VII SA/Wa 2252/21

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Artur Kuś po rozpoznaniu w dniu 23 marca 2022 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy o ze skargi J K na uchwałę Rady Miejskiej w [...] z dnia [...] sierpnia 2021 r. nr [...] w przedmiocie skargi na burmistrza postanawia: odrzucić skargę. Rada Miejska w [...] uchwałą z [...] sierpnia 2021 r. nr [...] podjętą na podstawie art. 18 ust. 2 pkt 15 ustawy z 8 marca 1990 r. o samorządzie gminnym (Dz.U. z 2021 r. poz. 1372 ze zm., dalej: u.s.g.) oraz art. 229 pkt 3 ustawy z 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz.U. z 2020 r. poz. 256 ze zm., dalej: k.p.a.), uznała za niezasadną skargę J K. na brak merytorycznej reakcji Burmistrza Miasta i Gminy [...] na wniosek o rozwiązanie problemu z parkowaniem przy punkcie pocztowym. Pismem z 6 października 2021 r. skarżąca wniosła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę na powyższą uchwałę, żądając jej uchylenia Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje. Stosownie do treści art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2021 r. poz. 137) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Zakres tej kontroli wyznaczają przepisy art. 3 – 5 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2019 r. poz. 2325, dalej: p.p.s.a.). Zgodnie art. 3 § 2 p.p.s.a. kontrola działalności administracji publicznej sprawowana przez sądy administracyjne obejmuje orzekanie w sprawach skarg wskazanych w tym przepisie, w tym m.in. skarg na akty prawa miejscowego organów jednostek samorządu terytorialnego i terenowych organów administracji rządowej oraz akty organów jednostek samorządu terytorialnego i ich związków, inne niż wyżej wskazane, podejmowane w sprawach z zakresu administracji publicznej. Z treści przywołanych przepisów wynika, że kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje orzekanie w sprawach ściśle określonych przez ustawę. W przedmiotowej sprawie zaskarżona uchwała została wydana na podstawie art. 229 pkt 3 k.p.a. w związku ze złożoną przez skarżącą skargą na działalność Burmistrza Miasta i Gminy [...] . Uchwała ta została zatem podjęta w trybie przepisów działu VIII k.p.a., regulujących instytucję tzw. skargi powszechnej, która służy do społecznej kontroli działalności administracji publicznej. Zgodnie z art. 227 k.p.a. przedmiotem takiej skargi może być w szczególności zaniedbanie lub nienależyte wykonywanie zadań przez właściwe organy albo przez ich pracowników, naruszenie praworządności lub interesów skarżących, a także przewlekłe lub biurokratyczne załatwianie spraw. Skargę składa się do organów właściwych do ich rozpoznania, które zostały wymienione w art. 229 pkt 1-9 k.p.a. W świetle tych przepisów skargę dotyczącą zadań i działalności burmistrza, prezydenta miasta, wójta i kierowników gminnych jednostek organizacyjnych, z wyjątkiem spraw należących do zadań zleconych z zakresu administracji rządowej, rozpoznaje rada gminy. O sposobie załatwienia skargi zawiadamia się skarżącego (art. 237 § 3 k.p.a.), przy czym elementy składowe tego zawiadomienia określa art. 238 § 1 k.p.a. Należy zauważyć, że w postępowaniu skargowym uregulowanym w dziale VIII k.p.a., które jest jednoinstancyjnym postępowaniem uproszczonym, nie rozstrzyga się konkretnej sprawy administracyjnej, a w konsekwencji nie kończy się ono wydaniem decyzji administracyjnej, ale czynnością materialno-techniczną – zawiadomieniem skarżącego o sposobie rozpoznania złożonej skargi. Na zawiadomienie to nie służy skarga do sądu administracyjnego, nie jest ono także innym, niż decyzje i postanowienia, aktem lub czynnością z zakresu administracji publicznej, dotyczącymi uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa, o których mowa w art. 3 § 2 pkt 4 p.p.s.a. Skarga z art. 227 k.p.a. jest odformalizowanym środkiem ochrony różnych interesów jednostki, niedającym podstaw do uruchomienia dalszego trybu instancyjnego. Tym samym ocena prawidłowości prowadzenia postępowania skargowego w trybie przepisów działu VIII k.p.a. nie podlega kognicji sądów administracyjnych (postanowienie NSA z 27 sierpnia 2015 r., I OSK 1899/15, publ. CBOSA). Konsekwencją powyższego jest odstąpienie od zamieszczenia w uchwale pouczenia o prawie do jej zaskarżenia. Nie ma w tym przypadku znaczenia, że w rozpatrywanej sprawie zawiadomieniu temu nadano formę uchwały, albowiem forma jest właściwa dla działania organu kolegialnego, jakim jest Rady Miasta w [...] upoważniona do wypowiedzenia się o zasadności złożonej skargi na Burmistrza Miasta i Gminy [...]. Uchwała podjęta przez radę gminy (miasta) w trybie postępowania skargowego, regulowanego przepisami działu VIII k.p.a., nie może być również kwalifikowana jako akt podlegający zaskarżeniu na podstawie art. 101 ust. 1 u.s.g., gdyż nie stanowi ona rozstrzygnięcia sprawy z zakresu administracji publicznej w rozumieniu tego przepisu. Skoro w świetle powyższego zaskarżona uchwała nie mieści się w kategorii aktów z zakresu administracji publicznej, które podlegają kontroli sądowo-administracyjnej, skarga jako niedopuszczalna podlega odrzuceniu. Zgodnie z art. 58 § 1 pkt 6 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi sąd odrzuca skargę jeżeli wniesienie skargi do sądu administracyjnego jest niedopuszczalne. Mając powyższe na względzie, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, działając na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 p.p.s.a., orzekł jak w sentencji postanowienia