VII SA/Wa 2265/15

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Izabela Ostrowska po rozpoznaniu w dniu 21 grudnia 2015 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi A. Sp. z o.o. z/s w W. na decyzję [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] lipca 2015 r. nr [...] w przedmiocie nałożenia obowiązku wykonania określonych robót budowlanych postanawia: odmówić wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji Pismem z dnia 3 września 2015 r. A. Sp. z o.o. z siedzibą w W. za pośrednictwem organu wniosła skargę na decyzję [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] lipca 2015 r. nr [...] uchylającą w całości decyzję Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego [...] z dnia [...] marca 2015 r. nr [...] i nakładającą na Prezydenta [...] reprezentującego Skarb Państwa obowiązek doprowadzenia ściany szczytowej budynku przy Al. S. w W., znajdującej się w ostrej granicy z nieruchomością przy Al. S., do stanu zgodnego z prawem, poprzez zamurowanie usytuowanych w niej otworów okiennych. W skardze strona skarżąca wniosła o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji z uwagi na realne niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody i spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Skarżąca wskazała, że zaskarżona decyzja została wydana wobec podmiotu, który nie posiada statusu strony i nie legitymuje się tytułem prawnym do obiektu budowlanego przy Al. S. w W. Skarżąca podniosła, że Skarb Państwa jest jedynie właścicielem gruntu i kwestia przeniesienia prawa własności obiektu budowlanego na rzecz Skarbu Państwa jest przedmiotem negocjacji międzynarodowych. W ocenie skarżącej wykonanie zaskarżonej decyzji spowodowałoby ingerencję i naruszenie prawa własności bez podstawy prawnej. Skarżąca podała również, że obiekt jest objęty ochroną konserwatorską, a zatem ingerencja w strukturę obiektu poprzez zamurowanie otworów okiennych, a następnie ewentualne przywracanie ich do stanu poprzedniego, jest oczywiście sprzeczne z zasadami ochrony takich obiektów, ponieważ powoduje zbędną ingerencję w substancję obiektu. W ocenie skarżącej w celu uniknięcia niebezpieczeństwa wyrządzenia znacznej szkody i trudnych do odwrócenia skutków w postaci reperkusji [...], powstania roszczeń odszkodowawczych [...] oraz ingerencji w obiekt objęty ochroną konserwatorską, uzasadniony jest wniosek o wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, zważył co następuje: Zgodnie z art. 61 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2012 r. poz. 270 ze zm., zwanej dalej p.p.s.a.) wniesienie skargi nie wstrzymuje wykonania aktu lub czynności będących jej przedmiotem. Natomiast stosownie do treści art. 61 § 3 p.p.s.a., po przekazaniu sądowi skargi sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub części aktu lub czynności, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Orzekając o wstrzymaniu lub odmowie wstrzymania zaskarżonego aktu sąd dokonuje oceny, czy w sprawie zaistniały przesłanki określone w art. 61 § 3 p.p.s.a. Ocena ta jest możliwa i w dużym stopniu zależy od argumentacji przedstawionej we wniosku złożonym przez stronę. Oznacza to, że wniosek powinien być wnikliwie uzasadniony. Konieczna jest spójna argumentacja, poparta faktami oraz odnoszącymi się do nich dowodami, które uzasadniają wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu. Nieodzowne jest w jej ramach wykazanie zaistnienia jednej z przesłanek określonych w art. 61 § 3 p.p.s.a., tj. zaistnienia niebezpieczeństwa wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Uzasadnienie wniosku powinno odnosić się do konkretnych zdarzeń (okoliczności) świadczących o tym, że w stosunku do wnioskodawcy wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu lub czynności jest uzasadnione. W orzecznictwie przyjmuje się, że niebezpieczeństwo spowodowania trudnych do odwrócenia skutków ma zagrażać skarżącemu i nie może tym samym stanowić przesłanki uwzględnienia wniosku, jeżeli odnosi się ono do osób trzecich (por. postanowienie NSA z dnia 23 marca 20007 r., sygn. akt I OZ 185/07). Należy zauważyć, że w niniejszej sprawie obowiązek wykonania określonych robót budowlanych został nałożony zaskarżoną decyzją na Prezydenta [...] działającego w imieniu Skarbu Państwa, a nie na skarżącą A. Sp. z o.o., która jest zarządcą budynku. Skarżąca A. Sp. z o.o. we wniosku o wstrzymanie wykonania decyzji nie wskazała żadnych argumentów, które świadczyłyby o zaistnieniu przesłanek z art. 61 § 3 p.p.s.a. w stosunku do niej. W przedmiotowym wniosku strona skarżąca wskazała na niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub trudnych do odwrócenia skutków w postaci reperkusji w stosunkach [...], powstania roszczeń odszkodowawczych [...] oraz ingerencji w obiekt objęty ochroną konserwatorską. Powyższe w ocenie Sądu nie wypełnia przesłanek wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji. Ewentualne "reperkusje" w stosunkach [...] i roszczenia odszkodowawcze są jedynie założeniem czysto hipotetycznym strony skarżącej i nie stanowią przesłanek określonych w art. 61 § 3 p.p.s.a. Odnosząc się natomiast do stwierdzenia, że ingerencja w obiekt objęty ochroną konserwatorską jest sprzeczne z zasadami ochrony takich obiektów wskazać należy, że [...] Konserwator Zabytków nie wniósł zastrzeżeń, co do możliwości wykonania robót budowlanych poprzez zamurowanie okien. Zauważyć jednocześnie należy, że nie mogą stanowić uzasadnienia wniosku o wstrzymanie wykonania zarzuty skierowane przeciwko zaskarżonej decyzji, że została skierowana do podmiotu, który nie posiada statusu strony i nie legitymuje się tytułem prawnym do obiektu budowalnego, bowiem tego rodzaju zarzuty będą wzięte pod uwagę na etapie merytorycznego rozstrzygania sprawy, a nie w momencie rozpatrywania wpadkowego wniosku o wstrzymanie wykonania decyzji, gdyż zniweczyłoby to cel sądowej kontroli decyzji. Reasumując stwierdzić należy, że strona skarżąca nie wykazała okoliczności, pozwalających stwierdzić, że wykonanie zaskarżonej decyzji może spowodować skutki, o jakich mowa w art. 61 § 3 p.p.s.a. Z powyższych względów Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, na podstawie art. 61 § 3 i § 5 p.p.s.a, orzekł jak w sentencji postanowienia.