VII SA/Wa 2252/11

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA – Maria Tarnowska po rozpoznaniu w dniu 9 kwietnia 2014 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi T. K. na decyzję [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] lipca 2011 r., nr [...] w przedmiocie zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę postanawia: przyznać ze środków budżetowych Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie na rzecz adwokata A. B. tytułem kosztów nieopłaconej pomocy prawnej wykonanej przed Naczelnym Sądem Administracyjnym kwotę 147,60 złotych (sto czterdzieści siedem złotych sześćdziesiąt groszy), w tym: tytułem zastępstwa prawnego kwotę 120 złotych (sto dwadzieścia złotych), tytułem 23% podatku od towarów i usług kwotę 27,60 złotych (dwadzieścia siedem złotych sześćdziesiąt groszy) Postanowieniem z dnia 27 października 2011 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny przyznał T. K. prawo pomocy poprzez zwolnienie od kosztów sądowych oraz ustanowienie adwokata. Pismem z dnia 2 grudnia 2011 r. Okręgowa Rada Adwokacka w [...] wyznaczyła dla T. K. pełnomocnika z urzędu w osobie adwokata A. B.. Wyrokiem z dnia 24 kwietnia 2012 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w sprawie skargi T. K. na decyzję [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] lipca 2011 r., nr [...], w przedmiocie zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę, uchylił zaskarżoną decyzję. Od powyższego wyroku skargę kasacyjną wniósł W. D. Spółka jawna. Na rozprawie przed Naczelnym Sądem Administracyjnym stawił się pełnomocnik T. K. – adwokat E. B. z substytucji adwokata A. B.. Pełnomocnik T. K. wniosła o przyznanie kosztów nieopłaconej pomocy prawnej świadczonej z urzędu. Wniosek ten zawiera w sobie oświadczenie, że koszty nieopłaconej pomocy prawnej świadczonej z urzędu nie zostały zapłacone ani w całości ani w części. Następnie Naczelny Sąd Administracyjny wyrokiem z dnia 11 lutego 2014 r., II OSK 2176/12, oddalił skargę kasacyjną. Odnośnie wniosku pełnomocnika uczestniczki postępowania, dotyczącego zwrotu kosztów postępowania z tytułu udzielonej z urzędu pomocy prawnej, Sąd wyjaśnił, że wynagrodzenie dla pełnomocnika ustanowionego z urzędu za wykonaną pomoc prawną, należy się od Skarbu Państwa i przyznawane jest przez Wojewódzki Sąd Administracyjny. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Wniosek pełnomocnika T. K. złożony na rozprawie przed Naczelnym Sądem Administracyjnym, o przyznanie kosztów nieopłaconej pomocy prawnej świadczonej z urzędu podlega uwzględnieniu. Artykuł 250 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2012 r. poz. 270, z późn. zm.), stanowi, że wyznaczony adwokat, radca prawny, doradca podatkowy albo rzecznik patentowy otrzymuje wynagrodzenie odpowiednio według zasad określonych w przepisach o opłatach za czynności adwokatów, radców prawnych, doradców podatkowych albo rzeczników patentowych w zakresie ponoszenia kosztów nieopłaconej pomocy prawnej oraz zwrotu niezbędnych i udokumentowanych wydatków. Zgodnie z § 18 ust. 1 pkt 2 lit. c rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002 r. w sprawie opłat za czynności adwokackie oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu (t.j. Dz. U. z 2013 r., poz. 461), stawka minimalna za udział w rozprawie przed Naczelnym Sądem Administracyjnym wynosi 50% stawki minimalnej określonej w pkt. 1 (która wynosi 240 zł), nie mniej niż 120 zł. Zgodnie z § 2 ust. 3 ww. rozporządzenia sąd podwyższa opłatę o stawkę podatku od towarów i usług przewidzianą dla tego rodzaju czynności w przepisach o podatku od towarów i usług, obowiązującą w dniu orzekania o tych opłatach. Rola pełnomocnika T. K. ograniczyła się do udziału w rozprawie przed Naczelnym Sądem Administracyjnym. Za taką czynność należy się wynagrodzenie w kwocie 120 złotych. Podatek od towarów i usług (w wysokości 23%) od tej kwoty wynosi 27,60 złotych. W związku z powyższym Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie na podstawie art. 250 ppsa oraz § 18 ust. 1 pkt 2 lit. c w/w rozporządzenia orzekł jak w sentencji.