VII SA/Wa 2260/12

Starszy referendarz sądowy Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie - Maciej Majewski po rozpoznaniu w dniu 18 września 2015 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku adwokata D. L. pełnomocnika z urzędu K. K. o zwrot kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu w sprawie ze skargi T. P. na decyzję Wojewody [...] z dnia [...] sierpnia 2012 r. nr [...] w przedmiocie zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę postanawia: odmówić adwokatowi D. L. przyznania kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu w zakresie reprezentowania przed sądem II instancji. W dniu 11 lutego 2015 r. zostało przyznane uczestniczce postępowania K. K prawo pomocy m.in. poprzez ustanowienie adwokata. Na pełnomocnika dla ww. uczestnika postępowania Okręgowa Rada Adwokacka w [...] wyznaczyła adw. D. L. Pełnomocnik uczestniczki w skardze kasacyjnej z dnia 9 września 2013 r., a następnie na rozprawie przed Naczelnym Sądem Administracyjnym w dniu 16 czerwca 2015 r. złożył wniosek o przyznanie kosztów za zastępstwo prawne udzielone z urzędu w zakresie reprezentowania przed sądem II instancji. Złożony wniosek, zarówno zawarty w treści skargi kasacyjnej, jak w protokole ww. rozprawy, nie zawierał oświadczenia, że opłaty nie zostały zapłacone w całości lub w części. W sprawie stwierdzono, co następuje. Zgodnie z art. 250 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.) wyznaczony adwokat, radca prawny, doradca podatkowy albo rzecznik patentowy otrzymuje wynagrodzenie odpowiednio według zasad określonych w przepisach o opłatach za czynności adwokatów, radców prawnych, doradców podatkowych albo rzeczników patentowych w zakresie ponoszenia kosztów nieopłaconej pomocy prawnej oraz zwrotu niezbędnych i udokumentowanych wydatków. Zasady przyznawania wynagrodzenia adwokatowi reguluje rozporządzenie Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002 r. w sprawie opłat za czynności adwokackie oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów nieopłaconej pomocy prawnej z urzędu (Dz.U. z 2013 r., poz. 461), dalej jako rozporządzenie. Zgodnie z § 20 rozporządzenia wniosek o przyznanie kosztów nieopłaconej pomocy prawnej powinien zawierać oświadczenie, że opłaty nie zostały zapłacone w całości lub w części. W przedmiotowej sprawie bezspornym jest, że wniosek pełnomocnika uczestnika postępowania o przyznanie kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu, nie zawiera oświadczenia, że opłaty nie zostały zapłacone w całości lub w części, co sposób narusza dyspozycję § 20 ww. rozporządzenia. Oświadczenie o jakim mowa wyżej jest nieodzownym elementem uzasadnienia każdego wniosku o przyznanie kosztów, stanowiącym przesłankę do przyjęcia, że praca nie została wynagrodzona, a zatem, iż zachodzi podstawa poniesienia kosztów z tego tytułu przez Skarb Państwa na podstawie art. 250 p.p.s.a. Brak oświadczenia pełnomocnika odpowiadającego wymogom zawartym w § 20 tego rozporządzenia wywołuje skutki materialnoprawne, polegające na utracie prawa do wynagrodzenia. Nie stosuje się do niego także trybu uzupełnienia jego braków, opisanego w art. 49 p.p.s.a. (por. wyrok NSA z dnia 21 czerwca 2006 r. sygn. akt II FSK 862/05, LEX nr 242945). Mając powyższe na uwadze oraz na podstawie art. 258 § 2 pkt 8 p.p.s.a., należało orzec ja na wstępie.