VII SA/Wa 2247/17

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Wojciech Sawczuk, Sędziowie sędzia WSA Joanna Gierak-Podsiadły (spr.), asesor WSA Karolina Kisielewicz, Protokolant spec. Dorota Wasiłek, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 10 lipca 2018 r. sprawy ze skargi P. S.A. z siedzibą w W. na decyzję [...] Komendanta Wojewódzkiego Państwowej Straży Pożarnej z dnia [...] lipca 2017 r. nr [...] w przedmiocie odmowy zmiany decyzji ostatecznej oddala skargę Przedmiotem skargi wniesionej przez [...] w [...] jest decyzja [...] Komendanta Wojewódzkiego Państwowej Straży Pożarnej z [...] lipca 2017 r. znak: [...], wydana w przedmiocie odmowy zmiany w części decyzji ostatecznej, w następującym stanie sprawy: decyzją z [...] stycznia 2007 r. znak: [...] Komendant Miejski Państwowej Straży Pożarnej [...] nakazał [...] Oddział [...], przy ul. [...] w [...] wykonanie obowiązku polegającego na wyposażeniu przystanku osobowego [...] w instalację dźwiękowego systemu ostrzegawczego wykonaną w oparciu o projekt uzgodniony pod względem ochrony przeciwpożarowej z rzeczoznawcą ds. zabezpieczeń przeciwpożarowych. Termin wykonania obowiązku określono na dzień 31 grudzień 2007 r. Od powyższej decyzji strona wniosła odwołanie, argumentując brak możliwości wykonania obowiązku wskazanego w decyzji, względami finansowymi, wnosząc jednocześnie o przesunięcie terminu wykonania nałożonego obowiązku do 31 grudnia 2008 r. [...] Komendant Wojewódzki Państwowej Straży Pożarnej decyzją z [...] lutego 2007 r. znak: [...], po rozpatrzeniu tego odwołania, zaskarżoną decyzję utrzymał w mocy. Z uwagi na niewykonanie w wyznaczonym terminie obowiązku, uruchomiono wobec [...] w [...] postępowanie egzekucyjne (w aktach sprawy upomnienie z 20 maja 2008 r. oraz tytuł wykonawczy z [...] maja 2012 r.). Pismem z 17 marca 2017 r. spółka [...] w [...] zwróciła się do Komendanta Miejskiego Państwowej Straży Pożarnej [...], o zmianę terminu wykonania obowiązku nałożonego ostateczną decyzją z [...] stycznia 2007 r. znak: [...] do dnia 31 grudnia 2023 r. Komendant Miejski Państwowej Straży Pożarnej [...], decyzją z [...] kwietnia 2017 r. znak: [...], na podstawie art. 26 ust. 1 ustawy z dnia 24 sierpnia 1991 r. o Państwowej Straży Pożarnej (Dz. U. z 2016 r., poz. 603 ze zm.) w zw. z art. 155 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2016 r., poz. 23 ze zm., dalej: k.p.a.), po rozpatrzeniu ww. wniosku z 17 marca 2017 r. [...] w [...], odmówił zmiany decyzji z [...] stycznia 2007 r. znak: [...] w zakresie terminu wykonania realizacji obowiązku. W uzasadnieniu decyzji wskazał, że zmiana terminu realizacji obowiązku do dnia 31 grudnia 2023 r. jest niedopuszczalna ze względu na fakt, że powyższe skutkowałoby brakiem zapewnienia w obiekcie odpowiednich warunków ochrony przeciwpożarowej do końca 2023 r. Tym samym wnioskowana zmiana nie jest zasadna zarówno w słusznym interesie strony jak i w interesie społecznym, gdyż stoi to w sprzeczności z zapewnieniem właściwego stanu bezpieczeństwa pożarowego w obiekcie. Na skutek odwołania [...] od tego orzeczenia, wydana została wskazana na wstępie decyzja z [...] lipca 2017 r. znak jw., którą to [...] Komendant Wojewódzki Państwowej Straży Pożarnej utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję z [...] kwietnia 2017 r. W uzasadnieniu tej decyzji organ II instancji podał, że strona posiadała wiedzę na temat nieprawidłowości występujących w obiekcie od czasu pierwszych czynności kontrolno-rozpoznawczych, tj. od grudnia 2006 r. Decyzją z [...] stycznia 2007 r. znak: [...] nałożono na stronę obowiązek, dając 12 miesięcy na wykonanie instalacji dźwiękowego systemu ostrzegawczego. Zdaniem organu I instancji czasookres 12 miesięcy był okresem wystarczającym na wykonanie w obiekcie przedmiotowego urządzenia przeciwpożarowego. Dźwiękowy system ostrzegawczy (DSO), umożliwia za pomocą komunikatów głosowych sprawne powiadomienie osób przebywających w obiekcie o wystąpieniu zagrożenia pożarowego i ułatwia przeprowadzenie sprawnej ewakuacji. Jasne i jednoznaczne polecenia głosowe są doskonale identyfikowalne, przez co pozwalają uniknąć zjawiska paniki i chaosu w obiekcie objętym pożarem, dodatkowo zapewniając selektywną ewakuację z obiektu. Obowiązek stosowania w tego typu obiektach, tj. dworcach, przeznaczonych do jednoczesnego przebywania powyżej 500 osób, dźwiękowego systemu ostrzegawczego, umożliwiającego rozgłaszanie sygnałów ostrzegawczych i komunikatów głosowych dla potrzeb bezpieczeństwa osób przebywających w budynku, nadawanych automatycznie po otrzymaniu sygnału z systemu sygnalizacji pożarowej, a także przez operatora, wszedł w życie 6 miesięcy od dnia ogłoszenia rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 16 czerwca 2003 r.; a więc już wtedy strona miała co najmniej 3 lata na dostosowanie obiektu do panujących przepisów o ochronie przeciwpożarowej. Od czasu wprowadzenia w życie rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 16 czerwca 2003 r. do dnia dzisiejszego strona miała zaś ponad 13 lat (162 miesiące) na wykonanie dźwiękowego systemu ostrzegawczego. Organ dostrzegł w tym miejscu, że strona stwierdziła w swoim odwołaniu, że nie uchylała się od wykonania obowiązku nałożonego decyzją, a jedynie wnosiła o umożliwienie jej wykonania tego obowiązku w rozsądnym terminie. W tym zaś kontekście organ zauważył, że strona pismem z 17 marca 2017 r. zwróciła się o zmianę terminu wykonania obowiązku nałożonego decyzją z [...] stycznia 2007 r., do dnia 31 grudnia 2023 r. Stwierdził, że zgoda organu I instancji na prolongowanie terminu wiązałaby się z brakiem zapewnienia odpowiednich warunków ochrony przeciwpożarowej w obiekcie przez następne ponad 6 lat. Łączny czasookres wykonania obowiązku, licząc od początku 2004 roku (tj. od wejście w życie rozporządzenia) do końca 2023 r. (termin wskazany przez stronę jako realny) wynosiłby 20 lat. I dalej, organ odwoławczy podał, że zgodnie z przepisami prawa organ, działając w granicach uznania administracyjnego może zmienić swoją decyzję np. w zakresie przedłużenia terminu wykonania obowiązku, zmieniając decyzję mniej korzystną dla strony na korzystniejszą, jeżeli uzna, że interes strony jest słuszny. Oceniając, czy w danej sprawie występuje słuszny interes strony przemawiający za zmianą decyzji musi brać pod uwagę nie tylko subiektywne przekonanie strony, a więc: winien ustalić i rozważyć wszystkie okoliczności, które pozwalają na dokonanie oceny, że żądanie strony jest słuszne i zasługuje na społeczną akceptację. Nieuzasadnionym jest więc zarzut strony o naruszeniu przez organ I instancji art. 155 Kodeksu postępowania administracyjnego, poprzez nieuwzględnienie słusznego interesu strony, gdyż oprócz uwzględnienia słusznego interesu strony, organ administracji publicznej bierze również pod uwagę słuszny interes społeczny. Bez wątpienia za zapewnieniem odpowiednich warunków ochrony przeciwpożarowej w obiekcie dworca kolejowego, zlokalizowanego w centrum stolicy, przemawia słuszny interes społeczny. Obowiązek, który ciąży na stronie, dotyczy bezpieczeństwa osób, mogących przebywać na dworcu w danym czasie, które jest wartością nadrzędną i w interesie społecznym będzie jak najszybsze jego wykonanie. Dalsze prolongowanie terminu wykonania obowiązku, polegającego na wyposażeniu obiektu w dźwiękowy system ostrzegawczy, nie jest wskazane ze względu na interes społeczny, a przede wszystkim z uwagi na bezpieczeństwo przebywających w obiekcie ludzi. Odpowiadając na drugi zarzut strony, zawarty w odwołaniu a dotyczący naruszenia przez organ I instancji art. 7 i 8, w związku z art. 80 Kodeksu postępowania administracyjnego, przez brak dogłębnego całościowego rozpoznania sprawy, poprzez nieuwzględnienie dokumentacji złożonej w postępowaniu przez Spółkę, organ odwoławczy wyjaśnił, że: -złożona do tutejszego organu "Ekspertyza z zakresu ochrony przeciwpożarowej Dworca Kolejowego [...] w [...]", sporządzona przez rzeczoznawcę budowlanego mgr inż. R. N. oraz rzeczoznawców ds. zabezpieczeń przeciwpożarowych mgr inż. H. T. i mgr inż. A. W., sporządzona na podstawie § 2 ust. 2 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie, nie przewidywała spełnienie wymagań w zakresie bezpieczeństwa pożarowego w inny sposób niż to określono w przepisach techniczno- budowlanych dla Dworca [...], a jedynie dla [...], zlokalizowanego przy [...]; -postanowienie Komendanta Wojewódzkiego Państwowej Straży Pożarnej znak: [...] z [...] grudnia 2014 r., dotyczące wyrażenia zgody na spełnienie wymagań w zakresie bezpieczeństwa pożarowego w inny sposób niż to określono w przepisach techniczno-budowlanych, w stosunku do ww. obiektu, również dotyczyło obiektu [...] przy [...] w [...], a nie przystanku [...], zlokalizowanego przy [...]; -pozytywna opinia [...] Komendanta Wojewódzki Państwowej Straży Pożarnej, zawarta w piśmie znak: [...] z [...] marca 2016 r., dotycząca zgody na etapowanie zaleceń wynikających z postanowienia [...] Komendanta Wojewódzkiego Państwowej Straży Pożarnej znak [...] z [...] grudnia 2014 r., nie jest równoznaczna ze zgodą na zmianę terminu wykonania obowiązku nałożonego decyzją organu I instancji w roku 2007. Organ dodał przy tym, że samo wydanie przez [...] Komendanta Wojewódzkiego postanowienia, w myśl § 2 ust. 2 lub 3a rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie, umożliwia stronie jedynie zrealizowanie decyzji nakładającej przedmiotowy obowiązek poprzez wykonanie innych rozwiązań poprawiających stan bezpieczeństwa pożarowego w obiekcie (zapewniających właściwy poziom bezpieczeństwa pożarowego), nie stanowi natomiast o przedłużeniu terminu do realizacji obowiązku, w myśl art. 155 kodeksu postępowania administracyjnego. Na koniec organ odwoławczy przypomniał, że zgodnie z treścią art. 4 ust. 1 pkt 1 i 4 oraz ust. 1a ustawy z dnia 24 sierpnia 1991 r. o ochronie przeciwpożarowej (Dz. U. z 2016 r., poz. 191 ze zm. ze zm.) właściciel, zarządca lub podmiot realizujący zadania powierzone w odniesieniu do budynku, obiektu budowlanego lub terenu - zapewniając ich ochronę przeciwpożarową jest obowiązany między innymi przestrzegać przeciwpożarowych wymagań techniczno-budowlanych, instalacyjnych i technologicznych oraz wyposażyć budynek, obiekt budowlany lub teren w wymagane urządzenia przeciwpożarowe i gaśnice. W skardze do Sądu na ww. decyzję z [...] lipca 2017 r., skarżąca – [...] w [...] zarzuciła naruszenie: -przepisów postępowania, które miało istotny wpływ na wynik sprawy w postaci naruszenia art. 7, art. 8 k.p.a. w zw. z art. 77 § 1 i art. 80 k.p.a., przez brak dogłębnego całościowego rozpoznania okoliczności sprawy, poprzez nieuwzględnienie treści postanowienia Komendanta Wojewódzkiego Państwowej Straży Pożarnej z [...] marca 2016 r. ([...]) wyrażającego pozytywną opinię na realizację zaleceń odnośnie Stacji [...] wynikających z postanowienia [...] Komendanta Wojewódzkiego znak [...] z [...] grudnia 2014 r. w III etapie, oraz -przepisu prawa materialnego polegające na błędnej jego wykładni, tj. art. 155 k.p.a. polegające na nieuwzględnieniu słusznego interesu strony, która wnosząc o zmianę terminu wykonania decyzji znak [...] z [...] stycznia 2007 r. do 31 grudnia 2023 r. nie uchylała się od jej wykonania, a jedynie wnosiła o umożliwienie jej wykonania nałożonego na nią obowiązku w rozsądnym terminie, co dawało organowi możliwość zmiany zaskarżonej decyzji. Podnosząc powyższe skarżąca Spółka wniosła o uchylenie w całości zaskarżonej decyzji oraz decyzji organu pierwszej instancji i zasądzenie na rzecz skarżącej zwrotu kosztów postępowania według norm przepisanych. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie, podtrzymując stanowisko wyrażone w zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Skarga nie zasługuje na uwzględnienie; zaskarżona decyzja nie narusza prawa. Przedmiotem kontroli Sądu w niniejszej sprawie jest decyzja [...]Komendanta Wojewódzkiego Państwowej Straży Pożarnej z [...] lipca 2017 r. znak: [...], utrzymująca w mocy decyzję organu I instancji z [...] kwietnia 2017 r. o odmowie zmiany decyzji z [...] stycznia 2007 r. w części dotyczącej terminu wyznaczonego na realizację nałożonego obowiązku z zakresu ochrony przeciwpożarowej. Postępowanie zakończone zaskarżoną decyzją wszczęte zostało z wniosku skarżącej Spółki i prowadzone było w trybie uregulowanym w art. 155 k.p.a. W konsekwencji spór w sprawie sprowadza się do oceny, czy na gruncie tego przepisu możliwa jest zmiana w części decyzji ostatecznej z [...] stycznia 2007 r. Sąd zauważa przy tym, że skarżąca wnosząc o zmianę wymienionej decyzji, w zakresie terminu realizacji obowiązku do dnia 31 grudnia 2023 r., powołała się na prowadzone obecnie prace modernizacyjne dworca kolejowego [...] w zakresie bezpieczeństwa pożarowego budynku dworca. Powołała się przy tym na postanowienie [...] Komendanta Wojewódzkiego PSP z [...] grudnia 2014 r., którym organ wyraził zgodę na spełnienie wymagań w zakresie bezpieczeństwa pożarowego w inny sposób niż określono to w przepisach techniczno-budowlanych, jak również na pozytywne zaopiniowanie przez ten organ pismem z 16 marca 2016 r. możliwości realizacji zaleceń wynikających z tego postanowienia w czterech etapach, z których III jeszcze nie realizowany dotyczy stacji [...], a termin jego realizacji to koniec 2023 r. Organy obu instancji orzekając w niniejszej sprawie zgodnie oceniły, że argumenty podnoszone przez skarżącą, nie przemawiają za zmianą decyzji ostatecznej we wnioskowanym zakresie, koncentrując się na charakterze obowiązku nałożonego decyzją ostateczną, celu jakiemu ma służyć jego wykonanie oraz okresie, jaki upłynął od daty wyznaczonej w tym orzeczeniu na jego realizację; podnosząc w efekcie, że wnioskowanej zmianie sprzeciwia się interes społeczny. Sąd zauważa przy tym, że zgodnie z art. 155 k.p.a. (stanowiącym podstawę prawną ww. decyzji) decyzja ostateczna, na mocy której strona nabyła prawo, może być w każdym czasie za zgodą strony uchylona lub zmieniona przez organ administracji publicznej, który ją wydał, jeżeli przepisy szczególne nie sprzeciwiają się uchyleniu lub zmianie takiej decyzji i przemawia za tym interes społeczny lub słuszny interes strony; przepis art. 154 § 2 stosuje się odpowiednio. Przepis ten, jak z niego wynika, zawiera dwa rodzaje przesłanek - formalne i materialne, od których wystąpienia uzależniono możliwość zmiany bądź uchylenia decyzji ostatecznej, na mocy której strona "nabyła prawo". Zadaniem organu w postępowaniu prowadzonym w oparciu o ten przepis jest więc ustalenie, czy zostały one spełniono, a w przypadku ich wystąpienia – dokonanie wyboru rozstrzygnięcia (zob. wyrok NSA z 27 lutego 2014 r., sygn. akt II OSK 930/13). Przesłanki formalne to istnienie decyzji ostatecznej i zgoda stron postępowania, zaś materialne to brak sprzeciwu przepisów szczególnych, wystąpienie interesu społecznego lub słusznego interesu strony. Przesłanki te muszą być spełnione łącznie, aby mogło dojść do zmiany lub uchylenia decyzji, niewystępowanie więc którejkolwiek z nich nie może do takiego skutku prowadzić. Przy czym, oceniając czy w danej sprawie występuje słuszny interes strony przemawiający za uchyleniem/zmianą decyzji, należy wziąć pod uwagę nie subiektywne przekonanie strony o możliwości/zasadności takiej "zmiany", lecz okoliczności, które pozwalają ustalić, że żądanie strony (zmiany decyzji) jest słuszne i zasługuje na społeczną akceptację (zob. wyrok NSA z 17 września 2010 r. sygn. akt I OSK 428/10). Wskazana przesłanka musi być ustalona w konkretnej sprawie i musi zyskać zindywidualizowaną treść, wynikającą ze stanu faktycznego i prawnego (por. wyrok NSA z 23 lutego 2007 r., sygn. akt I OSK 553/06). Oczywiste także jest, że w omawianym trybie, można zmienić lub uchylić decyzję ostateczną tylko w takich sprawach, w których przepisy prawa materialnego, stanowiące podstawę prawną jej wydania, przewidują dla organu administracji pewien luz decyzyjny lub przy wydaniu których organ administracji ma do wyboru pewną gamę rozstrzygnięć, a każde z nich jest zgodne z prawem. Tylko w takim obszarze wzgląd na interes społeczny lub słuszny interes strony może doprowadzić do uchylenia lub zmiany decyzji. W przypadku, gdy ustawodawca w sposób sztywny i bezwarunkowy narzuca określone rozstrzygnięcie, stosowanie art. 155 k.p.a. nie jest dopuszczalne. Zatem, regulacja zawarta w art. 155 k.p.a. w zasadzie odnosi się do decyzji uznaniowych; niemniej w przypadku rozstrzygnięć, które w części mają charakter związany – ich uchylenie bądź zmiana na podstawie ww. przepisu będzie co do zasady możliwa, jeśli uchylenie lub zmiana nie odnosi się do "związanej" części weryfikowanego rozstrzygnięcia. Zatem, istotą postępowania w trybie art. 155 k.p.a. jest sprawdzenie, czy w ustalonym stanie faktycznym i prawnym istnieją szczególne przesłanki, które przemawiałyby za uchyleniem lub zmianą decyzji ostatecznej. W niniejszej sprawie przyjęto, że przesłanki takie nie wystąpiły, a Sąd tę ocenę w pełni podziela. I tak, zważyć trzeba, że decyzja ostateczna z [...] stycznia 2007 r. została wydana na podstawie art. 26 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 24 sierpnia 1991 r. o Państwowej Straży Pożarnej (Dz. U. z 2006 r., Nr 96, poz. 667 ze zm.), zgodnie z którym komendant powiatowy (miejski) Państwowej Straży Pożarnej, w razie stwierdzenia naruszenia przepisów przeciwpożarowych, uprawniony jest w drodze decyzji administracyjnej do nakazania usunięcia stwierdzonych uchybień w ustalonym terminie. Przepis ten zastosowano w związku z uchybieniami naruszającymi przepisy rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 21 kwietnia 2006 r. w sprawie ochrony przeciwpożarowej budynków, innych obiektów budowlanych i terenów (Dz. U. z 2006 r., Nr 80, poz. 563), w zakresie wyposażenia obiektu w instalację dźwiękowego systemu ostrzegawczego. Nakładając obowiązek w tym zakresie, wyznaczono termin na usunięcie stwierdzonych nieprawidłowości do 31 grudnia 2007 r., a więc 12 miesięcy. Bezspornie, wskazana decyzja ostateczna, jest decyzją na mocy której strona "nabyła prawo", która to w zakresie terminu realizacji obowiązku może być co do zasady zmieniona na podstawie art. 155 k.p.a. Nie ma też wątpliwości co do spełnienia w niniejszej sprawie kolejnej przesłanki formalnej określonej w art. 155 k.p.a. w postaci zgody strony, która nabyła prawo na jej zmianę. Niemniej, należy zgodzić się z organami orzekającymi w niniejszej sprawie, że za zmianą ww. decyzji ostatecznej w części dotyczącej terminu, nie przemawia ani słuszny interes strony, ani interes społeczny. Zmiana decyzji ostatecznej w ww. zakresie, a tym samym prolongata terminu wykonania nałożonego obowiązku oznaczałaby, że obiekt jakim jest "przystanek osobowy [...]", na którym jednorazowo może przebywać ponad 500 osób, nie spełniałby w pełni przez kolejne kilka lat, tj. do końca 2023 r. wymogów w zakresie bezpieczeństwa przeciwpożarowego. Zapewnienie warunków ochrony przeciwpożarowej w obiekcie dworca kolejowego, zlokalizowanego w centrum stolicy, jest zaś wartością nadrzędną i w interesie społecznym jest jak najszybsze wykonanie ww. obowiązku. Co przy tym istotne, dźwiękowy system ostrzegawczy (DSO) obowiązuje dla dworców i portów przeznaczonych do jednoczesnego przebywania powyżej 500 osób od 12 stycznia 2004 r. (v. Dz. U. z 2003 r., Nr 121, poz. 1138, § 25 rozporządzenia z dnia 16 czerwca 2003 r., który to ten obowiązek wprowadził), a to oznacza, że skarżąca miała dużo czasu, aby dostosować przedmiotowy w sprawie obiekt do tego wymogu. Ważnym jest, że dźwiękowy system ostrzegawczy ma służyć powiadomieniu osób o wystąpieniu w obiekcie zagrożenia i ułatwić przeprowadzenie sprawnej ewakuacji z tego obiektu. Nie sposób więc przyjąć, aby w interesie społecznym było odwlekanie o kolejne lata dostosowania przedmiotowego w sprawie obiektu, zlokalizowanego w centrum [...], do wskazanego standardu przeciwpożarowego. Nadto, nie sposób też przyjąć, aby za wnioskowaną zmianą decyzji przemawiał słuszny interes strony uzasadniony przeprowadzaną w etapach modernizacją dworca [...] i [...]. Niezależnie od tej "modernizacji", również w słusznym interesie strony leży bowiem jak najszybsza realizacja decyzji z 2007 r. i zapewnienie odpowiedniej ochrony przeciwpożarowej osobom przebywającym w przedmiotowym obiekcie. Dlatego też nie można uznać, aby okoliczności wynikające z dokumentów przywołanych przez skarżącą we wniosku inicjującym to postępowanie, stanowiły o jej słusznym interesie przemawiającym za zmianą decyzji ostatecznej we wnioskowanej części. Sąd stwierdza zatem, że kontrolowana decyzja jest prawidłowa, i nie podziela zarzutu skargi wskazującego na jej wydanie z naruszeniem art. 155 k.p.a. poprzez nieuwzględnienie słusznego interesu strony. Zdaniem Sądu, skarżona decyzja oparta jest na prawidłowej wykładni ww. przepisu; nadto: uwzględnia wszystkie te okoliczności, które dla prawidłowego zastosowania ww. normy prawnej miały znaczenie, w tym te podnoszone przez skarżącą a wywodzone z przedłożonej przez Spółkę dokumentacji. Sąd dostrzega przy tym, że wbrew treści skargi, organ odwoławczy ustosunkował się w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji m. in. do okoliczności uzyskania przez skarżącą zgody na zastosowanie rozwiązań zamiennych i nie uznał jej za uzasadniającą przedłużenie terminu do wykonania obowiązku, słusznie wskazując, że dokument ten, z 10 grudnia 2014 r., nie dotyczy Dworca [...], nadto - nie stanowi o przedłużeniu terminu do realizacji obowiązku (tym bardziej wówczas, gdy się do niego w ogóle nie odnosi). Tak też organ ocenił pisemną zgodę "na etapową realizację prowadzonej modernizacji" (v. pismo [...] Komendanta PSP z 16 marca 2016 r.), a ocenę tę Sąd w pełni podziela. W tych okolicznościach zarzuty naruszenia art. 7 i art. 8 k.p.a. w zw. z art. 77 § 1 i art. 80 k.p.a. także nie mogły odnieść zamierzonego skutku. W końcu, w kontekście treści skargi, Sąd zauważa, że nie sposób zgodzić się ze skarżącą, aby wnioskowana przez nią zmiana decyzji ostatecznej, miała służyć tylko wykonaniu nałożonego obowiązku "w rozsądnym" terminie. Za taki nie można uznać ponad kilkunastu lat, w trakcie których decyzja ostateczna nie zostałaby w pełni zrealizowana, a do tego przecież sprowadza się żądanie skarżącej. W tej sytuacji, na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2018, poz. 1302), Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie orzekł o oddaleniu skargi.