VII SA/Wa 2192/10

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Elżbieta Zielińska-Śpiewak po rozpoznaniu w dniu 27 czerwca 2011 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi J. G. i W. G. na decyzję Mazowieckiego Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia (...) września 2010 r. nr (...) w przedmiocie umorzenia postępowania administracyjnego postanawia: odmówić przywrócenia terminu do uzupełnienia braków formalnych skargi. W dniu 10 listopada 2010 r. (data wpływu do Sądu) skarżący J. G. i W. G. wnieśli skargę na decyzję (...) Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia (...) września 2010 r., nr (...) w przedmiocie umorzenia postępowania administracyjnego. Zgodnie z zrządzeniem z dnia 23 marca 2011 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie pismem z dnia 24 marca 2011 r., wezwał stronę skarżącą na podstawie § 2 ust. 3 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 16 grudnia 2003 r. w sprawie wysokości oraz szczegółowych zasad pobierania wpisu w postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2003 Nr 221, poz. 2193 ze zm.), do uiszczenia wpisu sądowego w kwocie 200 zł, w terminie 7 dni, pod rygorem odrzucenia skargi. W dniu 4 kwietnia 2011 r. skarżący wpłacili 200 zł, podając w tytule wpłaty dwie sygnatury VII SA/Wa 2192/10 i VII SA/Wa 2193/10. W wykonaniu zarządzenia Sądu z dnia 29 kwietnia 2011 r., wzywającego do sprecyzowania, do której ze spraw uiszczono powyższy wpis, pod rygorem potraktowania jako wniesionego do obu spraw, skarżący wskazali, aby wpłacony wpis zaliczyć na poczet skargi zarejestrowanej pod sygnaturą VII SA/Wa 2193/10. Ponadto w dniu 30 maja 2011 r. skarżący wpłacili 200 zł tytułem wpisu do niniejszej sprawy i wnieśli o przywrócenie terminu do uzupełnienia wpisu, uzasadniając iż "poprzednia wpłata tylko 200 zł wynikała ze źle zrozumianego postanowienia Sądu". Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Stosownie do treści art. 86 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2002 r. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), sąd na wniosek strony postanowi o przywróceniu terminu, jeżeli strona bez własnej winy nie dokonała w terminie czynności w postępowaniu sądowym. Zgodnie z art. 87 § 1, 2, 4 ww. ustawy pismo z wnioskiem o przywrócenie terminu wnosi się do sądu, w którym czynność miała być dokonana, w ciągu siedmiu dni od czasu ustania przyczyny uchybienia terminu, ponadto w piśmie tym należy uprawdopodobnić okoliczności wskazujące na brak winy w uchybieniu terminu. Równocześnie z wnioskiem strona powinna dokonać czynności, której nie dokonała w terminie. Warunkiem przywrócenia terminu konieczne jest spełnienie łącznie wszystkich przesłanek. Wniosek o przywrócenie terminu został wniesiony w terminie 7 dni, od dnia w którym skarżący powzięli widomość o uchybieniu terminu i zgodnie z art. 87 § 4 p.p.s.a. równocześnie z wnioskiem dokonali czynności, której nie dokonali w terminie, tj. uiścili wpis. W niniejszej sprawie, w ocenie Sądu skarżący nie uprawdopodobnili okoliczności wskazujących na brak winy w uchybieniu terminu, ponieważ zgodnie z zarządzeniem Sądu z dnia 23 marca 2011 r., pismem z dnia 24 marca 2011 r. skarżący zostali wezwani do uzupełnienia wpis sądowego w kwocie 200 zł w terminie 7 dni, pod rygorem odrzucenia skargi. Również w sprawie VII SA/Wa 2193/10 skarżący zostali wezwani do uzupełnienia wpis sądowego w kwocie 200 zł w terminie 7 dni, pod rygorem odrzucenia skargi. Jednakże w terminie uiścili tylko 200 zł podając obie sygnatury, a następnie w wyniku sprecyzowania na zarządzenie Sądu wyjaśnili, że powyższy wpis został uiszczony do sprawy VII SA/Wa 2193/10, a więc w wyznaczonym terminie wpis do niniejszej sprawy nie został uzupełniony. Odnosząc się do podanego we wniosku o przywrócenie terminu uzasadnienia, iż nieprawidłowa wpłata "wynikała ze źle zrozumianego postanowienia Sądu", Sąd stwierdza, że powyższy powód nie uprawdopodobnia okoliczności wskazujących na brak winy w uchybieniu terminu. Kryterium braku winy, jako przesłanka zasadności wniosku o przywrócenie terminu polega na dopełnieniu przez stronę obowiązku dołożenia szczególnej staranności przy dokonywaniu czynności procesowej. Zarówno w nauce postępowania administracyjnego (np. M. Jaśkowska, A. Wróbel, Kodeks postępowania administracyjnego. Komentarz, Zakamycze 2000, s. 368-370), jak i postępowania cywilnego panuje zgodność, że oceniając wystąpienie tej przesłanki sąd powinien przyjąć obiektywny miernik staranności, której można wymagać od każdego należycie dbającego o swoje interesy - T. Ereciński, J. Gudowski, M. Jędrzejewska, Komentarz do kodeksu postępowania cywilnego, Część pierwsza, postępowanie rozpoznawcze, t. 1, Warszawa 2003, s. 362. Stanowisko to zostało zaakceptowane w orzecznictwie NSA. Do niezawinionych przyczyn uchybienia terminowi zalicza się z reguły: przerwę w komunikacji, powódź, pożar, inną katastrofę, nagłą chorobę strony, jej przedstawiciela ustawowego lub pełnomocnika, która nie pozwoliła na wyręczenie się inną osobą (...) (T. Woś, H. Knysiak-Molczyk, M. Romańska: "Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - Komentarz", Wydaw. Prawnicze LexisNexis, Warszawa 2005, s. 333). Jako brak winy nie mogą zostać zakwalifikowane - nieuwaga bądź zaniedbanie leżące po stronie skarżącej. Podkreślenia wymaga, że brak winy w uchybieniu terminu powinien być oceniany z uwzględnieniem wszystkich okoliczności konkretnej sprawy, w sposób uwzględniający obiektywny miernik staranności, jakiej można wymagać od strony dbającej należycie o własne interesy i przy braniu pod uwagę także uchybień spowodowanych nawet niewielkim niedbalstwem. Przywrócenie terminu ma zatem charakter wyjątkowy i może mieć miejsce tylko wtedy, gdy uchybienie terminu nastąpiło wskutek przeszkody, której strona nie mogła usunąć, nawet przy użyciu największego w danych warunkach wysiłku. Ani podeszły wiek ani stan zdrowia nie stanowią przesłanek wykluczających istnienia winy (wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 28 czerwca 2007 r. o sygn. akt II OSK 479/07). Z tych względów należy uznać, że skarżący nie uprawdopodobnili braku winy w uchybieniu terminu. Mając powyższe na uwadze Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie na podstawie art. 86 § 1 ww. ustawy orzekł jak w sentencji.