VII SA/Wa 2230/14

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Krystyna Tomaszewska po rozpoznaniu w dniu 10 marca 2015 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi J. W., reprezentowanej przez pełnomocnika, adwokata P. M. na postanowienie [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] sierpnia 2014 r., znak: [...] w przedmiocie stwierdzenia niedopuszczalności zażalenia postanawia: 1. umorzyć postępowanie sądowe, 2. przyznać adwokatowi P. M. od Skarbu Państwa – Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie, koszty nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej J. W., w kwocie 295,20 zł (słownie: dwieście dziewięćdziesiąt pięć złotych dwadzieścia groszy), zawierającej podatek od towarów i usług, w kwocie 55,20 zł (słownie: pięćdziesiąt pięć złotych dwadzieścia groszy). W dniu 15 września 2014 r. r. (data stempla urzędu pocztowego) J. W. wniosła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę na postanowienie [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] sierpnia 2014 r., znak: [...], w przedmiocie stwierdzenia niedopuszczalności zażalenia na pismo Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w [...] z dnia [...] lipca 2014 r. zawiadamiające o przeprowadzeniu kontroli w sprawie zalewania wodami opadowymi i roztopowymi działki nr ew. [...], położonej w miejscowości [...], gm. [...]. Postanowieniem z dnia 29 grudnia 2014 r., starszy referendarz sądowy w Wojewódzkim Sądzie Administracyjnym w Warszawie, ustanowił dla J.W. adwokata z urzędu. Na tej podstawie, po wystąpieniu Sądu do Okręgowej Rady Adwokackiej w [...], na pełnomocnika skarżącej został wyznaczony adwokat P. M., wykonujący zawód w Kancelarii Adwokackiej w [...]. W dniu 24 lutego 2015 r. (data nadania w Biurze Podawczym) wpłynęło do sądu pismo pełnomocnika skarżącej, adwokata P. M., zawierające wniosek o umorzenie postępowania w związku z cofnięciem ww. skargi oraz wniosek o przyznanie adwokatowi kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej skarżącej z urzędu. Adwokat P.M. jednocześnie oświadczył, iż ww. koszty nie zostały mu opłacone w całości ani w części. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Zgodnie z art. 60 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270, ze zm.), dalej: p.p.s.a., strona skarżąca może cofnąć skargę. Cofnięcie skargi wiąże sąd. Jednakże sąd uzna cofnięcie skargi za niedopuszczalne, jeżeli zmierza ono do obejścia prawa lub spowodowałoby utrzymanie w mocy aktu lub czynności dotkniętych wadą nieważności. W ocenie Sądu, nie wystąpiły przesłanki do uznania, że cofnięcie skargi jest niedopuszczalne. Należało zatem uznać, ze strona skarżąca skutecznie cofnęła skargę. Zgodnie z art. 250 p.p.s.a. wyznaczony adwokat, radca prawny, doradca podatkowy albo rzecznik patentowy otrzymuje wynagrodzenie odpowiednio według zasad określonych w przepisach o opłatach za czynności adwokatów, radców prawnych, doradców podatkowych albo rzeczników patentowych w zakresie ponoszenia kosztów nieopłaconej pomocy prawnej oraz zwrotu niezbędnych i udokumentowanych wydatków. Pełnomocnik strony skarżącej reprezentował ją w postępowaniu I instancyjnym. Po ustanowieniu go pełnomocnikiem z urzędu w sprawie z ww. skargi, wyjaśnił skarżącej, iż na zawiadomienie o kontroli, którego sprawa z ww. skargi dotyczy, nie przysługuje środek zaskarżenia, w wyniku czego skarżąca podjęła decyzję o wycofaniu skargi. Tym samym pełnomocnik w piśmie z dnia 24 lutego 2015 r. (data nadania w Biurze Podawczym Sądu) oświadczył, iż cofa ww. skargę i wnosi o umorzenie postępowania. Wyznaczony adwokat wywiązał się zatem z powierzonych mu obowiązków, zasądzenie wynagrodzenia z tego tytułu jest zatem zasadne. W związku z tym Sąd przyznał pełnomocnikowi wynagrodzenie za I instancję w kwocie 240 zł, na podstawie § 18 ust. 1 pkt 1 lit. c rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002 r. w sprawie opłat za czynności adwokackie oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu (Dz. U z 2013 r., poz. 461), podwyższone o stawkę podatku od towarów i usług ustaloną w oparciu o art. 41 ust. 1 i art. 146 a pkt 1 ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług (Dz. U. z 2011 r., nr 177, poz. 1054, z późn. zm.) w związku z § 2 ust. 3 ww. rozporządzenia i wynoszącą w tym wypadku 55,20 zł. Przychodzi w tym miejscu odnotować, iż przyznając adwokatowi wynagrodzenie należy brać pod uwagę, stosownie do § 2 ust. 1 ww. rozporządzenia, niezbędny nakład jego pracy, a także charakter sprawy oraz wkład jego pracy w przyczynienie się do jej wyjaśnienia i rozstrzygnięcia. Ocena tych czynników uzasadniała, zdaniem orzekającego, przyznanie wynagrodzenia we wskazanej stawce minimalnej, która wynosi brutto 295,20 zł, w tym podatek od towarów i usług 55,20 zł. W związku z powyższym, działając na podstawie art. 161 § 1 pkt 1 p.p.s.a., Sąd orzekł jak w sentencji postanowienia. O przyznaniu kosztów nieopłaconej pomocy prawnej orzeczono na podstawie art. 250 p.p.s.a. oraz § 18 ust. 1 pkt 1 lit. c ww. rozporządzenia.