VII SA/Wa 2278/13

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Małgorzata Miron (spr.), , Sędzia WSA Justyna Mazur, Sędzia WSA Renata Nawrot, Protokolant st. ref. Anna Tomaszek, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 17 grudnia 2013 r. sprawy ze skargi A. C. i M. C. na decyzję [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] marca 2009 r. nr [...] w przedmiocie odmowy wydania nakazu rozbiórki. I. uchyla zaskarżoną decyzję; II. stwierdza, że zaskarżona decyzja nie podlega wykonaniu do czasu uprawomocnienia się niniejszego wyroku. Sygnatura akt VII SA/Wa 2278/13 UZASADNIENIE [...] Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego decyzją z dnia [...] marca 2009 r. nr [...], działając na podstawie art. 138 § 1 pkt 2 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (tekst jednolity Dz. U. z 2000 r. Nr 98, poz. 1071 z późn. zm., dalej: k.p.a.) oraz na podstawie art. 83 ust. 2 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. - Prawo budowlane (t.j. Dz. U. z 2006 r., Nr 156, poz. 1118 ze zm.), po rozpatrzeniu odwołania A. i G. R. uchylił decyzję Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego [...] z dnia [...] sierpnia 2008 r. nr [...], nakazującą G. R. rozbiórkę samowolnie wybudowanego budynku mieszkalnego na działce o nr ew. [...] z obrębu [...] przy ul. S. w W. i na podstawie art. 37 ustawy – Prawo budowlane – odmówił wydania nakazu rozbiórki budynku mieszkalnego na działce o nr ew. [...] z obrębu [...] przy ul. S. w W. W uzasadnieniu rozstrzygnięcia organ wskazał na następujące ustalenia faktyczne i prawne: Na wniosek A. i M. C. wszczęto postępowanie administracyjne w sprawie wybudowania budynku na terenie nieruchomości przy ul. S. w W. W toku czynności dowodowych ustalono, że A. i G. R. na działce nr ew. [...] z obrębu [...] przy ul. S. w W. zrealizowali budynek mieszkalny jednopiętrowy z poddaszem użytkowym o wymiarach rzutu 10,60 m x 8,50 m z przylegającym do niego garażem o wymiarach rzutu 8,50 x 5,90 m. W czasie oględzin inwestor G. R. oświadczył, że budynek został wybudowany w 1984 r. bez wymaganego pozwolenia na budowę. Z uwagi na powyższe Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego [...], dalej: PINB [...], zastosował w sprawie zgodnie z art. 103 ust. 2 ustawy - Prawo budowlane przepisy ustawy z dnia 24 października 1974 r. - Prawo budowlane. Następnie organ powiatowy postanowieniem nr [...] z dnia [...] maja 2007 r. nałożył na G. R. obowiązek przedłożenia opracowań i dokumentów dotyczących samowolnie wybudowanego budynku, niezbędnych do merytorycznego rozstrzygnięcia sprawy. G. R. wypełniając dyspozycję ww. postanowienia przedłożył inwentaryzację geodezyjną, inwentaryzację budowlaną wraz z opinią techniczną, nie przedstawił natomiast zaświadczenia właściwego organu o zgodności lokalizacji obiektu z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego obowiązującego w czasie budowy obiektu. W tej sytuacji organ powiatowy wystąpił do organów administracji i Archiwum Państwowego [...] w celu uzyskania informacji odnośnie przeznaczenia terenu przedmiotowej nieruchomości. Z dokonanych ustaleń wynika, że nie odnaleziono uchwalonego i zatwierdzonego do 1984 r. planu zagospodarowania terenu, na którym wybudowany został przedmiotowy budynek. Decyzją nr [...] z dnia [...] sierpnia 2008 r., powołując się na art. 37 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 24 października 1974 r. - Prawo budowlane, PINB W. nakazał G. R. rozbiórkę samowolnie wybudowanego budynku mieszkalnego na działce o nr ew. [...] z obrębu [...] przy ul. S. w W.. Od tej decyzji odwołali się A. i G. R.. Po otrzymaniu odwołania postanowieniem nr [...] z dnia [...] października 2008 r. organ drugiej instancji zlecił PINB. w W. przeprowadzenie uzupełniającego postępowania dowodowego w celu ustalenia czy w sprawie samowolnie wybudowanego budynku mieszkalnego na działce nr ew. [...] z obrębu [...] przy ul. S. w W. było już prowadzone postępowanie administracyjne w ramach nadzoru budowlanego i jeśli tak, to w jaki sposób zostało ono zakończone. Rozpatrując całość akt sprawy, po uzupełnieniu postępowania wyjaśniającego, organ wyjaśnił, że przedmiotowy budynek został zrealizowany pod rządami ustawy z dnia 24 października 1974 r. — Prawo budowlane. Organ zacytował treść art. 103 ust. 2 ustawy – Prawo budowlane z 1994 r. i wskazał, że w niniejszej sprawie PINB [...] nie dokonał prawidłowej oceny stanu faktycznego niniejszej sprawy. Brak miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego obowiązującego w czasie budowy obiektu nie stanowi podstawy do stwierdzenia niezgodności zrealizowanego obiektu z przepisami o planowaniu przestrzennym, a tym samym nie można stwierdzić, iż zostały spełnienie przesłanki wynikającej z art. 37 ust. 1 pkt 1 ustawy - Prawo budowlane z 1974 r., zgodnie z którym obiekty budowlane lub ich części, będące w budowie lub wybudowane niezgodnie z przepisami obowiązującymi w okresie ich budowy, podlegają przymusowej rozbiórce albo przejęciu na własność Państwa bez odszkodowania i w stanie wolnym od obciążeń, gdy terenowy organ administracji państwowej stopnia powiatowego stwierdzi, że obiekt budowlany lub jego część: znajduje się na terenie, który zgodnie z przepisami o planowaniu przestrzennym nie jest przeznaczony pod zabudowę albo przeznaczony jest pod innego rodzaju zabudowę. Wobec brak planu jw. organ powiatowy zgodność z przepisania prawa budowlanego przedmiotowego obiektu powinien zbadać na podstawie pozostałych przedłożonych - na podstawie postanowienia PINB nr [...] z dnia [...] maja 2007 r. - przez inwestora dokumentów, tj. inwentaryzacji geodezyjnej i inwentaryzacji budowlanej wraz z opinią techniczną w zakresie zgodności wykonanych robót z obowiązującymi przepisami i Polskimi Normami obowiązującymi w dacie budowy oraz wyjaśniającej, czy powyższy obiekt nie narusza interesów osób trzecich. Dodatkowo organ wskazał, iż brak Miejscowego Planu Zagospodarowania Przestrzennego obowiązującego w dacie dokonania samowoli nie oznacza, iż inwestycja jest niezgodna z przepisami o zagospodarowaniu przestrzennym, a jedynie uniemożliwia dokonanie takiej oceny przez organy administracji. Jednakże brak możliwości określonego działania leżącego po stronie organu nie może niekorzystnie wpływać na sytuację strony. Oceniając sprawę należy również zwrócić uwagę, iż z odwołania A. i G. R. wynika, iż w sprawie samowolnie wybudowanego budynku mieszkalnego prowadzone było już przed Urzędem Miasta W. w latach 1986-1987 postępowanie administracyjne, jednakże przeprowadzone w tej kwestii postępowanie wyjaśniające przez organ powiatowy tego nie potwierdziło. Organ zauważył także, iż inwestor powinien – zgodnie z art. 42 ustawy - Prawo budowlane z 1974 r. – uzyskać pozwolenie na użytkowanie przedmiotowego budynku. A. i M. C. wnieśli skargę na decyzję [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] marca 2009 r., zaskarżając ją w całości Zaskarżonej decyzji zarzucili: 1. naruszenie prawa materialnego w postaci art. 28.1 w zw. z art. 29.1 ustawy z dnia 24 października 1974 r. Prawo budowlane poprzez uznanie, że rozpoczęcie przez małż. R. robót budowlanych bez wymaganego pozwolenia na budowę nie uzasadnia wydania nakazu rozbiórki, 2. mające wpływ na wynik postępowania istotne naruszenie przepisów postępowania w postaci: a. art. 37.1 Prawa budowlanego z 1974 r. poprzez brak zastosowania się organu administracyjnego do określonej w tym przepisie dyspozycji, nakazującej nakazanie rozbiórki obiektu budowlanego, jeżeli zostanie wybudowany niezgodnie z przepisami obowiązującymi w okresie jego budowy, b. art. 77 § 1 k.p.a. w zw. z art. 76 § 1 k.p.a. w zw. z art. 37.1. Prawa budowlanego z 1974 r. poprzez błędne uznanie, iż organ I instancji powinien był orzekać w sprawie o wydanie nakazu rozbiórki nie na podstawie zaświadczenia właściwego organu o zgodności lokalizacji obiektu z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego (którego to zaświadczenia strona nie dostarczyła pomimo wezwania), ale na podstawie dostarczonych "przez inwestora dokumentów inwentaryzacji geodezyjnej i inwentaryzacji budowlanej wraz z opinią techniczną w zakresie zgodności wykonanych robót z obowiązującymi przepisami i Polskimi Normami obowiązującymi w dacie budowy oraz wyjaśniającej czy powyższy obiekt nie narusza interesów osób trzecich", a ponadto poprzez brak przeprowadzenia przez [...] WINB - przed wydaniem zaskarżonej decyzji – postępowania dowodowego w takim zakresie, w jakim [...]WINB stwierdza, iż postępowanie to przeprowadzone być winno przez organ I instancji, a nie zostało przeprowadzone. W uzasadnieniu skargi skarżący dodatkowo wskazali, że inwestorzy nie posiadają prawa do dysponowania nieruchomością inwestycyjną na cele budowlane, sąd powszechny oddalił bowiem ich powództwo skierowane przeciwko skarżącym w oparciu o art. 231 k.c. W konkluzji skarżący wnieśli o uchylenie zaskarżonej decyzji oraz zasądzenie zwrotu kosztów postępowania na ich rzecz. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie i podtrzymał argumenty zawarte w uzasadnieniu zaskarżonego rozstrzygnięcia. Postanowieniem z dnia [...] sierpnia 2009 r. w uwzględnieniu wniosku G. R. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zawiesił postępowanie, w oparciu o art. 125 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2012 r. poz. 270 ze zm. dalej: p.p.s.a.), wobec toczącego się postępowania o zasiedzenie nieruchomości inwestycyjnej. Postanowieniem z dnia [...] września 2013 r. Sąd Okręgowy [...] w sprawie [...] zmienił postanowienie Sądu pierwszej instancji i stwierdził, że G. R. nabył przez zasiedzenie z dniem [...] grudnia 2005 r. własność nieruchomości zabudowanej położonej w W. przy ul. K. stanowiącej działkę ewidencyjną nr [...] opisaną w pkt 1 postanowienia. Postanowieniem z dnia [...] października 2013 r. Sąd wojewódzki podjął zawieszone postępowanie. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył co następuje: Skarga jest zasadna i prowadzi do uchylenia zaskarżonej decyzji, jednakże z innych przyczyn niż w niej wskazane. Zgodnie bowiem z treścią art. 134 § 1 p.p.s.a. sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związanym zarzutami i wnioskami skargi ani wskazaną podstawą prawną. Trafnie organy administracji w niniejszej sprawie uznały, że postępowanie dotyczące legalizacji obiektu budowlanego zrealizowanego przez G. R. winno toczyć się w oparciu o przepisy ustawy z dnia 24 października 1974 r. Prawo budowlane. Nie jest sporne w niniejszej sprawie, że budynek mieszkalny wraz z garażem będący przedmiotem rozbiórki został zrealizowany w 1984 r. bez wymaganego prawem pozwolenia na budowę, a zatem zgodnie z treścią art. 103 ust. 2 ustawy – Prawo budowlane, stosuje się do niego przepisy dotychczasowe, to jest przepisy ustawy – Prawo budowlane z 1974 r. Zgodnie z treścią art. 37 tej ustawy obiekty budowlane lub ich części, będące w budowie lub wybudowane niezgodnie z przepisami obowiązującymi w okresie ich budowy, podlegają przymusowej rozbiórce (...), gdy terenowy organ administracji państwowej stopnia powiatowego stwierdzi, że obiekt budowlany lub jego część: 1) znajduje się na terenie, który zgodnie z przepisami o planowaniu przestrzennym nie jest przeznaczony pod zabudowę albo przeznaczony jest pod innego rodzaju zabudowę, lub 2) powoduje bądź w razie wybudowania spowodowałby niebezpieczeństwo dla ludzi lub mienia albo niedopuszczalne pogorszenie warunków zdrowotnych lub użytkowych dla otoczenia (ust. 1). Terenowy organ administracji państwowej stopnia powiatowego może wydać decyzję o przymusowej rozbiórce (...) obiektu budowlanego lub jego części, będącego w budowie albo wybudowanego niezgodnie z przepisami obowiązującymi w okresie jego budowy, jeżeli jest to uzasadnione innymi ważnymi przyczynami poza wymienionymi w ust. 1. Jednocześnie w art. 40 tej ustawy ustawodawca wskazał, że w wypadku wybudowania obiektu budowlanego niezgodnie z przepisami, jeżeli nie zachodzą okoliczności określone w art. 37, właściwy terenowy organ administracji państwowej wyda inwestorowi, właścicielowi lub zarządcy decyzję nakazującą wykonanie w oznaczonym terminie zmian lub przeróbek, niezbędnych do doprowadzenia obiektu budowlanego, terenu nieruchomości lub strefy ochronnej do stanu zgodnego z przepisami, zaś w art. 42 wskazuje się, iż inwestor, właściciel lub zarządca może przystąpić do użytkowania obiektu budowlanego, co do którego wydano przewidziany w art. 40 nakaz dokonania zmian lub przeróbek, dopiero po uzyskaniu pozwolenia na użytkowanie, wydanego przez właściwy terenowy organ administracji państwowej. W orzecznictwie sądowoadministracyjnym prezentowany jest pogląd, który w pełni podziela Sąd w składzie rozpoznającym niniejszą sprawę, iż postępowanie w sprawie legalizacji samowoli budowlanej powstałej przed dniem 1 stycznia 1995 r. powinno zostać zakończone decyzją albo nakładająca obowiązek rozbiórki, jeżeli zaistnieją przesłanki, o których mowa w art. 37 ust. 1 pkt 1 lub 2 lub ust. 2, albo udzielającą pozwolenia na użytkowanie. A zatem formą legalizacji w sytuacji, gdy obiekt spełnia wszystkie wymogi prawa budowlanego, jest pozwolenie na jego użytkowanie, które jest jednocześnie stwierdzeniem zdatności obiektu do użytkowania wykonanego obiektu. Przez zdatność do użytku należy również rozumieć takie zrealizowanie obiektu, iż nie narusza on uzasadnionych interesów osób trzecich, w tym właściciela działki sąsiedniej. Jeżeli zatem nie zachodzą przesłanki do nakazania rozbiórki obiektu budowlanego, organ administracji państwowej powinien usankcjonować popełnienie naruszenia prawa polegające na wybudowaniu obiektu bez pozwolenia na budowę, przyjmując zawiadomienie o oddaniu obiektu do użytku, bądź nałożyć na inwestora obowiązek uzyskania pozwolenia i wydać mu pozwolenie na użytkowanie (tak m.in. WSA w Warszawie w wyroku z dnia 9 października 2007 r. w sprawie VII SA/Wa 1186/07, LEX nr 443843). A zatem prowadząc postępowanie w sprawie samowolnie wybudowanego obiektu budowlanego w oparciu o przepisy ustawy z dnia 24 października 1974 r. organ zobligowany jest w pierwszej kolejności zbadać, czy nie zaistniały okoliczności, o których mowa w art. 37. Stwierdzenie, że brak jest podstaw do nakazania rozbiórki obiektu powoduje konieczność oceny, czy obiekt ten jest zgodny z innymi niż wymienione w art. 37 przepisami, nadto czy nie należy nałożyć obowiązków zmierzających do doprowadzenia obiektu do zgodności z prawem w rozumieniu art. 40 omawianej ustawy. Wykonanie nałożonych obowiązków prowadzi do wydania decyzji o pozwoleniu na użytkowanie. W niniejszej sprawie organ pierwszej instancji – działając w oparciu o art. 37 ust. 1 pkt 1 Prawa budowlanego z 1974 r., nakazał rozbiórkę budynku będącego przedmiotem postępowania, uznając, że skoro teren, na którym zrealizowano inwestycję nie był objęty miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego (brak takiego planu w Archiwach), to inwestycja nie jest zgodna z przepisami o planowaniu przestrzennym w rozumieniu art. 37 ust. 1 pkt 1, co obliguje organ do wydania decyzji nakazującej rozbiórkę tego obiektu. Z takim stanowiskiem, jak słusznie zauważył organ pierwszej instancji, nie można się zgodzić. Brak miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego nie oznacza bowiem, że inwestycja została zrealizowana na terenie, który zgodnie z przepisami o planowaniu przestrzennym nie jest przeznaczony pod zabudowę albo przeznaczony jest pod innego rodzaju zabudowę. Jest oczywistym, że skoro brak jest miejscowego planu, to nie można stwierdzić, że inwestycja jest z nim niezgodna. A zatem Sąd w pełni podzielił stanowisko zawarte w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji co do sposobu wykładni art. 37 ust. 1 pkt 1 oraz wynikające z tej interpretacji konsekwencje co do tego, że nie można nakładać obowiązku rozbiórki obiektu budowlanego li tylko z tego powodu, że brak jest miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. Innymi słowy, trafne jest stanowisko organu, że brak miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego nie pozwala żadną miarą na stwierdzenie, że inwestycja jest położona na terenie, który nie jest przeznaczony pod zabudowę albo przeznaczony jest pod innego rodzaju zabudowę. Pomimo trafności stanowiska organu w ww. zakresie Sąd uznał, że zaskarżona decyzja została wydana co najmniej przedwcześnie. Jak zostało wyżej wskazane obowiązkiem organu prowadzącego postępowania w sprawie samowolnie zrealizowanego obiektu budowlanego jest zarówno zbadanie zgodności przedmiotowej inwestycji z przepisami o planowaniu przestrzennym, ale i tego, czy nie powoduje ona niebezpieczeństwa dla ludzi lub mienia albo niedopuszczalnego pogorszenie warunków zdrowotnych lub użytkowych dla otoczenia (ust. 1). Powyższe oznacza, że organ winien zbadać zgodność przedmiotowej inwestycji z innymi niż ustawa o planowaniu przestrzennym przepisami. Nie może także ujść uwadze, że może zaistnieć celowość orzeczenia powyższego nakazu z przyczyn określonych w ust. 2 art. 37. Dopiero wykluczenie tych przesłanek pozwoli na rozważenie konieczności nałożenia obowiązków określonych w art. 40 Prawa budowlanego, których wykonanie doprowadzi do wydania decyzji udzielającej pozwolenia na użytkowanie. Organ odwoławczy, wydając decyzję odmawiającą skarżącym nakazania rozbiórki obiektu, nie rozważył żadnej z pozostałych przesłanek obligujących lub upoważniających do nakazania rozbiórki obiektu. Należy przy tym podkreślić, że z projektu zagospodarowania działki znajdującego się w przedłożonej przez G.R. na żądanie organu inwentaryzacji (części graficznej oraz opisowej) wynika, że obiekt zlokalizowany jest w odległości ok. 1,2 m od granic działek sąsiednich. Wprawdzie autor inwentaryzacji mgr inż. T.W. stwierdził, że takie usytuowanie obiektu umożliwia odprowadzenie wód opadowych na teren własnej działki i nie jest sprzeczne z przepisami oraz nie narusza interesów osób trzecich, jednakże ocena tych kwestii – biorąc pod uwagę zapis art. 37 ust. 1 pkt 2 i ust. 2, należy do kompetencji organów nadzoru budowlanego. A zatem organ odwoławczy co najmniej przedwcześnie odmówił nałożenia obowiązku rozbiórki. Obowiązkiem bowiem organu przed wydaniem decyzji było wykluczenie zaistnienia pozostałych przesłanek, których zaistnienie uzasadnia nakazanie rozbiórki. Niewyjaśnienie wskazanych okoliczności powoduje konieczność przyjścia, że zaskarżona decyzja została wydana z naruszeniem zasad postępowania wyrażonych w art. 7, 77 § 1 i 107 § 3 k.p.a., to jest zasady prawdy obiektywnej i konieczności należytego wyjaśnienia okoliczności sprawy. Konsekwencją powyższego jako przedwczesne należało uznać twierdzenie organu, że inwestor winien uzyskać pozwolenie na użytkowanie przedmiotowego budynku. Jak zostało wyżej wskazane inwestor może ubiegać się o pozwolenie na użytkowanie tylko wówczas, gdy nie zaistniały przesłanki określone w art. 37 ust. 1 i 2 oraz wykonał nałożone w oparciu o art. 40 tej ustawy obowiązki (ewentualnie wówczas, gdy inwestycja nie wymaga doprowadzenia jej do stanu zgodnego z przepisami). Organ pominął wskazany wyżej etap postępowania. Jedynie na marginesie w tym miejscu wskazać należy, że uszło uwadze organu odwoławczego (jak i pierwszej instancji), że inwestor w dacie wydawania decyzji nie posiadał prawa do dysponowania gruntem na cele budowlane, czego skutki nie zostały również ocenione przez organ odwoławczy. Natomiast powyższa okoliczność w chwili obecnej pozostaje bez znaczenia dla rozstrzygnięcia niniejszej sprawy skoro prawomocnym postanowieniem z dnia [...] września 2013 r. Sąd Okręgowy [...] stwierdził nabycie przez zasiedzenie przez G. R. nieruchomości, na której zlokalizowana jest przedmiotowa inwestycja z dnia [...] grudnia 2005 r. Konkludując: zaskarżona decyzja została wydana z naruszeniem art. 7, 77 § 1 i 107 § 3 w zw. z art. 37 ust. 1 pkt 2 i ust. 2 oraz 40 ustawy Prawo budowlane a naruszenie to miało istotny wpływ na wynik sprawy. Rozpoznając ponownie sprawę organ weźmie pod uwagę wskazaną wyżej ocenę prawną. W szczególności rozpoznając ponownie odwołanie organ rozważy, czy uzupełnienie postępowania we wskazanym zakresie nie naruszy art. 136 k.p.a. oraz zasady dwuinstancyjności określonej w art. 15 k.p.a. Jednocześnie Sąd stwierdza, że ewentualne uchylenie przez Sąd również decyzji organu pierwszej instancji przy stwierdzeniu jej wad innych niż wymienione w art. 156 § 1 k.p.a. - w oparciu o art. 135 p.p.s.a. - stanowiłoby w niniejszej sprawie naruszenie zasady reformationis in peius. Rozpoznając ponownie odwołanie organ winien dodatkowo wziąć pod uwagę treść uchwały 7 sędziów NSA z dnia 16 grudnia 2013 r. w sprawie II OPS 2/13 (dostępne w http://:orzeczenia.nsa.gov.pl), zgodnie z którą przepisami o planowaniu przestrzennym, o których mowa w art. 37 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 24 października 1974 r. Prawo budowlane (Dz. U. Nr 38, poz. 229 ze zm.) w związku z art. 103 ust. 2 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (Dz. U. z 2010 r. Nr 243 poz. 1623 ze zm.) są przepisy obowiązujące w dacie orzekania przez organy administracji, z tym, że w postępowaniu w przedmiocie nakazania przymusowej rozbiórki należy uwzględnić także przeznaczenie terenu, na którym powstał obiekt budowlany, od daty jego budowy. Tymczasem jak wynika z akt sprawy organy administracji dotychczas oceniały niniejszą inwestycje z przepisami o planowaniu przestrzennym obowiązujące w dacie realizacji inwestycji. W tym stanie rzeczy Sąd uznał za niezasadne zarzuty wskazane z skardze. Jak zostało wyżej wskazane sam (niesporny) fakt, że rozpoczęto, a nawet zakończono roboty budowlane bez uprzedniego uzyskania pozwolenia na ich realizację nie uzasadnia bezwzględnie nałożenia obowiązku rozbiórki. Mając powyższe na uwadze - w oparciu o art. 145 § 1 pkt 1 lit. c oraz art. 152 p.p.s.a. Sąd orzekł jak w sentencji.