VII SA/Wa 2269/14

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Krystyna Tomaszewska, , Sędzia WSA Bogusław Cieśla (spr.), Sędzia WSA Elżbieta Zielińska - Śpiewak, Protokolant st. sekr. sąd. Magdalena Banaszek, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 6 października 2015 r. sprawy ze skargi A. D. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] z dnia [...] sierpnia 2014 r. znak: [...] w przedmiocie odmowy rejestracji pojazdu I. oddala skargę, II. przyznaje ze środków Skarbu Państwa - Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie na rzecz adwokata M. K. tytułem kosztów nieopłaconej pomocy prawnej kwotę 295,20 zł (dwieście dziewięćdziesiąt pięć złotych dwadzieścia groszy) w tym: tytułem zastępstwa prawnego kwotę 240 zł (dwieście czterdzieści złotych), tytułem 23% podatku od towarów i usług kwotę 55,20 zł (pięćdziesiąt pięć złotych i dwadzieścia groszy). Samorządowe Kolegium Odwoławcze w [...] decyzją z dnia [...] sierpnia 2014r., po rozpatrzeniu odwołania A. D. od decyzji Starosty [...] z dnia [...] lipca 2014 r., którą po wznowieniu postępowania administracyjnego uchylono decyzję Starosty [...] z dnia [...]lutego 2014 r. o zarejestrowaniu na rzecz A. D. samochodu osobowego marki [...] nr [...] , oraz odmówiono rejestracji ww. samochodu - utrzymało w mocy zaskarżoną decyzję. W uzasadnieniu organ odwoławczy podał, że Starosta [...] w dniu [...].02.2014 r. wydał ostateczną decyzję o rejestracji samochodu osobowego marki [...] nr [...], nr rej. [...] wraz z dowodem rejestracyjnym [...] i kartą pojazdu [...]. Rejestracji pojazdu dokonano na podstawie przedłożonych do wniosku dokumentów: - umowy kupna-sprzedaży z dnia [...].01.2014 r. - dowodu rejestracyjnego [...], - karty pojazdu [...], - tablic rejestracyjnych [...], - dowodu wpłaty za rejestrację pojazdu. W dniu [...] marca 2014r. do Starostwa Powiatowego w [...] wpłynęła decyzja Starosty [...] z dnia [...] marca 2014 r. o uchyleniu ostatecznej decyzji z dnia [...].09.2010r. o rejestracji pojazdu marki [...] o nr [...]oraz odmawiająca ponownej rejestracji ww. pojazdu wraz z kserokopią sprzeciwu Prokuratora Rejonowego w [...]od decyzji Starosty [...] z dnia [...].09.2010 r. o rejestracji ww. samochodu marki [...]. Pismem z dnia [...] kwietnia 2014 r. Starostwo Powiatowe w [...] zwróciło się do Starostwa Powiatowego w [...] o udzielenie informacji, czy decyzja z dnia [...] marca 2014 r. stała się prawomocna. W odpowiedzi na powyższe Starosta [...] poinformował, że decyzja z dnia [...].03.2014 r. stała się prawomocna w dniu [...].04.2014 r. Postanowieniem z dnia [...].05.2014 r. Starosta [...] wznowił z urzędu postępowanie administracyjne w sprawie zarejestrowania na wniosek A. D., samochodu osobowego marki [...] nr [...], nr rej. [...] uznając, że wyszły na jaw istotne dla sprawy nowe okoliczności faktyczne lub nowe dowody istniejące w dniu wydania decyzji, nieznane organowi, który wydał decyzję ostateczną. Po przeprowadzeniu wznowionego postępowania, Starosta [...] w dniu [...] lipca 2014 r. wydał decyzję administracyjną w sprawie rejestracji samochodu osobowego marki [...] nr [...], orzekając o uchyleniu swojej dotychczasowej decyzji z dnia [...] .02.2014 r. oraz odmówił rejestracji tego samochodu. Organ pierwszej instancji wskazał, że przedmiotowy pojazd posiada przerobione oznaczenia identyfikacyjne. Nieoryginalność, przerobienie numeru nadwozia w ocenie organu I instancji powoduje, że dokumenty w oparciu o które pojazd został zarejestrowany, nie stanowiły podstawy do przeniesienia prawa własności pojazdu. Starosta [...], powołał wyrok NSA w Warszawie z dnia 25.01.2000 r. sygn. akt II S.A.2506/99, gdzie stwierdzono, że skoro dane w dowodzie rejestracyjnymi umowie sprzedaży - odnośnie właściciela spornego pojazdu oraz numerów identyfikacyjnych pojazdu były niezgodne ze stanem rzeczywistym, organ administracji zasadnie - po ujawnieniu tych faktów - wznowił postępowanie, a następnie uchylił decyzję w sprawie zarejestrowania pojazdu i odmówił rejestracji pojazdu. Biorąc pod uwagę, że numer nadwozia pojazdu jest inny niż numer nadwozia w dokumentach dotyczących rejestracji tego pojazdu, Starosta [...] orzekł jak wyżej. A.D., złożył odwołanie od powyższej decyzji do Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...]. Zarzucił naruszenie przepisów postępowania: art. 7, 8, 9, 10, 77 § 1, 80, 107 § 3 oraz art. 97 § 1 pkt 4 Kodeksu postępowania administracyjnego w stopniu mającym istotny wpływ na wynik sprawy. Ponadto naruszenie art. 145 § 1 pkt 5 Kodeksu postępowania administracyjnego, twierdząc, że przesłanki tego przepisu nie zostały spełnione. W uzasadnieniu odwołania podniósł, że prawo własności samochodu osobowego wykazał umową sprzedaży z dnia [...] stycznia 2014 r. Nabywając pojazd działał w dobrej wierze tzn. w usprawiedliwionym okolicznościami przekonaniu, że zbywcy przysługuje prawo rozporządzania rzeczą, jak również zachował, stosownie do okoliczności, szczególną ostrożność w celu upewnienia się, czy samochód nie pochodzi z kradzieży. W ocenie odwołującego się, jest on chroniony domniemaniem dobrej wiary, ustanowionym w art. 7 k.c. Stał się właścicielem samochodu osobowego z chwilą objęcia go w posiadanie, ponieważ nie miał świadomości, że sprzedawca nie był uprawniony do zbycia. W postępowaniu wznowieniowym, nie zaszły żadne nowe istotne okoliczności, które mogłyby powodować uchylenia decyzji i odmowę rejestracji pojazdu. Wywodził, że zaszły przesłanki uprawniające go do wystąpienia z wnioskiem o nadanie cech identyfikacyjnych pojazdu (nabicia nowego numeru nadwoziu). Sama zmiana oceny dowodów nie mogła stanowić zdaniem odwołującego się podstawy do podważenia trwałości decyzji w trybie wznowienia postępowania. Obowiązkiem organu było wezwanie go do przedstawienia wyroku sądu ustalającego prawo własności pojazdu oraz zawieszenie postepowania zgodnie z art. 97 § 1 pkt 4 Kodeksu postępowania administracyjnego. Wskazał, że postanowienie Prokuratury Rejonowej w [...] o umorzeniu postępowania w sprawie karnej o czyn z art. 292 § 1 kk potwierdzało jedynie, że nie można ustalić numeru fabrycznego. Skoro nie ma możliwości ustalenia oryginalnego numeru fabrycznego i właściciela pojazdu, ani też czy doszło do kradzieży, to nie zachodzi konieczność występowania na drogę sądową w celu wydania prawomocnego orzeczenia sądowego, które ustaliłoby prawo własności pojazdu. Oceniając sprawę w postępowaniu odwoławczym organ II instancji wskazał, że podstawę prawną decyzji pierwszoinstancyjnej stanowił art. 145 § 1 pkt 5 w związku z art. 151 § 1 pkt. 2 Kodeksu postępowania administracyjnego, a także art. 73 ustawy z dnia 20 czerwca 1997 r. Prawo o ruchu drogowym (tekst jednolity Dz.U. z 2013 r., poz.1137 ze zm.). Zgodnie z art. 73 ust.1 ustawy z dnia 20 czerwca 1997 r. Prawo o ruchu drogowym, rejestracji pojazdu dokonuje, na wniosek właściciela, starosta właściwy ze względu na miejsce jego zamieszkania (siedzibę), wydając dowód rejestracyjny i zalegalizowane tablice (tablicę) rejestracyjne oraz nalepkę kontrolną, jeżeli jest wymagana, z zastrzeżeniem ust. 2-5. Zgodnie z art. 72 ust.1 ustawy Prawo o ruchu drogowym, rejestracji dokonuje się między innymi na podstawie: dowodu własności pojazdu, karty pojazdu, jeżeli była wydana, dowodu rejestracyjnego, jeżeli pojazd był zarejestrowany. A. D. dokonał rejestracji przedmiotowego samochodu marki [...], wydano mu dowód rejestracyjny [...], tablice rejestracyjne o nr [...], zalegalizowane znakiem [...] oraz kartę pojazdu [...]. Na skutek wystąpienia przesłanek z art. 145 § 1 pkt 5 Kodeksu postępowania administracyjnego tj. wyjścia na jaw istotnych dla sprawy nowych okoliczności faktycznych lub nowych dowodów istniejących w dniu wydania decyzji, nie znanych organowi który wydał decyzję, organ pierwszej instancji wznowił z urzędu postępowanie w sprawie rejestracji na rzecz A. D. samochodu osobowego marki [...]o nr rej. [...]. Postępowanie administracyjne wszczęto w związku z otrzymaniem przez Starostę [...]decyzji Starosty [...] z dnia [...] marca 2014 r. o uchyleniu ostatecznej decyzji z dnia [...].09.2010 r. o rejestracji pojazdu marki [...] o nr [...] oraz odmawiającej ponownej rejestracji ww. pojazdu. Tamto postępowanie toczyło się w związku ze sprzeciwem Prokuratora Rejonowego w [...] od ostatecznej decyzji Starosty [...] z dnia [...].09.2010 r. o rejestracji samochodu marki [...] oraz wobec treści opinii mechanoskopijnej z dnia [...].12.2011 r. Ujawnienie nowych okoliczności faktycznych sprawy stanowiło samoistną podstawę wznowienia postępowania. Przez nową okoliczność istotną dla sprawy (art.145 § 1 pkt 5) należy rozumieć taką, która mogła mieć wpływ na odmienne rozpatrzenie sprawy. Śledztwo Prokuratury Rejonowej w [...] wykazało, że wyszły na jaw istotne dla tej sprawy okoliczności nieznane organowi, który wydał decyzję rejestracyjną. Na podstawie przeprowadzonych badań i oględzin przedmiotowego samochodu, ustalono, że numer nadwozia przedmiotowego pojazdu [...] nie jest oznaczeniem pierwotnym (oryginalnym). Z opinii Laboratorium Kryminalistycznego KWP w [...] wynikało, że numer nadwozia powstał w wyniku uprzedniego wycięcia numeru pierwotnego. Osoby, która usunęła oryginalne numery nadwozia pojazdu nie ustalono. Powyższe oznacza, że dokumenty dotyczące przedmiotowego pojazdu objęte były wadą prawną. Na skutek sprzeciwu Prokuratora Prokuratury Rejonowej w [...] z dnia [...].01.2014 r. wobec ostatecznej decyzji Starosty [...] z dnia [...] września 2010 r. o rejestracji na wniosek S.C. pojazdu [...], decyzja ta została przez Starostę [...] uchylona i jednocześnie odmówiono rejestracji przedmiotowego pojazdu. W zaistniałej sytuacji Starosta [...] prawidłowo postanowieniem z dnia [...].05.2014 r. wznowił postępowanie administracyjnego w sprawie zarejestrowania samochodu osobowego marki [...] nr rej. [...], uznając, że wyszły na jaw istotne dla sprawy nowe okoliczności faktyczne oraz nowe dowody istniejące w dniu wydania decyzji, nieznane organowi, który wydał decyzję. Wobec faktu, że dane w dowodzie rejestracyjnym i umowie sprzedaży co do numerów identyfikacyjnych przedmiotowego pojazdu były niezgodne ze stanem rzeczywistym, Starosta [...] uchylił dotychczasową decyzję o zarejestrowaniu pojazdu i odmówił jego rejestracji. Brak było wymaganych w art. 72 ust. 1 ustawy Prawo o ruchu drogowym dokumentów, które zawierałyby w swej treści autentyczne, nadane przez producenta numery identyfikacyjne pojazdu. Wśród dokumentów niezbędnych do rejestracji pojazdu wymienia się dowód własności pojazdu, a jeżeli pojazd był już zarejestrowany, także ostatni dowód rejestracyjny. Oba rodzaje dokumentów muszą być oryginalne i zgodne ze stanem rzeczywistym. Numery identyfikacyjne nadwozia przedmiotowego samochodu [...] zostały przerobione, a co za tym idzie pojazd posiadał wadę prawną. Pojazd nie spełniał warunku określonego w art. 66 ust.3a pkt 1 ustawy Prawo o ruchu drogowym, zgodnie z którym pojazd uczestniczący w ruchu powinien posiadać nadane przez producenta numer [...] albo numer nadwozia, podwozia lub ramy, z zastrzeżeniem przypadków w których decyzję o nadaniu cech identyfikacyjnych pojazdu wydaje starosta (art. 66a). Przedmiotowy samochód nie posiada numerów nadanych przez producenta ani też uzyskanych w inny legalny sposób. Skoro dokument w postaci dowodu rejestracyjnego jest niezgodny ze stanem faktycznym, bowiem numer nadwozia jest sfałszowany, to organ I instancji zasadnie uchylił decyzję o zarejestrowaniu samochodu i odmówił jego rejestracji - nie zostały bowiem spełnione warunki do jego zarejestrowania. W ocenie organu odwoławczego postępowanie wznowieniowe zostało przeprowadzone w sposób prawidłowy. Z orzecznictwa sądowo-administracyjnego, wynika, że w razie niespełnienia przewidzianych prawem warunków tj. nieprzedłożenia wymaganych dokumentów, nie może nastąpić rejestracja pojazdu. Wspomniane dokumenty muszą być prawdziwe nie tylko w znaczeniu formalnym, czyli sporządzone przez powołane do tego organy lub osoby, lecz także winny być zgodne ze stanem faktycznym i odpowiadać rzeczywistemu stanowi rzeczy, zaś w przedmiotowym przypadku zarówno numer nadwozia został sfałszowany, jak również posłużono się sfałszowanymi dokumentami. Poprzednia rejestracja pojazdu nastąpiła na podstawie fałszywych dowodów. Na poparcie powyższych wywodów przywołano wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 24 listopada 2010 r. sygn. akt I OSK 134/10 (LEX nr 744979), w którym Sąd wskazał że: nieoryginalność, a więc sfałszowanie numeru nadwozia, powoduje, że dokumenty, w oparciu o które pojazd był uprzednio zarejestrowany, nie stanowiły podstawy do przeniesienia własności samochodu. Zarejestrowanie pojazdu, wbrew jednoznacznym dowodom stwierdzającym nieautentyczność jego cech identyfikacyjnych (sfałszowany numer nadwozia), stałoby w sprzeczności z poczuciem sprawiedliwości społecznej i pewności prawa. Decyzja o rejestracji takiego pojazdu w praktyce sankcjonuje fałsz dowodu, nadaje właścicielom pewne uprawnienia, np. prawo legalnego posługiwania się dowodem rejestracyjnym. Dalej Kolegium wskazało, że jeżeli strona nie przedstawiła bezspornych dowodów prawa własności pojazdu, obowiązkiem organu było odmówić rejestracji samochodu. Natomiast ustalenia, co do istnienia lub nieistnienia określonego prawa należą do właściwości sądów powszechnych (art. 189 k.p.c.), organy administracji rejestrują pojazdy na podstawie dokumentów potwierdzających niesporne stany w sferze stosunków własnościowych, co oznacza, że nie mogą ani kreować, ani korygować tych stosunków. Nie była w ocenie organu istotna okoliczność, że A. D. nabywając przedmiotowy samochód, nie miał świadomości nieoryginalności jego numeru identyfikacyjnego. A.D. wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] z dnia [...] sierpnia 2014r. utrzymującą w mocy decyzję Starosty [...]z dnia [...] lipca 4 r., uchylającą decyzję o zarejestrowaniu pojazdu oraz odmawiającej jego rejestracji. Domagał się uchylenia zaskarżonej decyzji oraz poprzedzającej ją decyzji organu pierwszej instancji. Skarżonej decyzji zarzucił naruszenie następujących przepisów postępowania administracyjnego: art. 7 w zw. z art. 77 § 1, 97 § 1 pkt 4, art. 8, art. 9 i art. 10, oraz art. 107 § 3 K.p.a., a nadto art. 73 ust. 1, art. 72 ust. 1 pkt 1 oraz art. 66 ust. 3a, pkt 1 i art. 66a ust. 2 pkt 5 ustawy Prawo o ruchu drogowym. Podnosił, że nawet gdyby przyjąć, iż nowe dowody nieznane organowi wydającemu decyzję administracyjną, w oparciu o które pojazd został zarejestrowany, nie stanowiły podstawy do uzyskania prawa własności, to obowiązkiem organu administracyjnego było wezwanie go do przedstawienia wyroku sądu powszechnego ustalającego prawo własności pojazdu. Postępowanie wznowieniowe przeprowadzone zostało w sposób nieprawidłowy . Organ I instancji widząc niezgodność cech identyfikacyjnych pojazdu powinien zawiesić postępowanie wznowieniowe do czasu ustalenia prawa własności pojazdu przed sądem powszechnym. Przedmiotowy pojazd nie posiada numerów nadanych przez producenta, ani też nadanych w drodze decyzji Starosty, ale zarzut organu, że numery nadwozia powstały w drodze przestępstwa jest bezzasadny, ponieważ śledztwo prokuratorskie w żaden sposób nie potwierdziło tego. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie, podtrzymując stanowisko przedstawione w zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, zważył co następuje: Stosownie do dyspozycji art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2014r., poz. 1647 ze zm.) sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, a więc prawidłowości zastosowania przepisów obowiązującego prawa oraz trafności ich wykładni. Uwzględnienie skargi następuje w przypadku stwierdzenia przez Sąd naruszenia przepisów prawa materialnego lub istotnych wad w prowadzonym postępowaniu (art. 145 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi – t.j. Dz. U z 2012 r., poz. 270 ze zm.). Skarga nie zasługuje na uwzględnienie. Zarzuty skargi i mające je wesprzeć argumenty nie mogą doprowadzić do wzruszenia zaskarżonej decyzji, gdyż kwestionowane przez stronę rozstrzygnięcia zostały wydane z zachowaniem reguł proceduralnych i mają podstawy w przepisach prawa materialnego. Zgodnie z art. 73 ust.1 ustawy z dnia 20 czerwca 1997 r. Prawo o ruchu drogowym (tekst jednolity Dz.U. z 2013 r., poz.1137 ze zm.), rejestracji pojazdu dokonuje, na wniosek właściciela, starosta właściwy ze względu na miejsce jego zamieszkania (siedzibę), wydając dowód rejestracyjny i zalegalizowane tablice (tablicę) rejestracyjne oraz nalepkę kontrolną jeżeli jest wymagana, z zastrzeżeniem ust. 2-5. W myśl art. 72 ust.1 ustawy Prawo o ruchu drogowym rejestracji dokonuje się między innymi na podstawie: - dowodu własności pojazdu lub dokumentu potwierdzającego powierzenie pojazdu, o którym mowa w art. 73 ust. 5; - karty pojazdu, jeżeli była wydana; - świadectwa zgodności WE albo świadectwa zgodności wraz z oświadczeniem zawierającym dane i informacje o pojeździe niezbędne do rejestracji i ewidencji pojazdu, dopuszczenia jednostkowego pojazdu, decyzji o uznaniu dopuszczenia jednostkowego pojazdu albo świadectwa dopuszczenia indywidualnego WE pojazdu - jeżeli są wymagane; - zaświadczenia o pozytywnym wyniku badania technicznego pojazdu, jeżeli jest wymagane albo dowodu rejestracyjnego pojazdu lub innego dokumentu wydanego przez właściwy organ państwa członkowskiego, potwierdzającego wykonanie oraz termin ważności badania technicznego; - dowodu rejestracyjnego, jeżeli pojazd był zarejestrowany; - dowodu odprawy celnej przywozowej, jeżeli pojazd został sprowadzony z terytorium państwa niebędącego państwem członkowskim Unii Europejskiej i jest rejestrowany po raz pierwszy; - dokumentu potwierdzającego zapłatę akcyzy na terytorium kraju albo dokumentu potwierdzającego brak obowiązku zapłaty akcyzy na terytorium kraju albo zaświadczenia stwierdzającego zwolnienie od akcyzy, w rozumieniu przepisów o podatku akcyzowym, jeżeli samochód osobowy lub pojazd rodzaju "samochodowy inny", podrodzaj "czterokołowiec" (kategoria homologacyjna L7e) lub podrodzaj "czterokołowiec lekki" (kategoria homologacyjna L6e) został sprowadzony z terytorium państwa członkowskiego Unii Europejskiej i jest rejestrowany po raz pierwszy; - dowodu wpłaty, o którym mowa w art. 12 ust. 2 ustawy z dnia 20 stycznia 2005 r. o recyklingu pojazdów wycofanych z eksploatacji, lub oświadczenia o podleganiu obowiązkowi zapewniania sieci zbierania pojazdów, o którym mowa w art. 11 ust. 4 tej ustawy, albo faktury zawierającej takie oświadczenie, jeżeli pojazd jest rejestrowany po raz pierwszy. Badając legalność wznowionego postępowania, należy przede wszystkim zauważyć, że organy obu instancji niewadliwie ustaliły, że wyszły na jaw istotne dla sprawy nowe okoliczności faktyczne oraz nowe dowody istniejące w dniu wydania decyzji, nieznane organowi, który wydał decyzję - z których wynikało, iż ostateczną decyzję o zarejestrowaniu spornego samochodu, wydano mimo braku ustawowych do tego przesłanek (art. 145 § 1 pkt 5 k.p.a. w zw. z art.72 ust.1 ustawy Prawo o ruchu drogowym ). Objęta postępowaniem o wznowienie decyzja rejestracyjna Starosty [...] z dnia [...] lutego 2014r., weszła do obrotu prawnego, mimo że numery nadwozia zarejestrowanego pojazdu były sfałszowane wskutek przerobienia. Dokumenty przedstawione przez skarżącego przy rejestracji nie odzwierciedlały rzeczywistych cech pojazdu. Konsekwencją przerobienia numerów identyfikacyjnych spornego pojazdu była więc wadliwość dokumentów, które ukazywały okoliczności faktyczne istotne dla prawidłowego zarejestrowania samochodu. W takim stanie rzeczy ostateczna decyzja administracyjna rejestrująca pojazd samochodowy na podstawie takich dowodów nie mogła pozostać w obrocie prawnym. Dane w dowodzie rejestracyjnym i umowie sprzedaży - odnośnie numerów identyfikacyjnych przedmiotowego pojazdu były niezgodne ze stanem rzeczywistym. Zatem koniecznym stało się uchylenie decyzji o rejestracji przedmiotowego pojazdu oraz orzeczenie o odmowie jego rejestracji, ze względu na brak dokumentów, które zawierałyby w swej treści autentyczne, nadane przez producenta numery identyfikacyjne pojazdu. Wśród dokumentów niezbędnych do rejestracji pojazdu wymienia się m.in. dowód własności pojazdu, a jeżeli pojazd był już zarejestrowany, także ostatni dowód rejestracyjny. Oba rodzaje dokumentów muszą być oryginalne i zgodne ze stanem rzeczywistym. Skoro numery identyfikacyjne nadwozia przedmiotowego samochodu zastały przerobione, to pojazd miał wadę prawną. Nie spełnił warunku określonego w art. 66 ust 3a pkt.1 ustawy Prawo o ruchu drogowym, zgodnie z którym pojazd uczestniczący w ruchu powinien posiadać nadane przez producenta numer [...] albo numer nadwozia, podwozia lub ramy, z zastrzeżeniem przypadków w których decyzję o nadaniu cech identyfikacyjnych pojazdu wydaje starosta (art. 66a). Organ wznawiając postępowanie w sprawie zakończonej ostateczną decyzją rejestrującą samochód, dysponował opinią Laboratorium Kryminalistycznego KWP w [...] z której wynikało, że numer nadwozia [...] nie jest oznaczeniem pierwotnym (oryginalnym). Powstał on w wyniku uprzedniego wycięcia numeru pierwotnego. Osoby, która usunęła oryginalne numery nadwozia pojazdu nie ustalono. Powyższe dowodzi, że przedstawione przy rejestracji dokumenty dotyczące przedmiotowego pojazdu nie posiadały waloru zgodności ze stanem faktycznym. Na skutek sprzeciwu Prokuratora Prokuratury Rejonowej w [...] z dnia [...].01.2014 r. wobec ostatecznej decyzji Starosty [...] Nr [...] z dnia [...] września 2010 r. o rejestracji na wniosek S. C. pojazdu [...] o numerze [...] - decyzja ta została przez Starostę [...] uchylona i odmówiono rejestracji tego pojazdu. W zaistniałej sytuacji Starosta [...] w sposób zasadny wydał postanowienie o wznowieniu z urzędu postępowania administracyjnego w sprawie zarejestrowania na wniosek A.D. samochodu osobowego marki [...], albowiem wyszły na jaw istotne dla sprawy nowe okoliczności faktyczne oraz nowe dowody istniejące w dniu wydania decyzji, nieznane organowi, który wydał decyzję ostateczną. Pozostawanie w obrocie prawnym wadliwej decyzji rejestracyjnej zagrażałoby pewności obrotu i podważałoby zaufanie do dokumentów urzędowych. Organy orzekające we wznowionym postępowaniu administracyjnym prawidłowo zastosowały dyspozycję art. 151 § 1 pkt 2 k.p.a., odmawiając rejestracji spornego samochodu. Słusznie bowiem wywiedziono w uzasadnieniach decyzji obu instancji, że dokumenty nieodzwierciedlające rzeczywistych cech pojazdu, a więc jego faktycznych numerów identyfikacyjnych, nie mogły stanowić podstawy do zarejestrowania samochodu - wobec niespełnienia warunku prawnego wskazanego w art. 72 ust. 1 ustawy Prawo o ruchu drogowym. Dane o numerach identyfikacyjnych zawarte w dowodzie rejestracyjnym oraz dowodzie własności pojazdu winny odnosić się do numerów fabrycznych lub nadanych w sposób legalny, wobec przerobienia numerów nadwozia w sposób nielegalny, dotychczasową decyzję o zarejestrowaniu pojazdu należało uchylić i wydać decyzję o odmowie rejestracji przedmiotowego pojazdu. W razie niespełnienia przewidzianych prawem warunków tj. nieprzedłożenia wymaganych dokumentów, nie może nastąpić rejestracja pojazdu. Przy czym wymagane dokumenty muszą być prawdziwe nie tylko w znaczeniu formalnym, czyli sporządzone przez powołane do tego organy lub osoby, lecz także odpowiadać rzeczywistemu stanowi rzeczy, zaś w przedmiotowym przypadku, numer nadwozia został bez wątpienia sfałszowany. Nie można zgodzić się z zarzutem skarżącego o naruszeniu przez organy art. 97 § 1 pkt 4 k.p.a., gdyż w rozpatrywanej sprawie nie występowało zagadnienie wstępne, o którym mowa w tym przepisie. Ustalenia, co do istnienia lub nieistnienia określonego prawa lub stosunku prawnego należą do właściwości sądów powszechnych (art. 189 k.p.c.), natomiast organy administracji rejestrują pojazdy na podstawie dokumentów potwierdzających niesporne stany w sferze stosunków własnościowych, co oznacza, że nie mogą ani kreować, ani korygować tych stosunków. Zarzut, iż postępowanie wznowieniowe powinno zostać zawieszone do czasu ustalenia prawa własności pojazdu w postępowaniu przed sądem powszechnym, a dopiero następnie po uzyskaniu przez stronę prawomocnego orzeczenia sądu cywilnego, podjęte i zakończone wydaniem decyzji administracyjnej, jest całkowicie nietrafny bowiem rejestracja przedmiotowego pojazdu dokonana przez Starostę [...] w świetle okoliczności, które wyszły na jaw po wydaniu decyzji o zarejestrowaniu, nie powinna mieć miejsca. Nie znajduje także uzasadnionych podstaw, zarzut o naruszeniu przez organy art. 7 i 77 k.p.a., jako że akta sprawy wskazują na wyjaśnienie we wznowionym postępowaniu okoliczności niezbędnych do wydania decyzji zgodnie z dyspozycją art. 151 § 1 pkt 2 k.p.a. Sąd w całości podziela stanowisko zaprezentowane w uzasadnieniu wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego z 23 czerwca 2010 r. w sprawie I OSK 1104/09, iż brak jest podstaw do uznania, że rozstrzygniecie sprawy o zarejestrowanie pojazdu zależy od uprzedniego rozstrzygnięcia sprawy przez sąd powszechny. W postępowaniu o rejestrację pojazdu kwestia nabycia przez skarżącego prawa własności pojazdu np. wskutek zasiedzenia nie ma charakteru zagadnienia wstępnego. Tym samym argumenty o nabyciu samochodu w dobrej wierze nie mają znaczenia w sprawie. Wbrew zarzutom strona miała możliwości wypowiedzenia się przed wydaniem decyzji organu I instancji, na temat zebranych dowodów i materiałów. Na marginesie zauważyć należy, że decyzja o rejestracji pojazdu na poprzednika prawnego skarżącego, została objęta postępowaniem wznowieniowym. Starosta w [...]decyzją z dnia [...] marca 2014 r. uchylił swoją wcześniejszą decyzję z dnia [...] września 2010r. o rejestracji na rzecz S. C. pojazdu [...], które to rozstrzygnięcie stanowiło podstawę decyzji Starosty w [...] z dnia [...] lutego 2014r. Także z tego powodu odpadła przesłanka do rejestracji pojazdu na rzecz skarżącego. Mając powyższe na uwadze – działając na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz.U. z 2012 r., poz. 270, ze zm.) Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie orzekł jak w sentencji.