VII SA/Wa 2200/23

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący: sędzia WSA Joanna Gierak-Podsiadły Sędziowie: sędzia WSA Jolanta Augustyniak-Pęczkowska asesor WSA Marcin Maszczyński (spr.) Protokolant: st. spec. Piotr Bibrowski po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 10 lipca 2024 r. sprawy ze skargi Stowarzyszenia [...] z siedzibą w K. na decyzję Ministra Kultury i Dziedzictwa Narodowego z dnia 21 czerwca 2023 r. nr DWIM-WA.550.12.2018.ZD w przedmiocie zmiany oraz częściowego cofnięcia zezwolenia na zbiorowe zarządzenie prawami autorskimi oddala skargę Przedmiotem oceny Sądu jest decyzja Ministra Kultury i Dziedzictwa Narodowego (dalej: "Minister") z dnia 21 czerwca 2023 r., znak: DWIM-WA.550.12.2018.ZD, utrzymująca w mocy decyzję własną z dnia 8 marca 2021 r., znak: DWIM-WA.550.12.2018.JB, w przedmiocie zmiany i częściowego cofnięcia zezwolenia na zbiorowe zarządzanie prawami autorskimi. Rozstrzygnięcie zapadło w następującym stanie faktycznym. Minister decyzją z dnia 8 marca 2021 r. po przeprowadzeniu postępowania administracyjnego wszczętego z urzędu w przedmiocie zmiany lub ewentualnie cofnięcia zezwolenia udzielonego Stowarzyszeniu [...] z siedzibą w K. (dalej: "Skarżąca" lub "Stowarzyszenie") na zbiorowe zarządzanie prawami autorskimi, udzielonego decyzją Ministra Kultury z dnia 10 marca 2023 r. znak: DP.WPA.024/509/02 (M.P. z 2004 r" Nr 18, poz. 322), w ten sposób, że: I. cofnął zezwolenie w zakresie następujących pól eksploatacji: 1) wprowadzanie do obrotu, 2) wprowadzanie do pamięci komputera, 3) najem, 4) użyczenie, 5) publiczne wykonanie, 6) publiczne odtwarzanie, 7) wystawianie, 8) wyświetlanie, 9) nadawanie, 10) reemitowanie, 11) publiczne udostępnianie utworu w takim sposób, aby każdy mógł mieć do niego dostęp w miejscu i czasie przez siebie wybranym; II. zmienił zezwolenie w zakresie, w jakim konieczne jest jego dostosowanie do nazw pól eksploatacji, określonych w art. 50 ustawy o prawie autorskim i prawach pokrewnych; III. w związku z powyższym zezwoleniu nadał następujące jednolite brzmienie: "Stowarzyszeniu [...]" z siedzibą w K. udziela się zezwolenia na zbiorowe zarządzanie prawami autorskimi do utworów literackich, naukowych, publicystycznych i encyklopedycznych, w zakresie w jakim prawa te służą wydawcom, na następujących polach eksploatacji: 1) utrwalanie, 2) zwielokrotnianie. Jako podstawę materialnoprawną wydanej decyzji Minister wskazał art. 137 ust. 1 ustawy z dnia 15 czerwca 2018 r. o zbiorowym zarządzaniu prawami autorskimi i prawami pokrewnymi (Dz. U. z 2018 r. poz. 1293, dalej: "u.z.z.") oraz art. 50 ustawy z dnia 4 lutego 1994 r. o prawie autorskim i prawach pokrewnych (Dz.U. z 2019 r. poz. 1231). Z powyższą decyzją nie zgodziło się Stowarzyszenie, które pismem z dnia 2 kwietnia 2021 r. złożyło do Ministra wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy. Minister, po ponownym rozpatrzeniu sprawy, decyzją z dnia 21 czerwca 2023 r. utrzymał w mocy decyzję własną z dnia 8 marca 2021 r. W uzasadnieniu podjętego rozstrzygnięcia Minister wskazał, że u.z.z. zobowiązała ministra właściwego do spraw kultury i ochrony dziedzictwa narodowego do przeglądu udzielonych dotychczas zezwoleń na zbiorowe zarządzanie w celu ich dostosowania do aktualnego stanu prawnego oraz zakresu działalności faktycznie prowadzonej przez poszczególne organizacje zbiorowego zarządzania. W trakcie prowadzonego postępowania administracyjnego Minister podał, że ustalił, iż Stowarzyszenie wykonuje zbiorowe zarządzanie prawami autorskim na polach eksploatacji: utrwalanie i zwielokrotnianie, realizując podział i wypłatę na rzecz uprawnionych wydawców części opłat, o których mowa w art. 20 i 201 ustawy z dnia 4 lutego 1994 r. o prawie autorskim i prawach pokrewnych (Dz. U. z 2022 r., poz. 2509, dalej: "pr. aut."). Podkreślono jednakże, że o ile podział i wypłata tych środków pozostaje w związku z zakresem zezwolenia danej organizacji, o tyle dokonywanie czynności samego poboru wynika nie z treści zezwolenia, ale z brzmienia rozporządzenia Ministra Kultury z dnia 2 czerwca 2003 r. w sprawie określenia kategorii urządzeń i nośników służących do utrwalania utworów oraz opłat od tych urządzeń i nośników z tytułu ich sprzedaży przez producentów i importerów (Dz. U. z 2003 r. Nr 105, poz. 991, dalej: "rozporządzenie Ministra z dnia 2 czerwca 2003 r."), które wskazuje z nazwy organizacje zbiorowego zarządzania umocowane do poboru opłat. Organ podniósł, że na pozostałych polach eksploatacji objętych treścią udzielonego Skarżącej zezwolenia z dnia 10 marca 2003 r., tj.: wprowadzanie do obrotu, wprowadzanie do pamięci komputera, najem, użyczenie, publiczne wykonanie, publiczne odtwarzanie, wystawianie, wyświetlanie, nadawanie, reemitowanie oraz publiczne udostępnienie utworu w taki sposób, aby każdy mógł mieć do niego dostęp w miejscu i czasie przez siebie wybranym - Stowarzyszenie nie ma zawartych żadnych umów licencyjnych ani umów o pobór wynagrodzenia. Minister wskazał również, że dokonywanie przez organizację zbiorowego zarządzania czynności poboru, podziału i wypłaty środków z opłat reprograficznych, o których mowa w art. 20 i 201 pr. aut., nie może być uznane za wykonywanie przez Skarżącą zbiorowego zarządzania na polu eksploatacji: wprowadzanie do obrotu. Opłaty te kompensują bowiem straty podmiotów uprawnionych poniesione wskutek korzystania z utworów w ramach dozwolonego użytku prywatnego, o którym mowa w art. 23 ustawy pr. aut., który kopie wykonane na tej podstawie prawnej pozwala udostępniać jedynie w kręgu osób "pozostających w związku osobistym, w szczególności pokrewieństwa, powinowactwa lub stosunku towarzyskiego", a więc nie "udostępniane publiczne" jak tego wymaga definicja pola eksploatacji "wprowadzanie do obrotu", zawarta w art. 6 ust. 1 pkt 6 pr. aut. Zdaniem Ministra dokonywanie przez Stowarzyszenie podziału i wypłaty na rzecz uprawnionych wynagrodzeń za użyczenia biblioteczne, o których mowa w art. 28 ust. 4 pr. aut., nie może być także uznane za wykonywanie zbiorowego zarządzania na polu eksploatacji: użyczenie lub najem. Czynności te bowiem Skarżąca wykonuje na podstawie decyzji Ministra Kultury i Dziedzictwa Narodowego, wydanej na podstawie art. 351 ust. 1 pr. aut., po rozstrzygnięciu konkursu, o którym mowa w art. 352 ust. 2 pr. aut. Powołane przepisy pr. aut. wymagają jedynie, aby organizacja wyznaczona zarządzała prawami autorskimi, bez względu na pola eksploatacji zawarte w treści zezwolenia. Odnosząc się natomiast do zarzutów podniesionych przez Skarżąca we wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy, Minister uznał, że nie zasługują one na uwzględnienie. Minister przytoczył treść art. 137 ust. 1 u.z.z. i wskazał, że Stowarzyszenie jest organizacją zbiorowego zarządzania prawami autorskimi, która na podstawie zezwolenia udzielonego decyzją Ministra Kultury z dnia 10 marca 2003 r. zarządza prawami autorskimi do utworów literackich, naukowych, publicystycznych i encyklopedycznych w zakresie, w jakim prawa te służą wydawcom, na określonych w niej polach eksploatacji. Zaskarżona decyzja wydana została w wyniku wszczętego na podstawie powołanego wyżej art. 137 ust. 1 u.z.z. postępowania, w którym ustalono, iż Skarżąca dokonuje podziału i wypłaty na rzecz uprawnionych wydawców części opłat, o których mowa w art. 20 i 201 pr. aut., które są m.in. kompensatą strat ponoszonych przez podmioty uprawnione wskutek korzystania z utworów w ramach dozwolonego użytku osobistego, przede wszystkim poprzez ich utrwalenie i/lub zwielokrotnianie. Powyższe pozwala przyjąć, iż na polach eksploatacji: utrwalanie i zwielokrotnianie, Stowarzyszenie wykonuje zbiorowe zarządzanie. Ponadto Skarżąca realizowała również w okresie 2016-2020 zadanie wypłaty na rzecz uprawnionych wynagrodzeń za użyczenia biblioteczne (public lending right, tzw. PLR), o którym mowa w art. 28 ust. 4 pr. aut., na podstawie stosownej decyzji Ministra wydanej na podstawie art. 351 ust. 1 pr. aut. Minister podał, że ma także wiedzę z urzędu, iż Stowarzyszenie ponownie wygrało postępowanie konkursowe na lata 2021- 2025 w zakresie realizacji wypłat na rzecz uprawnionych wynagrodzeń za użyczenia biblioteczne. Minister podniósł dalej, iż podtrzymuje swoje stanowisko wyrażone w zaskarżonej decyzji, iż o ile podział i wypłata środków, o których mowa w art. 20 i 201 pr. aut., pozostaje w związku z zakresem zezwolenia danej organizacji, o tyle dokonywanie czynności samego poboru wynika nie z treści zezwolenia ale z brzmienia rozporządzenia Ministra z dnia 2 czerwca 2003 r., które wskazuje z nazwy organizacje zbiorowego zarządzania umocowane do poboru opłat. Zawarte w art. 20 ust. 5 pr. aut. upoważnienie do wydania rozporządzenia nie zawiera wytycznej, aby umocowanie do poboru opłat było w jakikolwiek sposób powiązane z zakresem zezwolenia danej organizacji. Wymogiem jest jedynie, aby organizacja wyznaczona miała status organizacji zbiorowego zarządzania prawami autorskimi lub prawami pokrewnymi. Dlatego też, w ocenie Ministra, pobór opłat na podstawie tego szczególnego rodzaju umocowania w rozporządzeniu nie może być okolicznością przesądzającą o wykonywaniu zbiorowego zarządzania na konkretnym polu eksploatacji. Minister stwierdził przy tym, iż powyższe dotyczy także zadania podziału i wypłaty na rzecz uprawnionych wynagrodzeń za użyczenia biblioteczne, o których mowa w art. 28 ust. 4 pr. aut. Czynności te Stowarzyszenie wykonuje bowiem na podstawie decyzji Ministra wydanej na podstawie art. 351 ust. 1 pr. aut., po rozstrzygnięciu konkursu, o którym mowa wart. 351 ust. 2 pr. aut. Zdaniem organu, przepisy te wymagają jedynie, aby organizacja wyznaczona zarządzała prawami autorskimi, bez względu na pola eksploatacji zawarte w zezwoleniu danej organizacji. Wykonywanie omawianego zadania przez Skarżącą nie można zatem uznać za wykonywanie zbiorowego zarządzania na polach eksploatacji: użyczenie czy najem. Zdaniem Ministra poza sporem pozostają również ustalenia, iż w zakresie pól eksploatacji, na których Skarżącej zostało cofnięte zezwolenie - w zakresie zarządu prawami autorskimi do utworów literackich, naukowych, publicystycznych i encyklopedycznych, w zakresie w jakim te prawa służą wydawcom - nie zostały zawarte umowy licencyjne ani umowy o pobór wynagrodzeń. Działalność Skarżącej, w ocenie organu, ograniczała się jedynie do zawierania w zakresie niektórych z cofniętych pól eksploatacji umów o zbiorowe zarządzanie, w tym umów o reprezentacji z zagranicznymi organizacjami zbiorowego zarządzania, jak również podejmowaniem "działań przygotowawczych" do licencjonowania. Minister stwierdził, iż powyższe Stowarzyszenie potwierdza zresztą we wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy konstatując, iż w przypadku pól eksploatacji: wprowadzanie do obrotu, najem, publiczne udostępnianie utworu w taki sposób, aby każdy mógł mieć do niego dostęp w miejscu i czasie przez siebie wybranym wykonuje działalność polegającą na obejmowaniu praw w zbiorowe zarządzanie jak i na zawieraniu umów o reprezentacji z zagranicznymi organizacjami zbiorowego zarządzania. Minister przytoczył dalej przepisy art. 3 pkt 1 u.z.z. i art. 6 pkt 1 ppkt 1-9 pr. aut. oraz przepisy prawa wspólnotowego, dochodząc do przekonania, iż aby można było uznać, że organizacja zbiorowego zarządzania rzeczywiście zarządza w imieniu autora jego prawami autorskimi, nie jest wystarczające samo uzyskanie tytułu prawnego do takiego działania. Wymagane jest bowiem, aby ta organizacja dokonywała w imieniu i na rzecz autora czynności prawnych rozporządzających prawami autorskimi i pokrewnymi z osobami trzecimi, polegającymi przede wszystkim na zawarciu umów licencyjnych z użytkownikami. W ocenie organu Stowarzyszenie w dotychczasowej swojej działalności, w ramach zbiorowego zarządzania prawami autorskimi do utworów literackich, naukowych, publicystycznych i encyklopedycznych, w zakresie w jakim te prawa służą wydawcom - mimo prowadzenia działalności jako organizacja zbiorowego zarządzania od 2003 r. na podstawie tej samej i nigdy nie zmienianej decyzji z dnia 10 marca 2003 r. - nie podjęła rzeczywistego zbiorowego zarządzania na polach eksploatacji: wprowadzanie do obrotu, wprowadzanie do pamięci komputera, najem, użyczenie, publiczne wykonanie, publiczne odtwarzanie, wystawianie, wyświetlanie, nadawanie, reemitowanie oraz publiczne udostępnienie utworu w taki sposób, aby każdy mógł mieć do niego dostęp w miejscu i czasie przez siebie wybranym. Powyższe musi zostać ocenione jako faktyczne niepodjęcie zbiorowego zarządu w tym zakresie, co implikuje konieczność cofnięcia zezwolenia na tych polach eksploatacji. W związku z powyższym Minister stwierdził, że na podstawie całokształtu materiału dowodowego zgromadzonego w niniejszej sprawie - ocenionego zgodnie z regułami wynikającymi z art. 80 kpa na podstawie ustalonego stanu faktycznego, który nie budzi wątpliwości, oraz po analizie prawnej pojęcia "zbiorowego zarządzania" - ponownie rozpatrując sprawę, właściwie i mając ku temu uzasadnione podstawy ocenił, że Stowarzyszenie nie prowadzi zbiorowego zarządzania prawami autorskimi do utworów literackich, naukowych, publicystycznych i encyklopedycznych, w zakresie w jakim te prawa służą wydawcom na cofniętych polach eksploatacji, a w szczególności na polach eksploatacji: wprowadzanie do obrotu, najem, użyczenie oraz publiczne udostępnianie utworu w taki sposób, aby każdy mógł mieć do niego dostęp w miejscu i w czasie przez siebie wybranym, co uzasadniało cofnięcie przez Ministra zezwolenia w zakresie tych pól eksploatacji. W ocenie organu nie zawarcie bowiem umów z użytkownikami na eksploatację tych praw na wymienionych wyżej polach eksploatacji, a jedynie uzyskanie przez Skarżącą tytułu prawnego do sprawowania zbiorowego zarządu, świadczy o faktycznym niepodjęciu zbiorowego zarządu w tym zakresie, co stanowi podstawę do cofnięcia zezwolenia zgodnie z art. 137 ust. 1 pkt 1 lit. a) u.z.z. Zdaniem organu zawarcie natomiast w 2022 r. przez Stowarzyszenie nowej umowy o reprezentacji z [...] organizacją zbiorowego zarządzania "[...]" oraz przyjęcie regulaminu repartycji zagranicznych wynagrodzeń licencyjnych nie ma znaczenia dla sprawy, a zgromadzony materiał dowodowy jest wystarczający i świadczy o nie zawarciu przez Skarżącą umów z użytkownikami na eksploatację praw autorskich na polach eksploatacji, na których zezwolenie zostało cofnięte. Zawarcie dopiero w 2022 r. jednej umowy o reprezentacji z [...] organizacją zbiorowego zarządzania, na podstawie której zostały zainkasowane środki z licencjonowania polskiego repertuaru na polach eksploatacji objętych umową o zbiorowe zarządzanie, może świadczyć co najwyżej o wykonywaniu zbiorowego zarządzania (rozpoczęciu wykonywania zbiorowego zarządzania) na danym polu eksploatacji w niewielkiej skali. Powyższe uzasadnia cofnięcie zezwolenia na spornych polach eksploatacji. Ponadto Minister podniósł, że nie naruszył on także przepisów postępowania, tj. art. 7, art. 8, art. 11, art. 77, art. 78, art. 80 oraz 107 § 3 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz.U. z 2023 r. poz. 775, dalej: "k.p.a."). W skardze z dnia 14 sierpnia 2023 r. skierowanej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie Stowarzyszenie wydanej decyzji Ministra z dnia 21 czerwca 2023 r. zarzuciło: I. naruszenie przepisów postępowania mające istotny wpływ na wynik sprawy, to jest: 1) art. 10 k.p.a. ponieważ organ prowadzący postępowanie z wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy nie umożliwił Stowarzyszeniu wypowiedzenia się przed wydaniem decyzji w tym postępowaniu co do zebranych dowodów i materiałów oraz zgłoszonych żądań, pomimo powiadomienia organu przez Stowarzyszenie o aktualnym adresie do doręczeń; 2) art. 6 kpa i art. 7 k.p.a. przez niezastosowanie przez organ przepisów prawa materialnego wskazanych w zarzutach materialnoprawnych niniejszej skargi, tj. przez: a) częściowe niezastosowanie art. 3 pkt. 1) u.z.z., co skutkowało uznaniem, że Skarżąca nie wykonuje zbiorowego zarządzania na polach eksploatacji innych niż "utrwalanie" i "zwielokrotnianie", b) niezastosowanie art. 3 pkt 9) u.z.z., czyli pominięcie przy rozpoznaniu sprawy przepisu zawierającego definicję "umowy o reprezentacji", co skutkowało brakiem rozróżnienia przez organ stosujący definicję "zbiorowego zarządzania" z art. 3 pkt. 1) u.z.z. pomiędzy "umową o zbiorowe zarządzanie" a "umową o reprezentacji", jeżeli chodzi o ich charakterystykę i skutek prawny, a w konsekwencji doprowadziło do uznania przez organ, że Skarżąca nie zawiera umów o korzystanie z utworów, czym organ uzasadnił cofnięcie Skarżącej zezwolenia na polach eksploatacji innych niż "utrwalanie" i "zwielokrotnianie", c) niezastosowanie art. 109 ust. 1 u.z.z., tj. nieuwzględnienie w decyzji - w efekcie błędnie przeprowadzonego postępowania dowodowego - obowiązku, z określeniem terminu, w którym Skarżąca ma dokonać wypłaty uprawnionym przychodów z praw pobranych za korzystanie z utworów na polach eksploatacji, na których zezwolenie zostało mu cofnięte, w szczególności na polu "publicznego udostępniania utworu w taki sposób, żeby każdy mógł mieć do niego dostęp w miejscu i czasie przez siebie wybranym"; 3) art. 7 k.p.a. w zw. z art. 75 § 1 k.p.a., art. 77 § 1 k.p.a., art. 77 § 4 k.p.a., art. 78 § 1 k.p.a. i art. 80 k.p.a. poprzez: a) brak wyczerpującego zgromadzenia i rzetelnego oraz wszechstronnego rozpatrzenia przez organ materiału dowodowego niezbędnego do określenia zakresu działalności Skarżącej co do zbiorowego zarządzania oraz pominięcie okoliczności mających znaczenie dla sprawy, co skutkowało błędnym (błąd w ustaleniach faktycznych) przyjęciem, że Skarżąca nie wykonuje zbiorowego zarządzania na innych polach eksploatacji niż "utrwalanie" i "zwielokrotnianie" oraz - w efekcie tego błędnego ustalenia faktycznego - cofnięciem zezwolenia Stowarzyszeniu także na polach eksploatacji "wprowadzenie do obrotu", "użyczenie", "najem" oraz "publiczne udostępnianie utworu w taki sposób, aby każdy mógł mieć do niego dostęp w miejscu i czasie przez siebie wybranym", co do których Skarżąca wnioskowała w postępowaniu z wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy o przeprowadzenie dowodów z dokumentów wskazujących na wykonywanie przezeń zbiorowego zarządzania na tych czterech potach eksploatacji, b) błędne i niemające oparcia w zebranym materiale dowodowym potraktowanie skali wykonywania zbiorowego zarządzania na polach objętych umowami o zbiorowe zarządzanie zawieranymi przez Stowarzyszenie jako skali niewielkiej, co nie mieściło się w graniach uznania administracyjnego pozostawionego organowi w art. 137 ust. 1 pkt 1) lit. a) u.z.z. i skutkowało wadliwym cofnięciem Stowarzyszeniu zezwolenia na zbiorowe zarządzanie prawami autorskimi na polach eksploatacji "wprowadzenie do obrotu", "użyczenie", "najem" oraz "publiczne udostępnianie utworu w taki sposób, aby każdy mógł mieć do niego dostęp w miejscu i czasie przez siebie wybranym", co do których Skarżący wnioskował w postępowaniu z wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy o przeprowadzenie przez organ dowodów z dokumentów wskazujących m.in. na skalę wykonywania przezeń zbiorowego zarządzania na tych polach; 4) art. 7a § 1 k.p.a. w zw. z art. 81a § 1 k.p.a. przez zinterpretowanie przez organ wątpliwości co do stanu faktycznego sprawy na niekorzyść Skarżącą, co stanowiło naruszenie zasady pierwszeństwa słusznego interesu strony, a w rezultacie doprowadziło do wadliwego cofnięcia zezwolenia Skarżącej na polach eksploatacji "wprowadzenie do obrotu", "użyczenie", "najem" oraz publiczne udostępnianie utworu w taki sposób, aby każdy mógł mieć do niego dostęp w miejscu i czasie przez siebie wybranym", co do których Skarżąca wnioskowała w postępowaniu z wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy o przeprowadzenie przez organ dowodów z dokumentów wskazujących na wykonywanie przezeń zbiorowego zarządzania na tych właśnie polach; 5) art. 8 § 1 kpa przez: a) naruszenie przez organ zasady bezstronności, zasady równego traktowania oraz zasady pogłębiania zaufania stron do organu władzy publicznej ze względu na ocenę prawną w przypadku Skarżącej okoliczności faktycznych, takich jak podjęte działania przygotowawcze do zawierania umów o korzystanie z utworów z użytkownikami, odmienną niż ocena tych samych okoliczności w przypadku innej organizacji zbiorowego zarządzania (dalej: "OZZ"), co skutkowało cofnięciem Stowarzyszeniu zezwolenia na zbiorowe zarządzanie na polach "użyczenie", "najem" oraz "publiczne udostępnianie utworu w taki sposób, aby każdy mógł mieć do niego dostęp w miejscu i czasie przez siebie wybranym", b) naruszenie przez organ zasady równego traktowania ze względu na: - ocenę prawną w przypadku Skarżącej okoliczności prawnych (pól eksploatacji objętych czynnościami zbiorowego zarządzania co do opłat z art. 20 ust. 1 pkt 2) pr. aut. - tzw. opłat reprograficznych - inną niż ocena dokonana w postępowaniu dotyczącym jedynej innej OZZ pobierającej te same opłaty - Stowarzyszenia [...] z siedzibą w K. (dalej: "[...]"), co skutkowało pozostawieniem w zakresie zezwolenia [...] pola eksploatacji "wprowadzanie do obrotu", a cofnięciem Skarżącej zezwolenia na tym polu eksploatacji; - rozstrzygnięcie o zakresie zezwolenia Skarżącej na polu "najem" i "użyczenie" odwrotne niż w treści decyzji Ministra Kultury, Dziedzictwa Narodowego i Sportu z dnia 5 stycznia 2021 r. o zmianie zezwolenia na zbiorowe zarządzanie organizacji [...], w sytuacji szerszego zakresu wykonywania zbiorowego zarządzania przez Skarżącą na tych polach, gdyż z materiału dowodowego tamtej sprawy nie wynikało zawieranie przez [...] umów o korzystanie z utworów z użytkownikami na polach "najmu" i "użyczenia", a jedynie deklarowana przez stronę chęć podjęcia zbiorowego zarządzania w przyszłości, co organ - na poziomie wyłącznie argumentacji strony - uznał za wystarczające do utrzymania w mocy zezwolenia [...] -u na polu "najmu", podczas gdy wobec Skarżącego podjęto decyzję odwrotną co do pól "najem" oraz "użyczenie" w analogicznej sytuacji zgromadzenia przez Skarżącej repertuaru i podejmowania działań przygotowawczych, a także dodatkowo wykonywania zbiorowego zarządzania na tych polach przez zawieranie umów o reprezentacji oraz dodatkowo wypłaty wynagrodzeń za użyczenia na polu "użyczenia"; 6) art. 11 k.p.a. w zw. z art. 107 § 3 k.p.a. przez naruszenie przez organ zasady wyjaśnienia sprawy, w szczególności polegające na braku wyjaśnienia podstawy faktycznej decyzji w części dotyczącej cofnięcia zezwolenia Skarżącej na polach eksploatacji "użyczenie", "najem" i "publiczne udostępnianie utworu w taki sposób, aby każdy mógł mieć do niego dostęp w miejscu i czasie przez siebie wybranym"; 7) art. 7 k.p.a. przez nieuwzględnienie przez organ przy wydaniu zaskarżonej decyzji przesłanek "interesu społecznego" i "słusznego interesu obywateli" jako istotnych do określenia przyszłych negatywnych społecznie skutków cofnięcia zezwolenia Skarżącej na polach eksploatacji "użyczenie" oraz "publiczne udostępnianie utworu w taki sposób, aby każdy mógł mieć do niego dostęp w miejscu i czasie przez siebie wybranym". II. naruszenie przepisów prawa materialnego mające istotny wpływ na wynik sprawy, to jest: 1) art. 3 pkt. 1) u.z.z. przez jego częściowe niezastosowanie (częściowe pominięcie przez organ brzmienia przepisów art. 3 pkt. 1 u.z.z.), co skutkowało uznaniem, że Skarżąca nie wykonuje zbiorowego zarządzania na polach eksploatacji innych niż "utrwalanie" i "zwielokrotnianie"; 2) art. 3 pkt 1) u.z.z. w zw. z art. 137 ust. 1 u.z.z. w zw. z art. 9 ust. 1 pkt 2) u.z.z. - w wyniku ich błędnej wykładni dokonanej w zakresie, w jakim art. 3 pkt 1) u.z.z. został zastosowany, a skutkującej przyjęciem, że w przepis ten wpisana jest hierarchia czynności zbiorowego zarządzania, spośród których niektóre nie są wystarczające do uznania, że wykonywane jest zbiorowe zarządzanie, co skutkowało w konsekwencji uznaniem, że zawieranie przez OZZ umów z wydawcami o zbiorowe zarządzanie, a następnie na ich podstawie umów o reprezentacji z zagranicznymi OZZ nie stanowi wykonywania zbiorowego zarządzania na polach eksploatacji objętych tymi umowami i skutkowało cofnięciem Skarżącej zezwolenia na polach "wprowadzanie do obrotu", "użyczenie", "najem" i "publiczne udostępnianie utworu w taki sposób, aby każdy mógł mieć do niego dostęp w miejscu i czasie przez siebie wybranym"; 3) art. 4 ust. 1 u.z.z. w zw. z art. 6 ust. 1 u.z.z. przez ich błędne zastosowanie przez organ, co skutkowało przyjęciem, że OZZ może wykonywać zbiorowe zarządzanie niezależnie od zakresu zezwolenia, w sytuacji, w której wykonuje "inne uprawnienia i obowiązki OZZ", o których mowa w art. 3 pkt 1) lit. f) u.z.z., co z kolei skutkowało cofnięciem Skarżącemu zezwolenia na polu "użyczenie"; 4) art. 3 pkt 9) u.z.z. przez jego niezastosowanie, czyli pominięcie przy rozpoznaniu sprawy przepisu zawierającego definicję "umowy o reprezentacji", co skutkowało brakiem rozróżnienia przez Organ stosujący definicję "zbiorowego zarządzania" z art. 3 pkt. 1) u.z.z. pomiędzy "umową o zbiorowe zarządzanie" a "umową o reprezentację", jeżeli chodzi o ich charakterystykę i skutki prawne, a w konsekwencji doprowadziło do uznania przez organ, że Skarżąca nie zawiera umów o korzystanie z utworów, czym organ uzasadnił cofnięcie Skarżącej zezwolenia na polach eksploatacji objętych tymi umowami, tj. "wprowadzanie do obrotu", "użyczenie", "najem", "publiczne udostępnianie utworu w taki sposób, aby każdy mógł mieć do niego dostęp w miejscu i czasie przez siebie wybranym"; 5) art. 137 ust. 1 u.z.z. przez jego błędną wykładnię dotyczącą przesłanki nieistnienia potrzeby zbiorowego zarządzania prawami wydawców utworów słownych na polach "użyczenia", "najmu" oraz na polu "publicznego udostępniania utworu w taki sposób, aby każdy mógł mieć do niego dostęp w czasie i miejscu przez siebie wybranym"; 6) art. 109 ust. 1 u.z.z. przez jego niezastosowanie, tj. nieuwzględnienie w decyzji - w efekcie błędnie przeprowadzonego postępowania dowodowego - obowiązku, z określeniem terminu, w którym Skarżąca ma dokonać wypłaty uprawnionym przychodów z praw pobranych za korzystanie z utworów na polach eksploatacji, na których zezwolenie zostało mu cofnięte, w szczególności na polu "publicznego udostępniania utworu w taki sposób, żeby każdy mógł mieć do niego dostęp w miejscu i czasie przez siebie wybranym"; 7) art. 20 ust. 1 pkt 2) pr. aut. w zw. z art. 3 pkt 1) u.z.z. przez dokonanie przez organ jego błędnej wykładni, skutkującej uznaniem, że tzw. opłaty reprograficzne z art. 20 ust. 1 pkt 2) pr. aut. obejmują jedynie korzystanie z utworu w zakresie dozwolonego użytku osobistego, bez uwzględnienia brzmienia tego przepisu a contrario art. 20 ust. 1 pkt 3) pr. aut., co skutkowało uznaniem, że wykonywanie zbiorowego zarządzania odnoszącego się do tych opłat obejmuje jedynie pola eksploatacji "utrwalanie" i "zwielokrotnianie", a nie obejmuje ono pola "wprowadzenie do obrotu" i w efekcie cofnięciem Skarżącej zezwolenia na tym polu; 8) art. 351 pr. aut. w zw. z art. 28 ust. 4 pr. aut. w zw. z art. 3 pkt 1) u.z.z. poprzez dokonanie ich błędnej wykładni, co skutkowało uznaniem, że wykonywanie przez OZZ zbiorowego zarządzania odnoszącego się do podziału i wypłaty wynagrodzeń za użyczenia utworów wyrażonych słowem przez biblioteki publiczne wskutek wygranego konkursu nie stanowi działania na polu eksploatacji "użyczenie" i w efekcie skutkowało cofnięciem Skarżącemu zezwolenia na tym polu eksploatacji. Skarżąca podniosła przy tym, iż powyższe zarzuty, poza zarzutami z pkt. I.1 oraz II.7, dotyczą również decyzji Ministra z dnia 8 marca 2021 r. którą zaskarżona decyzja utrzymała w całości w mocy i co do której postępowanie zakończone jej wydaniem dotknięte było analogicznymi wadami, co podstępowanie zakończone wydaniem skarżonej decyzji. Stawiając powyższe zarzuty Skarżąca wniosła o: 1) wstrzymanie wykonania w całości decyzji Ministra z dnia 21 czerwca 2023 r. przez organ, a w razie braku wstrzymania wykonania przez organ - przez Sąd; 2) uchylenie w całości decyzji Ministra z dnia 21 czerwca 2023 r. i decyzji Ministra z dnia 8 marca 2021 r. oraz o przekazanie sprawy organowi do ponownego rozpoznania; 3) rozważenie zastosowania przez Sąd art. 145a § 1 p.p.s.a. poprzez uzasadnione okolicznościami sprawy zobowiązanie organu do załatwienia sprawy w sposób polegający na nadaniu zezwoleniu Skarżącej jednolitego brzmienia wskazanego w treści zarzutów skargi; 4) przeprowadzenie dowodów z zawartych w dokumentach i materiałach składanych przez Stowarzyszenie w toku sprawy przed organem i znajdujących się w aktach sprawy tj. szeregu pism z załącznikami szczegółowo wymienionych w treści skargi; 5) rozpoznanie sprawy na rozprawie; 6) zasądzenie kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego, według norm przepisanych. Skarżąca w niezwykle obszernym uzasadnieniu skargi (liczącym ponad 70 stron), odwołując się do orzecznictwa sądów administracyjnych przedstawiła stanowisko na poparcie podniesionych wyżej zarzutów. W odpowiedzi na skargę z dnia 14 września 2023 r. Minister wniósł o jej oddalenie, podtrzymując wcześniej zaprezentowaną argumentację. W dniu 29 grudnia 2023 r. do Sądu wpłynął wniosek [...] sp. z o.o. z siedzibą w W. z dnia 21 grudnia 2023 r. o dopuszczenie do udziału w toczącym się postępowaniu w charakterze uczestnika. Postanowieniem z dnia 20 marca 2024 r. VII SA/Wa 2200/23 Sąd odmówił dopuszczenia [...] sp. z o.o. z siedzibą w W. do udziału w postępowaniu w charakterze uczestnika. Postanowieniem z dnia 20 marca 2024 r. VII SA/Wa 2200/23 Sąd wstrzymał wykonalność zaskarżonej decyzji Ministra z dnia 21 czerwca 2023 r. Na rozprawie przed Sądem w dniu 10 lipca 2024 r. Stowarzyszenie przedstawiło wydruk e-maila z dnia 17 października 2023 r., kopię pisma z dnia 28 czerwca 2024 r. skierowanego do Ministra, sprawozdanie podstawowe Stowarzyszenia za 2023 r. W dniu 16 lipca 2024 r. do Sądu wpłynął załącznik do protokołu rozprawy, datowany na dzień 11 lipca 2024 r., złożony przez Stowarzyszenie, a w dniu 18 lipca 2024 r. załącznik do protokołu rozprawy, datowany na dzień 12 lipca 2024 r., złożony przez Ministra. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje. Zgodnie z art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2024 r. poz. 935, dalej "p.p.s.a.") sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej i stosują środki określone w ustawie. Oznacza to, iż zadaniem wojewódzkiego sądu administracyjnego jest zbadanie legalności zaskarżonego aktu pod względem jego zgodności z prawem, to znaczy ustalenie, czy organy orzekające w sprawie prawidłowo zinterpretowały i zastosowały przepisy prawa w odniesieniu do właściwie ustalonego stanu faktycznego. W przypadku stwierdzenia, iż w sprawie naruszono przepisy - czy to prawa materialnego, czy postępowania - sąd uchyla zaskarżoną decyzję/postanowienie i zwraca sprawę do postępowania przed organem administracyjnym, właściwym do jej rozstrzygnięcia. Jednocześnie, stosownie do treści przepisu art. 134 § 1 p.p.s.a., sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Dokonując oceny obu zaskarżonych decyzji pod względem powyższych kryteriów, zdaniem Sądu, skarga jest niezasadna. Istota sporu prawnego w rozpoznawanej sprawie sprowadza się do oceny, czy Minister, w toku wszczętego z urzędu postępowania przeglądowego, zasadnie uznał, że Stowarzyszenie nie podjęło zbiorowego zarządzania prawami autorskimi lub prawami pokrewnymi lub wykonywało zbiorowe zarządzanie na danych polach eksploatacji w niewielkiej skali, a tym samym, czy Minister zasadnie cofnął i częściowo zmienił Skarżącej zezwolenie z dnia 10 marca 2023 r. do zbiorowego zarządzania prawami autorskimi lub prawami pokrewnymi na określonych w nim polach eksploatacji. Podstawowym zagadnieniem koniecznym do oceny prawidłowości rozstrzygnięcia sprawy jest wyjaśnienia – jak należy rozumieć pojęcie "zbiorowego zarządzania prawami autorskimi lub prawami pokrewnymi", co wymaga odniesienia się do zarzutów naruszenia prawa materialnego. Na wstępie wyjaśnić należy, że w art. 137 ust. 1 pkt 1 lit. a) u.z.z., który wszedł w życie w dniu 19 lipca 2018 r., nałożony został na Ministra obowiązek wszczęcia z urzędu w terminie 6 miesięcy od dnia wejścia w życie tej ustawy postępowania w celu cofnięcia zezwolenia w zakresie, w jakim: w toku dotychczasowej działalności organizacja zbiorowego zarządzania prawami autorskimi lub prawami pokrewnymi na danym polu eksploatacji nie podjęła zbiorowego zarządzania prawami autorskimi lub prawami pokrewnymi lub wykonywała zbiorowe zarządzanie na danym polu eksploatacji w niewielkiej skali. Odnośnie tego jak należy rozumieć określoną w art. 3 pkt 1 u.z.z. instytucję "zbiorowego zarządzania" prawami autorskimi lub prawami pokrewnymi wypowiedział się już Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w prawomocnym wyroku z dnia 7 października 2022 r. VII SA/Wa 1221/22. Sąd w składzie niniejszym pogląd wyrażony w tym wyroku w pełni podziela i przyjmuje za własny. Jak wynika z zaskarżonej decyzji stanowisko to podzielił także Minister, szeroko powołując się na fragmenty tego orzeczenia. Należy więc podnieść, że zgodnie z art. 3 pkt 1 u.z.z. przez zbiorowe zarządzanie prawami autorskimi lub prawami pokrewnymi rozumie się działalność polegającą na wykonywaniu praw autorskich lub praw pokrewnych dla zbiorowej korzyści uprawnionych przez dokonywanie takich czynności, jak: a) obejmowanie praw w zbiorowy zarząd, b) zawieranie umów o korzystanie z utworów lub przedmiotów praw pokrewnych lub pobór wynagrodzenia za takie korzystanie, c) pobór, podział i wypłata przychodów z praw, d) monitorowanie korzystania z utworów lub przedmiotów praw pokrewnych przez użytkowników, e) dochodzenie ochrony praw autorskich lub praw pokrewnych, f) wykonywanie innych uprawnień i obowiązków organizacji zbiorowego zarządzania prawami autorskimi lub prawami pokrewnymi wynikających z tej ustawy oraz ustawy pr. aut. Jak podkreśla się w doktrynie, wachlarz czynności składających się na zarządzanie zbiorowe jest w polskiej definicji szerszy od definicji tego pojęcia, zawartej w dyrektywie Parlamentu Europejskiego i Rady 2014/26/UE z dnia 26 lutego 2014 r. w sprawie zbiorowego zarządzania prawami autorskimi i prawami pokrewnymi oraz udzielania licencji wieloterytorialnych dotyczących praw do utworów muzycznych do korzystania online na rynku wewnętrznym (dalej: "dyrektywa 2014/26/UE"). "Zawiera bowiem dwie funkcje nieobecne w motywie 2 dyrektywy 2014/26/UE: obejmowanie praw w zbiorowy zarząd oraz wykonywanie innych praw i obowiązków przewidzianych w ustawie o zbiorowym zarządzaniu prawami autorskimi i prawami pokrewnymi oraz w ustawie o prawie autorskim i prawach pokrewnych. Jak z tego wynika, działania składające się na zarządzanie prawami autorskimi w ujęciu ustawy o zbiorowym zarządzaniu prawami autorskimi i prawami pokrewnymi i dyrektywy 2014/26/UE w dużej mierze się pokrywają. Różnica polega, po pierwsze, na tym, że dyrektywa określa zarządzanie prawami autorskimi generalnie, natomiast przepis polskiej ustawy definiuje zarządzanie zbiorowe. Logiczną tego konsekwencją jest obecność w polskiej definicji dodatku: "dla zbiorowej korzyści uprawnionych" (por. M. Czajkowska-Dąbrowska, A. Pązik, K. Wojciechowski – komentarz do art. 3 w: Komentarz do ustawy o zbiorowym zarządzaniu prawami autorskimi i prawami pokrewnymi, Ustawy autorskie. Komentarze. Tom II pod. red. R. Markiewicza, WKP 2021). W doktrynie podkreśla się również, że zawieranie umów o korzystanie z utworów, czyli umów licencyjnych, stanowi bardzo istotny wycinek wykonywania praw autorskich przez organizacje zarzadzania zbiorowego, gdyż od zawarcia takiej umowy i od jej prawidłowości zależy legalność korzystania z utworu (ibidem, teza 4). Z powyższego wynika, że analiza pojęcia "zbiorowego zarzadzania" prawami autorskimi i pokrewnymi prowadzi do wniosku, że obejmowanie tych praw w zarząd – na podstawie umów zawartych z twórcami – stanowi nabycie przez organizację zarządzania zbiorowego tytułu prawnego do dokonywania pozostałych czynności prawnych, przykładowo wymienionych w art. 3 pkt 1 u.z.z. Owo "objecie w zarząd" jest więc zaledwie pierwszą z koniecznych czynności prawnych i samo w sobie nie stanowi jeszcze wykonywania praw autorskich lub praw pokrewnych dla zbiorowej korzyści uprawnionych. Dopiero bowiem w momencie, gdy uprawniona na podstawie umów zawartych z autorami organizacja dokona jednej z pozostałych czynności prawnych, upoważniających podmioty trzecie do korzystania z utworów na określonym polu eksploatacji, mamy do czynienia z rzeczywistym zarządzaniem prawami autorskimi lub pokrewnymi. Zwrócić należy uwagę, że z definicji zawartych w art. 6 pkt 1 ppkt 1-9 pr. aut. wynika, że rozporządzenie prawami autorskimi i pokrewnymi polega na podejmowaniu dodatkowych czynności prawnych przez samego autora lub organizacje zarządzającą jego prawami (na podstawie objęcia w zarząd) w celu osiągnięciu oznaczonego skutku prawnego. Opublikowanie utworu wymaga więc jego zwielokrotnienia i udostępnienia publicznego - za zezwoleniem twórcy. Tym samym, autor lub zarządzający jego prawami musi zawrzeć umowę z podmiotem trzecim, zawierającym taką zgodę na publikację. Podobnie, utworem rozpowszechnionym jest taki utwór, który za zezwoleniem twórcy został w jakikolwiek sposób udostępniony publicznie. Legalne nadawanie utworu (a więc jego rozpowszechnianie drogą emisji radiowej lub telewizyjnej, prowadzonej w sposób bezprzewodowy naziemny lub satelitarny lub w sposób przewodowy) również wymaga zgody autora, wyrażonej w stosownej umowie zawartej przez niego lub zarządzającą jego prawami organizację. Podmiot trzeci zamierzający wprowadzić utwór do obrotu przez publiczne udostępnienie jego oryginału albo egzemplarzy drogą przeniesienia ich własności również musi dysponować stosowną zgodą autora lub zarządzającego jego prawami, wyrażoną z umowie. Przekazanie do ograniczonego czasowo korzystania w celu bezpośredniego lub pośredniego uzyskania korzyści majątkowej (najem egzemplarzy utworu) jest również czynnością prawną dokonywaną przez autora lub organizację zbiorowego zrządzania. Podobnie, przekazanie do ograniczonego czasowo korzystania, niemające na celu bezpośredniego lub pośredniego uzyskania korzyści majątkowej (użyczenie egzemplarzy utworu), jest również czynnością prawną dokonywaną przez autora lub organizację zbiorowego zrządzania. Jak wynika z powyższego, aby móc uznać, że organizacja zbiorowego zarządzania rzeczywiście wykonuje w imieniu autora zarząd jego prawami nie jest wystarczające samo uzyskanie tytułu prawnego do takiego działania; wymagane jest, aby ta organizacja dokonywała w imieniu i na rzecz autora czynności prawnych rozporządzających prawami autorskimi i pokrewnymi z osobami trzecimi. Z zawartej w art. 50 (odczytywanej w zw. z art. 49 ust. 1 i art. 115 i n.) pr. aut. przykładowej definicji odrębnych pól eksploatacji wynika, że jakakolwiek podejmowana w nich działalność osób innych niż autor lub zarządzający jego prawami (w zakresie utrwalania i zwielokrotniania utworu, obrotu oryginałem albo egzemplarzami, na których utwór utrwalono, rozpowszechniania utworu w sposób inny niż powyżej) wymaga – w wypadku, gdy nie jest podejmowana przez autora utworu – dla swej legalności zgody autora. Tym samym, jeśli organizacja zarzadzania zbiorowego objęła w zarząd prawa autorskie, może ona w formie stosownej umowy, zgodę taką wyrazić w imieniu i na rzecz autora. Wówczas uznać można, że wykonuje zarządzanie prawami autora. Jak wynika z uzasadnienia projektu u.z.z. (druk sejmowy nr 2232, s. 149) art. 137 u.z.z. (art. 122 rządowego projektu) miał regulować kwestię "procedury przeglądowej dotychczas istniejących zezwoleń na wykonywanie zbiorowego zarządzania wydanych przez ministra właściwego ds. kultury i dziedzictwa narodowego w przeważającej części w połowie lat 90. XX wieku". W piśmiennictwie (op. cit. komentarz do art. 137 u.z.z. aut. Sergiusz Szuster) podkreśla się, że "artykuł 137 ust. 1 u.z.z. służy zatem realizacji trzech celów: (i) wyeliminowaniu przypadków, w których "dana organizacja nieefektywnie wykonuje zbiorowe zarządzanie na danym polu eksploatacji, nie dysponuje stosownym repertuarem lub nie istnieje rynkowa potrzeba zbiorowego zarządzania określonymi prawami na danym polu eksploatacji", (ii) wyeliminowaniu z treści zezwoleń przypadków, w których "nie jest faktycznie możliwe zbiorowe zarządzanie danym typem utworów lub przedmiotów praw pokrewnych na danym polu eksploatacji, np. utworem plastycznym na polu eksploatacji reemisja" oraz (iii) ujednoliceniu "terminologii stosowanej w zezwoleniach i jej dostosowania do normatywnie określonych nazw pól eksploatacji". Tym samym, Minister prowadząc stosowne postępowanie administracyjne w trybie art. 137 ust. 1 u.z.z. dokonuje merytorycznej weryfikacji, "czy zostały te warunki spełnione" i "będzie musiał np. zestawić i porównać aktualną działalność danej organizacji ze skalą korzystania z danego rodzaju utworów lub przedmiotów praw pokrewnych na danym polu eksploatacji przez użytkowników działających na polskim rynku oraz skalą licencjonowania i ochrony praw do dóbr tego samego rodzaju wykonywaną przez inne organizacje, efektywniej w toku swojej działalności wykonujące zbiorowe zarządzanie na danym polu eksploatacji" (op. cit.). Minister, którego decyzja jest przedmiotem kontroli sądowej, postąpił w sposób wyżej opisany. Ustalił na podstawie m.in. informacji, uzyskanej od Skarżącego, że wprawdzie objął on w zarząd prawa autorskie na podstawie szeregu umów zawartych z twórcami utworów naukowych i technicznych ale od 10 marca 2003 r. kiedy Minister Kultury udzielił Skarżącej zezwolenia na zbiorowe zarządzanie prawami autorskimi, w ciągu 18 lat swojej działalności, aż do wydania przez Ministra decyzji z dnia 8 marca 2021 r. częściowo cofającej to zezwolenie, nie zawarł z potencjalnymi użytkownikami umów na eksploatację tych praw na polach eksploatacji wymienionych w pkt I.1-11 sentencji decyzji organu I instancji. Stowarzyszenie tą ocenę częściowo potwierdziło, ograniczając się we wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy jedynie do zakwestionowania decyzji Ministra cofającej zezwolenie na czterech polach eksploatacji, tj.: "wprowadzenie do obrotu", "użyczenie", "najem" i "publiczne udostępnianie utworu w taki sposób, aby każdy mógł mieć do niego dostęp w miejscu i czasie przez siebie wybranym". Słusznie więc Minister dostrzegł w kwestionowanej decyzji, że zbiorowe zarządzanie nie ogranicza się tylko do zawierania umów o objęciu praw autorskich w zarząd czy też umów o reprezentację. Stowarzyszenie – co w sprawie nie jest kwestionowane - jest stroną wielu takich umów tym niemniej – co wynika z akt sprawy - nie zawarło pomiędzy 2003 r. a 2021 r. umów z użytkownikami na eksploatację ww. praw. Ze względu na to, że samo uzyskanie przez Skarżącego tytułu prawnego do sprawowania zarządu nie jest jeszcze tożsame z zarządzaniem prawami autorskimi w rozumieniu art. 3 pkt 1 u.z.z., dlatego Sąd uznał więc za zasadne stanowisko organu, że taka okoliczność "musi być oceniona jako faktyczne niepodjęcie zbiorowego zarządu w tym zakresie" lub też - z uwagi na zawarcie w 2022 r. jednej umowy o reprezentacji z [...] organizacją zbiorowego zarządzania, na podstawie której zostały zainkasowane środki z licencjonowania polskiego repertuaru na polach eksploatacji objętych umową o zbiorowe zarządzanie - "może świadczyć co najwyżej o wykonywaniu zbiorowego zarządzania (rozpoczęciu wykonywania zbiorowego zarządzania) na danym polu eksploatacji w niewielkiej skali". To zaś z kolei stanowiło dla Ministra podstawę cofnięcia zezwolenia w zakresie określonym w decyzji, zgodnie z art. 137 ust. 1 pkt 1 lit. a) u.z.z. Mając na uwadze powyższą ocenę prawną Sąd nie podzielił podniesionych w skardze zarzutów naruszenia prawa materialnego. Za niezasadny Sąd uznał zarzut naruszenia art. 3 pkt 1 u.z.z. (zarzut III.1 skargi). Organ dokonał prawidłowej interpretacji pojęcia zbiorowego zarządzania, słusznie uznając, iż nie zawarcie z potencjalnymi użytkownikami umów na eksploatację tych praw na danych polach eksploatacji stanowi o niepodjęciu zbiorowego zarządzania tymi prawami. Sąd nie dopuścił przy tym przedłożonego przez Skarżącą dowodu z opinii biegłego, wyjaśniając Skarżącej na rozprawie w dniu 10 lipca 2024 r., iż opinia biegłego nie może być przedmiotem dowodzenia przed sądem administracyjnym. Z tego samego względu Sąd uznał za niezasadny również zarzut naruszenia art. 3 pkt 1 u.z.z. w zw. z art. 137 ust. 1 u.z.z. w zw. z art. 9 ust. 1 pkt 2 u.z.z. (zarzut III.2 skargi). To nie przyjęcie "hierarchii zbiorowego zarządzania" stanowiło o cofnięciu zezwolenia ale - jak już wyżej wspomniano - nie zawarcie z potencjalnymi użytkownikami umów na eksploatację tych praw na danych polach eksploatacji. Bez znaczenia przy tym pozostają postanowienia Dyrektywy CRM (2014/26/UE), gdyż jak sama przyznaje Skarżąca, dyrektywa ta na dzień wydania zaskarżonych decyzji jeszcze nie została implementowana do polskiego porządku prawnego. Sąd nie podziela również zarzutu naruszenia art. 4 ust. 1 u.z.z. w zw. z art. 6 ust. 1 u.z.z. (zarzut III.3 skargi) oraz zarzutu naruszenia art. 351 pr. aut. w zw. z art. 28 ust. 4 pr. aut. z wz. z art. 3 pkt 1 u.z.z. (zarzut III.8 skargi). Stosownie do art. 28 ust. 4 pr. aut. z tytułu użyczania egzemplarzy utworów wyrażonych słowem, powstałych lub opublikowanych w języku polskim w formie drukowanej, przez biblioteki publiczne w rozumieniu ustawy z dnia 27 czerwca 1997 r. o bibliotekach (Dz. U. z 2019 r. poz. 1479 oraz z 2022 r. poz. 1700) przysługuje wynagrodzenie określane i wypłacane na zasadach określonych w oddziale 4 Rozdziału 2 pr. aut. czynności podziału i wypłaty na rzecz uprawnionych wynagrodzeń za użyczenia biblioteczne, o których mowa w art. 28 ust. 4 pr. aut., Skarżąca wykonuje jednak na podstawie decyzji Ministra Kultury i Dziedzictwa Narodowego, wydanej na podstawie art. 351 ust. 1 pr. aut., po rozstrzygnięciu konkursu, o którym mowa w art. 352 ust. 2 pr. aut., a nie na podstawie zezwolenia na zbiorowe zarządzanie, o którym mowa w art. 6 ust. 1 u.z.z. Zgodzić się więc należy ze stanowiskiem Ministra, iż podział i wypłata na rzecz uprawnionych wynagrodzeń za użyczenia biblioteczne, o których mowa w art. 28 ust. 4 pr. aut., nie może być także uznane za wykonywanie zbiorowego zarządzania na polu eksploatacji użyczenie. Powołane przepisy pr. aut. wymagają bowiem jedynie, aby organizacja wyznaczona zarządzała prawami autorskimi, bez względu na pola eksploatacji zawarte w treści zezwolenia. Przepis art. 351 ust. 2 pr. aut. odsyła bowiem do organizacji zbiorowego zarządzania, o której mowa w art. 351 ust. 1 pr. aut., nie ograniczając przez to podmiotów, które mogą brać udział w przedmiotowym konkursie, jedynie do organizacji zbiorowego zarządzania posiadających stosowne zezwolenie na danym polu eksploatacji, o którym mowa w art. 6 ust. 1 u.z.z. Jednocześnie, na co zwrócił uwagę organ, Skarżącej udzielono zezwolenia na czynności podziału i wypłaty na rzecz uprawnionych wynagrodzeń za użyczenia biblioteczne nie tylko na okres 2016-2020 ale też na okres 2021-2025, co w myśl zasady praworządności określonej w art. 6 k.p.a. i art. 7 Konstytucji RP, zgodnie z którą zakłada się, że organy władzy publicznej działają na podstawie i w granicach prawa świadczy o poprawności przyjętej przez Ministra interpretacji. Sąd nie podzielił także zarzutu naruszenia art. 3 pkt 9 u.z.z. (zarzut III.4 skargi), z tych samych względów co zarzutów III.1 i III.2. Samo zawarcie "umowy o zbiorowe zarządzanie" czy też "umowy o reprezentację" bez zawarcia umowy na eksploatację tych praw na danych polach eksploatacji nie może być uznane za zbiorowe zarządzanie. Skarżąca zresztą powołuje się również nie tylko na same umowy o reprezentację ale też na listy intencyjne, które można co najwyżej uznać za wolę stron do zawarcia takiej umowy w przyszłości. Niezasadny jest także zarzut naruszenia art. 137 ust. 1 u.z.z. (zarzut III.5 skargi), z powodów opisanych na stronie 18-19 uzasadnienia przedmiotowego wyroku, gdyż organ prawidłowo zastosował art. 137 ust. 1 u.z.z. Ponadto o naruszeniu tego przepisu nie może świadczyć sam tylko fakt, iż jak twierdzi Skarżąca "w momencie wydawania decyzji nie istnieje inna ogólnorynkowa OZZ reprezentująca prawa autorskie wydawców do utworów słownych, a ochroną taką objęci są tylko wydawcy periodyków za pośrednictwem [...]". Minister ma przecież ustawowe uprawnienie do powierzenia zbiorowego zarzadzania innemu niż Skarżąca podmiotowi, a nawet ponownie samej Skarżącej – jednakże po spełnieniu przez nią określonych w u.z.z. wymogów. Sąd nie podziela także zarzutu naruszenia art. 109 ust. 1 u.z.z. (zarzut III.6 skargi), gdyż jak słusznie stwierdził organ pomimo nie wyrzeczenia przez Ministra takiego obowiązku w treści decyzji istnieje on nadal - organizacje zbiorowego zarządzania jako podmioty zobowiązane do zarządzania z należytą starannością prawami autorskimi lub prawami pokrewnymi, winny także - zgodnie z wymogami ustawowymi - regularnie dokonywać podziału i wypłaty przychodów z praw. Bezzasadny jest także zarzut naruszenia art. 20 ust. 1 pkt 2 pr. aut. w zw. z art. 3 pkt 1 u.z.z. (zarzut III.7 skargi). W pełni zgodzić należy się z Ministrem, że dokonywanie przez organizację zbiorowego zarządzania czynności poboru, podziału i wypłaty środków z opłat reprograficznych, o których mowa w art. 20 i 201 pr. aut., nie może być uznane za wykonywanie przez Skarżącą zbiorowego zarządzania na polu eksploatacji: wprowadzanie do obrotu. Opłaty te kompensują bowiem straty podmiotów uprawnionych poniesione wskutek korzystania z utworów w ramach dozwolonego użytku prywatnego, o którym mowa w art. 23 pr. aut., który kopie wykonane na tej podstawie prawnej pozwala udostępniać jedynie w kręgu osób "pozostających w związku osobistym, w szczególności pokrewieństwa, powinowactwa lub stosunku towarzyskiego" (ust. 2), a więc nie "udostępniane publiczne" jak tego wymaga definicja pola eksploatacji "wprowadzanie do obrotu", zawarta w art. 6 ust. 1 pkt 6 pr. aut. Sąd stoi na stanowisku, iż różnica pomiędzy udostępnianiem osobom najbliższym a udostępnianiem publicznym jest nad wyraz czytelna i nie pozwala na uznanie, że udostępnianie utworu jedynie na własny użytek świadczyć może jednocześnie o wprowadzaniu go do obrotu. Odnosząc się do poszczególnych zarzutów naruszenia postępowania, w sposób mający wpływ na wynik sprawy to także i one nie są zasadne. W zakresie zarzutu naruszenia art. 10 k.p.a. (zarzut II.1 skargi) to nie jest on zasadny. Sprowadza się on przede wszystkim do tego, że organ odwoławczy nie poinformował skarżącej o zamiarze wydania decyzji, a także nie wezwał skarżącej do przedłożenia dodatkowych dokumentów, których Skarżąca zamierzała przedstawić, gdyby organ miał zamiar utrzymać w mocy decyzję cofającą wydane Stowarzyszenie zezwolenie na zbiorowe zarządzanie prawami autorskimi. Z akt sprawy wynika jednak, że Minister pismem z dnia 17 stycznia 2023 r. (k. 245 akt administracyjnych) zawiadomił Stowarzyszenie o możliwości wypowiedzenia się w trybie art. 10 § 1 k.p.a. co do zebranego w sprawie materiału dowodowego, jednakże przesyłka z tym pismem nie została podjęta przez Skarżącą (adnotacja na kopercie "Zwrot nie podjęto w terminie" – k. 249 akt administracyjnych). Z akt sprawy wynika również, że skarżąca o zmianie swojego adresu do doręczeń zawiadomiła Ministra dopiero w piśmie z dnia 21 lutego 2023 r. (k. 255 akt administracyjnych), jednocześnie składając dodatkowe wnioski dowodowe. Wobec zaś faktu, iż decyzja odwoławcza zapadła dopiero 21 czerwca 2023 r. Skarżąca miała więc wystarczająco dużo czasu na zapoznanie się z materiałem dowodowym, co mogła przecież uczynić z własnej inicjatywy. Powyższego nie zmienia także i to, że skarżąca w dniu 17 października 2023 r. drogą elektroniczną zawiadomiła organ o zmianie swojego adresu, gdyż w okresie przynajmniej od 21 lutego 2023 r. do 21 czerwca 2023 r. miała aż 4 miesiące na zapoznanie się z zebranym materiałem dowodowym i złożenie ewentualnego dodatkowego stanowiska. Tym samym nie można zarzucić organowi naruszenia art. 10 § 1 k.p.a. w sposób mający istotny wpływ na wynik sprawy. Odnośnie zaś zarzutów dotyczących nie wezwania z urzędu Stowarzyszenia do dostarczenia dodatkowego materiału dowodowego, to również i on nie jest zasadny, gdyż pomiędzy wydaniem decyzji w I i II instancji minęły ponad 2 lata. Skarżąca reprezentowana przez profesjonalnego pełnomocnika miała aż nadto czasu aby również z własnej inicjatywy przedstawić dodatkowe dowody, tym bardziej, że decyzja organu I instancji była dla Stowarzyszenia skrajnie niekorzystna. Stowarzyszenie więc z własnej winy nie przedłożyło w zasadzie prawie żadnych dowodów, które mogłyby podważyć stanowisko Ministra zawarte w decyzji z dnia 8 marca 2021 r. Słusznie przy tym wskazał Naczelny Sąd Administracyjny, że organ ma obowiązek poszukiwania dowodów, jednak nie jest nieograniczony w swoim zakresie, bowiem w świetle orzecznictwa, z przepisu art. 77 § 1 k.p.a. nie wynika wcale, że na organ został przerzucony cały ciężar dowodowy w sprawie. Organ nie ma obowiązku poszukiwania dowodów dla wykazania słuszności stanowiska strony. Z cytowanego wyżej przepisu nie daje się w szczególności wyprowadzić konkluzji, że organy administracji obowiązane są do poszukiwania środków dowodowych służących poparciu twierdzeń strony, w sytuacji gdy ta ostatnia środków takich nie przedstawia. Nie można bowiem w takim przypadku założyć, że przy bierności strony, cały ciężar dowodzenia faktów mających przemawiać przeciwko ustaleniom poczynionym przez organy administracji spoczywa na tych organach (zob. wyrok NSA z dnia 25 kwietnia 2024 r. II GSK 20/21). Jednocześnie Skarżąca dopiero na etapie postępowania sądowoadministracyjnego załączyła do skargi szereg dokumentów (ponad 1.000 stron), w sytuacji gdy zgodnie z art. 106 § 3 p.p.s.a., uzupełniające postępowanie dowodowe przeprowadza się w wyjątkowych sytuacjach, tj. jest gdy jest to niezbędne do wyjaśnienia istotnych wątpliwości, a jednocześnie, nie spowoduje to nadmiernego przedłużenia postępowania. W pełni należy przy tym podzielić stanowisko Naczelnego Sądu Administracyjnego, zgodnie z którym w istotnym dla sprawy zakresie, sąd wydaje wyrok po zamknięciu rozprawy na podstawie akt sprawy. Oznacza to, że podstawą orzekania sądu administracyjnego jest materiał dowodowy zgromadzony przez organy administracji publicznej w toku całego postępowania. Wynikają z tego dwie kwestie natury zasadniczej. Po pierwsze sąd administracyjny nie dokonuje ustaleń faktycznych w sprawie, a jedynie bada, czy ustalenia faktyczne dokonane przez organy administracji publicznej odpowiadają prawu. Po drugie sąd administracyjny rozpatruje sprawę na podstawie stanu faktycznego i prawnego (procesowego) istniejącego w dniu wydania zaskarżonego aktu. Zmiana stanu faktycznego lub prawnego, która nastąpiła po wydaniu decyzji ostatecznej zasadniczo nie podlega uwzględnieniu. Również wtedy, gdy sąd dopuści dowód z dokumentów na podstawie art. 106 § 3 p.p.s.a., które w swej treści odnoszą się do okoliczności (faktów) zaistniałych po wydaniu decyzji ostatecznej (zob. wyrok NSA z dnia 20 czerwca 2024 r. III FSK 1251/22). Z powyższych względów Sąd nie uwzględnił także zarzutów naruszenia art. 7 k.p.a., art. 75 § 1 k.p.a., art. 77 § 1 i 4 k.p.a., art. 78 § 1 k.p.a. oraz art. 80 k.p.a. (zarzut II.3 skargi). Zgodzić się należy z organem, że załączone do wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy kopie dokumentów nie są dowodem na okoliczność faktycznego (rzeczywistego) sprawowania zarządu prawami autorskimi na tych polach eksploatacji, na których zezwolenie zostało cofnięte. Ocena taka jest jak najbardziej uprawniona i logicznie uzasadniona. Organ nie ma również obowiązku i nie jest to jego rolą - w sytuacji, kiedy dokonuje przeglądu zezwoleń na podstawie art. 137 ust. 1 u.o.z.z. - badać, czy cofając zezwolenie na danym polu eksploatacji doprowadzi to w przyszłości do negatywnych społecznych skutków. Powyższej oceny nie zmieniły również dołączone do skargi i dopuszczone przez Sąd dokumenty, Stowarzyszenie nie podjęło bowiem rzeczywistego zarządzania prawami autorskimi. Niezasadny okazał się także zarzut naruszenia art. 7a § 1 k.p.a. w zw. z art. 81a § 1 k.p.a. (zarzut II.4 skargi). Jak stwierdził Naczelny Sąd Administracyjny zasada rozstrzygania wątpliwości na korzyść strony, wynikająca z art. 7a § 1 k.p.a., jest dyrektywą interpretacyjną dotyczącą wykładni zarówno przepisów prawa materialnego, jak i przepisów postępowania. Zastosowanie art. 7a § 1 k.p.a. i rozstrzyganie na jego podstawie na korzyść strony winny mieć miejsce wówczas, gdy wystąpią niedające się usunąć wątpliwości, co do wykładni przepisów stosowanego prawa. Powyższa zasada może być stosowana w ostateczności - w sytuacji, gdy pomimo zastosowania różnych metod wykładni przepisów nadal pozostają wątpliwości co do treści normy prawnej. Mówiąc inaczej, możliwe są co najmniej dwa równie uprawnione sposoby rozumienia normy prawnej. Stosując tę zasadę winno się zatem wybrać jeden ze sposobów wykładni normy - ten, który jest najbardziej korzystny dla strony (zob. wyrok NSA z dnia 27 kwietnia 2023 r. II GSK 1063/20). Z uzasadnienia decyzji zarówno organu I instancji, jak i II instancji nie wynika aby Minister miał jakiekolwiek wątpliwości co do rozumienia przepisu art. 3 pkt 1 u.z.z. w zw. art. 137 ust. 1 u.z.z. W zakresie zarzutu naruszenia art. 8 § 1 k.p.a. (zarzut II.5 skargi) to nie leży w kognicji Sądu, rozpoznającego konkretną sprawę w jej granicach, dokonywanie oceny trafności i przesłanek rozstrzygnięć organu, dokonywanych w innych sprawach z udziałem innych podmiotów. Należy zwrócić uwagę, że art. 8 § 1 k.p.a. dotyczy prowadzenia postępowania w sposób budzący zaufanie jego uczestników do władzy publicznej. Organ ma kierować przy tym się zasadami proporcjonalności, bezstronności i równego traktowania. Przepis ten zakłada określony obowiązek w odniesieniu do konkretnego, zawisłego przed organem postępowania, a nie odnosi się do różnych postępowań o zbliżonym lub nawet analogicznym charakterze prawnym, prowadzonych przez organ. Takiej sytuacji dotyczyć może § 2 art. 8 k.p.a., ale fakt, że Minister podejmuje odmienne rozstrzygnięcia w różnych sprawach innych niż skarżący podmiotów, nie przesądza sam w sobie, że bez uzasadnionej przyczyny odstępuje od utrwalonej praktyki rozstrzygania spraw, zwłaszcza w takim samym stanie faktycznym i prawnym. Zakaz określony w art. 8 § 2 k.p.a. ma zastosowanie jedynie w sytuacjach, w których w danej kategorii spraw zostało już wypracowane orzecznictwo, nie budzi ono wątpliwości, linia orzecznicza jest stała, a jeżeli są od niej odstępstwa, to mają one charakter wyjątkowy i nie wpływają na utrwalony pogląd. Zasady tej nie stosuje się w sytuacjach, gdy w sprawie indywidulanej zapadło dotychczas tylko jedno orzeczenie. Trudno bowiem w takiej jednej indywidulanej sprawie mówić o "utrwalonej praktyce" organów (zob. wyrok NSA z dnia 18 kwietnia 2024 r. II GSK 1808/23). Domaganie się od sądu administracyjnego rozważania zasadności innych decyzji wydawanych w innych sprawach w kontekście niezadowolenia z zaskarżonej decyzji – a do tego sprowadza się zarzut pełnomocnika Skarżącego – nie znajduje umocowania prawnego. Powyższy zarzut oparcia zaskarżonej decyzji w zakresie pól eksploatacji na kryteriach oraz ocenach odmiennych niż te, które legły u podstaw decyzji wydanych w innych postępowaniach toczących się na podstawie art. 137 ust. 1 u.z.z. a zwłaszcza twierdzenie, że wszystkie pola eksploatacji analizowane w ramach wyznaczonych przez ten przepis winny być oceniane przez organ odmiennie, przekracza granice sprawy w rozumieniu art. 134 § 1 p.p.s.a. Tym samym zarzut ten jest bezzasadny. Sąd nie dopatrzył się także naruszenia art. 11 k.p.a. w zw. z art. 107 § 3 k.p.a. (zarzut II.6 skargi). To, że Skarżący nie podziela prawidłowości subsumpcji prawnej organu nie oznacza, że w decyzji brak jest uzasadnienia prawnego lub faktycznego. Analiza zaskarżonej decyzji prowadzi do wniosku, że w tym zakresie została ona sporządzona prawidłowo, zawierając zarówno uzasadnienie faktyczne, jak i prawne. Nie zasługiwał na uznanie zarzut naruszenia art. 7 k.p.a. (zarzut II.7 skargi) przez "nieuwzględnienie interesu społecznego przy wydaniu zaskarżonej decyzji" i "słusznego interesu obywateli". Uwzględnienie owego interesu społecznego mogłoby bowiem nastąpić, gdyby Skarżący – poza objęciem praw w zarząd – wykazał, że na polach eksploatacji, w których zezwolenie zostało mu cofnięte rzeczywiście taki zarząd wykonuje i ma zarówno faktyczną, jak i prawną możliwość zaspokojenia oczekiwań społecznych w zakresie dostępu do utworów. Skoro jednak z dowodów zgromadzonych w sprawie wynika, że Skarżący zarząd wykonuje na polach eksploatacji utrwalanie i zwielokrotnianie (co zostało ujęte w udzielonym zezwoleniu) to na dzień wydawania decyzji nie było podstaw do przyjęcia, że interes społeczny ucierpi w pozostałym zakresie. Sąd nie podzielił także z powodów opisanych w uzasadnieniu wyroku dotyczącego zarzutów naruszenia prawa materialnego, zarzutu naruszenia art. 6 i 7 k.p.a. (zarzut II.2 skargi). Jednocześnie Sąd, na podstawie art. 106 § 3 p.p.s.a., uwzględnił wnioski dowodowe sformułowane w skardze dotyczące dokumentów wymienionych w punktach 2, 5, 8, 9, 10, 13 16 pkt 5 skargi, uznając, że na gruncie niniejszej sprawy jest to niezbędne do wyjaśnienia istotnych wątpliwości, a jednocześnie, że nie spowoduje to nadmiernego przedłużenia postępowania. W zakresie pozostałych wniosków dowodowych Sąd je oddalił, uznając, że są nieprzydatne do wyjaśnienia istotnych wątpliwości lub ich rozpoznanie spowoduje nadmierne przedłużenie postępowania. Reasumując, Sąd podniesione zarzuty naruszenia prawa materialnego i przepisów postępowania uznał za niezasadne, a tym samym na podstawie art. 151 p.p.s.a. skargę oddalił.