VII SA/Wa 2211/24

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Jolanta Augustyniak-Pęczkowska (spr.) Sędziowie: Sędzia WSA Bogusław Cieśla Asesor WSA Marcin Maszczyński Protokolant referent Radosław Fijałkowski po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 30 kwietnia 2025 r. sprawy ze skargi K. B. na uchwałę Rady Miejskiej w Ł. z dnia [...] czerwca 2016 r. nr [...] w sprawie: uchwalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego Gminy Ł. w zakresie wsi Ł., J., Ł. postanawia: odrzucić skargę K. B. w skardze z [...] lipca 2023r. domagał się, na podstawie art. 101 § 1 ustawy o samorządzie gminnym, uchylenia części tekstowej i graficznej uchwały nr [...] Rady Miejskiej w Ł. z [...] czerwca 2016 r. w sprawie uchwalenia planu zagospodarowania przestrzennego gminy Ł. w zakresie wsi Ł., J., Ł. (dalej plan) odnośnie działek część nr, [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...] w J., zarzucając naruszenie: 1. art. 87 ust. 2 i art. 94 Konstytucji RP w zw. z art. 14 ust. 8 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym i art. 4 ust. 1 art. 15 ust. 2 pkt 1, 9 i 10 w zw. z art. 1 ust. 2 pkt 3 i 7; 2. art. 64 ust. 3 Konstytucji RP. W uzasadnieniu wskazał, że zapisy planu część jego nieruchomości ([...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...] w J.) przeznaczają pod zabudowę mieszkaniową jednorodzinną (7MN). Wojewoda Mazowiecki 29 lipca 2016r. rozstrzygnięciem nadzorczym uchylił w części graficznej i tekstowej zapisy dopuszczające do realizacji nowej zabudowy w odległości do 100 m od granicy zbiornika wodnego na działce ew. nr [...] obr. J., jedn. ew. Ł. Zaznaczył, że od ponad 2 lat wnosi pisma do Burmistrza Ł i Wojewody Mazowieckiego, aby wskazali zakres uchylenia planu. Nikt precyzyjnie nie jest w stanie wskazać, które zapisy obowiązują a które uchylono, co powoduje, że nie może wykonywać praw własności wobec uchwalenia planu, który jest niewykonalny. Skarżący wniósł o uchylenie ww. uchwały w zakresie wskazanych działek. W odpowiedzi na skargę Gmina Ł. wniosła o jej odrzucenie na podstawie art. 58 § 1 pkt 5a p.p.s.a., ewentualnie o jej oddalenie. Organ wskazał m.in., że uwzględnienie skargi właściciela działki mogłoby nastąpić jedynie w zakresie wyznaczonym naruszeniem interesu prawnego skarżącego (art. 101 ust. 1 u.s.g.). Zgodnie z utrwalonym orzecznictwem sądów administracyjnych, "rzeczą strony skarżącej jest wykazanie, że kwestionowana uchwała naruszając prawo, jednocześnie rodzi negatywne skutki dla jej sfery prawno-materialnej (wynikającej z konkretnie wskazanego przepisu prawa materialnego), pozbawia ją pewnych uprawnień albo uniemożliwia ich realizację" (np. wyrok z 1 lipca 2020 r. WSA w Warszawie, IV SA/Wa 2926/19). Zaznaczył również, że skarga na podstawie art. 101 u.s.g. nie ma charakteru actio popularis, a zatem do jej wniesienia nie legitymuje sama ewentualna sprzeczność uchwały z prawem, jak i zagrożenie naruszenia interesu prawnego lub uprawnienia. Skarżący winien udowodnić, że zaskarżona uchwała, naruszając prawo, jednocześnie negatywnie wpływa na jego sferę prawnomaterialną, pozbawia go pewnych uprawnień albo uniemożliwia ich realizację. Strona nie wykazała, że uchwała narusza w jakimś zakresie jej prawo lub uprawnienie wynikające z przepisów prawa materialnego. Ponadto, zarówno Wojewoda Mazowiecki, jak i Burmistrz Ł. wielokrotnie udzielali skarżącemu wyjaśnień w powyższym zakresie. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Przystępując do rozpoznania skargi sąd administracyjny w pierwszej kolejności bada, czy zaskarżony akt lub czynność organu administracji publicznej podlega kontroli tego sądu. Skarga jest dopuszczalna, gdy przedmiot sprawy należy do właściwości sądu, skargę wniesie uprawniony podmiot, oraz gdy spełnia ona wymogi formalne i została złożona w terminie. Dlatego też sąd zobligowany jest do skontrolowania, czy skarga nie zawiera braków, o których mowa w art. 58 § 1 pkt 1-6 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2024 r. poz. 935 – dalej p.p.s.a."). Stwierdzenie braku którejkolwiek z przesłanek dopuszczalności zaskarżenia uniemożliwia bowiem nadanie skardze dalszego biegu, co w konsekwencji prowadzi do jej odrzucenia. W świetle powyższych kryteriów skarga podlegała odrzuceniu. W orzecznictwie sądów administracyjnych – jak słusznie wyjaśniła Gmina w odpowiedzi na skargę - ugruntowane jest stanowisko, że strona skarżąca ma w pierwszej kolejności obowiązek wykazania związku pomiędzy zaskarżoną uchwałą, a jej indywidualną sytuacją prawną. Zmuszona jest więc udowodnić, że uchwała, naruszając prawo, jednocześnie negatywnie wpływa na jej sferę prawnomaterialną (pozbawia uprawnień albo uniemożliwia ich realizację). Niespełnienie tej przesłanki skutkuje odrzuceniem skargi - stosownie do art. 58 § 1 pkt 5a p.p.s.a., który stanowi, że sąd odrzuca skargę, jeżeli interes prawny lub uprawnienie wnoszącego skargę na uchwałę lub akt, o którym mowa w art. 3 § 2 pkt 5 i 6, nie zostały naruszone stosownie do wymagań przepisu szczególnego. Takim przepisem szczególnym w rozumieniu art. 58 § 1 pkt 5a p.p.s.a. jest art. 101 ust. 1 u.s.g. który stanowi, że każdy, czyj interes prawny lub uprawnienie zostały naruszone uchwałą lub zarządzeniem podjętymi przez organ gminy w sprawie z zakresu administracji publicznej, może - po bezskutecznym wezwaniu do usunięcia naruszenia - zaskarżyć uchwałę do sądu administracyjnego. Naruszenie interesu prawnego lub uprawnienia dla skuteczności skargi winno być ponadto aktualne, bezpośrednie i realne, a nie ewentualne. Takich okoliczności skarżący nie wykazał, powołując się jedynie na fakt wydania przez Wojewodę Mazowieckiego rozstrzygnięcia nadzorczego, którym uchylił w części graficznej i tekstowej zapisy planu dopuszczające do realizacji nowej zabudowy w odległości do 100 m od granicy zbiornika wodnego na działce ew. nr [...] obr. J., jedn. ew. Ł., które obejmują część działek skarżącego (nr [...], [...], [...], 90/4, [...], [...], [...], [...] w J.) oraz brak precyzyjnego wyjaśnienia przez Burmistrza Ł. i Wojewodę Mazowieckiego jakiego terenu dotyczą i które zapisy obowiązują , a które nie. Powyższa argumentacja nie może jednak świadczyć o wykazaniu, że interes prawny skarżącego został naruszony ww. uchwałą. Strona - oprócz powołania art. 87 ust. 2, art. 94 Konstytucji RP w zw. z art. 14 ust. 8 u.p.z.p i art. 4 ust. 1 art. 15 ust. 2 pkt 1, 9 i 10 w zw. z art. 1 ust. 2 pkt 3 i 7 u.p.z.p oraz art. 64 ust. 3 Konstytucji RP - nie wskazała przepisu prawa materialnego, będącego źródłem naruszenia jej interesu prawnego. Na marginesie jedynie wyjaśnić trzeba, że przepisy art. 4 ust. 1 w zw. z art. 50 ust. 1 u.p.z.p. jako zasadę wprowadzają fakultatywność planowania miejscowego. Uchwalenie, a więc i zmiana miejscowych planów zagospodarowania przestrzennego nie są obowiązkowe, chyba że wymagają tego przepisy odrębne (art. 14 ust. 7 u.p.z.p.). Inicjatywa podjęcia przez radę gminy uchwały m.in. o zmianie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego należy wyłącznie do tego organu lub wójta (burmistrza, prezydenta miasta) – art. 14 ust. 1 i 4 u.p.z.p. W realiach tej sprawy, brak jest przepisów szczególnych, z których wynikałby dla organu planistycznego obowiązek podjęcia działań zmierzających do uchylenia uchwały w zakresie zapisów, których nieważność stwierdził Wojewoda Mazowiecki. Z podanych przyczyn Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, na podstawie art. 58 § 1 pkt 5a p.p.s.a., odrzucił skargę.