samowolnie wybudowanych obiektów, a nie wykonania otworu okiennego, czego dotyczy niniejsze postępowanie. I dalej organ wskazał, że istnienie otworu okiennego w odległości 0,5 m od granicy z działką sąsiednią nie daje możliwości doprowadzenia go do stanu zgodnego z prawem, o którym mowa w art. 51 ust. 1 pkt 2 Prawa budowlanego z 1994 r. Dlatego też na podstawie art. 51 ust. 1 pkt 1 ww. ustawy orzekł o likwidacji spornego otworu okiennego. Odwołanie od tej decyzji wnieśli B. i T. Ł. Zażądali uchylenia zaskarżonej decyzji i umorzenia postępowania w przedmiotowej sprawie. Odwołujący się zarzucili m.in. nie uwzględnienie przez organ I instancji wskazań zawartych w prawomocnych wyrokach zapadłych w niniejszej sprawie. Decyzją z [...] września 2010 r. Nr [...][...] Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego, po rozpatrzeniu odwołania Państwa Ł., na podstawie art. 138 § 1 pkt 2 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2000r., Nr 98, poz. 1071 ze zm., dalej: k.p.a.)- uchylił zaskarżoną decyzję w całości i umarzył postępowanie pierwszej instancji w przedmiocie otworu okiennego w ścianie szczytowej budynku mieszkalno-usługowego zlokalizowanego na działce nr ewid. [...] położonej przy ul. [...] w [...], usytuowanej od strony granicy z działką sąsiednią nr ewid. [...]. W uzasadnieniu orzeczenia organ odwoławczy podał na wstępie, że należy zgodzić się organem powiatowym, iż materiał dowodowy zebrany w sprawie wskazuje na powstanie budynku wraz z otworem okiennym w ścianie szczytowej w latach 1945-1948. Następnie organ odwoławczy zwrócił uwagę na to, iż organ powiatowy podjął wszelkie niezbędne kroki w celu sprawdzenia legalności powstania ww. budynku. Dokumentacji budowlanej dotyczącej spornej zabudowy nie odnaleziono ani we właściwym w takich sprawach organie, ani w Archiwum Państwowym Oddział w [...]. Tym samym słusznie przyjęto, że ze względu na brak dokumentacji budowlanej sprawę należy interpretować na korzyść inwestora. Dalej, organ II instancji wskazał, że także kwestia przebiegu granic między działkami nr ewid. [...] i [...] została wyjaśniona i na podstawie zgromadzonego materiału dowodowego (pismo Starosty Powiatu [...] z 5 marca 2009 r., zeznania Z. T., stanowisko E. i R. Ż. oraz Sądu Rejonowego w [...]) należy uznać, iż wyglądała ona jak obecnie. Reasumując [...]WINB wskazał, że przedmiotowy budynek powstał w latach 1946-1948 a sporne okno istniało już od momentu jego wybudowania. Z uwagi na brak możliwości odnalezienia pozwolenia na budowę obiektu oraz pierwotnej dokumentacji projektowej, organy nadzoru budowlanego nie mogą zarzucić właścicielowi, że przedmiotowy budynek powstał w warunkach samowoli budowlanej. Mając na uwadze słuszny interes strony należy zatem przyjąć, że budynek w aktualnym kształcie wraz ze ścianą szczytową z otworem okiennym został zaakceptowany w decyzji o pozwoleniu na budowę, a to oznacza, iż nie ma podstaw do nakładania na właściciela obiektu jakichkolwiek obowiązków z zakresu nadzoru budowlanego w celu doprowadzenia budynku do stanu właściwego. [...]WINB zwrócił przy tym uwagę, że również w wyroku z 27 października 2009 r. sygn. akt VII SA/Wa 1263/09 Sąd wskazał, iż nakaz wydany na podstawie art. 51 ust. 1 może być orzeczony wyłącznie po ustaleniu przez organ okoliczności, o których mowa w art. 50 ust. 1 Prawa budowlanego. Zaznaczył, że art. 50 ust. 1 określa przypadki, do których ma zastosowanie, a organ instancji nie wskazał w uzasadnieniu decyzji, którą przesłankę cyt. przepisu zastosował. W konsekwencji organ II instancji przyjął, iż nie ma podstaw do zastosowania art. 50 oraz art. 51 Praw budowlanego. Stwierdził, że wobec braku podstaw do podejmowania dalszych czynności w przedmiotowej sprawie, z uwagi na brak zaistnienia okoliczności sankcjonowanych przepisami Prawa budowlanego z 1974 r. jak również z 1994 r., zasadnym było umorzenie postępowania. W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie na decyzję [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z [...] września 2010 r. Nr [...] skarżący- E. i R. Ż. wnieśli o jej uchylenie oraz o uchylenie decyzji ją poprzedzającej. Skarżący zarzucili w sprawie naruszenie prawa materialnego, a to: -art. 48 ust. 1 Prawa budowlanego z 1994 r. poprzez jego niezastosowanie w sytuacji, gdy cały dom jako postawiony bez pozwolenia na budowę winien ulec rozbiórce, a nie mogło być wydane pozwolenie na budowę pozostające w sprzeczności z treścią art. 277 i art. 278 rozporządzenia Prezydenta Rzeczypospolitej z dnia 16 lutego 1928 r. o prawie budowlanym i zabudowaniu osiedli, oraz -art. 49b ust. 1 Prawa budowlanego z 1994 r. (tj. z dnia 17 sierpnia 2006 r.), poprzez jego niezastosowanie, w wyniku czego nie orzeczono o rozbiórce części budynku, przywracając kształt otworu okiennego sprzed rozszerzenia w sytuacji, gdy dokonano przebudowy tego otworu okiennego bez stosownego zgłoszenia. W sytuacji nie podzielenia powyższych poglądów skarżący zarzucili decyzji II instancji naruszenie prawa procesowego, tj. art. 7 i art. 8 k.p.a., które miało wpływ na wynik sprawy, bowiem wydanie decyzji uwzględniającej tylko interes jednej strony postępowania w całą pewnością narusza wymienione zasady. W uzasadnieniu skargi powyżej przytoczone zarzuty zostały przez skarżących rozszerzone. W odpowiedzi na skargę [...] Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego wniósł o jej oddalenie, podtrzymując stanowisko zaprezentowane w zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Skarga nie zasługiwała na uwzględnienie. Przedmiotem kontroli Sądu była decyzja [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z [...] września 2010 r. Decyzja ta wydana została w sprawie wszczętej z urzędu w 2006 r., a dotyczącej zgodności z przepisami prawa budowlanego istniejącego otworu okiennego w budynku mieszkalno-usługowym zlokalizowanym na działce nr ewid. [...] w [...] od strony granicy z działką nr ewid. [...]. Zaskarżoną decyzją organ odwoławczy uchylił decyzję I instancji nakazującą likwidację spornego otworu okiennego w oparciu o art. 51 ust. 1 pkt 1 i ust. 7 Prawa budowlanego z 1994 r., i umorzył postępowanie w tej sprawie. Wydając takie rozstrzygnięcie organ II instancji przyjął, iż brak jest podstaw do nakładania na właściciela obiektu jakichkolwiek obowiązków z zakresu nadzoru budowlanego w celu doprowadzenia budynku do stanu właściwego, w tym w trybie art. 51 ust. 1 Prawa budowlanego (wobec niezaistnienia żadnej z przesłanek, o których mowa w art. 50 ust. 1 ww. ustawy). W ocenie Sądu, decyzja [...]WINB z [...] września 2010 r. w okolicznościach niniejszej sprawy jest prawidłowa i prawa nie narusza. Została ona poprzedzona wyczerpująco przeprowadzonym postępowaniem dowodowym i uwzględnia nie tylko zgromadzony materiał dowodowy w sprawie (dokonując prawidłowej, zgodnej z art. 80 k.p.a., jego oceny), ale także wytyczne Sądu zawarte w prawomocnym wyroku, który zapadł w tej sprawie. Rozważania nad zgodnością z prawem zaskarżonej decyzji należy poprzedzić wskazaniem na to, iż rozpoznawana sprawa, dotycząca otworu okiennego w ścianie szczytowej budynku mieszkalno-usługowego zlokalizowanego na działce nr ewid. [...] położonej przy ul. [...] w [...], usytuowanej od strony granicy z działką sąsiednią nr ewid. [...] (należącą do skarżących), była przedmiotem rozstrzygnięcia Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z 3 września 2008 r. sygn. akt VII SA/Wa 908/08 oraz z 27 października 2009 r. sygn. akt VII SA/Wa 1263/09. Zaskarżona decyzja oraz poprzedzająca ją decyzja PINB w [...] z [...] lipca 2010 r., wydane zostały na skutek wyroku Sądu wskazanego powyżej jako ostatni. Wyrokiem tym Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie uchylił bowiem poprzednie decyzje organów obu instancji zapadłe w niniejszej sprawie. Po uprawomocnieniu się tego wyroku, PINB w [...] obowiązany był ponownie rozpatrzeć sprawę stosując się do wytycznych Sądu. Okoliczność ta jest istotna dla oceny kontrolowanej obecnie przez Sąd decyzji, albowiem zgodnie z art. 153 p.p.s.a. ocena prawna i wskazania co do dalszego postępowania wyrażone w orzeczeniu sądu wiążą w sprawie ten sąd oraz organ, którego działanie lub bezczynność było przedmiotem zaskarżenia. Ponieważ ocena ta i wskazania, stosownie do art. 141 § 4 p.p.s.a., formułowane są w uzasadnieniu wyroku, zatem moc wiążącą ma nie tylko samo rozstrzygnięcie ale i uzasadnienie. Przez ocenę prawną należy rozumieć wyjaśnienie istotnej treści przepisów prawnych i sposobu ich stosowania w rozpoznawanej sprawie. Ocena prawna może dotyczyć zarówno samej wykładni przepisów prawa materialnego i procesowego, jak i braku wyjaśnienia w kontrolowanym postępowaniu administracyjnym istotnych okoliczności stanu faktycznego. Wskazania co do dalszego postępowania stanowią natomiast z reguły konsekwencje oceny prawnej. Dotyczą one sposobu działania w toku ponownego rozpoznania sprawy i mają na celu uniknięcie błędów już popełnionych oraz wskazanie kierunku, w którym powinno zmierzać przyszłe postępowanie administracyjne. Przepis art. 153 p.p.s.a. ma charakter bezwzględnie obowiązujący co oznacza, że ani organ administracji publicznej, ani sąd orzekając ponownie w tej samej sprawie nie mogą nie uwzględnić oceny prawnej i wskazań wyrażonych wcześniej w orzeczeniu sądu, gdyż są nimi związane. Przy czym, związanie samego sądu administracyjnego, w rozumieniu ww. przepisu oznacza, iż nie może on formułować nowych ocen prawnych, sprzecznych z wyrażonym wcześniej poglądem, lecz zobowiązany jest do podporządkowania się mu w pełni oraz konsekwentnego reagowania w razie stwierdzenia braku zastosowania się do wskazań w zakresie dalszego postępowania przed organem administracji publicznej. Dodać w tym miejscu również trzeba, iż bezwzględny obowiązek zastosowania się przez organ administracji do poglądu prawnego wyrażonego w orzeczeniu sądu i wynikających z niego wytycznych co do dalszego biegu postępowania może być wyłączony tylko w razie istotnej zmiany stanu faktycznego lub zmiany przepisów prawa, a także po wzruszeniu tego orzeczenia w przewidzianym do tego trybie (por. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z 6 maja 2009 r. sygn. akt II OSK 691/08, lex nr 574442). W tej sprawie żadna ze wskazanych okoliczności nie zaistniała, co oznacza, że wyrok Sądu z 27 października 2009 r. jest wiążący tak dla organów orzekających jak i Sądu kontrolującego obecnie zaskarżoną decyzję [...]WINB. W tym miejscu konieczne jest więc przypomnienie, iż w uzasadnieniu wyroku zapadłego w sprawie w dniu 27 października 2009 r. Sąd zarzucił organom naruszenie art. 7 i art. 77, art. 80 i 107 § 3 k.p.a. oraz art. 153 p.p.s.a. i art. 51 ust. 1 Prawa budowlanego. Sąd uzasadniając wskazał w pierwszej kolejności na to, że organy orzekały w tej sprawie po wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego z 3 września 2008 r. sygn. akt VII SA/Wa 908/08, którym Sąd z przyczyn procesowych uchylił zaskarżoną decyzję organu odwoławczego i poprzedzającą ją decyzję organu I instancji. Sąd przypomniał, że zawarte w ww. wyroku wytyczne zobowiązywały organ do ustalenia, czy sporny otwór okienny zlokalizowany 0,5 m od granicy z działką sąsiednią powstał w oparciu o pozwolenie na budowę, czy jest wynikiem samowoli budowlanej, a jeżeli tak, to w jakiej dacie powstał. Sąd wskazał też i podkreślił, że wytyczne Sądu zobowiązywały organ także do ustalenia przebiegu granicy między działkami nr ewid. [...] i [...] w dacie wykonania spornego otworu okiennego. W wyroku z 27 października 2009 r. Sąd w efekcie zarzucił organom, iż wytyczne Sądu zawarte w wyroku z 3 września 2008 r. nie zostały wykonane. Nie ustalono przede wszystkim przebiegu granicy w dacie powstania przedmiotowego otworu okiennego. Tym samym nie wykluczono, iż w dacie powstania tego otworu okiennego granica kształtowała się w taki sposób, iż umieszczenie okna w ścianie szczytowej budynku nie naruszało obowiązujących wówczas przepisów techniczno-budowlanych. Niezależnie od powyższego, Sąd orzekając 27 października 2009 r. wskazał na naruszenie art. 51 ust. 1 Prawa budowlanego. Sąd w tym zakresie podniósł, iż nakaz doprowadzenia obiektu budowlanego do stanu zgodnego z prawem, wydany na podstawie art. 51 ust. 1 cyt. ustawy może być orzeczony wyłącznie po ustaleniu przez organ okoliczności, o których mowa w art. 50 ust. 1 ustawy Prawo budowlane. W niniejszej sprawie wobec nie ustalenia, iż budynek powstał bez wymaganego pozwolenia na budowę, bądź w sposób istotnie odbiegający od ustaleń i warunków określonych w pozwoleniu na budowę, brak było podstaw do podejmowania czynności naprawczych na podstawie art. 51 ust. 1 Prawa budowlanego. Zatem, prawomocnym wyrokiem z 27 października 2009 r. Sąd -uchylając zaskarżoną decyzję wydaną w oparciu o art. 51 ust. 1 pkt 2 i ust. 7 Prawa budowlanego z 1994 r. i poprzedzającą ją decyzję organu I instancji- wskazał na niewykonanie wytycznych Sądu, braki w materiale dowodowym, a nadto – brak wykazania, iż w okolicznościach sprawy prawidłowym jest zastosowanie trybu określonego w art. 51 ust. 1 Prawa budowlanego z 1994 r. Podnosząc ostatnią z wymienionych okoliczności Sąd miał na względzie (bo wynika to z uzasadnienia orzeczenia tego Sądu), iż organy nadzoru budowlanego podejmowały czynności zmierzające do ustalenia, czy sporna zabudowa wraz z otworem okiennym została wykonana w warunkach samowoli budowlanej, czy też nie, ale w efekcie tych czynności ustalono jedynie, że brak jest dokumentacji budowlanej z daty realizacji spornego obiektu. W konsekwencji Sąd za przedwczesne uznał orzeczenie nakazujące likwidację przedmiotowego otworu okiennego, przy czym zwrócił uwagę na konieczność wykazania zaistnienia w niniejszej sprawie, przed wydaniem orzeczenia w oparciu o art. 51 ust. 1, co najmniej jednej przesłanki z pośród tych uregulowanych w art. 50 ust. 1 Prawa budowlanego z 1994 r. Po tym wyroku, PINB w [...] uzupełnił materiał dowodowy, mając na względzie ww. wytyczne Sądu. Przeprowadzono dodatkowe postępowanie dowodowe w kierunku ustalenia przebiegu granicy pomiędzy działką nr ewid. [...] i [...], a także w kierunku ustalenia, czy sporna zabudowa wraz z otworem okiennym powstała na podstawie pozwolenia na budowę, czy wręcz przeciwnie – w warunkach samowoli budowlanej. W ocenie Sądu, podjęte środki dowodowe w sprawie zostały wyczerpane, a ww. wskazania Sądu zostały przy ich podejmowaniu uwzględnione. W trakcie tego postępowania (prowadzonego od 2006 r.), przesłuchano wielu świadków wskazywanych przez obie sporne strony sprawy (skarżących oraz właścicieli działki nr ewid. [...] w [...]), a także zwracano się do odpowiednich organów o uzyskanie niezbędnych informacji, czy dokumentów. Po ww. wyroku Sądu z 27 października 2009 r., poszukując dokumentacji budowlanej skierowano zapytanie w tej sprawie do Starostwa Powiatowego w [...] oraz do Archiwum Państwowego [...]. Ustalono w ten sposób, że w archiwum Starostwa Powiatowego w [...] nie ma dokumentacji i rejestrów z lat 1945-1948 dotyczących wydawania pozwoleń na budowę. Dokumentacji takiej, a dokładnie dotyczącej spornej w sprawie zabudowy, nie odnaleziono również w Archiwum Państwowym [...]. Trzeba w tym miejscu przypomnieć, że sporny budynek (jak wynika z materiału dowodowego zgromadzonego na wcześniejszym etapie postępowania) powstał w latach 1945-1948, a otwór okienny w ścianie tego budynku od strony działki skarżących istniał od początku. Obecny właściciel nabył obiekt w 1994 r., w takim kształcie jak obecnie, przy czym poprzedni właściciel nie przekazał mu żadnej dokumentacji budowlanej. W tym miejscu warto wskazać, iż według ewidencji gruntów i budynków, budynek mieszkalny stojący na działce nr ewid. [...] w [...] został wybudowany w 1948 r. Data budowy została ustalona podczas prac związanych z modernizacją ewidencji gruntów i budynków gminy Parysów, przeprowadzonych w 2006 r. i może być niedokładna (v. pismo Starostwa Powiatowego w [...] z [...] maja 2007 r.). Niemniej zaznaczyć należy, iż w aktach brak jest dowodów, z których wynikałaby inna data realizacji obiektu mieszkalno-usługowego na działce nr ewid. [...] w [...], niż powyżej wskazana. W aktach sprawy znajdują się natomiast dowody ww. okoliczność potwierdzające. Świadek W. Ż. w dniu 21 maja 2007 r. zeznał, że przedmiotowy w sprawie budynek sprzedał wraz z rodzicami obecnym właścicielom w 1994 r. Budynek ten został wybudowany przez jego rodziców (obecnie już nieżyjących) ok. 1945 r., 1946 r., a okno w szczycie budynku istniało od początku. Nadto, z zeznań świadka K. R. z 7 grudnia 2006 r., wynika iż sporny otwór okienny nie był przebudowywany. Wskazany świadek podał, iż w 1994 r. wykonywał elewację budynku i sporny otwór okienny istniał, i nie był przez niego wymieniany. Te zeznania są zgodne z zeznaniami innych świadków, m.in. R. O. z 21 maja 2007 r. i czynią niewiarygodne zeznania tych świadków, którzy podali, że otwór okienny istniał, ale przez obecnych właścicieli (a więc w 1994 r. albo po 1994 r.) został powiększony. Nie znajduje to potwierdzenia w materiale dowodowym sprawy. Sąd zauważa dodatkowo, iż każda okoliczność wymagająca ustalenia w sprawie dla prawidłowego jej załatwienia i zastosowania normy prawa materialnego, podlega ocenie w całokształcie zgromadzonego materiału dowodowego, zgodnie z zasadą uregulowaną w art. 80 k.p.a. To zaś oznacza, że zeznania świadków zgromadzone dla potrzeb niniejszej sprawy należało ocenić i zweryfikować w kontekście całego zgromadzonego materiału dowodowego, a nie poszczególne zeznania przyjmować bezkrytycznie (i uznawać za udowodnione to co z nich wynika). Nie wykluczone jest bowiem, iż niektóre z zeznań świadków mogą okazać się bardziej przekonywujące od pozostałych i taka też sytuacja -w ocenie Sądu- miała miejsce w niniejszej sprawie. Zatem, dostrzegając powyższe Sąd podziela ustalenia faktyczne dokonane w niniejszej sprawie, a dotyczące daty budowy budynku na działce nr ewid. [...] w [...] (w latach 1945-1948) oraz daty wykonania otworu okiennego (w niezmienionym kształcie, w dacie realizacji tej inwestycji). Jednocześnie Sąd zgadza się z organem odwoławczym, iż wobec braku dokumentacji budowlanej, pozwolenia na budowę i pierwotnej dokumentacji projektowej, a także braku jednoznacznego stwierdzenia, że sporny budynek (czy otwór okienny) zrealizowany został w warunkach samowoli budowlanej, nie ma podstaw do nakładania na obecnego właściciela obiektu jakichkolwiek obowiązków, w tym w trybie art. 51 ust. 1 Prawa budowlanego z 1994 r. Na potrzebę analizy sprawy w tym kontekście zwrócił uwagę Sąd w wyroku zapadłym w niniejszej sprawie w dniu 27 października 2009 r. Sąd w tymże wyroku -zarzucając naruszenie prawa materialnego- wskazał, że wydanie orzeczenia w oparciu o art. 51 ust. 1 może mieć miejsce jedynie po ustaleniu okoliczności, o których mowa w art. 50 ust. 1 Prawa budowlanego. Wskazał przy tym, że w niniejszej sprawie nie ustalono, aby budynek powstał bez wymaganego pozwolenia na budowę, bądź w sposób istotnie odbiegający od ustaleń i warunków określonych w pozwoleniu na budowę, a to oznacza, że brak było podstaw do podejmowania czynności naprawczych w sprawie. Stosują się do tej oceny Sądu, organ odwoławczy uznał, iż nie można stwierdzić, aby zaistniała którakolwiek z okoliczności wymienionych w art. 50 ust. 1 Prawa budowlanego. Powyższe organ odwoławczy przyjął mając na względzie uzupełniony przez organ I instancji materiał dowodowy. Z materiału tego wynika, iż brak jest możliwości ustalenia, czy sporna zabudowa została zrealizowana zgodnie z prawem, na podstawie pozwolenia na budowę. Przypomnieć w tym miejscu trzeba, że tryb naprawczy przewidziany w art. 51 ust. 1 (w związku z ust. 7), ma zastosowanie jeżeli roboty budowlane, w przypadkach innych niż określone w art. 48 albo w art. 49b, zostały wykonane w sposób, o którym mowa w art. 50 ust. 1, tj.: 1) bez wymaganego pozwolenia na budowę albo zgłoszenia lub 2) w sposób mogący spowodować zagrożenie bezpieczeństwa ludzi lub mienia bądź zagrożenie środowiska, lub 3) na podstawie zgłoszenia z naruszeniem art. 30 ust. 1, lub 4) w sposób istotnie odbiegający od ustaleń i warunków określonych w pozwoleniu na budowę bądź w przepisach. W świetle zgromadzonego materiału dowodowego zgodzić się należy z [...]WINB co do tego, że nie można stwierdzić, aby którakolwiek z okoliczności wymienionych w cyt. art. 50 ust. 1 w sprawie zaistniała. Dostrzec przy tym trzeba, że prowadząc postępowanie wyjaśniające w tej sprawie organ wyczerpał środki dowodowe. Pomimo podejmowanych czynności nie odnalazł jednak jakiejkolwiek dokumentacji dotyczącej spornego budynku z daty jego realizacji. Organ ustalił, iż dokumentacji takiej nie posiada ani obecny właściciel obiektu, ani właściwy w tym zakresie organ, ani też Archiwum Państwowe [...]Oddział w [...]. To zaś powoduje, że stan faktyczny sprawy w tym zakresie, tj. dotyczącym legalności zabudowy (i wykonanego w nim otworu okiennego) nie uległ zmianie od dnia orzekania przez Sąd w dniu 27 października 2009 r. Będąc związany wskazanym orzeczeniem Sądu i zawartą w niej oceną, organ odwoławczy prawidłowo zatem wskazał na brak podstawy prawnej do zastosowania w niniejszej sprawie trybu naprawczego i brak możliwości wydania orzeczenia w oparciu o art. 51 ust. 1. Reasumując, dokumentacji budowlanej spornej zabudowy nie odnaleziono, ale jednocześnie nie można stwierdzić, że takiej dokumentacji nie było. Żaden z dowodów przeprowadzonych w sprawie na taką okoliczność nie wskazuje. To zaś oznacza, że nie można zarzucić następcy prawnemu inwestora naruszenia przepisów prawa budowlanego i nałożenia na niego określonych obowiązków. Nie można stwierdzić w szczególności, aby w takiej sytuacji zaistniała którakolwiek z przesłanek cyt. powyżej przepisu art. 50. Nie bez znaczenia dla oceny niniejszej sprawy jest to, iż w dacie realizacji obiektu obowiązujące przepisy (tj. przepisy rozporządzenia Prezydenta Rzeczypospolitej z dnia 16 lutego 1928 r. o prawie budowlanym i zabudowaniu osiedli (Dz. U. z 1939 r., Nr 34, poz. 216 ze zm.) nie przewidywały obowiązku przechowywania dokumentacji budowlanej przez okres istnienia obiektu. Z tych też przyczyn, w ocenie Sądu w okolicznościach faktycznych sprawy orzeczenie [...]WINB z [...] września 2010 r. -umarzające w efekcie prowadzone przez organy nadzoru budowlanego postępowanie- należało uznać za prawidłowe, w tym nie naruszające art. 153 p.p.s.a. oraz art. 50 ust. 1 i art. 51 ust. 1 Prawa budowlanego z 1994 r. Tak dokonanej oceny Sądu nie zmieniają zarzuty skargi. Za całkowicie chybione Sąd uznał zarówno zarzuty dotyczące naruszenia art. 48 i art. 49b Prawa budowlanego z 1994 r. poprzez ich niezastosowanie w okolicznościach sprawy jak i podniesione w skardze zarzuty procesowe. Odnosząc się do zarzutu naruszenia art. 48 Prawa budowlanego Sąd zauważa, iż brak w aktach sprawy dokumentacji budowlanej dotyczącej spornej zabudowy zlokalizowanej na działce nr ewid. [...] w [...] nie oznacza jeszcze, że takiej dokumentacji (w tym pozwolenia na budowę) nie było. Okoliczności tej nie można zaś domniemywać na podstawie obowiązujących w dacie realizacji tego obiektu przepisów techniczno-budowlanych. Dlatego też nie do przyjęcia jest -w ocenie Sądu- argumentacja skargi, w której podniesiono, że skoro art. 277 i art. 278 rozporządzenia Prezydenta Rzeczypospolitej z dnia 16 lutego 1928 r. o prawie budowlanym i zabudowaniu osiedli nie dopuszczał usytuowania budynku ścianą z otworem w odległości mniejszej niż 4 m, to nie zostało (bo nie mogło być) wydane pozwolenie na budowę przedmiotowego w sprawie budynku (oddalonego ścianą z otworem okiennym o 0,5 m od granicy działki sąsiedniej). W tym miejscu warto zwrócić uwagę dodatkowo na to, iż przeprowadzone postępowanie dowodowe w sprawie nie pozwoliło na ustalenie w sposób jednoznaczny, jak wyglądała w dacie realizacji obiektu (z otworem okiennym od strony działki nr ewid. [...]) granica między działkami nr ewid. [...] i [...]. Przebiegu granicy między tymi działkami nie udało się ustalić na ww. datę ani w oparciu o ewidencję geodezyjną (prowadzoną od 1967 r.), ani w oparciu o dokumenty uzyskane z Sądu Rejonowego w [...] Wydziału Ksiąg Wieczystych. Żaden z dowodów przeprowadzonych w sprawie na tę okoliczność, nie odnosi się do lat 1945-1948. Jedynie świadek Z. T. zeznał, że odkąd pamięta granica między ww. działkami istniała jak obecnie. Zeznania tego świadka trudno uznać jednak za przekonywujące, skoro osoba ta urodziła się w 1950 r. Trudno więc przyjąć, aby osoba ta znała przebieg granicy począwszy od daty swoich urodzin, czy też jeszcze wcześniej (bo obiekt realizowano w latach 1945-1948 i na tę datę należało ustalić przebieg granicy między ww. działkami). Stąd też w ocenie Sądu argument skargi, iż obiekt zrealizowano z naruszeniem art. 277 i art. 278 rozporządzenia Prezydenta Rzeczypospolitej z dnia 16 lutego 1928 r. o prawie budowlanym i zabudowaniu osiedli (w stanie faktycznym sprawy) jest nieuzasadniony. Jednocześnie Sąd wyjaśnia, iż organy nadzoru budowlanego dokonały zupełnie odmiennej niż powyżej przedstawiona oceny w zakresie przebiegu granicy pomiędzy działkami nr ewid. [...] i [...]. Przyjęły, iż w dacie realizacji inwestycji wyglądała ona jak obecnie. Nie znajduje to jednak potwierdzenia w materiale dowodowym. Przy czym, dostrzeżona nieprawidłowość (polegająca na błędnej ocenie materiału dowodowego uzupełnionego według wskazań Sądu) nie miała żadnego wpływu na końcowy wynik sprawy. W ocenie Sądu, brak możliwości ustalenia przebiegu granicy między działkami dodatkowo przemawia za wydanym w niniejszej sprawie rozstrzygnięciem. Niezależnie od powyższego Sąd zaznacza, iż w przypadku stwierdzenia w sprawie samowoli budowlanej zastosowanie znajdowałby art. 37 Prawa budowlanego z 1974 r. na zasadzie art. 103 ust. 2 Prawa budowlanego z 1994 r., a nie przywołany w skardze art. 48 Prawa budowlanego z 1994 r. Co do zarzutu naruszenia art. 49b Prawa budowlanego z 1994 r. w związku z powiększeniem otworu okiennego bez zgłoszenia -jak podnoszą skarżący- dostrzec należy w szczególności, że okoliczność ta nie została w sprawie w ogóle wykazana, na co Sąd powyżej zwracał już uwagę (wskazując konkretny materiał dowodowy, tj. zeznania świadków). Oceniając zaskarżoną decyzję i badając jej legalność, Sąd nie stwierdził także, aby w sprawie naruszono przepisy procesowe w stopniu istotnym, w tym art. 7 i art. 8 k.p.a. Skarżący podnieśli, iż wskazane przepisy zostały naruszone poprzez wydanie decyzji uwzględniającej uzasadniony interes tylko jednej strony tego postępowania. W ocenie Sądu, postępowanie w sprawie przeprowadzono zgodnie z obowiązującymi przepisami prawa, a przepisy prawa materialnego mające w tym przypadku zastosowanie nie dopuszczały żadnej uznaniowości. Tylko stwierdzenie okoliczności określonych w art. 50 ust. 1, umożliwiałoby wydanie orzeczenia naprawczego przewidzianego w art. 51 ust. 1 Prawa budowlanego. Ocena materiału dowodowego w sprawie, przeprowadzona prawidłowo (zgodnie z art. 80 k.p.a.), nie wykazała, aby którakolwiek z okoliczności wymienionych w ww. przepisie art. 50 zaistniała. Natomiast przyjęcie rozumowania organu, że skoro nie odnaleziono pozwolenia na budowę przedmiotowego budynku (ani dokumentacji projektowej tego budynku z daty jego realizacji), to nie można zarzucić, iż został on wykonany w warunkach samowoli budowlanej, jest prawidłowe. Pamiętać bowiem trzeba o tym, że ocena sprawy w tym zakresie musiała uwzględniać to, iż w dacie realizacji spornego budynku nie było obowiązku przechowywania dokumentacji budowlanej. Tym samym brak takiej dokumentacji nie może obecnie obciążać następcy prawnego inwestora. Z tych też przyczyn Sąd zarzutów skargi nie uwzględnił, a wydane w sprawie rozstrzygnięcie organu II instancji uznał za prawidłowe, w tym zgodne z wytycznymi Sądu zawartymi w wyroku z 27 października 2009 r. W tej sytuacji, na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie orzekł jak w sentencji.