VII SA/Wa 2213/12

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Bożena WIęch-Baranowska (spr.), , Sędzia WSA Joanna Gierak-Podsiadły, Sędzia WSA Maria Tarnowska, , Protokolant sekr. sąd. Ewa Sawicka, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 11 kwietnia 2013 r. sprawy ze skargi Przedsiębiorstwa [...] Sp. z o. o. w [...] na postanowienie Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] lipca 2012 r. znak [...] w przedmiocie odmowy wszczęcia postępowania w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji skargę oddala Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego postanowieniem znak: [...] wydanym [...] lipca 2012r. na podstawie art. 138 § 2 w zw. z art. 144 kpa uchylił postanowienie Wojewody [...] i przekazał sprawę do ponownego rozpatrzenia przez organ pierwszej instancji. W uzasadnieniu rozstrzygnięcia organ odwoławczy podał, że postanowieniem nr [...] wydanym [...].04.2012r. Wojewoda [...] odmówił wszczęcia, na wniosek Wspólnoty Mieszkaniowej "[...]", postępowania w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji Prezydenta [...] z dnia [...] września 2011r., nr [...], zatwierdzającej projekt budowlany i udzielającej Przedsiębiorstwu [...] Sp. z o.o. pozwolenia na budowę zespołu budynków mieszkalnych wielorodzinnych, usytuowanych na "kondygnacji podziemnej garażowej" na działkach o nr ewid. [...],[...],[...],[...],[...] z obrębu [...], przy ul. [...] w [...]. Organ przywołał treść art. 28 ust. 2 i art. 3 pkt 20 ustawy Prawo budowlane i pokreślił, że analiza zgromadzonej dokumentacji wykazała, że Wspólnota Mieszkaniowa "[...]", jest współwłaścicielem działek nr ewid. [...],[...],[...], z obrębu [...] (wcześniej jedna działka nr ewid. [...]) położonych przy ul. [...],[...], [...] w [...]. Planowana inwestycja oddalona jest od nieruchomości położonej przy ul. [...] o 4,00 m, od nieruchomości położonej przy ul. [...] o 6,00 m, od nieruchomości położonej przy ul. [...] o 38,00 m Jak wynika z dyspozycji § 13 ust. 1 pkt 1a rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (Dz. U. z 2002 r. Nr 75, poz. 690 ze zm.), odległość budynku z pomieszczeniami przeznaczonymi na pobyt ludzi od innych obiektów powinna umożliwiać naturalne oświetlenie tych pomieszczeń - co uznaje się za spełnione, jeżeli między ramionami kąta 60°, wyznaczonego w płaszczyźnie poziomej, z wierzchołkiem usytuowanym w wewnętrznym licu ściany na osi okna pomieszczenia przesłanianego, nie znajduje się przesłaniająca część tego samego budynku lub inny obiekt przesłaniający w odległości mniejszej niż wysokość przesłaniania - dla obiektów przesłaniających o wysokości do 35 m. Analiza projektu zagospodarowania terenu zatwierdzonego decyzją Prezydenta [...] z dnia [...] września 2011r., nr [...], wykazała jednoznacznie, że z uwagi na wysokość projektowanych budynków, w tym zwłaszcza budynku usytuowanego naprzeciwko budynku położonego przy ul. [...] (wysokość - ok. 14,00 m). Nieruchomość należąca do skarżącej Wspólnoty znajduje się niewątpliwie w obszarze oddziaływania zamierzonego przedsięwzięcia. Usytuowanie oraz rozmiary planowanego obiektu ograniczają bowiem - mając na uwadze treść § 13 rozporządzenia z dnia 12 kwietnia 2002r. - możliwość zagospodarowania nieruchomości położonej przy ul. [...] w [...]. Ponadto ze znajdującej się w aktach sprawy analizy zacieniania i nasłonecznienia wynika, że budynek usytuowany na działkach inwestycyjnych położony naprzeciwko budynku przy ul. [...], będzie zacieniał tenże budynek w stopniu mogącym przekroczyć wymóg, o którym mowa w § 60 ust. 1 ww. rozporządzenia w sprawie warunków technicznych. Elewacja południowo-wschodnia budynku przy ul. [...] (tj. elewacja od strony spornej inwestycji) nie ma bowiem zapewnionych 3 godzin nasłonecznienia w dniach równonocy w godzinach 7:00-17:00. Wobec powyższego, organ odwoławczy stwierdził, że nieruchomości należące do Wspólnoty Mieszkaniowej "[...]" znajdują się w obszarze oddziaływania przedmiotowej inwestycji. Tym samym Wspólnota posiada interes prawny w kwestionowaniu decyzji Prezydenta [...] z dnia [...] września 2011 r., nr [...], znak: [...]. W związku z powyższym, w ocenie organu zasadnym jest wydanie rozstrzygnięcia kasatoryjnego na podstawie art. 138 § 2 k.p.a, gdyż przeprowadzenie postępowania merytorycznego wyłącznie przez organ drugiej instancji doprowadziłoby do naruszenia zasady dwuinstancyjności postępowania, o której mowa w art. 15 k.p.a. Skargę na powyższe postanowienie do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego wniosło Przedsiębiorstwo "[...]" Sp. z o.o. Wnosząc o jego uchylenie pełnomocnik skarżącej zarzucił organowi naruszenie art. 28 kpa w zw. z art. 28 pkt 2 i art. 3 pkt 20 Prawa budowlanego oraz art. 7, 10, 77, 81 i 138 § 2 kpa. W odpowiedzi na skargę Główny Inspektor nadzoru Budowlanego wnosząc o jej oddalenie podtrzymał argumenty przedstawione w uzasadnieniu zaskarżonego postanowienia. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył co następuje: Zgodnie z brzmieniem art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153 poz 1269 z późn. zm.) sąd administracyjny sprawuje wymiar sprawiedliwości poprzez kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem. Sąd administracyjny kontroluje legalność rozstrzygnięcia zapadłego w postępowaniu administracyjnym z punktu widzenia jego zgodności z prawem materialnym i przepisami prawa procesowego obowiązującymi w dacie jego wydania. Podkreślenia przy tym wymaga, iż zgodnie z art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 z późn. zm.) sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Biorąc pod uwagę powyższe kryteria Sąd uznał, że skarga nie jest zasadna, bowiem zaskarżone postanowienie nie narusza prawa Należy podkreślić, iż rozstrzygając w postępowaniu administracyjnym organ administracji publicznej zobligowany jest mieć na uwadze słuszny interes obywateli oraz uwzględniać interes społeczny, w szczególności zaś powinien zmierzać do realizacji zasady prawdy obiektywnej. Dlatego też trafność rozstrzygnięcia w każdym indywidualnym przypadku wymaga szczegółowego zbadania i rozważania wszelkich argumentów, które stanowiłyby podstawę do przyjęcia określonego stanowiska. Wydając rozstrzygnięcie organ jest zobowiązany do przestrzegania przepisów k.p.a., a przede wszystkim do podejmowania wszelkich kroków niezbędnych w celu dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego. Zobowiązany jest również do wyczerpującego zebrania, rozpatrzenia i oceny całego materiału dowodowego zgodnie 2 treścią art. 77 § 1 k.p.a. i art. 80 k.p.a. oraz do uzasadnienia według wymogów określonych w art. 107 § 3 k.p.a. W związku z powyższym sądowa kontrola prawidłowości podjętej decyzji przy zastosowaniu wskazanego na wstępie kryterium legalności, obejmuje w szczególności badanie, czy wydanie decyzji zostało poprzedzone prawidłowo przeprowadzonym postępowaniem, z zachowaniem przepisów procedury administracyjnej, a to zarówno przepisów szczegółowych, jak i zasad ogólnych określonych w rozdziale drugim działu I kodeksu postępowania administracyjnego. Sąd kontroluje zatem, czy w toku tego postępowania podjęto wszelkie niezbędne kroki dla dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego, czy zebrano wszystkie dowody w celu ustalenia istnienia bądź nieistnienia ustawowych przesłanek decyzji oraz czy podjęte na ich podstawie rozstrzygnięcie nie wykracza poza granice określone przepisami prawa, innymi słowy, czy nie nosi cech dowolności. Odnosząc powyższe uwagi na grunt niniejszej sprawy należy stwierdzić, że Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego prowadząc postępowanie odwoławcze dokonał właściwej oceny prawidłowości postanowienia Wojewody [...] w zakresie dokonania niezbędnych ustaleń będących podstawą do uznania istnienia interesu prawnego Wspólnoty Mieszkaniowej "[...]" do wystąpienia z żądaniem wszczęcia postępowania nieważnościowego. Zgodnie z art. 28 k.p.a. stroną jest każdy, czyjego interesu prawnego lub obowiązku dotyczy postępowanie albo kto żąda czynności organu ze względu na swój interes prawny lub obowiązek. Zwrócić należy uwagę, interes prawny strony powinien wynikać z konkretnej i zindywidualizowanej normy prawa materialnego wpływającej na sytuację prawną wnoszącego dany wniosek, żądanie, czy skargę. Zarówno w doktrynie, jak i w orzecznictwie podkreślany jest w szczególności realny i aktualny charakter interesu prawnego wynikający z zastosowania konkretnej normy prawnej. Należy przy tym zaznaczyć także, iż interes prawny powinien mieć charakter obiektywny, a nie wynikać z subiektywnego przekonania strony o jego naruszeniu, czy wreszcie jej woli prowadzenia określonego postępowania. Ponadto, od interesu prawnego należy odróżnić interes faktyczny, czyli sytuację, w której dany podmiot jest co prawda bezpośrednio zainteresowany rozstrzygnięciem sprawy administracyjnej, jednakże nie może tego zainteresowania poprzeć przepisami prawa, mającego stanowić podstawę skierowanego żądania w zakresie podjęcia stosownych czynności przez organ administracji. Krąg podmiotów, którym ustawodawca przyznał prawe strony w postępowaniu w sprawie o pozwolenie na budowę został sprecyzowany w art. 28 ust. 2 Prawa budowlanego. Zgodnie z tym przepisem stronami we wskazanym postępowaniu są: inwestor oraz właściciele, użytkownicy wieczyści lub zarządcy nieruchomości znajdujących się w obszarze oddziaływania obiektu, przy czym przez obszar oddziaływania obiektu - stosownie do art. 3 pkt 20 Prawa budowlanego - rozumieć należy teren wyznaczony w otoczeniu obiektu budowlanego na podstawie przepisów odrębnych wprowadzających związane z tym obiektem ograniczenia w zagospodarowaniu tego terenu. Jak wskazał Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z dnia 5 kwietnia 2007r., sygn. akt II OSK 598/06, a który to pogląd podziela Sąd rozstrzygający skargę - sprawy o stwierdzenie nieważności pozwolenia na budowę lub o wznowienie postępowania w takiej sprawie są prowadzone tylko w nadzwyczajnych trybach postępowań administracyjnych, jednakże nie zmienia to ich zasadniczego przedmiotu, czyli problemu udzielenia pozwolenia na budowę. Zarówno zatem w sprawie o takie pozwolenie prowadzone w zwykłym trybie, jak i w trybach nadzwyczajnych krąg podmiotów uznanych za stronę powinien być identycznie ustalony na podstawie art. 28 ust. 2 Prawa budowlanego będącego normą szczególną w stosunku do art. 28 k.p.a. Przy czym, samo zachowanie przez inwestora odległości projektowanego obiektu od granic sąsiedniej nieruchomości nie zawsze przesądza o wpływie bądź braku takiego wpływu inwestycji na otoczenie . Z uwagi na powyższe, w ocenie Sądu, organ odwoławczy prawidłowo przeanalizował zebrany materiał pod kątem wymogów § 13 rozporządzenia wykonawczego z 2002r. i słusznie wskazał, że Wspólnota Mieszkaniowa ma przymiot strony konieczny dla prawnie - skutecznego wszczęcia postępowania nadzorczego, przy czym zasadnie wskazał i uzasadnił wystąpienie przesłanki uzasadniającej wydanie rozstrzygnięcia na podstawie art. 138 § 2 k.p.a. Z uwagi na powyższe, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie na podstawie art. 151 ustawy z 30 sierpnia 2002r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi orzekł jak w sentencji wyroku.