VII SA/Wa 2294/15

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Elżbieta Zielińska – Śpiewak po rozpoznaniu w dniu 7 stycznia 2016 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku Wspólnoty Mieszkaniowej przy ul. D. [...] w B. o przywrócenie terminu do uzupełnienia braków formalnych skargi w sprawie ze skargi Wspólnoty Mieszkaniowej przy ul. D. [...] w B. na decyzję Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] sierpnia 2015 r., znak: [...] w przedmiocie odmowy stwierdzenia nieważności decyzji postanawia: odmówić przywrócenia Wspólnocie Mieszkaniowej przy ul. D. [...] w B. terminu do uzupełnienia braków formalnych skargi Wspólnota Mieszkaniowa przy ul. D. [...] w B., reprezentowana przez zarząd w osobie G. C., wniosła w dniu 10 września 2015 r. skargę na decyzję Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] sierpnia 2015 r., znak: [...]. Zarządzeniami Przewodniczącej Wydziału VII z dnia 7 października 2015 r. wezwano skarżącą do nadesłania dokumentu określającego umocowanie do reprezentowania strony skarżącej oraz do uiszczenia wpisu sądowego w kwocie 200 złotych. Wezwania zawierające pouczenie o sposobie wykonania oraz konsekwencjach ich niewykonania zostały odebrane przez skarżącą w dniu 21 października 2015 r., zatem termin do uzupełnienia braków formalnych upływał w dniu 28 października 2015 r. Skarżąca nie uzupełniła braków w zakreślonym terminie. W dniu 6 listopada 2015 r. (data stempla urzędu pocztowego) skierowała do Sądu pismo z prośbą o nieodrzucanie skargi, które uznano za wniosek o przywrócenie terminu do uzupełnienia braków formalnych skargi. W piśmie G. C. wskazała, że niemal równocześnie z odbiorem wezwań zadzwonił telefon i musiała wyjechać w sprawach rodzinnych za granicę. List otworzyła dopiero po powrocie do domu w dniu 6 listopada 2015 r. Tego samego dnia uiściła wpis. Pismem z dnia 18 listopada 2015 r. wezwano skarżącą do uzupełnienia braków formalnych wniosku poprzez nadesłanie żądanego dokumentu oraz dokładne opisanie okoliczności wskazujących na brak winy w uchybieniu terminu. W odpowiedzi G. C. wskazała, że wyjechała do siostr y w [...], bowiem potrzebowała ona pomocy prawnej i "duchowej". Miała problemy w pracy oraz zdrowotne. Problemy te były natury bardzo osobistej i nie można było ich rozwiązać telefonicznie. Ponadto nadesłała kopię uchwały o wyborze zarządu, potwierdzoną za zgodność z oryginałem przez zarządcę budynku. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje. Wniosek o przywrócenie terminu do uzupełnienia braków formalnych skargi nie zasługuje na uwzględnienie. Wskazać należy, iż zgodnie z art. 85 p.p.s.a. czynność w postępowaniu sądowym podjęta przez stronę po upływie terminu jest bezskuteczna. Natomiast w myśl art. 86 § 1 p.p.s.a. jeżeli strona nie dokonała w terminie czynności w postępowaniu sądowym bez swojej winy, sąd na jej wniosek postanowi przywrócenie terminu. Przepisy ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi stawiają określone wymogi formalne dla czynności procesowej, jaką jest złożenie wniosku o przywrócenie terminu. Art. 87 § 1 i § 2 p.p.s.a. stanowi, że strona powinna wystąpić z takim wnioskiem w terminie 7 dni od czasu ustania przyczyny uchybienia oraz uprawdopodobnić okoliczności wskazujące na brak winy w uchybieniu terminu. Ponadto równocześnie z wnioskiem strona powinna dokonać czynności, której nie dokonała w terminie (por. art. 87 § 4 p.p.s.a.). W pierwszej kolejności wskazać należy, że wniosek został złożony w terminie określonym w art. 87 § 1 p.p.s.a. i skarżąca wspólnota dokonała czynności, których nie dokonała w terminie (art. 87 § 4 p.p.s.a.). Nie ulega też wątpliwości, że przywrócenie terminu jest w niniejszej sprawie dopuszczalne na gruncie art. 86 § 2 p.p.s.a., albowiem uchybienie terminu powoduje dla strony ujemne skutki w zakresie postępowania sądowego. Podkreślić należy, że przywrócenie terminu ma charakter wyjątkowy i nie jest możliwe jeśli strona dopuściła się choćby lekkiego niedbalstwa. Wniosek o przywrócenie terminu będzie skuteczny, gdy uchybienie terminu nastąpiło wskutek przeszkody, której strona nie mogła usunąć, nawet przy użyciu największego w danych warunkach wysiłku. Do niezawinionych przyczyn uchybienia terminu zalicza się między innymi stany nadzwyczajne, takie jak problemy komunikacyjne, klęski żywiołowe, czy nagłą chorobę strony lub jej pełnomocnika, która nie pozwoliła na wyręczenie się inną osobą (tak: Naczelny Sąd Administracyjny, postanowienie z dnia 27 maja 2014 r., sygn. akt II GZ 223/14). Oceniając wskazane przez stronę skarżącą okoliczności uprawdopodabniające brak winy w uchybieniu terminu należy uznać, że nie są one wystarczające, aby stanowić przeszkodę, o jakiej mowa powyżej. Podkreślenia wymaga, że brak winy w uchybieniu terminu powinien być oceniany z uwzględnieniem wszystkich okoliczności konkretnej sprawy, w sposób uwzględniający obiektywny miernik staranności, jakiej można wymagać od strony dbającej należycie o własne interesy i przy braniu pod uwagę także uchybień spowodowanych nawet niewielkim niedbalstwem. Przywrócenie terminu ma charakter wyjątkowy i może mieć miejsce tylko wtedy, gdy jego uchybienie nastąpiło wskutek przeszkody, której strona nie mogła usunąć, nawet przy największym w danych warunkach wysiłku. Do niezawinionych przyczyn uchybienia terminu zalicza się m.in.: stany nadzwyczajne, takie jak problemy komunikacyjne, klęski żywiołowe (powódź, pożar), nagłą chorobę strony lub jej pełnomocnika, która nie pozwoliła na wyręczenie się inną osobą (tak: postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 20 stycznia 2015 r., sygn. akt II GZ 896/14). W ocenie Sądu reprezentująca Zarząd Wspólnoty G. C., świadoma, że w Wojewódzkim Sądzie Administracyjnym w Warszawie zawisła sprawa ze skargi Wspólnoty, nie dochowała należytej staranności przy jej prowadzeniu, pozostawiając korespondencję skierowaną do Wspólnoty nieotwartą, po czym wyjechała na około dwa tygodnie. Takiej okoliczności nie można uznać za przeszkodę niemożliwą do przezwyciężenia, wystarczyło bowiem otworzenie i przeczytanie korespondencji, a następnie wykonanie wezwań albo powierzenie ich wykonania zarządcy nieruchomości lub osobie trzeciej albo wyznaczenie w tym celu pełnomocnika. Niezapoznanie się z otrzymaną korespondencją uznać należy za co najmniej lekkomyślność po stronie osoby działającej w imieniu Zarządu Wspólnoty, choć jej sytuacja pozwalała na posłużenie się inną osobą, a nawet osobiste niezwłoczne wykonanie wezwań. W tej sytuacji uznać należy, że nie została spełniona przesłanka braku winy, o której mowa w art. 86 p.p.s.a., wobec czego uwzględnienie wniosku nie jest możliwe. Uwzględniając powyższe, Sąd postanowił jak na wstępie.