VII SA/Wa 2247/13

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Bożena Więch – Baranowska (spr.), Sędzia WSA Paweł Groński, Sędzia WSA Elżbieta Zielińska – Śpiewak, Protokolant st. sekr. sąd. Dorota Wasiłek, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 10 czerwca 2014 r. sprawy ze skargi J. G. na decyzję [...] Wojewódzkiego Inspektor Nadzoru Budowlanego z dnia [...] sierpnia 2013 r. nr [...] w przedmiocie nakazu rozbiórki I. uchyla zaskarżoną decyzję, II. stwierdza, że zaskarżona decyzja nie podlega wykonaniu do czasu uprawomocnienia się niniejszego wyroku, III. zasądza od [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego na rzecz skarżącej J. G. kwotę 760 zł (siedemset sześćdziesiąt złotych) tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego. Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego w [...] w związku z pismem z dnia [...] lipca 2008r. wszczął postępowanie administracyjne w sprawie samowolnej budowy budynku mieszkalnego zlokalizowanego na działkach [...] w miejscowości [...] gm. [...]. Organ podał, że w dniu [...] października 2008r. przeprowadzono oględziny na w/w działkach, w wyniku których ustalono, iż inwestor realizuje budowę budynku mieszkalnego o wymiarach 13,80 m x 6,64 m i wysokości 6,64 m. Stwierdzono, że ściany wykonywane są z gazobetonu, więźba dachowa jest drewniana, natomiast pokrycie dachowe wykonane zostało z papy. W toku postępowania wyjaśniającego ustalono ponadto, iż inwestor w dniu [...] grudnia 2007r. dokonał w Starostwie [...] zgłoszenia robót budowlanych niewymagających pozwolenia na budowę, polegających na wymianie pokrycia dachu, dociepleniu ścian styropianem oraz wymianie stolarki okiennej. W trakcie kontroli nieruchomości Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego w [...] stwierdził jednakże, iż prowadzone roboty budowlane nie są zgodne ze zgłoszeniem, ponieważ na działkach nr e. [...] w miejscowości [...] trwa budowa nowego obiektu budowlanego. W dniu [...] marca 2010r. organ I instancji ponownie przeprowadził oględziny na przedmiotowej nieruchomości, podczas których ustalono, iż inwestor wykonał tynki zewnętrzne, założone zostały drewniane otwory okienne, zaś dach pokryto gontem. Wewnątrz budynku została wykonana instalacja elektryczna, tynki wewnętrzne oraz szlichty podłogowe. Wobec powyższego, powiatowy organ nadzoru budowlanego postanowieniem nr [...] z dnia [...] marca 2010r. wstrzymał prowadzenie robót budowlanych związanych z budową przedmiotowego budynku i zobowiązał J. G. do zabezpieczenia terenu budowy przed dostępem osób niepowołanych oraz nałożył na inwestora obowiązek przedłożenia w terminie 30 dni od daty otrzymania postanowienia odpowiednich dokumentów. Mając na uwadze, iż J. G. nie zastosowała się do w/w postanowienia Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w [...], gdyż nie złożyła w terminie wszystkich wymaganych dokumentów, organ I instancji decyzją nr [...] z dnia [...] lipca 2010r. nakazał na podstawie art. 48 ust. 1 i 4 Prawa budowlanego, rozbiórkę budynku mieszkalnego, zlokalizowanego na działce nr ew. [...] w miejscowości [...], gm. [...]. Po rozpatrzeniu odwołania od powyższej decyzji, [...] Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego decyzją nr [...] wydaną dnia [...] września 2010r. utrzymał w mocy decyzję organu I instancji. Zdaniem organu odwoławczego, organ I instancji prawidłowo ustalił, iż w przedmiotowej sprawie zastosowanie ma art. 28 Prawa budowlanego. Słusznie również uznał, iż nie można traktować spornej inwestycji jako remontu obiektu budowlanego co sugerowała odwołująca się. Zgodnie z art. 3 pkt 8 w/w ustawy, przez remont należy rozumieć wykonywanie w istniejącym obiekcie budowlanym robót budowlanych polegających na odtworzeniu stanu pierwotnego, a niestanowiących bieżącej konserwacji, przy czym dopuszcza się stosowanie wyrobów budowlanych innych niż użyto w stawnie pierwotnym. Wobec ustalenia, iż roboty wykonane przez inwestora przy budynku zlokalizowanym na działkach nr ew. [...] w miejscowości [...] znacznie przekraczają zakres robót określonych w zgłoszeniu, jakie zostało dokonane w Starostwie [...] w dniu [...] grudnia 2007r., organ II instancji uznał, iż w przedmiotowej sprawie mamy do czynienia z samowolą budowlaną. Dowodem wskazującym na powyższe jest również, zdaniem organu, wskazana przez organ I instancji okoliczność, iż z mapy sytuacyjno-wysokościowej dla celów projektowych, sporządzonej w dniu [...] listopada 2011 r., wykonanej w skali 1:500 wynika, iż przedmiotowy budynek posiada wymiary 10 m x 5 m, tymczasem w trakcie oględzin nieruchomości ustalono, iż rzeczywiste wymiary spornego obiektu to 13,80 m x 6,64 m. W toku prowadzonego postępowania stwierdzono, iż inwestor wybudował w miejsce wyburzonego budynku gospodarczego – nowy budynek, który posiada nowe fundamenty, ściany, więźbę dachową oraz pokrycie dachowe. Okolicznością przemawiającą za faktem, iż wykonane roboty budowlane należy uznać za samowolę budowlaną a nie remont w rozumieniu przepisów prawa budowlanego jest również to, iż inwestor nie przedstawił organowi nadzoru budowlanego decyzji o pozwoleniu na budowę spornej nieruchomości. Organ I instancji wzywał inwestora do przedstawienia dokumentów potwierdzających legalność wykonanych robót przy przedmiotowym budynku mieszkalnym, jednakże inwestor przedstawił jedynie zgłoszenie robót budowlanych niewymagających pozwolenia na budowę. W ocenie organu odwoławczego, inwestor - dokonując zgłoszenia robót polegających na "remoncie istniejącego obiektu budowlanego", zmierzał do ominięcia przepisów prawa, zgodnie z którymi roboty budowlane można rozpocząć jedynie na podstawie ostatecznej decyzji o pozwoleniu na budowę. Tym bardziej jest to prawdopodobne biorąc pod uwagę zapisy Miejscowego Planu Zagospodarowania Przestrzennego Gminy [...], które wyraźnie wskazują, iż na terenie na którym znajduje się sporny obiekt obowiązuje zakaz budowy nowych budynków z wyjątkiem istniejących obiektów związanych z gospodarką leśną. W przedmiotowej sprawie organ I instancji wszczął proceduję legalizacyjną dokonanej samowoli budowlanej, albowiem postanowieniem nr [...] z dnia [...] marca 2010r., wydanym na podstawie art. 48 ust. 2 Prawa budowlanego, wstrzymał prowadzenie robót budowlanych związanych z budową przedmiotowego budynku i zobowiązał J. G. do zabezpieczenia terenu budowy przed dostępem osób niepowołanych oraz nałożył na inwestora obowiązek przedłożenia w terminie 30 dni od daty otrzymania postanowienia odpowiednich dokumentów. Inwestor jednakże nie zastosował się do w/w postanowienia organu I instancji. Jakkolwiek J. G. przedłożyła organowi I instancji dokumenty to wskazać należy, iż przedstawiona dokumentacja nie odpowiada w pełni tej, do której przedłożenia inwestor został zobowiązany. Jak słusznie wskazał w zaskarżonej decyzji Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego w [...] obowiązkiem inwestorki było przedłożenie 4 egzemplarzy projektu budowlanego a nie inwentaryzacji domu jednorodzinnego. Niezależnie od powyższego, organ odwoławczy podniósł, iż w przedmiotowej sprawie nie występuje przesłanka, określona w art. 48 ust. 2 pkt 1a, której istnienie jest niezbędne, aby móc przeprowadzić legalizację spornej inwestycji. Jednocześnie organ odwoławczy wyjaśnił, iż nie podziela zdania strony skarżącej, wskazującej, iż powiatowy organ nadzoru budowlanego powinien ocenić zgodność wybudowanego obiektu budowlanego z przepisami o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym na podstawie Studium Uwarunkowań i Kierunków Zagospodarowania Przestrzennego Gminy [...], bowiem z literalnego brzmienia przepisów ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym z dnia [...] marca 2003r. wynika, że właściwy organ administracji publicznej na obszarach, na którym obowiązuje plan miejscowy, jest obowiązany ocenić daną inwestycję pod względem jej zgodności z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego (a nie studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania terenu, czy decyzji o warunkach zabudowy). Po rozpoznaniu skargi wniesionej przez J. G. od w/w decyzji Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie wyrokiem wydanym 17 maja 2011r. w sprawie VII SA/Wa 2377/10 uchylił decyzję [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego. W uzasadnieniu wyroku sąd podkreślił, że organ odwoławczy naruszył przepisy postępowania, tj. art. 7 i 77 k.p.a. w związku z art. 79 § 1 k.p.a. i art. 80 k.p.a. w stopniu mogącym mieć wpływ na wynik sprawy, bowiem dokonał ustaleń faktycznych co do zakresu robót budowlanych organ I instancji (organ odwoławczy zaakceptował) na podstawie oględzin przeprowadzonych w dniu [...] października 2008r. bez obecności inwestorki J. G., która nie została powiadomiona o terminie oględzin. Skarga kasacyjna wniesiona od powyższego wyroku przez J. G. została wyrokiem Naczelnego Sądu Administracyjnego wydanym dnia 14 lutego 2013r. w sprawie II OSK 1937/11 oddalona. Ponownie rozstrzygając sprawę [...] Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego decyzją nr [...] wydaną dnia [...] sierpnia 2013r. utrzymał decyzję Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w [...] z dnia [...] lipca 2010r. W uzasadnieniu decyzji organ odwoławczy podał, że postanowieniem nr [...] z dnia [...] czerwca 2013r. zlecił Powiatowemu Inspektorowi Nadzoru Budowlanego przeprowadzenie postępowania uzupełniającego - poprzez przeprowadzenie oględzin w obecności inwestorki w celu ustalenia aktualnego stanu faktycznego przedmiotowego budynku zbadania dokładnego zakresu wykonanych robót w związku z budową budynku. Z informacji przekazanych przez organ powiatowy przy piśmie z dnia [...] lipca 2013r. wynika, że w trakcie oględzin przeprowadzonych na w/w nieruchomości w dniu [...] lipca 2013r. stwierdzono, że stan spornego budynku nie uległ zmianie od ostatniej kontroli, tj. od dnia [...] marca 2010r. Inwestycja jest w stanie surowym, zamkniętym, wstawiono okna, drzwi, wewnątrz zrobiono tynki, na zewnątrz wykonano elewację, dach pokryto gontem drewnianym, na zewnątrz budynku znajdują się okiennice. Powyższe ustalenia zostały poparte dokumentacją zdjęciową. W tym miejscu organ wskazał, że w wyniku przeprowadzonych w dniu [...] października 2008r. oględzin na terenie działek nr ew. [...] oraz [...] w miejscowości [...], ustalono, iż inwestor realizuje budowę budynku mieszkalnego o wymiarach 13,80 m x 6,64 m i wysokości 6,64 m. Stwierdzono, że ściany wykonywane są z gazobetonu, więźba dachowa jest drewniana, natomiast pokrycie dachowe wykonane zostało z papy. W toku postępowania wyjaśniającego ustalono ponadto, iż inwestor w dniu [...] grudnia 2007r. dokonał w Starostwie [...] zgłoszenia robót budowlanych niewymagających pozwolenia na budowę, polegających na wymianie pokrycia dachu, dociepleniu ścian styropianem oraz wymianie stolarki okiennej. W trakcie kontroli nieruchomości Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego w [...] stwierdził jednakże, iż prowadzone roboty budowlane nie są zgodne ze zgłoszeniem, ponieważ na działkach nr ew. [...] w miejscowości Wiersze trwa budowa nowego obiektu budowlanego. W tym miejscu należy podkreślić, iż w protokole kontroli z dnia [...] lipca 2013r., który został podpisany przez pełnomocnika Pani J. G. bez uwag, zapisano, iż: "stan budynku bez zmian od ostatniej kontroli", co potwierdza ustalenia z roku 2008. W dniu [...] marca 2010r. Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego w [...] - w toku ponownego rozpoznania sprawy, w związku z uchyleniem przez [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego decyzją nr [...] z dnia [...] stycznia 2010r. rozstrzygnięcia organu I instancji nr [...] z dnia [...] października 2009 r. oraz poprzedzającego je postanowienia nr [...] z dnia [...] czerwca 2009r. - ponownie przeprowadził oględziny na przedmiotowej nieruchomości podczas których ustalono, iż inwestor od czasu poprzedniej kontroli w dalszym ciągu prowadził roboty budowlane. Stwierdzono, iż inwestor wykonał tynki zewnętrzne, założone zostały drewniane otwory okienne, zaś dach pokryto gontem. Wewnątrz budynku została wykonana instalacja elektryczna, tynki wewnętrzne oraz szlichty podłogowe. W związku z powyższym organ podniósł, że decyzja Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w [...] nakazująca Pani J. G. rozbiórkę budynku mieszkalnego, zlokalizowanego na działkach nr ew. [...] w miejscowości [...], gmina [...] była uzasadniona. Zdaniem [...] Wojewódzkiego Inspektora Budowlanego organ I instancji prawidłowo uznał, iż w przedmiotowej sprawie zastosowanie ma art. 28 Prawa budowlanego. Słusznie również stwierdził, iż nie można traktować spornej inwestycji jako remontu obiektu budowlanego. Zgodnie z art. 3 pkt 8 w/w ustawy przez remont należy rozumieć: "wykonywanie w istniejącym obiekcie budowlanym robót budowlanych polegających na odtworzeniu stanu pierwotnego, a niestanowiących bieżącej konserwacji, przy czym dopuszcza się stosowanie wyrobów budowlanych innych niż użyto w stanie pierwotnym". Wyrażenie "w istniejącym obiekcie budowlanym" wskazuje, iż remont może być wykonany w obiekcie, który rzeczywiście istnieje - w żadnym wypadku nie można mówić o remoncie gdy powstaje nowy budynek, jak to ma miejsce w niniejszej sprawie. O remoncie nie można również mówić kiedy w wyniku wykonanych robót budowlanych ulegnie zmianie powierzchnia obiektu. Art. 29 - 31 Prawa budowlanego wskazują na możliwość wykonywania robót budowlanych w oparciu o zgłoszenie zamiaru ich wykonywania właściwemu organowi administracji architektoniczno-budowlanej. W katalogu robót, na które wymagane jest dokonanie zgłoszenia znajduje się remont (art. 29 ust. 2 pkt 1 w zw. z art. 30 ust. 1 pkt 2 Prawa budowlanego), jednakże nie ma mowy o budowie obiektu, na którą bezsprzecznie inwestor winien uzyskać pozwolenie na budowę. Z materiału dowodowego zgromadzonego w sprawie nie wynika, aby inwestor uzyskał pozwolenie na budowę spornego budynku. Inwestorzy dokonali jedynie zgłoszenia, nie remontu, zaś w przedmiotowej sprawie nie mamy do czynienia z odtworzeniem stanu pierwotnego spornej inwestycji. W ocenie organu wobec ustalenia, iż roboty wykonane przez inwestora przy budynku zlokalizowanym na działkach nr ew. [...] w miejscowości [...] znacznie przekraczają zakres robót określonych w zgłoszeniu, jakie zostało dokonane w Starostwie [...] w dniu [...] grudnia 2007r., uznać należy, iż w przedmiotowej sprawie mamy do czynienia z samowolą budowlaną. Dowodem na powyższe jest również wskazana przez organ I instancji okoliczność, iż z mapy sytuacyjno-wysokościowej dla celów projektowych, sporządzonej w dniu [...] listopada 2001r. przez geodetę uprawnionego inż. B. R., wykonanej w skali 1:500 wynika, iż przedmiotowy budynek posiada wymiary 10 m x 5 m, tymczasem w trakcie oględzin nieruchomości Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego w [...] ustalił, iż obecnie rzeczywiste wymiary spornego obiektu to 13,80 m 6,64 m. Ponadto organ wskazał, że porównując w/w mapę z mapą załączoną do inwentaryzacji domu jednorodzinnego z maja 2010 r., wynika, że zmieniła się odległość spornego obiektu od studni, co wskazuje na zmianę parametrów przedmiotowej inwestycji. W toku prowadzonego postępowania stwierdzono, iż inwestor wybudował w miejsce wyburzonego budynku gospodarczego - nowy budynek, który posiada nowe fundamenty, ściany, więźbę dachową oraz pokrycie dachowe. Okolicznością przemawiającą za faktem, iż wykonane roboty budowlane należy uznać za samowolę budowlaną a nie remont w rozumieniu przepisów prawa budowlanego jest również to, iż inwestor nie przedstawił organowi nadzoru budowlanego decyzji o pozwoleniu na budowę spornej nieruchomości. Ponadto w żadnym z protokołów kontroli strona skarżąca nie zakwestionowała ustaleń dokonanych przez organ I instancji. Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego w [...] wzywał inwestora do przedstawienia dokumentów potwierdzających legalność wykonanych robót przy przedmiotowym budynku mieszkalnym, jednakże inwestor przedstawił jedynie zgłoszenie robót budowlanych niewymagających pozwolenia na budowę. Ponadto organ wskazał, że po wydaniu przez organ powiatowy postanowienia nr [...] z dnia [...] marca 2010r. - wstrzymującego prowadzenie robót budowlanych związanych z budową przedmiotowego budynku i zobowiązującego J. G. do zabezpieczenia terenu budowy przed dostępem osób niepowołanych oraz nakładającego na inwestora obowiązek przedłożenia w terminie 30 dni od daty otrzymania postanowienia odpowiednich dokumentów - inwestor działając poprzez swojego pełnomocnika nie tylko zwrócił się o przedłużenie terminu na dostarczenie wymaganych dokumentów (pismo z dnia [...] kwietnia 2010r.), na co zgodził się organ powiatowy, ale w konsekwencji przedłożył nieodpowiednie dokumenty (inwentaryzację domu jednorodzinnego). Do powyższej okoliczności odniósł się także Naczelny Sąd Administracyjny w uzasadnieniu wyroku zapadłego w niniejszej sprawie z dnia 14 lutego 2013 r., sygn. akt II OSK 1937/11, stwierdzając: "Jeśli zatem inwestor zamiast projektu budowlanego przesyła dokumenty inwentaryzacyjne, stanowi to o niewykonaniu obowiązku nałożonego postanowieniem właściwego organu. Konsekwencje niespełnienia obowiązków w wyznaczonym terminie zostały zaś równie wyraźnie określone w art. 48 ust. 4 ustawy Prawo budowlane i brak jest podstaw, aby zastosowanie znajdowały przepisy Kpa dotyczące podań i ich braków formalnych". Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w uzasadnieniu wyroku z dnia 17 maja 2011r., sygn. akt VII SA/Wa 2377/10 wskazał także, iż: "procedura legalizacyjna ma charakter dobrowolny i stanowi uprawnienie strony a nie jej obowiązek, skoro więc zainteresowana strona nie wykonuje obowiązków nałożonych postanowieniem wydanym na podstawie art. 48 ust. 2 i 3 Prawa budowlanego, nie można konsekwencji braku działania przerzucać na organ administracji". A zatem w ocenie organu odwoławczego, inwestor - dokonując zgłoszenia robót polegających na "remoncie istniejącego obiektu budowlanego", zmierzał do ominięcia przepisów prawa, zgodnie z którymi roboty budowlane można rozpocząć jedynie na podstawie ostatecznej decyzji o pozwoleniu na budowę. Tym bardziej jest to prawdopodobne biorąc pod uwagę zapisy Miejscowego Planu Zagospodarowania Przestrzennego Gminy [...], które wyraźnie wskazują, iż na terenie na którym znajduje się sporny obiekt obowiązuje zakaz budowy nowych budynków z wyjątkiem istniejących obiektów związanych z gospodarką leśną. Takie działania inwestora są nie do zaakceptowania i muszą być uznane za naruszenie prawa, tj. ewidentne nadużycie instytucji zgłoszenia do próby "ucieczki" przed uznaniem określonych działań za samowolę budowlaną w rozumieniu art. 48 Prawa budowlanego. Zgodnie z art. 48 ust. 2 i 3 Prawa budowlanego właściwy organ, stwierdzając możliwość zalegalizowania obiektu budowlanego będącego w budowie lub wybudowanego bez wymaganego pozwolenia na budowę, jest zobowiązany wydać postanowienie w którym winien wstrzymać prowadzenie robót budowlanych i nałożyć na inwestora obowiązek przedstawienia w wyznaczonym terminie dokumentów, o których mowa w art. 48 ust. 3 pkt 1 i 2. W przedmiotowej sprawie organ I instancji wszczął procedurę legalizacyjną dokonanej samowoli budowlanej, albowiem postanowieniem nr [...] z dnia [...] marca 2010r., wydanym na podstawie art. 48 ust. 2 Prawa budowlanego, wstrzymał prowadzenie robót budowlanych związanych z budową przedmiotowego budynku i zobowiązał J. G. do zabezpieczenia terenu budowy przed dostępem osób niepowołanych oraz nałożył na inwestora obowiązek budowy przed dostępem osób niepowołanych oraz nałożył na inwestora obowiązek przedłożenia w terminie 30 dni od daty otrzymania postanowienia odpowiednich dokumentów. Inwestor jednakże nie zastosował się do w/w postanowienia organu I instancji. W związku z nieprzedłożeniem przez J. G. dokumentacji wynikającej z w/w postanowienia, stosownie do art. 48 ust. 4, który brzmi: "W przypadku niespełnienia, w wyznaczonym terminie, obowiązków o których mowa w ust. 3, stosuje się przepis ust. 1", organ powiatowy orzekł w drodze decyzji obowiązek rozbiórki przedmiotowej nadbudowy budynku mieszkalnego. W ocenie [...] Wojewódzkiego Inspektora Budowlanego, organ I instancji prawidłowo zastosował procedurę legalizacji samowoli budowlanej. Legalizacja zostaje przeprowadzona skutecznie jeśli inwestor zastosuje się do rozstrzygnięć organu nadzoru budowlanego w tym przedmiocie. Wykonanie czynności nakazanych postanowieniem legalizacyjnym nie jest bowiem prawem inwestora, lecz jego obowiązkiem, z którym ustawodawca wiąże określone skutki. Dopuszczona przez ustawodawcę procedura legalizacyjna, w przypadku spełnienia określonych obowiązków, skutkuje odstąpieniem od orzekania nakazu rozbiórki. Jednakże w przypadku niespełnienia w wyznaczonym terminie obowiązków orzeka się nakaz rozbiórki na podstawie art. 48 ust. 1 i 4 Prawa budowlanego. Powyższe potwierdza przyjęta linia orzecznicza sądów administracyjnych, wyrażona m.in. w wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Białymstoku z dnia 19 grudnia 2006r., sygn. II SA/Bk 120/05: "niespełnienie przez inwestora obowiązku przedłożenia dookreślonych dokumentów w wyznaczonym przez organ terminie obliguje organ nadzoru budowlanego do wydania nakazu rozbiórki obiektu budowlanego zgodnie z art. 48 ust. 4. Natomiast przedłożenie w wyznaczonym terminie żądanych dokumentów jest traktowane jako wniosek o zatwierdzenie projektu budowlanego i pozwolenie na wznowienie robót budowlanych, co umożliwia dalsze prowadzenie procedury legalizacyjnej". Nie budzi wątpliwości, iż strona skarżąca nie zastosowała się do postanowienia Państwowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w [...] nr [...]. Wobec faktu, iż skarżąca nie przedstawiła dokumentacji w wyznaczonym terminie organ I instancji zasadnie wydał decyzję nakazującą rozbiórkę samowolnie wykonanej budowy budynku. Stanowiło to bowiem przewidzianą prawem konsekwencję niespełnienia w terminie obowiązków, określonych w art. 48 ust. 3 Prawa budowlanego. Ponadto organ podkreślił, że w przedmiotowej sprawie nie występuje przesłanka, określona w art. 48 ust. 2 pkt 1a, której istnienie jest niezbędne, aby móc przeprowadzić legalizację spornej inwestycji. Organ odwoławczy wyjaśnił, iż nie podziela zdania strony skarżącej, wskazującej, iż powiatowy organ nadzoru budowlanego powinien ocenić zgodność wybudowanego obiektu budowlanego z przepisami o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym na podstawie Studium Uwarunkowań i Kierunków Zagospodarowania Przestrzennego Gminy [...]. Organ wskazał, iż zgodnie z ustawą o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym z dnia [...] marca 2003r. porządek planistyczny na określonym terenie wyznaczają przepisy miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego albo jeżeli rada gminy takiego planu nie uchwaliła - przepisy ustaw, na podstawie których wójt (burmistrz, prezydent miasta) wydaje decyzję ustalającą warunki zabudowy i zagospodarowania terenu. Z literalnego brzemienia przepisów w/w ustawy wynika, że właściwy organ administracji publicznej na obszarach, na których obowiązuje plan miejscowy, jest obowiązany ocenić daną inwestycję pod względem jej zgodności z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego (a nie studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania terenu, czy decyzji o warunkach zabudowy). Brak jest zatem podstaw do traktowania studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego jakiejkolwiek gminy jako substytutu miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. Organ odwoławczy wskazał, iż w jego ocenie sprawa została wyjaśniona przez organ I instancji w stopniu niezbędnym dla pojęcia prawidłowego rozstrzygnięcia, stąd zarzut naruszenia przepisu art. 7 i 77 k.p.a. jest bezzasadny. Wskazał również, iż organ I instancji w swoim postanowieniu nr [...] z dnia [...] marca 2010r. wskazał precyzyjnie J. G. jakie dokumenty jest zobowiązana przedłożyć organowi. W w/w rozstrzygnięciu Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w [...] pouczył inwestora, iż: "w przypadku niespełnienia w wyznaczonym terminie obowiązków nałożonych niniejszym postanowieniem organ nadzoru budowlanego nakaże rozbiórkę obiektu budowlanego wznoszonego bez pozwolenia na budowę". Wobec powyższego zarzut, iż organ powiatowy nie wezwał inwestora do uzupełnienia braków złożonej dokumentacji nie znajduje żadnego uzasadnienia. Należy przy tym zauważyć, że nie można oczekiwać od organu, aby z urzędu dążył do wyegzekwowania obowiązku od sprawcy samowoli. Inicjatywa zawsze leży po stronie inwestora i to on winien przedłożyć w określonym przez organ terminie odpowiednie dokumenty pozwalające na legalizację samowoli budowlanej. Ustosunkowując się do zarzutu, iż organ I instancji nie przeprowadził dowodu z przesłuchania Pana J. G. jako świadka, pomimo złożonego w tym zakresie wniosku dowodowego organ wskazał, iż zgodnie z art. 78 k.p.a.: "żądanie strony dotyczące przeprowadzenia dowodu należy uwzględnić, jeżeli przedmiotem dowodu jest okoliczność mająca znaczenie dla sprawy. Organ administracji publicznej może nie uwzględnić żądania, które nie zostało zgłoszone w toku przeprowadzania dowodów lub w czasie rozprawy, jeżeli żądanie to dotyczy okoliczności już stwierdzonych innymi dowodami, chyba, że mają one znaczenie dla sprawy". Organ zauważył, iż z pisma strony z dnia [...] lutego 2010r. wynika, iż przeprowadzenie dowodu z przesłuchania świadka (będącego małżonkiem inwestorki) miało na celu udowodnienie, iż roboty budowlane prowadzone przy spornym budynku były jedynie pracami remontowymi. Organ odwoławczy wyjaśnił, iż nie dostrzegł uchybienia organu I instancji w zakresie nieuwzględnienia w/w wniosku dowodowego, gdyż zawarte w nim żądanie dotyczyło okoliczności stwierdzonych już za pomocą innych dowodów. Organ administracji publicznej ocenia na podstawie całokształtu materiału dowodowego, czy dana okoliczność została udowodniona. Ze zgromadzonego materiału dowodowego jednoznacznie wynika, iż sporny obiekt powstał w warunkach samowoli budowlanej. Ponadto Naczelny Sąd Administracyjny w uzasadnieniu wyroku z dnia 14 lutego 2013r. wyjaśnił, iż: "Zarzut związany z nieustosunkowaniem się przez Sąd I instancji do kwestii przeprowadzenia dowodu z przesłuchania świadka J. G., jest w istocie bezprzedmiotowy. Sąd I instancji nakazał bowiem przeprowadzeni organom nadzoru budowlanego postępowania wyjaśniającego celem ustalenia faktu i zakresu samowoli budowlanej, nie wiążąc ich koniecznością przeprowadzenia ściśle określonych dowodów. Oznacza to, że potrzeba zastosowania tego akurat środka dowodowego będzie podlegać ocenie przez organ administracji w kontekście art. 78 Kpa, a zwłaszcza tego, czy nie dotyczy okoliczności już stwierdzonych innymi dowodami". Zdaniem organu odwoławczego powyższy dowód nie jest niezbędny, aby móc jednoznacznie stwierdzić, że omawiana inwestycja stanowi samowolę budowlaną, tym bardziej, że w sprawie przeprowadzono dodatkowe postępowanie wyjaśniające, którego zakres określono w postanowieniu [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego nr [...] z dnia [...] czerwca 2013r. Odnosząc się do zarzutu naruszenia art. 107 § 3 k.p.a. organ podał, iż jakkolwiek uzasadnienie zaskarżonej decyzji organu I instancji nie przedstawia szczegółowo okoliczności faktycznych, które doprowadziły do podjęcia takiego rozstrzygnięcia to stwierdzić należy, iż zgromadzony w sprawie materiał dowodowy był wystarczający dla organu II instancji, aby dokonać oceny przedmiotowego rozstrzygnięcia. Skargą na powyższą decyzję do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego wniosła J. G. wnosząc o uchylenie zaskarżonej decyzji i poprzedzającej ją decyzji Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w [...] z dnia [...] lipca 2010r. Pełnomocnik skarżącej zarzucił organowi naruszenie: 1. przepisu art. 3 pkt 6 i pkt 8 prawa budowlanego, polegające na błędnej interpretacji tych przepisów, czego konsekwencją było zastosowanie normy art. 3 pkt 6, zamiast art. 3 pkt 8, i przyjęcie wskutek tego przez organ II instancji, iż prace podjęte na nieruchomości stanowiącej działki nr ew. [...] w miejscowości [...] w Gminie [...] stanowiły budowę, a nie remont, 2. przepisu art. 28 prawa budowlanego poprzez uznanie, że przepis ten znajduje zastosowanie, co stanowi konsekwencję błędnej interpretacji norm określonych wyżej w pkt. 1, 3. przepisu art. 48 ust. 1 i ust. 4 oraz art. 50 i art. 51 prawa budowlanego poprzez zaaprobowanie stanowiska organu I instancji w odniesieniu do zastosowania w/w przepisów i uznanie, że wydanie przez Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego postanowienia nr [...], a następnie orzeczenie nakazu rozbiórki w stosunku do robót budowlanych objętych dokonanym zgłoszeniem było prawidłowe, 4. przepisu art. 61 w związku z art. 5 ust. 2 i ust. 1 prawa budowlanego poprzez niezastosowanie tych przepisów i przyjęcie, że wykonywane przez inwestora prace remontowe istniejącego obiektu budowlanego nie powinny zostać zakwalifikowane jako wykonanie przez inwestora nałożonego na niego z mocy przepisów prawa budowlanego obowiązku należytego utrzymania obiektu budowlanego, oraz naruszenie przepisów postępowania: 1. przepisu art. 136 k.p.a. poprzez wydanie przez [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego postanowienia nr [...] opatrzonego datą "[...]06.2012r.", w którym powierzono organowi I instancji dokonanie ustaleń dotyczących kardynalnych dla rozstrzygnięcia okoliczności, wymagających przeprowadzenia postępowania wyjaśniającego co najmniej w znacznej części, a dotyczących kwestii – ustalenia aktualnego stanu faktycznego budynku, zbadania dokładnego zakresu robót budowlanych, 2. przepisu art. 15 k.p.a. polegające na naruszeniu zasady dwuinstancyjności postępowania administracyjnego, czego konsekwencją jest pozbawienie skarżącej prawa do dwukrotnego zbadania i rozstrzygnięcia sprawy przez organy administracji, 3. przepisu art. 153 p.p.s.a. w związku z art. 193 p.p.s.a. poprzez brak należytej realizacji przez [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego wskazań zawartych w uzasadnieniu wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego w kwestii wyjaśnienia stanu faktycznego i uznanie, że czynności dokonane przez organ I instancji na podstawie zlecenia objętego postanowieniem nr[...] wyjaśniły stan faktyczny w stopniu umożliwiającym rozstrzygnięcie sprawy poprzez wydanie decyzji, 4. przepisu art. 7 k.p.a. w związku z art. 77 k.p.a. oraz art. 78 § 1 k.p.a. poprzez: – uznanie przez [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego, że organ I instancji, tj. Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego w [...] wyjaśnił sprawę w stopniu niezbędnym dla podjęcia prawidłowego rozstrzygnięcia, – uznanie przez [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego, że przeprowadzenie dowodu w postaci przesłuchania świadka J. G. nie było niezbędne, pomimo tego, że postępowanie dowodowe prowadzone uprzednio przed organami administracyjnym obarczone było wadami skutkującymi niewyjaśnieniem stanu faktycznego, zaś w/w dowód mógłby przyczynić się do dokonania ustaleń odnoszących się do podjętego zakresu prac na nieruchomości, 5. przepisu art. 80 k.p.a. poprzez: – uznanie przez [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego, że inwestor zbudował w miejscu wyburzonego budynku gospodarczego nowy budynek z powołaniem się na materiał dowodowy zgromadzony przez organ I instancji przed wydaniem nakazującej rozbiórkę decyzji z dnia [...] lipca 2010r., pomimo braku należytych wyjaśnień w zakresie stanu faktycznego, do których obligowały organ wytyczne zawarte w wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 14 lutego 2013r., – przyjęcie przez organ odwoławczy dowolnych ustaleń, nie znajdujących oparcia w materiale dowodowym – z uwagi na niedostateczne wyjaśnienie podstawowych dla sprawy okoliczności, a w konsekwencji dowolne uznanie przez [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego, że inwestor zmierzał do ominięcia przepisów prawa, zgodnie z którymi roboty budowlane można rozpocząć jedynie na podstawie ostatecznej decyzji o pozwoleniu na budowę, 6. przepisu art. 107 § 3 k.p.a. poprzez: – błędne przyjęcie przez organ II instancji, że Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego prawidłowo uznał, iż w sprawie znajduje zastosowanie przepis art. 28 ustawy z dnia 7 lipca 1994 prawo budowlane w sytuacji, w której organ I instancji nie dokonał wyczerpujących wyjaśnień odnoszących się do zakresu zrealizowanych prac na terenie nieruchomości, – brak wyjaśnienia przez [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego możliwości zastosowania przepisów art. 61 w związku z art. 5 ust. 2 i 1 prawa budowlanego, – brak wyjaśnienia przez [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego stwierdzenia zawartego w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji, wedle którego roboty wykonane przez inwestora w budynku zlokalizowanym na nieruchomości w ocenie [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego "znacznie przekraczają zakres robót określonych w zgłoszeniu", z uwagi na brak oznaczenia zakresu ewentualnych różnic w tej kwestii. W odpowiedzi na skargę, [...] Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego wnosząc o jej oddalenie podtrzymał argumenty przedstawione w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zgodnie z przepisem art. 1 § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 z późn. zm.), sądy administracyjne kontrolują działalność administracji publicznej pod względem zgodności z prawem. Oznacza to, iż w postępowaniu sądowym nie mogą być brane pod uwagę argumenty natury słusznościowej czy celowościowej. Badana jest wyłącznie legalność aktu administracyjnego, czyli prawidłowość zastosowania przepisów prawa do zaistniałego stanu faktycznego, trafność ich wykładni oraz prawidłowość przyjętej procedury. Na zasadzie art. 145 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. 2012r., poz. 270 z późn. zm.), zwanej p.p.s.a., uchylenie zaskarżonej do sądu decyzji następuje w przypadku naruszenia prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy (lit. a), naruszenia prawa dającego podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego (lit. b) lub innego naruszenia przepisów postępowania, jeśli mogło mieć ono istotny wpływ na wynik sprawy (lit. c). W przypadku jednak, gdy wskazane uchybienia nie występują, skarga podlega oddaleniu na podstawie art. 151 p.p.s.a. Ponadto, stosownie do art. 134 § 1 p.p.s.a., Sąd wydaje rozstrzygnięcie w granicach danej sprawy, nie będąc związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Oznacza to, że sąd bierze z urzędu pod uwagę wszelkie naruszenia prawa procesowego i materialnego niezależnie od treści podnoszonych w skardze zarzutów; może zatem uwzględnić skargę z uwagi na okoliczności, których skarżący nie podnosił w skardze. Z kolei, na mocy art. 135 p.p.s.a. sąd stosuje przewidziane ustawą środki w celu usunięcia naruszenia prawa w stosunku do aktów lub czynności wydanych lub podjętych we wszystkich postępowaniach prowadzonych w granicach sprawy, której dotyczy skarga, jeżeli jest to niezbędne dla końcowego jej załatwienia. Ponadto – ponieważ kontrolowana decyzja została wydana po wyroku sądu uchylającym wcześniejsze rozstrzygnięcie z dnia [...] września 2010r., należy podnieść, że stosownie do art. 153 p.p.s.a. ocena prawna i wskazania co do dalszego postępowania wyrażone w orzeczeniu sądu wiążą w sprawie ten sąd oraz organ, którego działanie lub bezczynność było przedmiotem zaskarżenia. Przeprowadzone w określonych wyżej ramach badanie zgodności z prawem zaskarżonej decyzji, w ocenie sądu wykazało, że jest ona dotknięta uchybieniami uzasadniającymi jej wzruszenie, a tym samym skarga zasługuje na uwzględnienie. Przedmiotem kontroli Sądu jest decyzja [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] sierpnia 2013r. utrzymująca w mocy decyzję Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w [...] z dnia [...] lipca 2010 r. wydaną w przedmiocie rozbiórki. Jak podkreślono, kontrolowana decyzja została podjęta w wyniku ponownego postępowania po uchyleniu wydanej przez [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru budowlanego decyzji z dnia [...].09.2010 r. Wyrokiem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego z dnia 17 maja 2011r. w sprawie o sygn. VII SA/Wa 2377/10. W uzasadnieniu wydanego wyroku sąd podkreślił, iż w jego ocenie rozstrzygnięcie organu obarczone jest naruszeniem prawa, bowiem istotne ustalenia faktyczne na podstawie których wydano decyzję nakazującą rozbiórkę budynku mieszkalnego zlokalizowanego na działkach o n [...] w miejscowości [...], zostały dokonane na podstawie oględzin przeprowadzonych przez powiatowy organ nadzoru budowlanego w dniu [...].10.2008r. w nieobecności skarżącej i bez powiadomienia jej o terminie oględzin. Sąd wskazał, że w tej sytuacji przedwczesnym było stwierdzenie o wybudowaniu nowego obiektu budowlanego o większych rozmiarach w stosunku do poprzedniego usytuowanego w tym miejscu, a opisanego na mapie sytuacyjno-wysokościowej dla celów projektowych, sporządzonej w dniu [...] listopada 2011r. Sąd nadto wskazał, że obowiązkiem organu odwoławczego będzie dokonanie ustalenia zakresu robót budowlanych wykonanych przez inwestorkę, a następnie dokonania oceny czy na ich realizację wymagane było pozwolenie na budowę a w konsekwencji czy pozwalał na nie miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego. Naczelny Sąd Administracyjny wyrokiem z dnia 14.02.2013r. wydanym w sprawie II OSK 1937/11 oddalił skargę kasacyjną od powyższego wyroku. Ponownie rozstrzygając sprawę [...] Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego postanowieniem nr [...]wydanym [...] czerwca 2013r. na podstawie art. 136 Kpa zlecił Powiatowemu Inspektorowi Nadzoru budowlanego w [...] przeprowadzenie oględzin przedmiotowego budynku, ustalenia jego aktualnego stanu faktycznego w celu zbadania dokładnego zakresu robót budowlanych wykonanych w związku z budową przedmiotowej inwestycji. W wykonaniu postanowienia powiatowy organ nadzoru budowlanego przeprowadził oględziny budynku w dniu [...] lipca 2013r. stwierdzając w lakonicznym protokole, iż: "stan budynku bez zmian od ostatniej kontroli. Stan surowy zamknięty, wykonana elektryka została ukradziona. Wstawione okna, drzwi, w środku zrobione tynki. Z zewnątrz zrobiona elewacja. Dach pokryty gontem drewnianym. Na zewnątrz okiennice." W ocenie sądu nie można uznać, iż zaakceptowanie takiego przeprowadzenia oględzin stanowi wykonanie wytycznych sądu. W ocenie Sądu organ w dalszym ciągu nie ustalił dokładnego zakresu wykonywanych robót budowlanych, wymiarów przedmiotowego budynku, powołując w tym zakresie wyniki oględzin Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...].10.2008r. – przeprowadzonych z naruszeniem art. 79 §1 Kpa. W tym miejscu należy podkreślić, że zgodnie z art. 153 ustawy z 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, ocena prawna i wskazania co do dalszego postępowania wyrażone w orzeczeniu sądu wiążą ten sąd oraz organ, którego działanie lub bezczynność było przedmiotem zaskarżenia. W pojęciu "ocena prawna" mieści się przede wszystkim wykładnia przepisów prawa materialnego i prawa procesowego, a także sposób ich zastosowania w rozpoznawanej sprawie. Może ona dotyczyć ujawnionych w postępowaniu administracyjnym istotnych okoliczności stanu faktycznego, w szczególności kwestii zastosowania do nich określonych regulacji prawnych. Wskazania co do dalszego postępowania zasadniczo stanowią konsekwencję oceny prawnej, określając sposób i kierunek działania przy ponownym rozpoznaniu sprawy. Związanie oceną prawną, jak i zawartymi w orzeczeniu wskazaniami co do dalszego postępowania, powoduje, że determinują one działania każdego organu w postępowaniu administracyjnym, podejmowane w sprawie, której dotyczyło postępowanie sądowo-administracyjne, aż do czasu jej rozstrzygnięcia. Użyty w tym przepisie zwrot normatywny "w sprawie" wskazuje na tożsamość przedmiotu oceny prawnej określonego orzeczenia sądowego oraz przedmiotu skargi sądowej. Zarówno Sąd, jak i organ administracji rozpatrując sprawę ponownie, obowiązane są zastosować się do oceny prawnej zawartej w uzasadnieniu wyroku bez względu na poglądy prawne wyrażone w orzeczeniach sądowych w innych sprawach. Tylko w razie zmiany przepisów prawa, zmiany istotnych okoliczności faktycznych sprawy, a także w razie wzruszenia orzeczenia zawierającego ocenę prawną traci ona charakter wiążący (por. wyrok NSA z 11 kwietnia 2013 r., sygn. I OSK 1790/11, Lex nr 1336324, wyrok NSA z dnia 27 czerwca 1990 r., sygn. SA/Wr 137/90 – ONSA 1990, z. 2-3, poz. 51). Powołane przepisy nie przewidują okoliczności wyłączających związanie oceną prawną, dlatego każde niezastosowanie się przez organ do wcześniejszych wskazań sądu w danej sprawie wymaga szczególnej ostrożności i wnikliwego uzasadnienia przyczyn takiego rozstrzygnięcia. Podkreślić należy, iż nawet w wypadku sporu co do stanu faktycznego będącego podstawą subsumcji prawa, a więc i oceny prawnej lub odmiennej interpretacji prawa albo nawet możliwości niezgodności oceny sądu z prawem obowiązującym, zapatrywania prawne wynikające z oceny prawnej sądu mają moc wiążącą do czasu, aż wyrok zostanie wzruszony w przewidzianym do tego trybie. Odmienna ocena materiału dowodowego stanowi prawnie niedopuszczalną polemikę z prawomocnym wyrokiem sądu administracyjnego. Jednocześnie zgodnie z art. 170 p.p.s.a. orzeczenia prawomocne wiąże nie tylko strony i sąd który je wydał, lecz również inne sądy i organy państwowe. Podkreślić należy, iż ustawodawca, na gruncie art. 153 w żadnym przypadku nie przewiduje zwolnienia organu od obowiązku uwzględnienia w toku ponownego rozpoznawania sprawy oceny prawnej i wskazań co do dalszego postępowania wyrażonych w orzeczeniu Sądu. Również Sąd rozstrzygający sprawę obecnie zobowiązany jest do podporządkowania się w niniejszej sprawie wcześniej wyrażonemu przez Wojewódzki Sąd Administracyjny poglądowi oraz do reagowania w razie stwierdzenia braku zastosowania się przez organ administracji do wskazań wyrażonych w prawomocnym wyroku z dnia 17 maja 2011r. sygn. akt. VII SA/Wa 2377/10. Naruszenie przez organ administracji publicznej art. 153 w razie złożenia skargi powoduje konieczność uchylenia zaskarżonego aktu (czynności). Natomiast niezastosowanie się przez sąd do oceny prawnej przewidzianej w komentowanym przepisie jest naruszeniem prawa stanowiącym podstawę do wniesienia skargi kasacyjnej (art. 174 pkt. 1 p.p.s.a.). Oznacza to, że Sąd obecnie rozpoznający sprawę związany było oceną prawną i wskazaniami co do dalszego postępowania wyrażoną przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w w/w wyroku. Z powyższych względów Wojewódzki Sąd Administracyjny na podstawie art. 145 §1 pkt 1a i art. 152 ustawy z 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) orzekł jak w sentencji wyroku.