II OSK 2176/12

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: Sędzia NSA Małgorzata Masternak – Kubiak Sędziowie Sędzia NSA Jerzy Stelmasiak Sędzia del. WSA Czesława Nowak – Kolczyńska (spr.) Protokolant starszy sekretarz sądowy Andżelika Nycz po rozpoznaniu w dniu 11 lutego 2014 r. na rozprawie w Izbie Ogólnoadministracyjnej skargi kasacyjnej [...] od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 24 kwietnia 2012 r. sygn. akt VII SA/Wa 2252/11 w sprawie ze skargi T. K. na decyzję Mazowieckiego Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] lipca 2011 r. nr [...] w przedmiocie zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę oddala skargę kasacyjną Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie wyrokiem z dnia 24 kwietnia 2012 r., uchylił decyzję Mazowieckiego Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] lipca 2011 r., nr [...] w przedmiocie zatwierdzenia projektu budowlanego zamiennego i udzielenia pozwolenia na wznowienie robót budowlanych. W motywach wyroku sąd wskazał, że Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego dla m. st. Warszawy, decyzją z dnia 24 maja 2010 r., nr IVOT/239/2010, na podstawie art. 51 ust. 4 i art. 83 ust. 1 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (Dz. U. z 2006 r., nr 156, poz. 1118 ze zm.), powoływanej jako p.b., zatwierdził projekt budowlany zamienny oraz udzielił [...] pozwolenia na wznowienie robót budowlanych przy budowie budynku mieszkalnego w zabudowie bliźniaczej z garażem w bryle budynku, na działce nr [...], w obrębie [...], położonej przy ul. [...] w Warszawie, nakładając na inwestora obowiązek uzyskania decyzji o pozwoleniu na użytkowanie tegoż budynku, zgodnie z dyspozycją art. 55 pkt 2 p.b. Z uzasadnienia tej decyzji wynika, że Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego, po stwierdzeniu istotnych odstępstw od zatwierdzonego projektu budowlanego, wstrzymał roboty budowlane i nałożył na inwestora obowiązek przedłożenia oceny technicznej wykonanych robót budowlanych z odstępstwami. Po analizie przedstawionej opinii, Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego dla m. st. Warszawy, decyzją z dnia [...] marca 2010 r., nr [...], nałożył na inwestora obowiązek sporządzenia projektu budowlanego zamiennego w/w budynku uwzględniającego dotychczas wykonane zmiany przy jego budowie. Po wykonaniu tego obowiązku, organ podjął decyzję na podstawie art. 51 ust. 4 p.b. o zatwierdzeniu projektu budowlanego zamiennego. Odwołanie od tej decyzji złożyła T. K., wskazując, iż decyzja Prezydenta m. st. Warszawy z dnia [...] marca 2008 r., nr [...], będąca podstawą rozpoczęcia prac budowlanych została wydana z naruszeniem przepisów rozporządzenia Ministra Infrastruktury, przepisów Prawa budowlanego i ustaleń obowiązującego miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego Wilanowa Wschodniego Niskiego. A prowadzona budowa zagraża katastrofą, gdyż osuwający się grunt narusza konstrukcję domu przy [...]. Mazowiecki Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego decyzją z dnia [...] lipca 2011 r., nr [...], utrzymał w mocy w/w decyzję Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego dla m. st. Warszawy. Ocenił, iż organ I instancji prawidłowo zastosował tryb postępowania wskazany w art. 51 ust. 1 pkt 3 p.b. Z przedłożonej przez inwestora oceny technicznej wynika, że dokonane odstępstwa, nie powodują zagrożenia bezpieczeństwa ludzi i mienia oraz nie naruszają przepisów techniczno-budowlanych, a zmiany dokonane w trakcie realizacji inwestycji, nie stanowią zagrożenia dla konstrukcji budynku oraz bezpieczeństwa jego przyszłych użytkowników i spełniają wymogi określone w przepisach. Organ podkreślił, iż dokumentację sporządzono zgodnie z wypisem z miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego rejonu Wilanowa Wschodniego Niskiego przyjętego uchwałą nr 833 Rady Gminy Warszawa - Wilanów z dnia 12 września 2002 r. (Dz. Urz. Woj. Mazowieckiego nr 289, poz. 7601 z dnia 8 listopada 2002 r.). A przedłożony przez inwestora projekt budowlany zamienny uwzględnia dokonane odstępstwa od projektu zatwierdzonego decyzją Prezydenta m. st. Warszawy z dnia [...] marca 2008 r., nr [...], które nie pozostają w sprzeczności z przepisami szczególnymi. Odnosząc się do zarzutu dotyczącego zagrożenia katastrofą budowlaną budynku przy ul. [...] w Warszawie, organ wskazał, że stan techniczny tego budynku, wraz z ustaleniem przyczyn ewentualnych nieprawidłowości stanowić może przedmiot odrębnego postępowania w trybie nadzoru budowlanego, zgodnie z przepisami rozdziału 6 ustawy Prawo budowlane. Skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie złożyła T. K., wnosząc o uchylenie decyzji obu instancji. Zarzuciła, że została pozbawiona możliwości wglądu w dokumenty dotyczące inwestycji, która swoją wielkością narusza obowiązujące normy określone Prawem budowlanym i planem zagospodarowania przestrzennego dla Wilanowa Wschodniego Niskiego. Wskazała na naruszenie przepisów postępowania, które miało wpływ na wynik sprawy: art. 7, 77 § 1 i 107 § 3 k.p.a., a także prawa materialnego: art. 35 ust. 2 i 3 p.b., § 12 ust. 1 pkt 1 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie oraz § 8 miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego w związku z art. 35 ust. 1 pkt 1 p.b. Mazowiecki Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego w odpowiedzi na skargę wniósł o jej oddalenie i podtrzymał stanowisko zawarte w zaskarżonej decyzji. Odpowiedź na skargę złożył również uczestnik postępowania [...], wnosząc o jej oddalenie, a ustosunkowując się szczegółowo do każdego z zarzutów zawartych w skardze, wskazał na ich bezzasadność. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w uzasadnieniu wskazanego na wstępie wyroku podniósł, że sam fakt przedłożenia projektu budowlanego zamiennego nie legalizuje samowolnie wykonanych robót budowlanych, ani nie rodzi obowiązku jego zatwierdzenia przez organ. W ocenie Sądu, organ nie przedstawił w jaki sposób dokonał sprawdzenia projektu zamiennego w zakresie określonym w art. 35 ust. 1 p.b. i jakie są jego wyniki. W tym zakresie decyzję winna cechować pełna argumentacja, co wynika z art. 107 § 3 k.p.a. Warunków tych nie spełnia zaskarżona decyzja oraz nie spełniała ich również decyzja organu pierwszej instancji. Sąd pierwszej instancji podkreślił, że analiza uzasadnienia kwestionowanej decyzji prowadzi do wniosku, że organ nadzoru budowlanego ograniczył się do "automatycznego" zatwierdzenia przedłożonego projektu budowlanego, pomijając podnoszone przez skarżącą zarzuty, a także nie wyjaśniając w uzasadnieniu stanowiska o zgodności przedłożonego projektu zamiennego z przepisami, w tym ustawą o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, prawem budowlanym, przepisami technicznymi. Zdaniem sądu pierwszej instancji, obowiązujące przepisy prawa, w szczególności zasady ogólne postępowania administracyjnego oraz prawa budowlanego, nie dają podstaw do takiego ograniczenia obowiązków organów administracji publicznej. To organ zobowiązany jest w myśl przepisów art. 34 i 35 p.b. ocenić i sprawdzić, nie tylko fakt fizycznego przedłożenia przez inwestora dokumentacji projektowej i jej sporządzenia przez uprawnione osoby, ale dysponując fachową wiedzą w przedmiotowym zakresie winien taki dokument poddać szczegółowej analizie, co do jego prawidłowości, także merytorycznej, z uwzględnieniem zarówno zgodności z przepisami w zakresie zagospodarowania przestrzennego działki lub terenu, jak i z innymi przepisami, w tym techniczno-budowlanymi. Zarówno ocena techniczna, jak i projekt budowlany (także zamienny) są jedynie dowodami w sprawie, które podlegają ocenie organu. Sąd dodał, że w odwołaniu skarżąca kwestionowała zgodność projektu zamiennego z przepisami prawa. Przede wszystkim podnosiła niezgodność projektu z przepisami techniczno-budowlanymi oraz z obowiązującym miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego Wilanowa Wschodniego Niskiego. Do odwołania dołączyła pismo Urzędu Miasta Stołecznego Warszawy Biura Kontroli z dnia 10 czerwca 2010 r., a do tych zarzutów organ się nie odniósł, naruszając art. 77, art. 107 § 3 oraz art. 7 i art. 8 k.p.a. Skargę kasacyjną od powyższego wyroku wniosła [...] w Warszawie, zarzucając naruszenie: - art. 113 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r. poz. 270 ze zm.), powoływanej dalej jako p.p.s.a., poprzez zamknięcie rozprawy w sytuacji kiedy sprawa nie była dostatecznie wyjaśniona, w tym przede wszystkim, wskutek braku części akt nie były znane sądowi wszystkie okoliczności istotne dla rozstrzygnięcia sprawy; - art. 133 § 1 p.p.s.a., poprzez zamknięcie rozprawy i wydanie wyroku w sytuacji, kiedy organ nie wykonał w całości obowiązku, o którym mowa w art. 54 § 2 p.p.s.a., wskutek czego Sąd nie dysponował całością akt sprawy; - art. 141 § 4 p.p.s.a., poprzez sporządzenie uzasadnienia wyroku z pominięciem obligatoryjnych elementów takiego uzasadnienia, tj. stanowiska, jakie w sprawie zajął uczestnik [...], wyjaśnienia podstawy prawnej rozstrzygnięcia, wskazania co do dalszego postępowania; - "art. 145 § 1 pkt c" p.p.s.a, poprzez stwierdzenie, iż doszło do naruszenia przepisów postępowania określonych w art. 77, art. 107 § 3, art. 7 oraz art. 8 k.p.a., które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy, a w konsekwencji uchylenie zaskarżonej decyzji, w sytuacji kiedy stan faktyczny sprawy w żadnym wypadku nie wskazywał na naruszenie przez organy nadzoru budowlanego w/w przepisów, a z pewnością już nic nie wskazywało, aby jakiekolwiek uchybienie przez organy nadzoru budowlanego przepisom prawa miało lub mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy, w szczególności poprzez bezzasadne, nieposiadające poparcia w jakimkolwiek materiale dowodowym przyjęcie, iż organ nie podjął sprawdzenia projektu budowlanego zamiennego, gdyż nie przedstawił w jaki sposób dokonał sprawdzenia projektu zamiennego, w sytuacji kiedy wskazywanie sposobu dokonywania niezbędnych sprawdzeń nie jest obligatoryjnym elementem decyzji administracyjnej i w sytuacji kiedy organ dokonał wszystkich koniecznych sprawdzeń, na co wskazywała sama treść decyzji z dnia [...] lipca 2011 r., z której wynikało, iż organ oparł swe ustalenia na dowodzie z dokumentu w postaci przedmiotowego projektu budowlanego zamiennego oraz na dowodzie z oględzin przeprowadzonych przez PINB dla m.st. Warszawy, podczas których stwierdzono, że sporna inwestycja została zrealizowana zgodnie z zatwierdzonym projektem budowlanym; - stwierdzenie, że decyzja organu nadzoru budowlanego nie odpowiada wymogom wynikającym z art. 107 § 3 k.p.a., w sytuacji kiedy zaskarżona decyzja posiadała uzasadnienie faktyczne i prawne, a brak obszernego uzasadnienia decyzji nie może wskazywać w żadnym wypadku na brak uzasadnienia w ogóle; - stwierdzenie, że organ nie zebrał bądź nie rozpatrzył wyczerpująco całego materiału dowodowego sprawy, w sytuacji kiedy organ zbadał kompleksowo projekt budowlany zamienny, a sąd w zaskarżonym wyroku nie wskazał żadnych dowodów, jakich organ miał nie rozpatrzyć, ani też nie wskazał jaki materiał dowodowy organ obowiązany był jeszcze zebrać; - stwierdzenie, iż organ prowadził postępowanie w sposób podważający zaufanie uczestników postępowania do władzy publicznej, w sytuacji kiedy w sprawie nie występują jakiekolwiek okoliczności, ze względu na które można byłoby mieć zastrzeżenia co do sposobu prowadzenia postępowania przez organ, a przynajmniej sąd takich okoliczności nie wskazał. Skarżący kasacyjnie wniósł o uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania sądowi, który wydał zaskarżone orzeczenie oraz zasądzenie kosztów postepowania na rzecz uczestnika. W uzasadnieniu skargi kasacyjnej wskazano, iż przed zamknięciem sprawy wszystkie najistotniejsze kwestie powinny być przez sąd wyjaśnione, zaś w przedmiotowej sprawie sąd dopuścił się zaniechania przeprowadzenia stosownych ustaleń wskutek, których bezzasadnie uznał, iż organ dokonał zatwierdzenia projektu budowlanego zamiennego niejako "automatycznie". Sąd nie zapoznał się z całością akt sprawy, bowiem wezwał organ stopnia wojewódzkiego do nadesłania akt (w tym również spornego projektu budowlanego zamiennego), zakreślając mu stosunkowo krótki termin na wykonanie tego zobowiązania, po czym zamknął rozprawę i wydał wyrok w oparciu o częściową dokumentację sprawy, w sytuacji kiedy organ nie zdążył nawet dosłać rzeczonej dokumentacji. Powyższe powoduje, iż bezsprzecznie mamy w tym przypadku do czynienia z naruszeniem art. 113 § 1 p.p.s.a. w związku z art. 54 § 2 p.p.s.a. Przy wydawaniu rozstrzygnięcia doszło również do naruszenia art. 141 § 4 p.p.s.a., gdyż zaskarżony wyrok nie został uzasadniony we właściwy sposób, bowiem pominięte zostało stanowisko, jakie w przedmiotowej sprawie zajęła [...], co powyższe powoduje, iż strona ta pozostaje w przeświadczeniu, iż Sąd w ogóle nie przeanalizował jej stanowiska w sprawie, w szczególności zajętego w odpowiedzi na skargę, gdzie inwestor szczegółowo odniósł się do wszystkich zarzutów strony skarżącej i wykazał ich bezzasadność. Poza powyższym zarzucono, iż sąd pierwszej instancji nie wyjaśnił dokładnie podstawy podjętego rozstrzygnięcia oraz nie zawarł wskazań co do dalszego postępowania, co jest sprzeczne z art. 141 § 4 p.p.s.a. Sąd bezzasadnie zatem przyjął, iż organ nie podjął sprawdzenia projektu budowlanego zamiennego, nie wskazując nawet co przesądziło o takim stanowisku Sądu. Na rozprawie przed Naczelnym Sąd Administracyjnym, uczestniczka postępowania T. K. reprezentowana przez profesjonalnego pełnomocnika wniosła o oddalenie skargi kasacyjnej. Pełnomocnik adw. E. B., wniosła o przyznanie kosztów nieopłaconej pomocy prawnej świadczonej z urzędu. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Rozpoznając sprawę w granicach skargi kasacyjnej, w myśl art. 183 § 1 p.p.s.a., wobec nie stwierdzenia przesłanek nieważności postępowania, Naczelny Sąd Administracyjny, nie znalazł usprawiedliwionych podstaw do jej uwzględnienia. Skarga kasacyjna wniesiona w przedmiotowej sprawie oparta została o zarzut wskazany w art. 174 pkt 2 p.p.s.a., naruszenia przez Sąd I instancji przepisów ustawy prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi tj. art. 113 § 1, art. 133 § 1, art. 141 § 4 oraz nieprawidłowo sformułowanego "art. 145 § 1 pkt c" p.p.s.a. Zaznaczyć należy, że skarga kasacyjna musi spełniać wymogi ustawowe określone w art. 176 w związku z art. 174 p.p.s.a. W odniesieniu do przepisu, który składa się z paragrafów, punktów i innych jednostek redakcyjnych, wymóg skutecznie wniesionej skargi kasacyjnej jest spełniony wówczas, gdy wskazuje ona konkretny przepis naruszony przez sąd pierwszej instancji, z podaniem numeru artykułu, ustępu lub paragrafu, punktu i ewentualnie innej jednostki redakcyjnej, tak jak w przypadku przepisu art. 145 § 1 pkt 1 litery c. I tak też powinien być przytaczany ten przepis z podaniem paragrafu, punktu i litery. W orzecznictwie Naczelnego Sądu Administracyjnego wskazuje się, że warunek przytoczenia podstawy kasacyjnej nie jest spełniony, gdy skarga kasacyjna zmusza sąd drugiej instancji do domyślania się, który przepis prawa autor kasacji miał na uwadze, podnosząc zarzut naruszenia przepisów postępowania (por. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 14 marca 2013 r., I OSK 1799/12, LEX nr 1295809). Odnosząc się w kolejności do wyżej przytoczonych zarzutów, Naczelny Sąd Administracyjny uznał, iż nie jest usprawiedliwiony zarzut naruszenia art. 113 § 1 p.p.s.a., który stanowi że przewodniczący zamyka rozprawę, gdy sąd uzna sprawę za dostatecznie wyjaśnioną. Przepis ten odnosi się do obowiązku przewodniczącego składu orzekającego wydania zarządzenia o zamknięciu rozprawy, w sytuacji gdy cały skład sądu oceni, iż stan sprawy pozwala na wydanie wyroku. W orzecznictwie wskazuje się, że naruszenie tej normy prawnej może mieć miejsce także wówczas, gdy przewodniczący zamknie rozprawę, mimo iż strony nie zostały prawidłowo zawiadomione o terminie rozprawy, bądź też w sytuacji gdy złożyły uzasadnione wnioski o jej odroczenie z uwagi na przeszkody niemożliwe do usunięcia i znane sądowi lub gdy w ogóle nie zamknie rozprawy. Przyjmuje się też, że przepis ten ma charakter techniczno-porządkowy, a o jego naruszeniu nie może być mowy, gdy strona nie zgłaszała w postępowaniu sądowym wniosków dowodowych (por. wyroki NSA z dnia 17 października 2006 r., I FSK 56/06, dostępny na www.orzeczenia.nsa.gov.pl oraz z dnia 4 lipca 2013 r., I GSK 934/12, LEX nr 1372091). Wobec tego, iż żadna ze wskazanych okoliczności nie miała miejsca w rozpoznawanej sprawie, nie było podstaw do uwzględnienia tego zarzutu. Nie zasługuje na uwzględnienie także zarzut naruszenia przepisu art. 133 § 1 p.p.s.a. Zgodnie z treścią tego przepisu, wyrok wydaje się po zamknięciu rozprawy na podstawie akt sprawy, chyba że organ nie wykonał obowiązku, o którym mowa w art. 54 § 2, tj. przekazania skargi sądowi wraz z aktami sprawy i odpowiedzią na skargę w terminie trzydziestu dni od dnia jej wniesienia. Według powyższego przepisu, Sąd Administracyjny orzeka na podstawie akt sprawy, a więc podstawą orzekania przez Sąd jest materiał dowodowy zgromadzony przez organy administracji publicznej w toku całego postępowania toczącego się przed organami. Wynikający z przepisu art. 133 § 1 p.p.s.a., obowiązek Sądu wydania wyroku na podstawie akt sprawy oznacza wyłącznie niemożność wyjścia przez Sąd poza materiał dowodowy znajdujący się w aktach. Brak jest podstaw do przyjęcia, by w rozpoznawanej sprawie Wojewódzki Sąd Administracyjny orzekał na podstawie materiału dowodowego, który nie znajdował się w posiadanych przez niego aktach. Orzekanie Sądu Administracyjnego na podstawie akt sprawy nie oznacza podejmowania rozstrzygnięcia o przesłane (nadesłane) przez organ wraz z odpowiedzią na skargę akta, lecz wszystkie materiały dowodowe zgromadzone w toku prowadzonego postępowania administracyjnego. Jeżeli z lektury akt sprawy wynika, iż zgromadzony został stosowny materiał dowodowy, lecz nie przesłano sądowi administracyjnemu kompletnych akt sprawy, to obowiązkiem tegoż sądu jest ich skompletowanie, do czego obliguje powołany wyżej przepis (por. wyrok NSA z dnia 20 lipca 2005 r., OSK 1772/04, dostępny na www.orzeczenia.nsa.gov.pl). Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie poczynił takie kroki realizując obowiązek nałożony art. 133 § 1 p.p.s.a. Zwrócił się do Mazowieckiego Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w Warszawie o nadesłanie całości akt administracyjnych dotyczących postępowania zakończonego zaskarżoną decyzją, w tym projektu budowlanego zamiennego złożonego przez [...] oraz uchwały Rady Gminy Warszawa Wilanów z 12 września 2002 r. w sprawie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego Wilanowa Wschodniego Niskiego, zakreślając termin i wskazując na rygor rozpoznania sprawy na podstawie dokumentów znajdujących się w aktach. Organ nie wywiązał się z obowiązku nałożonego przez Sąd i nie uzupełnił akt administracyjnych o żądane dokumenty, mimo, że wezwanie Sądu odebrał w dniu 21 marca 2012 r. (co wynika z załączonego do akt sprawy zwrotnego potwierdzenia doręczenia wezwania), a ogłoszenie wyroku nastąpiło w dniu 24 kwietnia 2012 r., po przeprowadzonej rozprawie w dniu 13 kwietnia 2012 r. Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego miał więc ponad miesiąc czasu, aby uzupełnić brakujący materiał dowodowy. W takiej sytuacji, nie można czynić zarzutów pod adresem sądu I instancji, iż orzekał na podstawie niekompletnych akt administracyjnych, gdyż uchybienie to zostało zawinione przez organ administracji orzekający w sprawie (por. wyrok NSA z dnia 3 marca 2006 r., I OSK 544/05, LEX nr 198149). Przepis art. 54 § 2 p.p.s.a. obliguje organ, by akta sprawy przekazał sądowi w terminie trzydziestu dni od dnia wniesienia skargi. Przesyłane sądowi akta postępowań toczących się przed organem I i II instancji winny zawierać wszystkie dokumenty obrazujące kolejne czynności formalne i merytoryczne, wykonywane przez organy prowadzące postępowanie w rozstrzyganej sprawie. Dokumenty winny być oryginalne i kompletne, ułożone chronologicznie, złączone i ponumerowane oraz wyposażone w kartę przeglądową, czyli "spis treści". Niespełnienie tych wymagań skutkuje tym, iż sąd, nie będąc w stanie wyjaśnić nasuwających się wątpliwości, nie może uznać za udowodnione okoliczności, na które powołuje się organ administracji (por. wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi z dnia 12 kwietnia 2012 r., III SA/Łd 94/12, LEX nr 1146083). Zwłaszcza, że okoliczności istotne dla kontroli prawidłowości działania organu, co trafnie podniósł Sąd Wojewódzki w Warszawie, nie zostały przedstawione w uzasadnieniu decyzji. W tym stanie rzeczy zgodność z prawem zaskarżonej decyzji oraz zasadność zarzutów skargi została prawidłowo przez Sąd pierwszej instancji oceniona przez pryzmat materiału przedłożonego przez organ zwłaszcza, że mimo wezwań Sądu, organ nie uzupełnił tej dokumentacji. Słusznie więc Sąd pierwszej instancji ocenił, iż z naruszeniem przepisów postępowania, w szczególności art. 7, 8, 77, 107 § 3 k.p.a. zapadła zaskarżona decyzja, co uzasadniało uwzględnienie skargi, w oparciu o przepis art. 145 § 1 pkt 1 lit. c p.p.s.a., a jednocześnie czyni niezasadnym zarzut skargi kasacyjnej naruszenia tego przepisu. Sąd Wojewódzki wyjaśnił zastosowaną podstawę prawną rozstrzygnięcia i omówił uchybienia organu, zwracając uwagę na brak przedstawienia sposobu sprawdzenia projektu zamiennego, w odniesieniu do wymogu z art. 35 ust. 1 p.b. oraz wyników przeprowadzonej kontroli. Wskazany brak wyjaśnienia i wszechstronnego rozważenia okoliczności stanowiących podstawę faktyczną rozstrzygnięcia prawidłowo Sąd zakwalifikował jako naruszenie przez organy zasady prawdy obiektywnej, wyrażonej w art. 7 i 77 k.p.a. i konieczność ponownego rozpoznania sprawy, odniesienia się do zarzutów odwołania oraz uzasadnienia podjętego rozstrzygnięcia, w sposób odpowiadający wymogom art. 107 § 3 k.p.a. Zarówno więc wyjaśnienie podstawy prawnej rozstrzygnięcia jak i wskazania Sądu co do dalszego postępowania, należy uznać za spełniające warunki przewidziane art. 141 § 4 p.p.s.a., co czyni niezasadnym zarzut naruszenia tego przepisu, co do tych dwóch elementów. Natomiast odnośnie stanowiska inwestora zawartego w odpowiedzi na skargę, to w istocie, Sąd pierwszej instancji nie przytoczył go w uzasadnieniu wyroku, jednak wyjaśniając przyczyny, które zadecydowały o uchyleniu zaskarżonej decyzji, ustosunkował się do kwestii podnoszonych przez Spółkę, w sposób pozwalający poznać motywy, którymi kierował się sąd, podejmując rozstrzygnięcie tej treści. Tak więc ten zarzut skargi kasacyjnej, mimo iż zasadny, nie mógł mieć wpływu na wynik sprawy. Podsumowując, Sąd pierwszej instancji w sposób jednoznaczny odniósł się do przeprowadzonego postępowania administracyjnego i ocenił działanie organów jako naruszające przepisy procedury administracyjnej, konkretnie je wskazując i szczegółowo omawiając przyczyny, które zadecydowały o takim, a nie innym sposobie rozstrzygnięcia sprawy i zastosowanym środku prawnym. Wynik przeprowadzonej przez Sąd pierwszej instancji kontroli legalności zaskarżonego aktu został więc określony zgodnie z regulacją zawartą w treści art. 145 § 1 pkt 1 lit c p.p.s.a. Mając powyższe na względzie, Naczelny Sąd Administracyjny uznał, iż skarga kasacyjna nie ma usprawiedliwionych podstaw, o czym orzekł na podstawie art. 184 p.p.s.a. Odnośnie wniosku pełnomocnika uczestniczki postępowania, dotyczącego zwrotu kosztów postępowania z tytułu udzielonej z urzędu pomocy prawnej, wyjaśnić trzeba, iż wynagrodzenie dla pełnomocnika ustanowionego z urzędu za wykonaną pomoc prawną, należne od Skarbu Państwa (art. 250 p.p.s.a.) przyznawane jest przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w postępowaniu określonym w przepisach art. 258- 261 p.p.s.a.