VII SA/Wa 226/10

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Agnieszka Wilczewska-Rzepecka, , Sędzia WSA Jolanta Augustyniak-Pęczkowska, Sędzia WSA Daria Gawlak-Nowakowska (spr.), Protokolant Piotr Bibrowski, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 10 czerwca 2010 r. sprawy ze skargi S. S. na decyzję Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] listopada 2009 r. znak [...] w przedmiocie stwierdzenia nieważności decyzji I. uchyla zaskarżoną decyzję, II. stwierdza, że zaskarżona decyzja nie podlega wykonaniu do czasu uprawomocnienia się niniejszego wyroku, III. zasądza od Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego na rzecz skarżącego S. S. kwotę 460 zł (czterysta sześćdziesiąt złotych) tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego. Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego decyzją z dnia [...] września 2009 r.. znak: [...] na podstawie art. 157 § 1 i 2 oraz art. 158 § 1 w związku z art. 156 § 1 K.p.a., po rozpoznaniu wniosku T. i K. O., odmówił stwierdzenia nieważności decyzji Wojewody [...] z dnia [...] czerwca 2009 r., nr [...], uchylającej decyzję Starosty Powiatu O. z dnia [...] marca 2009 r., nr [...] zatwierdzającej projekt budowlany i udzielającej K. i T. O. pozwolenia na rozbudowę budynku mieszkalnego na działkach nr ew. [...], [...], [...], [...] w miejscowości B., ul. [...], powiat o. województwo m. i przekazującej na podstawie art. 138 § 2 K.p.a. sprawę do ponownego rozpatrzenia przez organ pierwszej instancji W uzasadnieniu decyzji organ nadzoru wskazał, że stwierdzenie nieważności decyzji administracyjnej jest nadzwyczajnym środkiem jej wzruszenia. Instytucja ta jest wyjątkiem od zasady stabilności decyzji wynikającej z art. 16 K.p.a.. Może ona być stosowana jedynie po zaistnieniu enumeratywnie wymienionych w art. 156 § 1 K.p.a. przesłanek. Postępowanie nadzorcze jest samodzielnym postępowaniem administracyjnym ograniczonym do oceny legalności decyzji w aspekcie stanu prawnego i faktycznego istniejącego w dacie jej wydania. Rażące naruszenie prawa w rozumieniu art. 156 § 1 pkt 2 K.p.a. zachodzi wówczas, gdy istnieje oczywista sprzeczność pomiędzy treścią przepisu a rozstrzygnięciem objętym decyzją. Organ podkreślił, że ani oczywistość naruszenia przepisu, ani jego charakter nie są wystarczające do uznania, że miało miejsce rażące naruszenie prawa. Obok oczywistego naruszenia prawa i charakteru przepisu, który został naruszony, jako kryterium rażącego naruszenia prawa winny być traktowane społeczno-gospodarcze skutki wywołane wadliwą decyzją. Powołując się na orzecznictwo sądów wskazał, że o rażącym naruszeniu prawa można mówić jedynie wówczas, gdy stwierdzone naruszenie, przy uwzględnieniu okoliczności danej sprawy, ma znacznie większą wagę, aniżeli stabilność ostatecznej decyzji administracyjnej (por. wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 25 listopada 2005 r., sygn. akt VII SA/Wa 513/05, LEX nr 199041 oraz wyrok Sądu Najwyższego z dnia 20 czerwca 1995 r., sygn. akt III A.R.N 22/95, OSNP 1995/24/297). Organ nadzoru stwierdził, że zgodnie z art. 138 § 2 K.p.a. organ odwoławczy może uchylić zaskarżoną decyzję całości i przekazać sprawę do ponownego rozpatrzenia przez organ pierwszej instancji, gdy rozstrzygnięcie sprawy wymaga uprzedniego przeprowadzenia postępowania wyjaśniającego w całości lub w znacznej części. Przekazując sprawę organ ten wskazuje, jakie okoliczności należy wziąć pod uwagę przy ponownym rozpatrzeniu sprawy. Odnosząc te rozważania do niniejszej sprawy ustalił, że Starosta Powiatu O. nie zawiadomił o toczącym się postępowaniu i nie doręczył decyzji z dnia [...] marca 2009 r. S. S. współwłaściciela działki nr ew. [...], która graniczy bezpośrednio z działką nr ew. [...], na której zaprojektowana została przedmiotowa inwestycja. Od powyższej decyzji S. S. złożył odwołanie do organu wojewódzkiego w terminie przysługującym innym stronom postępowania do jego wniesienia. Prawo do wniesienia odwołania służy nie tylko stronie, która brała udział w postępowaniu przed organem pierwszej instancji, ale także stronie, która nie brała udziału w tym postępowaniu. W związku z tym Wojewoda [...] decyzją z dnia [...] czerwca 2009 r., nr [...]; uchylił decyzję Starosty Powiatu O. z dnia [...] marca 2009 r., nr [...] i przekazał sprawę do ponownego rozpatrzenia przez organ pierwszej instancji i wskazał, że przy ustalaniu obszaru oddziaływania inwestycji Starosta Powiatu O. w decyzji z dnia [...] marca 2009 r. nie odniósł się do kwestii usytuowanych na działce nr [...] budynków gospodarczych wykonanych z materiałów łatwopalnych znajdujących się w odległości około 4 m od projektowanego budynku. Zdaniem organu nadzorczego decyzja uchylająca i przekazująca sprawę do ponownego rozpatrzenia przez organ pierwszej instancji nie ma charakteru rozstrzygnięcia ostatecznie rozstrzygającego sprawę, nie można jej zarzucić, że wywołała skutki społeczno – gospodarcze niemożliwe do zaakceptowania z punktu widzenia państwa prawa. Zatem decyzja Wojewody [...] z dnia [...] czerwca 2009r., nr [...], nie jest obarczona żadną z kwalifikowanych wad, o których mowa w art. 156 § 1 K.p.a. Wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy wnieśli T. i K. O., zarzucając naruszenie art. 107 K.p.a. oraz nie odniesienie się do zarzutów zawartych we wniosku o stwierdzenie nieważności decyzji. Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego decyzją z dnia [...] listopada 2009 r., znak: [...], na podstawie art. 138 § 1 pkt 2 w związku z art. 127 § 3 K.p.a., po rozpoznaniu wniosku T. i K. O. o ponowne rozpatrzenie sprawy, uchylił swoją decyzję z dnia [...] września 2009 r. w całości i stwierdził nieważność decyzji Wojewody [...] z dnia [...] czerwca 2009 r., nr [...] . W uzasadnieniu decyzji organ stwierdził, że na podstawie art. 28 ust. 2 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. - Prawa budowlanego (Dz. U. Nr 156, poz. 1118 ze zm., zwanej dalej Prawo budowlane) stronami postępowania w sprawie pozwolenia na budowę są: inwestor oraz właściciele, użytkownicy wieczyści lub zarządcy nieruchomości znajdujących się w obszarze oddziaływania obiektu. Zgodnie z art. 3 pkt 20 Prawa budowlanego obszarem oddziaływania obiektu jest teren wyznaczony w otoczeniu obiektu budowlanego na podstawie przepisów odrębnych, wprowadzających związane z tym obiektem ograniczenia w zagospodarowaniu tego terenu. Celem art. 28 ust. 2 Prawa budowlanego jest zawężenie kręgu stron w postępowaniu w sprawie pozwolenia na budowę jedynie do wymienionych tam podmiotów, dla których planowana inwestycja może powodować ograniczenia w zagospodarowaniu ich nieruchomości, przy czym ograniczenie to, musi godzić w konkretne uprawnienia tych podmiotów do zagospodarowania ich nieruchomości. Z art. 28 ust. 2 Prawa budowlanego wynika zasada, że stroną postępowania o udzielenie pozwolenia na budowę każdego, komu oddziaływanie zamierzonej inwestycji może ograniczyć prawo do zgodnej z przepisami zabudowy jego nieruchomości. Pojęcie obszaru oddziaływania obiektu wyjaśnia definicja zawarta w art. 3 pkt 20 Prawa budowlanego. W przepisie tym chodzi o wszelkie przepisy, które wymuszają jakiekolwiek ograniczenia w zagospodarowaniu terenu z powodu istnienia w sąsiedztwie innego obiektu budowlanego (por. wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku z dnia 28 stycznia 2009 r., sygn. akt II SA/Gd 743/07). W przedmiotowej sprawie, jak wynika z opisu projektu zagospodarowania działek inwestycyjnych, sporna dobudowa została zaprojektowana w odległości 4,2 m od granicy działki nr ew. [...]. należącej do S. S. Tym samym zostały spełnione warunki techniczne przewidziane w § 12 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. (Dz. U. Nr 75, poz. 690 ze zm.) w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie. Zdaniem organu drugiej instancji S. S. przymiotu strony nie może wywodzić z faktu usytuowania na jego działce w granicy z działką T. i K. O. trzech budynków gospodarczych wykonanych z materiałów łatwopalnych (co do których - z uwagi na upływ czasu - brak jest dokumentów potwierdzających legalność ich realizacji). Organ wyjaśnił, że zarówno obecnie jak i poprzednio obowiązujące przepisy prawa budowlanego nie przewidywały możliwości lokalizacji tego typu obiektów (tj. wykonanych z materiałów łatwopalnych bez ściany oddzielenia przeciwpożarowego) w granicy z działką sąsiednią. Zatem podnoszony przez S. S. fakt zagrożenia pożarowego jego budynków gospodarczych przez przedmiotową inwestycję, nie może wpływać na posiadanie przymiotu strony niniejszego postępowania. Z uwagi na powyższe brak jest podstaw do stwierdzenia, że działka S. S. leży w obszarze oddziaływania spornej inwestycji. Wskutek powyższego decyzją z dnia [...] czerwca 2009 r., nr [...] rozpatrzono odwołanie podmiotu, który nie ma przymiotu strony postępowania dotyczącego udzielenia pozwolenia na budowę. Brak legitymacji procesowej po stronie podmiotu występującego z odwołaniem obliguje organ odwoławczy do wydania decyzji o umorzeniu postępowania odwoławczego na podstawie art. 138 § 1 pkt 3 K.p.a. Wobec powyższego organ nadzoru ponownie rozstrzygając sprawę stwierdził, że decyzja Wojewody [...] z dnia [...] czerwca 2009 r., nr [...] została wydana rażącym naruszeniem art. 127 § 1 K.p.a. w związku z art. 138 § 2 K.p.a. Na powyższą decyzję Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] listopada 2009 r. S. S. złożył skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie wnosząc o stwierdzenie jej nieważności na podstawie art. 156 § 1 pkt 2 K.p.a. oraz zgłosił ewentualnie o uchylenie zaskarżonej decyzji. W uzasadnieniu skargi zarzucił naruszenie prawa poprzez: 1) błędną wykładnię art. 156 § 1 K.p.a. w związku z art. 138 § 2 oraz art. 105 K.p.a. i 107 § 3 K.p.a. w związku z art. 28 ust. 2 Prawa budowlanego, poprzez przyjęcie, że dopuszczalne jest stwierdzenie nieważności decyzji Wojewody [...] z dnia [...] czerwca 2009 r. (wydanej na podstawie art. 138 § 2 K.p.a.), w sytuacji, gdy: - w decyzji Starosty O. z dnia [...] marca 2009 r. brak było jakichkolwiek ustaleń, co do oddziaływania inwestycji na działki sąsiednie i ustaleń, co do podmiotów mających interes prawny w rozpoznaniu sprawy; - odwołanie wniesione przez podmiot nie [...] czerwca 2009 r., nr [...]. nie biorący udziału w sprawie przed Starostą O., ale posiadający interes prawny, spowodowało przekazanie przez Wojewodę [...] sprawy do ponownego rozpoznania celem m.in. ustalenia podmiotów mających w sprawie interes prawny; - istnieją znane z urzędu decyzje organów Nadzoru Budowlanego, przyznające skarżącemu status strony oraz potwierdzające legalność budowy budynków gospodarczych na działce skarżącego; - interes skarżącego winien być badany nie tylko z uwzględnieniem § 12 ust. 1 pkt 1 i 2 Rozporządzenia Ministra Infrastruktury w sprawie warunków technicznych, ale również z uwzględnieniem § 12 ust. 6 oraz § 271 do 273 ww. rozporządzenia; - skarżący był stroną postępowania w sprawie ustalenia warunków zabudowy i zagospodarowania terenu dla działek, na których realizowano zamierzenie inwestycyjne objęte postępowaniem; - skarżący był stroną postępowania w sprawach zakończonych wyrokami Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 13 października 2009 r. (sygn. akt II OSK 1521/08) oraz z dnia 2 kwietnia 2009 r. (sygn. akt II OSK 477/08) – które to sprawy dotyczyły rozbiórki analogicznych do inwestycji samowoli; 2) Błędną wykładnię art. 156 § 1 i 2 K.p.a. w związku z art. 16 K.p.a. i art. 107 § 3 K.p.a. poprzez stwierdzenie nieważności decyzji Wojewody [...] w sytuacji, gdy: -wywołała ona nieodwracalne skutki prawne; -toczy się postępowanie w przedmiotowej sprawie i możliwe jest ponowne rozpoznanie sprawy przez Wojewodę [...] lub Starostę O; -brak było własnych ustaleń Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego co do zakresu oddziaływania inwestycji, jak również brak było w tym zakresie ustaleń Starosty O. i Wojewody [...]; -brak wskazania podstawy prawnej zaskarżonej decyzji, w szczególności zaś pominięcie art. 156 K.p.a. jako podstawy decyzji; -zamierzenie budowlane objęte decyzją Starosty O. istniało w części w dacie wydawania decyzji jako samowola budowlana; następstwem czego było wydanie nieważnej decyzji stwierdzającej nieważność rozstrzygnięcia Wojewody [...], który to uchylił decyzję Starosty O. w przedmiocie uzyskania pozwolenia na budowę i przekazał sprawę do ponownego rozpoznania organowi pierwszej instancji z mocy art. 138 § 2 K.p.a.. Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego w odpowiedzi na skargę wniósł o jej oddalenie i podtrzymał argumenty zawarte w zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Skarga zasługuje na uwzględnienie. Stwierdzenie nieważności decyzji jest instytucją procesową, służącą do usunięcia z obrotu prawnego decyzji administracyjnych dotkniętych ciężką, kwalifikowaną wadą prawną opisaną w art. 156 § 1 K.p.a. Postępowanie nadzorcze jest nadzwyczajnym trybem postępowania i stanowi wyłom od zasady stabilności decyzji (art. 16 K.p.a.), stąd też ustalenie podstaw do stwierdzenia nieważności decyzji musi być niewątpliwe. Celem jego nie jest merytoryczne rozstrzygnięcie sprawy, lecz przeprowadzenie weryfikacji decyzji z punktu widzenia, czy decyzja jest dotknięta jedną z wad kwalifikowanych wskazanych w art. 156 § 1 pkt 1-7 K.p.a. W tym postępowaniu decyzję weryfikuje się w odniesieniu do stanu faktycznego i prawnego obowiązującego w dniu wydania decyzji w stosunku do której toczy się postępowanie nieważnościowe. Stronami tegoż postępowania są podmioty, które brały udział w tym charakterze postępowaniu zwykłym oraz każdy czyjego interesu prawnego, bądź obowiązku może dotyczyć przedmiotowa sprawa w rozumieniu art. 28 K.p.a. Zauważyć bowiem należy, że ma to istotne znaczenie dla niniejszego postępowania nadzorczego oraz ocenianej w tym postępowaniu decyzji wydanej w trybie zwykłym. Pojęcie strony, a więc podmiotu, któremu w administracyjnym postępowaniu jurysdykcyjnym przysługuje szczególna pozycja procesowa i związana z tym ochrona procesowa, zostało określone w art. 28 K.p.a. Zgodnie z tym przepisem stroną postępowania administracyjnego jest tylko ten podmiot, którego interesu prawnego lub obowiązku dotyczy to postępowanie albo, kto żąda czynności organu ze względu na swój interes prawny lub obowiązek. Kategoria interesu prawnego, na której oparta jest legitymacja procesowa w postępowaniu administracyjnym, należy do prawa materialnego. Interes prawny w rozumieniu art. 28 K.p.a. oznacza w istocie związek miedzy sferą indywidualnych praw i obowiązków określonego podmiotu a sprawą administracyjną, w której taka konkretyzacja uprawnień lub obowiązków ma nastąpić i – w konsekwencji – decyzją administracyjną, stanowiącą rozstrzygnięcie sprawy. Stroną jest ten podmiot, którego własny interes prawny lub obowiązek podlega konkretyzacji w postępowaniu administracyjnym. Interes prawny, którego istnienie warunkuje przyznanie osobie przymiotu strony w sprawie pozwolenia na budowę, musi bezpośrednio dotyczyć sfery prawnej podmiotu. Ustawa z dna 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (Dz.U. Nr 156, poz. 1118, ze zm., zwane dalej Prawo budowlane) w art. 28 ust. 2 definiuje, że "Stronami w postępowaniu w sprawie pozwolenia na budowę są: inwestor oraz właściciele, użytkownicy wieczyści lub zarządcy nieruchomości znajdujących się w obszarze oddziaływania obiektu". Do tych ostatnio wskazanych podmiotów powinna być adresowana decyzja zatwierdzająca projekt budowlany i udzielająca pozwolenia na rozbudowę budynku mieszkalnego. Te też podmioty powinny brać udział w tym postępowaniu. Kwestionowaną decyzją w postępowaniu nadzorczym jest decyzja kasacyjna Wojewody [...] z dnia [....] czerwca 2009 r., nr [...], wydana na podstawie art. 138 § 2 K.p.a. Decyzją tą uchylono decyzję Starosty Powiatu O. z dnia [...] marca 2009 r., nr [....] zatwierdzającą projekt budowlany i udzielającą K. i T. O. pozwolenia na rozbudowę budynku mieszkalnego na działkach nr ew. [...] , [...], [...], [...] w miejscowości B., ul. [...], powiat o. województwo m. oraz przekazano organowi pierwszej instancji sprawę do ponownego rozpatrzenia. Wojewoda [...] wydając przedmiotową decyzję doszedł do przekonania, że nie miał podstaw do merytorycznego rozstrzygnięcia danej sprawy, bowiem zachodziła konieczność wyjaśnienia czy wszystkie strony uprawnione w rozumieniu art. 28 Prawa budowlanego wzięły udział w tym postępowaniu. W tym zakresie rozstrzygnięcie sprawy wymagało uprzedniego przeprowadzenia postępowania wyjaśniającego w całości, w celu zapewnienia w nim czynnego udziału S. S. właścicielowi działki nr [...], położonej w obszarze oddziaływania opisanej wyżej inwestycji budowlanej – jako strony postępowania. W uzasadnieniu tej decyzji organ stwierdził: "W rozpoznawanej sprawie w opisie do projektu zagospodarowania działki projektant wskazał, że . Z projektu zagospodarowania działki wynika, że na działce nr [...] należącej do skarżącego znajdują się obiekty oznaczone odpowiednio cyframi 3 – gospodarczy, drewno, 4 – gospodarczy, drewno, 5 – gospodarczy, drewno oraz na działce 768 oznaczony cyfrą 6 – gospodarczy, drewno. Obiekty te wykonane z obiektów łatwopalnych, zrealizowane są przy granicy działek inwestora. Projektowana rozbudowa budynku mieszkalnego (z oknem w ścianie od granicy działki skarżącego) znajduje się lekko powyżej 4 m od istniejących na działce skarżącego budynków drewnianych i ok. 5,5 m od budynku istniejącego na działce 768. Zgodnie z § 12 Rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (Dz.U. Nr 75, poz. 690 ze zm.) jeżeli z przepisów § 13,60, 271 i 273 lub przepisów odrębnych nie wynikają inne wymagania, budynki na działce budowlanej sytuuje się od granicy z działką budowlaną w odległości nie mniejszej niż: 4 m – w przypadku budynku zwróconego ścianą z otworami okiennymi lub drzwiowymi w stronę tej granicy (...)". Zasadne było, zatem stanowisko Wojewody [...], że w postępowaniu administracyjnym taką samą stroną postępowania jest pod względem procesowym inwestor ubiegający się o pozwolenie na budowę, jak i właściciel nieruchomości sąsiedniej, która z natury rzeczy znajduje się w obszarze oddziaływania obiektu budowlanego. Interesy prawne inwestora i właściciela nieruchomości sąsiedniej muszą być rozpatrzone w jednym postępowaniu, a w treści decyzji zostaną określone prawa nabyte i obowiązki wymienionych osób. Wadliwe jest, zatem stanowisko organu nadzoru skonkretyzowane w zaskarżonej decyzji, że usytuowanie obiektów budowlanych na działce inwestorów 20 centymetrów powyżej dopuszczalnych 4 metrów przewidzianych w § 12 Rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (Dz.U. Nr 75, poz. 690 ze zm.) nie daje podstaw prawnych do przyjęcia, że S. S. mógł być stroną postępowania o udzielenie pozwolenia na budowę przedmiotowych obiektów. Zakres działania organu administracji publicznej i dopuszczalność posługiwania się w niej aktem władczym, organ nadzoru powinien był oceniać według zasad państwa prawa (art. 7 konstytucji RP), a zatem nie było podstaw do stwierdzenia, że w rozumieniu art. 28 K.p.a. i art. 28 ust. 2 Prawa budowlanego S. S. nie mógł być stroną postępowania i działka jego nie leżała w sferze oddziaływania obiektu (art. 3 pkt 20 Prawa budowlanego). Samo zachowanie wymaganych odległości w zakresie sytuowania budynku na działce nie oznacza, że podmioty mające tytuł prawny do działek znajdujących się w otoczeniu projektowanego obiektu nie posiadają interesu prawnego, a zatem nie mogą być stroną w postępowaniu o pozwolenie na budowę. W szczególności gdy budynki nieruchomości sąsiednich mają być tak blisko siebie usytuowane. W żadnej mierze nie można podzielić stanowiska zawartego w zaskarżonej decyzji, że badana decyzja jest dotknięta wadą nieważności, której zresztą organ jednoznacznie nie wskazał, a jedynie w sposób opisowy podał, że chodzi o rażące naruszenie art. 127 § 1 K.p.a. w związku z art. 138 § 2 K.p.a. Decyzja nadzorcza powinna zawierać te wszystkie elementy, jak w postępowaniu zwykłym. Przede wszystkim uzasadnienie prawne – wyjaśniające podstawę prawną decyzji i przytoczenie przepisów prawa, które zostały zastosowane (art. 107 § 2 K.p.a.). W zaskarżonej decyzji organ nadzoru nie wskazał na art. 156 § 1 K.p.a., który stanowi podstawę prawną postępowania nadzorczego, umożliwiającą stwierdzenie istnienia przesłanek pozytywnych i negatywnych, prowadzących do prawidłowego rozstrzygnięcia sprawy. Decyzja nadzorcza powinna więc zawierać powołanie tej podstawy prawnej przez podanie jej metryki. Brak powołania w podstawie prawnej decyzji nadzorczej art. 156 K.p.a. stanowi wadę tej decyzji. Uzasadnienie prawne, które zawarto, co prawda w decyzji, jest niewyczerpujące. Celem uzasadnienia prawnego jest ocena stanu faktycznego sprawy w świetle konkretnego przepisu prawa oraz wykazanie związku między tą oceną a osnową decyzji administracyjnej. Przy ponownym rozpoznaniu sprawy, organ nadzoru, mając na uwadze powyższe rozważania, ponownie rozpatrzy wniosek T. i K. O. o ponowne rozpatrzenie sprawy zakończonej jego decyzją z dnia [...] września 2009 r., znak: [...]. W tym stanie rzeczy, na podstawie art. 145 § 1 pkt. 1 a i c ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz.433 z późn. zm., zwanej dalej p.p.s.a.) oraz art. 152 p.p.s.a., Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, orzekł jak w sentencji. Orzeczenie o kosztach zostało wydane w oparciu o art. 200 p.p.s.a.