VII SA/Wa 2204/19

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Tomasz Stawecki (spr.), Sędziowie sędzia WSA Artur Kuś, sędzia WSA Wojciech Sawczuk, po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w dniu 2 grudnia 2020 r. sprawy ze skargi M. S. na decyzję [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] sierpnia 2019 r. nr [...] w przedmiocie umorzenia postępowania administracyjnego oddala skargę. 1. [...] Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego (dalej: "[...] WINB") decyzją nr [...] z [...] sierpnia 2019 r., znak: [...], po rozpatrzeniu odwołań J. S. (dalej: "uczestnik") oraz M. S. (dalej: "skarżąca") utrzymał w mocy decyzję Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego dla [...] (dalej: "PINB") nr [...] z [...] stycznia 2019 r., znak: [...], w sprawie umorzenia postępowania administracyjnego dotyczącego sposobu użytkowania budynku przy ul. [...] w [...]. Zaskarżona decyzja została wydana w następujących okolicznościach faktycznych i prawnych. 2. Od 2012 r. PINB prowadził postępowanie w przedmiocie samowolnej zmiany sposobu użytkowania budynku zlokalizowanego [...], przy ul. [...], na działce nr ewid.[...], obręb [...] ([...]). Przedmiotem postępowania był budynek zrealizowany w 1955 r. jako budynek mieszkalny, a według jednego ze współwłaścicieli przekwalifikowany w 1978 r. na budynek gospodarczy. Zdaniem uczestnika postępowania J. S. budynek ten służył zaspokajaniu potrzeb mieszkaniowych aż do połowy lat 1990-ych, a ostatnio buł wykorzystywany dla potrzeb prowadzenia działalności zarobkowej. Oznaczać to ma, że W. S. oraz pozostali użytkownicy budynku (krewni inwestora) nie dokonali zgłoszenia zmiany sposobu użytkowania budynku. W dniu [...] sierpnia 2012 r. PINB nałożył na W. S., jednego ze współwłaścicieli ww. działki, a jednocześnie zamieszkującego na stałe na wskazanej nieruchomości (dalej: "inwestor"), obowiązek przedłożenia w organie dokumentów dotyczących budynków zlokalizowanych na nieruchomości, w tym inwentaryzacji i opinii technicznej. Decyzją Nr [...] z dnia [...] czerwca 2016 r. PINB umorzył postępowanie administracyjne w sprawie zmiany sposobu użytkowania budynku mieszkalnego na budynek gospodarczy. Po rozpatrzeniu odwołania J. i M. S. [...] WINB decyzją Nr [...] [...]Rozstrzygnięcie organu wojewódzkiego zostało zaskarżone przez inwestora do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie. Sąd wyrokiem z 25 sierpnia 2017 r., sygn. akt VII SA/Wa 2128/16, oddalił skargę inwestora. W związku z uprawomocnieniem się wyroku z 25 sierpnia 2017 r. PINB podejmował próby przeprowadzenia kontroli zabudowy na działce nr ewid. [...] i ostatecznie w dniu [...] listopada 2017 r. przeprowadził oględziny przedmiotowej nieruchomości. W trakcie oględzin stwierdził, że na działce nr ewid. [...] znajdują się następujące obiekty: a) budynek gospodarczy murowany z 1960 r. ze stropodachem krytym papą o całkowitych wymiarach 3,33 m x 4,24 m i wysokości 2,65 m; b) budynek gospodarczy murowany z dachem jednospadowym, kryty papą i blachą, o całkowitych wymiarach 3,26 x 3,46 m i wysokości 2,29 m2; c) budynek murowany parterowy z poddaszem nieużytkowym z 1955 r., według oświadczenia inwestora użytkowany jako gospodarczy, o wymiarach całkowitych 4,25 x 8,69 m i wysokości 4,25 m, przy czym w budynku wydzielone są dwa pomieszczenia i wiatrołap; d) budynek mieszkalny z 1970 r. o wymiarach 6,88 m x 19,27 m; e) ziemianka zalana wodą, według oświadczenia inwestora nieużytkowana. Należy dodać, że przedmiotem postępowania sądowoadministracyjnego jest właśnie sposób użytkowania budynku wymienionego w punkcie c) powyżej. Uzupełniając ustalenia organu A. S., tj. córka i zarazem pełnomocnik inwestora, wystąpiła w dniu 4 sierpnia 2018 r. do PINB z wnioskiem o umorzenie postępowania administracyjnego w przedmiocie samowolnej zmiany sposobu użytkowania budynku mieszkalnego. Wnioskodawczyni wyjaśniła, że M. i J. S. zainicjowali postępowanie nadzorcze chcąc zmusić W. S. do wydania posiadania nieruchomości. Wskazani współwłaściciele przedmiotowej działki nr ewid. [...] chcą doprowadzić do sprzedaży nieruchomości. 3. Po zakończeniu postępowania dowodowego, PINB decyzją nr [...] z [...] stycznia 2019 r. umorzył postępowanie administracyjne w sprawie zmiany sposobu użytkowania budynku przy ul. [...] w [...]. Decyzja organu pierwszej instancji została wydana na podstawie art. 104 oraz art. 105 § 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (tekst jedn. Dz. U. z 2018 r., poz. 2096; dalej: "k.p.a.") oraz art. 83 ust. 1 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (tekst jedn. Dz. U. z 2018 r., poz. 1202; dalej: "pr.bud."). Organ pierwszej instancji wskazał, że po dokonaniu szczegółowej analizy dokumentacji uznał, że budynek o wymiarach 4,25 x 8,69 m jest użytkowany zgodnie z jego przeznaczeniem. W Ewidencji Gruntów i Budynków obiekt ten oznaczony jest bowiem jako budynek niemieszkalny. 4. W dniu [...] stycznia 2019 r. M. S. i J. S. złożyli odwołania od decyzji PINB nr [...] do organu drugiej instancji. Odwołujący zgodnie zarzucili organowi pierwszej instancji naruszenie art. 7, art. 10, art. 77, art. 107 § 3 k.p.a. Odwołujący się wskazali, że organ pierwszej instancji nie wyjaśnił stanu faktycznego sprawy, a w uzasadnieniu decyzji organ ograniczył się tylko do niektórych faktów, pomijając pozostałe. Zdaniem odwołujących, w stanie faktycznym sprawy istotne jest, że budynek będący przedmiotem postępowania powstał jako budynek mieszkalny i taką pełnił funkcję przez wiele lat. W aktach sprawy znajdują się oświadczenia niektórych spośród współwłaścicieli potwierdzające mieszkalną funkcję budynku w przeszłości. Organ pierwszej instancji nie odniósł się jednak do tych dowodów. Organ pominął całkowicie ich oświadczenia w powyższym zakresie. Nie wyjaśnił również, dlaczego dał wiarę oświadczeniom tylko jednej ze stron. Organ nie zwrócił się też do Wydziału Architektury i Budownictwa [...], ani do Sądu Rejonowego dla [...] – Wydziału Ksiąg Wieczystych o dokumentację dotyczącą przedmiotowego budynku zgodnie z wnioskiem odwołujących się. Odwołujący się zarzucili organowi także to, że postępowanie nadzorcze toczyło się w sposób naruszający prawa strony do czynnego udziału w czynnościach. Organ powiatowy uniemożliwił stronom wzięcie udziału w oględzinach budynku w dniach 12 września 2018 r. oraz 20 lipca 2018 r. Ponadto, inwestor już w 2017 r. przyznał, że użytkuje przedmiotowy budynek jako gospodarczy. Takie oświadczenie zestawione z dowodami potwierdzającymi, że w przeszłości budynek był użytkowany jako mieszkalny, powoduje, że do zmiany sposobu użytkowania budynku doszło w sposób samowolny i bezprawny. Taki stan powoduje powstanie szkody po stronie pozostałych współwłaścicieli, w szczególności odwołujących się, gdyż generuje konieczność uiszczania wyższych podatków od nieruchomości oraz obniża wartość nieruchomości. 5. Po rozpatrzeniu odwołania [...] Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowalnego decyzją nr [...] z [...] sierpnia 2019 r. utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję PINB o umorzeniu postępowania w przedmiocie samowolnego przystąpienia do użytkowania obiektu budowlanego. Jako podstawę prawną zaskarżonego rozstrzygnięcia wskazano art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a. oraz art. 83 ust. 2 pr.bud. Organ drugiej instancji stwierdził, że z poczynionych przez niego czynności, w szczególności oględzin zleconych organowi pierwszej instancji, nie wynika, aby sporny budynek był użytkowany jako mieszkalny. Co więcej, nie potwierdza tego również stan techniczny budynku i wykonana dokumentacja fotograficzna. Skoro więc z ewidencji gruntów i budynków wynika, że przedmiotowy budynek pełni funkcję niemieszkalną, to należy uznać, że nie doszło do naruszającej prawo zmiany sposobu użytkowania. Organ drugiej instancji podkreślił przy tym, że zadaniem organu nie jest dalsze poszukiwanie materiału dowodowego, który będzie zaprzeczał wcześniejszym ustaleniom, tylko dlatego, że materiał dowodowy jest niekorzystny dla jednej ze stron. Na dzień wydania decyzji wynika, że budynek powinien być użytkowany jako budynek niemieszkalny i taką faktycznie pełni funkcję. Odnosząc się z kolei do zarzutów zawartych w odwołaniu, organ drugiej instancji podkreślił, że organy nadzoru budowlanego nie dysponują środkami, które mogłyby zmusić współwłaściciela obiektu do wpuszczenia drugiej strony postępowania administracyjnego na teren nieruchomości, której dotyczy postępowanie. Organ wskazał również, że nie można oceniać wartości dowodowej przeprowadzonych oględzin biorąc pod uwagę wyłącznie fakt, że odwołujący się nie zostali wpuszczeniu na teren nieruchomości. Skoro nieobecność odwołujących się nie stanowiła konsekwencji działania lub zaniechania organu, to nie można twierdzić, że doszło do naruszenia zasady czynnego udziału stron w postępowaniu administracyjnym. 6. Nie godząc się z powyższym rozstrzygnięciem organu drugiej instancji M. S. złożyła skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie, wnosząc o uchylenie zaskarżonej decyzji. Skarżąca zarzuciła decyzji organu drugiej instancji naruszenie: 1) art. 7 k.p.a. poprzez to, że organ nie zajął się kwestią sporną użytkowania budynku przed 2007 r., co stanowiło istotę postępowania. Zdaniem skarżącej naruszyło to słuszny interes współwłaścicieli nieruchomości; 2) art. 77 k.p.a. poprzez jego niezastosowanie, gdyż obowiązkiem organu jest w sposób wyczerpujący zebrać i rozpatrzyć cały materiał dowodowy, a ponadto na podstawie całokształtu materiału dowodowego ocenić, czy dana okoliczność została udowodniona; 3) art. 107 § 3 k.p.a. poprzez jego niezastosowanie, gdyż uzasadnienie zaskarżonej decyzji w sposób wybiórczy prezentuje stan faktyczny, skupiając się jedynie na aktualnym sposobie użytkowania budynku i pomijając fakt, że w przeszłości był to budynek mieszkalny. Ponadto, uzasadnienie nie wskazuje przyczyn, z powodu których innym dowodom organ odmówił wiarygodności i mocy dowodowej; 4) art. 10 k.p.a. oraz art. 81 k.p.a. poprzez uniemożliwienie stronom postępowania wzięcia udziału w wizji przeprowadzonej 24 lipca 2019 r. oraz uniemożliwienie stronom zapoznania się z protokołem z tej czynności. 7. Odpowiadając w dniu [...] września 2019 r. na ww. skargę organ drugiej instancji podtrzymał swoje stanowisko w sprawie i wniósł o oddalenie skargi. Organ stwierdził, że przesłanki, którymi kierował się przy podejmowaniu zaskarżonej decyzji zostały wskazane w jej uzasadnieniu, a zarzuty podniesione przez skarżącą pozostają bez wpływu na treść wydanej decyzji. 8. W dniu [...] listopada 2020 r. obszerną odpowiedź na skargę złożył inwestor reprezentowany przez pełnomocnika – A. S. Inwestor wyjaśnił, że treść wpisów w ewidencji gruntów i budynków została zmieniona w 2007 r. w wyniku prowadzonej wówczas urzędowej modernizacji operatu. Wtedy bowiem zakwalifikowano przedmiotowy budynek jako niemieszkalny. Zmiany treści ewidencji wynikały z aktualizacji dokonanej z urzędu, a nie na wniosek właścicieli. Rozbieżność między stanem faktycznym i wpisem w ewidencji gruntów i budynków a wcześniejszym, oryginalnym sposobem użytkowania budynku nie może być więc traktowana jako samowolne działanie inwestora. Również zmiana funkcji budynku z mieszkalnego na pomieszczenie służące do przechowywania mebli i sprzętów nie stanowi zmiany sposobu użytkowania budynku w rozumieniu art. 71 ust. 1 pr.bud. Z tego względu umorzenie przez PINB postępowania administracyjnego było w pełni zasadne. Inwestor zakwestionował również zarzut kierowany pod adresem organu administracji, że nie zapewnił J. S. oraz skarżącej możliwości obecności na terenie nieruchomości w chwili dokonywania przez organ urzędowych oględzin. Należy bowiem podkreślić, że brak udziału strony we wskazanych czynnościach nie wynikał z decyzji organu, lecz z woli inwestora. Ma to między innymi związek z wyrokiem Sądu Rejonowego dla [...] z 11 maja 2018 r., sygn. akt [...], w którym Sąd oddalił powództwo J. S. o przywrócenie posiadania nieruchomości ("wydanie kluczy). Ponadto, wyrokiem z 10 stycznia 2019 r. Sąd Okręgowy w [...] [...] Wydział Cywilny Odwoławczy oddalił apelację J. S. od wyroku Sądu Rejonowego w sprawie o sygn. akt [...]. Zdaniem pełnomocnika inwestora inicjowanie przez J. S. postępowań administracyjnych ma na celu jedynie dręczenie ciężko chorego ojca, aby skłonić go do opuszczenia nieruchomości i dokonanie jej sprzedaży. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje. Skarga nie zasługiwała na uwzględnienie, gdyż zaskarżona decyzja nie narusza prawa. 9. Na wstępie należy wyjaśnić, że zgodnie z art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (tekst jedn. Dz. U. z 2019 r. poz. 2167 ze zm.) zadanie Sądu jest ściśle określone: Sąd ma obowiązek przeprowadzić kontrolę zaskarżonego aktu administracyjnego pod względem zgodności z prawem, czyli prawidłowości zastosowania przepisów obowiązującego prawa oraz trafności ich wykładni. W związku z tym, Sąd ma obowiązek wyeliminować z obrotu prawnego akt wydany przez organ administracyjny, jeśli stwierdzi, że w danej sprawie niewątpliwie doszło do naruszenia przepisu prawa materialnego w stopniu mającym wpływ na wynik sprawy lub doszło do naruszenia prawa dającego podstawę do wznowienia postępowania, bądź przepisów postępowania w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na rozstrzygnięcie. Nakazuje to art. 145 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz. U. z 2019 r. poz. 2325 ze zm., zwanej dalej "p.p.s.a."). Sąd ma też obowiązek stwierdzić nieważność decyzji lub postanowienia, jeśli akt taki jest dotknięty którąkolwiek z wad określonych w art. 156 § 1 k.p.a. Natomiast w przypadku niestwierdzenia wskazanych postaci naruszenia prawa przez organ administracji, skarga podlega oddaleniu. Inaczej mówiąc, jeśli zaskarżona decyzja jest zgodna z prawem, uchylenie jej przez sąd jest niedopuszczalne. 10. Sąd oddalił skargę uznając, że zarówno zaskarżona decyzja organu drugiej instancji, jak i poprzedzająca ją decyzja Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego dla [...] z [...] stycznia 2019 r. są zgodne z prawem. Przed przystąpieniem do analizy istoty kontrolowanych rozstrzygnięć, Sąd wyjaśnia, że w sprawie należy stosować przepisy ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane, mimo że sam budynek oryginalnie mieszkalny, a obecnie niemieszkalny, o wymiarach 4,25 x 8,69 m powstał około 1955 r., a jednocześnie zdaniem niektórych uczestników postępowania, w tym inwestora, do odmiennego sposobu użytkowania doszło już w 1978 r. Przepis przejściowy (intertemporalny), czyli art. 103 ust. 1 pr.bud. uzależnia jednak zastosowanie przepisów ustawy od dnia wszczęcia postępowania w sprawie. Tymczasem z akt sprawy rozpatrywanej przez Sąd wynika, że postępowanie w przedmiocie zmiany sposobu użytkowania budynku toczyło się od 2012 r. i było kontynuowane od 2017 r. Zastosowanie obecnie obowiązujących przepisów nie może więc budzić wątpliwości. 11. Ze zgromadzonego materiału dowodowego wynika, że przedmiotem postępowania w rozpatrywanej sprawie była rzekoma samowolnie dokonana przez inwestora zmiana sposobu użytkowania przedmiotowego budynku z 1955 r. o wymiarach 4,25 x 8,69 m. Oryginalnie obiekt ten był budynkiem mieszkalnym. Najprawdopodobniej jednak po wybudowaniu w 1970 r. na działce nr ewid. [...] przy ul. [...] (dawniej [...]) w [...] budynku mieszkalnego, przedmiotowy budynek przestał być używany jako budynek mieszkalny, a stał się przechowalnią rzeczy, mebli oraz sprzętu gospodarstwa domowego i ogrodniczego (patrz: materiał fotograficzny załączony do protokołu oględzin obiektu budowlanego z [...]lipca 2019 r., akta PINB, teczka 3, akta nienumerowane). W sprawie nie stwierdzono, aby w konstrukcji budynku i jego wyposażeniu wprowadzono jakiekolwiek istotne zmiany. W związku z tym, kiedy w latach 2006-2007 Biuro Geodezji i Katastru dokonywało aktualizacji wpisów w ewidencji gruntów i budynków, uznano przedmiotowy obiekt za "inny niemieszkalny" (patrz: k. 175-176 akt PINB, teczka 1). Należy przy tym podkreślić, że z pisma Biura Geodezji i Katastru Urzędu [...] z [...] stycznia 2017 r. wynika, że zmiany wpisów w ewidencji gruntów i budynków były wynikiem czynności podejmowanych przez właściwy organ z urzędu (patrz też: dokumenty geodezyjne, str. 144, 152-154 akt admin., teczka 1). Projekt operatu opisowo-kartograficznego, czyli baza danych ewidencyjnych utworzona z wykorzystaniem wyników prac geodezyjnych wykonanych w procesie modernizacji została przygotowana zgodnie z art. 24a ustawy z dnia 17 maja 1989 r. Prawo geodezyjne i kartograficzne (tekst jedn. Dz. U. z 2016 r., poz. 1629 ze zm.) oraz przepisami rozporządzenia Ministra Rozwoju Regionalnego i Budownictwa z dnia 29 marca 2001 r. w sprawie ewidencji gruntów i budynków (tekst jedn. Dz. U. z 2016 r., poz. 1034 ze zm. - § 44 pkt 8 oraz 54-57). Z akt sprawy wynika natomiast, ze sposób użytkowania ww. budynku stał się przedmiotem konfliktu rodzinnego około 2012 r. w związku z używaniem pieca gazowego ogrzewającego zarówno pomieszczenie należące do inwestora, jak i pomieszczenie ówczesnej współwłaścicielki nieruchomości W. S., będącej jednocześnie babką J. S.. Rozwiązania wskazanego konfliktu nie ułatwia struktura własności przedmiotowej nr ewid. [...]. Z odpisów z ewidencji gruntów i budynków wynika bowiem, że J. S. przysługuje 19/36 części własności całej nieruchomości, a M. S. 1/36 część prawa własności. Natomiast inwestor, czyli W. S. jest współwłaścicielem całej nieruchomości tylko w 3/36 części (patrz: akta admin., teczka 1, karta 176). Nieporozumienia na tle sposobów korzystania z nieruchomości, zasad pokrywania bieżących kosztów i podatków oraz możliwości zbycia nieruchomości przez większościowego współwłaściciela doprowadziły do wszczęcia przez PINB postępowania nadzorczego dotyczącego ww. budynku niemieszkalnego, a także innych postępowań, m.in. postępowania w zakresie opodatkowania nieruchomości. Właśnie we wskazanym postępowaniu nadzorczym PINB wydał postanowienie z [...] sierpnia 2012 r. o nałożeniu na inwestora obowiązku przedłożenia w terminie dwóch miesięcy określonych dokumentów mających na celu legalizację zmienionego sposobu użytkowania. Postanowienie to zostało później uchylone przez sąd administracyjny. W tym stanie rzeczy decyzja PINB z [...] stycznia 2019 r. (decyzja organu pierwszej instancji) stanowiła kontynuację wcześniejszego postępowania w przedmiocie samowolnej zmiany sposobu użytkowania budynku. Organ powiatowy prowadząc postępowanie w ww. przedmiocie stwierdził jednak, że nie ma podstawy prawnej do uznania, że w rozpatrywanej sprawie mieliśmy do czynienia ze zmianą sposobu użytkowania obiektu budowlanego w rozumieniu art. 71 ust. 1 pkt 2 pr.bud. Przepis ten przewiduje, że za zmianę sposobu użytkowania obiektu budowlanego lub jego części rozumie się podjęcie bądź zaniechanie w obiekcie budowlanym lub jego części działalności zmieniającej warunki: bezpieczeństwa pożarowego, powodziowego, pracy, zdrowotne, higieniczno-sanitarne, ochrony środowiska bądź wielkość lub układ obciążeń. Tak rozumiana zmiana wymaga jednocześnie zgodnie z art. 71 ust. 2 pr.bud. zgłoszenia właściwemu organowi architektoniczno-budowlanemu, którym zgodnie z art. 82 ust. 1 i ust. 2 pr.bud. jest starosta. Z kolejnych oględzin obiektu budowlanego, a zwłaszcza z przeprowadzonych w dniu 24 lipca 2019 r. (patrz: akta PINB, teczka 3, akta nienumerowane) wynika jednoznacznie, że sporny budynek jest wykorzystywany od długiego czasu jako przechowalnia mebli i sprzętu domowego i ogrodowego. Nic nie wskazuje jednocześnie na to, aby faktyczny sposób obecnego użytkowania prowadził do zmian warunków technicznych obiektu budowlanego wskazanych w art. 71 ust. 1 pkt 2 pr.bud. Nie został również potwierdzony zarzut uczestnika postępowania, że w pomieszczeniu tym prowadzona jest jakaś działalność gospodarcza podlegająca kontroli organów nadzoru budowlanego lub wymagająca jego interwencji. Dodatkowo, nieprowadzenie takiej działalności wynika z poważnych chorób inwestora, który w dniu [...] czerwca 2004 r. uzyskał orzeczenie lekarza orzecznika ZUS o całkowitej niezdolności do pracy i samodzielnej egzystencji (patrz: załącznik nr 4 do odpowiedzi A. S. na skargę z [...] sierpnia 2019 r.). W przedstawionym stanie rzeczy należało uznać, że decyzja PINB jako organu pierwszej instancji była zgodna z prawem i uzasadniona okolicznościami faktycznymi sprawy. Organ był zobowiązany kierować się wpisem w ewidencji gruntów i budynków kwalifikującym przedmioty budynek z 1955 r. jako "inny niemieszkalny". Jednocześnie ustalenia faktyczne nie uzasadniały twierdzenia uczestnika postępowania oraz skarżącej o samowolnej zmianie sposobu użytkowania obiektu. Organ odwoławczy podkreślił również, że okoliczności faktyczne sprawy znalazły dodatkowe potwierdzenie w wyrokach Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie: (1) z 17 lutego 2015 r., sygn. akt VII SA/Wa 881/14 (w przedmiocie stwierdzenia niedopuszczalności zażalenia); oraz (2) z 25 sierpnia 2017 r., sygn. akt VII SA/Wa 2128/16 (w przedmiocie uchylenia decyzji w przedmiocie umorzenia postępowania administracyjnego). Z uwagi na przedmiot postępowania sądowoadministracyjnego wskazane wyroki nie zapewniają wszak powagi rzeczy osądzonej. W świetle zebranego materiału wyraźnym się staje również to, że podejmowane przez skarżącą oraz jej męża J. S. działania mające na celu przywrócenie poprzedniego sposobu użytkowania mają charakter czynności pozornych. Wymienionym zależy raczej na doprowadzeniu do zbycia nieruchomości, a nie do zapewnienia ścisłej zgodności z prawem stanu faktycznego istniejącego przed rokiem 2007. W odwołaniach od decyzji organu pierwszej instancji sformułowano także zarzuty dotyczące nieprawidłowego postępowania prowadzonego przez organ pierwszej instancji. Dlatego też organ odwoławczy przeprowadził uzupełniające postępowanie dowodowe i nie stwierdził istnienia innych okoliczności niż ustalone przez PINB. 12. Biorąc pod uwagę obszerny materiał dowodowy zgromadzony w sprawie oraz całokształt okoliczności faktycznych i prawnych Sąd rozpatrujący niniejszą sprawę uznał, że zaskarżona decyzja [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego jest w pełni prawidłowa i nie ma podstaw prawnych do jej uchylenia. Tym samym skarga okazała się niezasadna. Mając na względzie powyższe ustalenia, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie działając na podstawie art. 151 powołanej wyżej ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, orzekł jak w sentencji.