VII SA/Wa 2302/10

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Elżbieta Zielińska - Śpiewak, , Sędzia WSA Krystyna Tomaszewska, Sędzia WSA Tadeusz Nowak ( spr.), Protokolant Spec. Katarzyna Ławnik, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 22 lutego 2011 r. sprawy ze skargi R. Z. na decyzję Ministra Infrastruktury z dnia [...] października 2010r., nr [...] w przedmiocie zezwolenia na realizację inwestycji budowlanej skargę oddala. VII SA/Wa 2302/10 UZASADNIENIE Decyzją z dnia [...] stycznia 2010r., Nr. [...] , Wojewoda [...], na podstawie art. 11a ust.1, art. 11f. ust.1, art. 11i., art. 12 ust.1- 4, art. 16 ust. 2 ustawy z dnia 10 kwietnia 2003 r. o szczególnych zasadach przygotowania i realizacji inwestycji w zakresie dróg publicznych (tekst jednolity Dz. U. z 2008 r., Nr 193, poz. 1194, z późn. zm.) zw. dalej ustawą drogową , art. 93 i art. 95 ustawy z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko (Dz. U. z 2008 r. Nr 199, poz. 1227, z późn. zm.) po rozpatrzeniu wniosku z 29 września 2009 r. (uzupełnionego 5 listopada 2009 r.) Z. o wydanie decyzji o zezwoleniu na realizację inwestycji drogowej dla inwestycji pn.: Rozbudowa odcinka drogi wojewódzkiej nr [...] od km [...] do km [...] i od km [...] do km [...]. Gmina L., udzielił zezwolenia na realizację tej inwestycji drogowej. Projektowana inwestycja zlokalizowana jest na terenie województwa [...] w powiecie k., na terenie gminy L.. Przedmiotem inwestycji jest rozbudowa odcinka drogi wojewódzkiej nr [...] w gminie L. w obrębie nr [...] K.. Zakres zamierzenia inwestycyjnego obejmuje: budowę zatok autobusowych, budowę chodników, przebudowę zjazdów indywidualnych, budowę ścieku wzdłuż zatok autobusowych oraz przebudowę rowu drogowego. Wojewoda w/w decyzją zatwierdził również podział nieruchomości - zgodnie z załącznikiem Nr 2 oraz projekt budowlany - zgodnie z załącznikiem Nr 3. W zakresie lokalizacji drogi organ I instancji określił: charakterystykę inwestycji i zakres inwestycji (pkt I); powiązanie drogi z innymi drogami publicznymi (pkt 2.); linie rozgraniczające teren (pkt 3.); warunki wynikające z potrzeb ochrony środowiska (pkt.4), warunki wynikające z potrzeb ochrony zabytków i dóbr kultury współczesnej oraz potrzeb obronności państwa. W pkt. 6. Wojewoda określił następujące wymagania dotyczące uzasadnionych interesów osób trzecich, tj. że wykonana inwestycja nie może ograniczać dostępu do drogi publicznej, a także korzystania z wody, kanalizacji, energii elektrycznej i cieplnej oraz środków łączności. W pkt. 7 organ I instancji wskazał, że niniejsza decyzja stanowi podstawę do dokonania wpisów w księdze wieczystej i w katastrze nieruchomości. Nieruchomości wydzielone liniami rozgraniczającymi teren stają się z mocy prawa własnością województwa [...]. Projekt podziału nieruchomości podlegający zatwierdzeniu przedstawiony jest na mapie z projektem podziału nieruchomości wg wykazu powierzchni. Materiał ten stanowi integralną część niniejszej decyzji jako VII SA/Wa 2302/10 załącznik nr 2. Ponadto organ sporządził zestawienie działek objętych projektem podziału nieruchomości. W pkt. 8 opisał , kto brał udział w sporządzeniu projektu budowlanego i określił warunki jakie należy zachować przy realizacji ww. inwestycji. W uzasadnieniu decyzji Wojewoda wskazał, że dla przedmiotowej inwestycji została wydana decyzja Wójta Gminy L. z [...] kwietnia 2008 r. znak: [...] środowiskowych uwarunkowaniach zgody na realizację przedsięwzięcia mogącego znacząco oddziaływać na środowisko oraz decyzja Wójta Gminy L. z [...] października 2009 r. znak: [...] w sprawie zmiany zapisu dotyczącego kilometrażu budowy zatok autobusowych. Podczas prowadzonego postępowania o wydanie decyzji o zezwoleniu na realizację inwestycji drogowej, stronom postępowania zapewniono możliwość zapoznania się z pełnym materiałem dowodowym i wniesienia w tym przedmiocie ewentualnych uwag i zastrzeżeń. Wojewoda odnosząc się do m. innymi uwag strony skarżącej złożonych w trakcie postępowania administracyjnego – R. Z. stwierdzając, że przedmiotowa inwestycja nie zakłóca korzystania z nieruchomości sąsiednich ponad przeciętną miarę. Inwestycja nie ogranicza możliwości w zakresie zjazdu. Szerokość zjazdu do posesji R.Z. wynosi 5.0 m. W stanie istniejącym jest to zjazd indywidualny. Jak wykazano w poprzednich punktach, planowana inwestycja nie będzie powodować immisji bezpośrednich, ani pośrednich na nieruchomości Pana Z. w rozumieniu art. 144 Kodeksu Cywilnego. Odnosząc się do zarzutu o uniemożliwieniu wykorzystania terenu zajętego pod projektowaną zatokę na miejsce parkingowe pod działalność gospodarczą, wyjaśnia się, że zgodnie z art. 35 ust. 3 ustawy z dnia 21 marca 1985 r. o drogach publicznych (t.j. Dz. U. z 2007 r. Nr 19, poz. 115 z późn. zm.) zmianę zagospodarowania terenu przyległego do pasa drogowego, w szczególności polegającą na budowie obiektu budowlanego lub wykonaniu innych robót budowlanych, a także zmianę sposobu użytkowania obiektu budowlanego lub jego części, właściciel tego terenu uzgadnia z zarządcą drogi w zakresie możliwości włączenia do drogi ruchu drogowego spowodowanego tą zmianą. Wojewoda wskazał, że w chwili obecnej Z. nie posiada takiego uzgodnienia w odniesieniu do planowanej przez siebie budowy parkingu. Ponadto, podkreślił, że zgodnie z art. 43 ustawy o drogach publicznych, obiekty budowlane przy drodze wojewódzkiej w terenie zabudowanym powinny być usytuowane w odległości od zewnętrznej krawędzi jezdni co najmniej 8,0 m. W szczególnych sytuacjach usytuowanie obiektu przy drodze w mniejszej odległości może nastąpić wyłącznie za zgodą zarządcy drogi (nadmienia się, VII SA/Wa 2302/10 iż ogrodzenie posesji Z. zlokalizowane jest w odległości 7,80 m od krawędzi jezdni). Odnośnie zastrzeżeń dotyczących wyburzenia ogrodzenia wyjaśnił się, iż inwestycja nie ingeruje w ogrodzenie posesji R. Z. nie wymaga wyburzenia ani jego przebudowy. W projekcie zagospodarowania terenu nie ma zapisów dotyczących konieczności wyburzenia fragmentu ogrodzenia. Wskazał, że uwagi dotyczące zmniejszenia szerokości wjazdu z 5 do 4,5 m są nieuzasadnione. Nie zmniejsza się szerokości wjazdu. Zgodnie z planem sytuacyjnym (rys. 1) zamieszczonym w tomie II. Projekt Architektoniczno-Budowlany oraz zgodnie z planem zagospodarowania terenu (rys. PZ.I), zamieszczonym w tomie I. Projekt Zagospodarowania Terenu - szerokość zjazdu do posesji Pana R. Z. wynosi 5,0 m. Wskazał również, że budowa zatoki autobusowej przy posesji R. Z. nie spowoduje zalania ściekami deszczowymi i roztopowymi działek i budynków będących jego własnością, zgodnie z wyjaśnieniami przedstawionymi w ww. punkcie 6. Wobec powyższego nie będzie miało miejsca bezprawne oddziaływanie na środowisko, o którym mowa w art. 323 ustawy z dnia 27 kwietnia 2001 r. Prawo ochrony środowiska (t.j. Dz.U. z 2008 r. Nr 25, poz. 150 z późn. zm.). Od powyższej decyzji odwołanie do Ministra Infrastruktury, za pośrednictwem organu pierwszej instancji, wniósł R. Z. , reprezentowany przez adwokata M. H.. Skarżący w odwołaniu zarzucił, iż organ pierwszej instancji błędnie przyjął, że nie może oceniać celowości i zasadności zamierzenia inwestycyjnego, ani racjonalności i słuszności rozwiązań przyjętych w materiałach projektowych załączonych do wniosku o zezwolenie na realizację inwestycji drogowej, oraz że jest związany i może rozstrzygać tylko w takim zakresie, jaki został określony przez inwestora we wniosku, badając kompletność wniosku i jego zgodność z przepisami prawa. Powyższe, w ocenie strony, stanowi naruszenie art. 7 kpa oraz art. 21 ust. 2 Konstytucji RP. Ponadto skarżący zarzucił w odwołaniu, iż organ błędnie przyjął, że szerokość wjazdu na działkę skarżącego nie ulegnie zmianie, że nie zaistnieje konieczność wyburzenia fragmentu ogrodzenia na nieruchomości skarżącego, że zapewnione zostało pole widoczności przy wyjeździe z jego działki konieczne dla zachowania bezpieczeństwa ruchu drogowego, oraz że inwestycja nie spowoduje wzrostu natężenia hałasu w środowisku wzrostu natężenia substancji zanieczyszczających w środowisku w stosunku do stanu istniejącego. VII SA/Wa 2302/10 W uzasadnieniu zarzutów skarżący podniósł, iż postępowanie przed organem pierwszej instancji miało wyłącznie charakter formalny, a w jego toku nie zbadano prawidłowości przedłożonych projektów oraz nie przeprowadzono jakiegokolwiek postępowania mającego na celu wyjaśnienie stanu faktycznego, co skutkuje wadliwością zaskarżonej decyzji. Ponadto w ocenie odwołującej się strony, Wojewoda [...] nie poczynił żadnych ustaleń w przedmiocie odpowiedniego wyważenia interesu publicznego oraz interesu R. Z.. Zdaniem skarżącego, optymalnym rozwiązaniem byłoby zlokalizowanie zatok autobusowych w innych miejscach położonych w K., tj. na działkach niezamieszkałych i nieużytkowanych. Na potwierdzenie tego twierdzenia skarżący dołączył do odwołania fotografie przedstawiające należącą do niego nieruchomość oraz nieruchomości, na których w jego ocenie powinny zostać zlokalizowane zatoki, a także opinię biegłego w zakresie spraw samochodowych i wypadków drogowych S. R.i rzeczoznawcy samochodowego S. G.. Ponadto na okoliczność, iż przedmiotowa inwestycja spowoduje zwężenie zjazdu na nieruchomość skarżącego do odwołania dołączony został wyciąg z protokołu sesji Rady Gminy L. z dnia [...] grudnia 2009 r. W oparciu o powyższe zarzuty skarżący wniósł o udzielenie odmowy zezwolenia na realizację przedmiotowej inwestycji drogowej; ewentualnie w razie nieuwzględnienia powyższego żądania, skarżący wniósł o uchylenie zaskarżonej decyzji w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania organowi pierwszej instancji. Po rozpatrzeniu odwołania R. Z., reprezentowanego przez adwokata M. H., od decyzji Wojewody [...] nr [...] z dnia [...] stycznia 2010 r" znak: [...] , o zezwoleniu na realizację inwestycji drogowej dla inwestycji pn.: "Rozbudowa odcinka drogi wojewódzkiej nr [...] od km [...] do km [...] i od km [...] do km [...]. Gmina L.", Minister Infrastruktury decyzją z dnia [...] października 2010r. utrzymał w mocy zaskarżona decyzję. W uzasadnieniu decyzji organ odwoławczy stwierdził, że rozpatrzył ponownie wniosek inwestora z dnia 29 września 2009 r., uzupełniony pismem z dnia 5 listopada 2009 r., o wydanie przedmiotowej decyzji, przeanalizował materiał dowodowy zgromadzony przez organ pierwszej instancji, zbadał prawidłowość przeprowadzonego przez organ pierwszej instancji postępowania oraz wydanej przez Wojewodę [...] decyzji Nr [...] z dnia [...] stycznia r" znak: [...], o zezwoleniu na realizację inwestycji drogowej dla inwestycji pn.: "Rozbudowa odcinka drogi wojewódzkiej nr [...] od km [...] do km [...] i od km [...] do km [...]. Gmina L.". VII SA/Wa 2302/10 Analizując powyższą decyzję Wojewody [...] organ odwoławczy stwierdził, że kontrolowana decyzja czyni zadość wymogom przedstawionym w art. 11f ust. 1 ustawy drogowej, zawiera bowiem wszystkie niezbędne elementy określone w tym przepisie. Decyzja zawiera określenie linii rozgraniczających teren inwestycji (mapa w skali 1:500 przedstawiająca proponowany przebieg drogi oraz linie rozgraniczające teren, będąca załącznikiem nr 1, stanowiącym integralną część decyzji). Decyzja zawiera także zatwierdzenie podziału nieruchomości (mapy z projektem podziału będące załącznikami nr 2, stanowiącymi integralną część decyzji). Ponadto, na mocy przedmiotowej decyzji, zatwierdzono projekt budowlany (będący załącznikiem nr 3, stanowiącym integralną część decyzji). W decyzji określono także nieruchomości, które stają się z mocy prawa własnością Województwa [...] , ustalono warunki wynikające z potrzeb ochrony środowiska, a także określono wymagania dotyczące ochrony uzasadnionych interesów osób trzecich. Odnosząc się do zastrzeżeń przedstawionych w odwołaniu przez R. Z. Minister Infrastruktury uznał, że nie zasługują one na uwzględnienie. Z uwagi na podniesienie przez odwołującego się zarzutów dotyczących: zmniejszenia szerokości zjazdu na jego działkę, konieczności wyburzenia fragmentu ogrodzenia na nieruchomości skarżącego, niezapewnienia pola widoczności przy wyjeździe z jego działki koniecznego dla zachowania bezpieczeństwa ruchu drogowego oraz wzrostu natężenia hałasu w środowisku i wzrost natężenia substancji zanieczyszczających w środowisku w stosunku do stanu istniejącego na skutek realizacji inwestycji, a także zawartego w odwołaniu twierdzenia, iż planowana inwestycja w zakresie wybudowania zatoczek autobusowych w miejscowości K. może być zrealizowana w innym miejscu, Minister Infrastruktury pismem z dnia [...] maja 2010 r., znak: [...] zwrócił się do inwestora o zajęcie stanowiska w tej sprawie. Inwestor, w piśmie z dnia [...] czerwca 2010 r., znak:[...] , poinformował, że dokonano wyboru optymalnej lokalizacji zatok autobusowych, ponieważ inne warianty usytuowania, które zostały przygotowane w celu wybrania odpowiedniego rozwiązania, spowodowałyby większą ingerencję we własność prywatną oraz wymagałyby szerszego zakresu przebudowy drogi wojewódzkiej, a w związku z tym znacznego zwiększenia kosztów budowy inwestycji. Ponadto inwestor wyjaśnił, iż dokonany wybór lokalizacji zatok jest uzasadniony z uwagi na ukształtowanie sytuacyjno-wysokościowe terenu, ze względu na parametry techniczne zgodne z obowiązującymi przepisami prawa oraz na konieczność zapewnienia bezpieczeństwa ruchu na przedmiotowym odcinku drogi wojewódzkiej. Nadto inwestor VII SA/Wa 2302/10 poinformował, iż nie jest możliwe usytuowanie zatok autobusowych w tym samym miejscu drogi, po dwóch jej stronach, gdyż zgodnie z § 119 ust. 1 pkt 3 rozporządzenia Ministra Transportu i Gospodarki Morskiej z dnia 2 marca 1999 r. (Dz. U. Nr 43, poz. 430, z późn. zm.) w sprawie warunków technicznych, jaki powinny odpowiadać drogi publiczne i ich usytuowanie, nie jest dopuszczalne usytuowanie zatok autobusowych w tym samym miejscu drogi naprzeciwko siebie. W odniesieniu do pozostałych zarzutów, dotyczących błędnych ustaleń faktycznych w decyzji organu pierwszej instancji inwestor wyjaśnił, iż szerokość zjazdu na działkę skarżącego nie ulegnie zmianie (i wynosić będzie 5m), inwestycja nie wymaga usunięcia, czy też przebudowy ogrodzenia, a wiata przystankowa nie ograniczy widoczności wyjeżdżającym z posesji skarżącego, gdyż oddalona będzie od krawędzi jezdni o 4,5m. Inwestor stwierdził również, że inwestycja nie spowoduje zmian natężenia ruchu, a co za tym idzie wzrostu stężenia substancji zanieczyszczających środowisko, czy wzrostu emisji hałasu, gdyż zlikwiduje blokady ruchu pojazdów, a drzewa znajdujące się na posesji skarżącego, których usunięcia inwestycja nie przewiduje, stanowią dodatkową barierę dla hałasu i zanieczyszczeń. Inwestor odmówił odniesienia się do załączonej do odwołania opinii biegłego z uwagi na fakt, iż specjalność podmiotów od których pochodzi (biegły z zakresu spraw samochodowych i rekonstrukcji wypadków drogowych, rzeczoznawca samochodowy) pozostaje poza materią przedmiotowej sprawy. Minister Infrastruktury przy piśmie z dnia [...] czerwca 2010 r., znak:[...], przekazał skarżącemu kopię omówionego powyżej pisma inwestora wraz z zawiadomieniem o możliwości wypowiedzenia się co do zebranych dowodów i materiałów w sprawie. W odpowiedzi z dnia [...] czerwca 2010 r. strona skarżąca podtrzymała zawarte w odwołaniu twierdzenie, iż przedmiotowa inwestycja może być zlokalizowana w innym miejscu, powtórzyła zarzut błędnego przyjęcia przez organ wojewódzki, iż nie zajdzie konieczność wyburzenia fragmentu ogrodzenia na nieruchomości skarżącego i usunięcia znajdujących się na niej drzew oraz podniosła, iż lokalizacja zatok na nieruchomości skarżącego pozbawi go dojazdu przez działkę nr [...] do stanowiących jego własność nieruchomości o nr [...] i [...], co w konsekwencji spowoduje utratę ich gospodarczego znaczenia i wartości. Nadto, w związku z zaistniałymi rozbieżnościami, skarżący wniósł o przeprowadzenie rozprawy administracyjnej. W celu wyjaśnienia zarzutu pozbawienia skarżącego dojazdu do nieruchomości VII SA/Wa 2302/10 O nr ewid. [...] i [...] , Minister Infrastruktury pismem z dnia [...] lipca 2010 r., znak: [...], przekazał kopię pisma R. Z. inwestorowi, wzywając do wypowiedzenia się w sprawie poruszonych w nim zastrzeżeń. W piśmie z dnia [...] lipca 2010 r., znak: [...] , inwestor podtrzymał swoje dotychczasowe stanowisko zaprezentowane w piśmie z dnia [...] czerwca 2010 r. Natomiast w kwestii dostępności do działek o nr [...] i [...] inwestor poinformował, iż w trakcie przeprowadzonej w dniu [...] kwietnia 2010 r. wizji w terenie ustalono, że skarżącemu zapewniony zostanie dojazd do ww. nieruchomości przez projektowany zjazd na skosie wjazdowym i wyjazdowym z zatoki. Po przeanalizowaniu zarzutów podniesionych przez R. Z. w odwołaniu i w piśmie z dnia 29 czerwca 2010 r. oraz stanowiska inwestora zaprezentowanego w piśmie z dnia [...] czerwca 2010 r., znak: [...] i z dnia [...] lipca 2010 r., znak: [...], organ odwoławczy podzielił argumenty przedstawione przez inwestora, uznając je za uzasadnione. Odnosząc się do zawartego w odwołaniu zarzutu, iż organ pierwszej instancji błędnie przyjął, że nie może oceniać celowości i zasadności zamierzenia inwestycyjnego, ani racjonalności i słuszności rozwiązań przyjętych w materiałach projektowych załączonych do wniosku o zezwolenie na realizację inwestycji drogowej oraz że jest związany i może rozstrzygać tylko w takim zakresie, jaki został określony przez inwestora we wniosku, badając kompletność wniosku i jego zgodność z przepisami prawa, wyjaśnić należy, iż takie stanowisko organu znajduje swoje uzasadnienie w orzecznictwie sądowoadministracyjnym. Minister wskazał, ze stosownie do wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 27 sierpnia 2008 r., sygn. akt I SA/Wa 323/08, zgodnie z przepisami ustawy z 2003 r. o szczególnych zasadach przygotowania i realizacji inwestycji w zakresie dróg publicznych, wojewoda pełni w procesie budowy drogi funkcję organu administracji, który jest zobowiązany wyłącznie do wydania decyzji o ustaleniu lokalizacji i pozwolenia na budowę. Nie jest natomiast upoważniony do wyznaczania i korygowania trasy inwestycji, ani też do zmiany proponowanych rozwiązań. Inwestor samodzielnie dokonuje wyboru najbardziej korzystnych rozwiązań lokalizacyjnych, a następnie techniczno- wykonawczych inwestycji. Podkreślił przy tym, iż gołosłowne jest wywiedzione przez stronę z powyższego zarzutu twierdzenie, że organ pierwszej instancji zaniechał dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz weryfikacji przedłożonej dokumentacji projektowej. Z materiału dowodowego wynika, iż Wojewoda [...] dokonał dogłębnej analizy wniosku pod kątem jego zgodności z prawem, VII SA/Wa 2302/10 m.in. z ustawą Prawo budowlane oraz z przepisami wykonawczymi do tej ustawy, z ustawą z dnia 18 lipca 2001 r. - Prawo wodne (Dz. U. z 2005 r., Nr 239, poz. 2019, z późn. zm.) oraz wzywał inwestora do przedłożenia wymaganych prawem dokumentów. Nie jest również uzasadniony zarzut, iż Wojewoda [...] nie poczynił żadnych ustaleń w przedmiocie odpowiedniego wyważenia interesu publicznego oraz słusznego interesu R. Z.. Z analizy akt sprawy wynika, iż organ pierwszej instancji dwukrotnie zwracał się do inwestora o zajęcie stanowiska co do podnoszonych przez skarżącego zastrzeżeń, na które zarządca drogi udzielał stosownych wyjaśnień. Wyrazem poczynionych przez Wojewodę [...] ustaleń faktycznych są także wyjaśnienia, dotyczące przedstawianych przez skarżącego w toku postępowania uwag i zastrzeżeń, opisane na stronach 11, 12, 13, 14 i 15 zaskarżonej decyzji. W świetle powyższych okoliczności niezasadny jest zarzut naruszenia przez wojewodę art. 7 K.p.a. . Organ odwoławczy uznał również wyjaśnienia inwestora dotyczące braku konieczności wyburzenia fragmentu ogrodzenia na nieruchomości skarżącego oraz ustalenia szerokości wjazdu na jego działkę, z uwagi na fakt, iż podniesione przez skarżącego w tym przedmiocie zarzuty nie znajdują potwierdzenia w zgromadzonym materiale dowodowym, a planowana zatoka jest usytuowana w całości przed ogrodzeniem skarżącego. Odnośnie załączonego do odwołania wyciągu z protokołu sesji Rady Gminy L. z dnia [...] grudnia 2009 r. wyjaśnił, iż wójt gminy nie jest organem właściwym do ustalania rozwiązań technicznych z zakresu inwestycji drogowej, toteż nie wdając się w analizę semantyczną wypowiedzi Wójta Gminy L., w żadnym razie nie można uznać jej za wiążącą dla planowanej inwestycji. W kwestii wątpliwości skarżącego, co do niezapewnienia widoczności przy wyjeździe z jego działki koniecznego dla zachowania bezpieczeństwa ruchu drogowego, organ drugiej instancji zgodził się z argumentami inwestora i uznał, że przemawiają one za prawidłowością zaprojektowanych rozwiązań. Ponadto należy mieć na względzie, iż zgodnie z art. 17 ust. 2 ustawy z dnia z dnia 20 czerwca 1997 r. Prawo o mchu drogowym (Dz. U. z 2005 r., nr 108, poz. 908, z późn. zm.) to na kierującym pojazdem włączającym się do ruchu ciąży obowiązek zachowania szczególnej ostrożności oraz ustąpienia pierwszeństwa innemu pojazdowi lub uczestnikowi ruchu. Minister Infrastruktury, mając na uwadze zakres planowanego przedsięwzięcia, przychylił się do zaprezentowanego w zaskarżonej decyzji stanowiska, że inwestycja nie spowoduje wzrostu natężenia hałasu w środowisku i wzrostu natężenia substancji zanieczyszczających w środowisku w stosunku do stanu istniejącego, przeciwnie - z VII SA/Wa 2302/10 uwagi na rozwiązanie niekolidujące z ruchem pozostałych pojazdów - zmniejszy się emisja hałasu i zanieczyszczeń. Ponadto należy zwrócić uwagę, iż Wojewoda [...] na stronie 3 zaskarżonej decyzji, określając wymagania konieczne do uwzględnienia w fazie eksploatacji zastrzegł, że nie może ona powodować przekroczeń standardów hałasu poza terenem, do którego zarządzający drogą posiada tytuł prawny. Organ pierwszej instancji skonstatował, iż w przypadku skarg na uciążliwości hałasowe administrator drogi zobowiązany zostanie do wykonania pomiarów hałasu, a w przypadku zaistnienia przekroczeń - do wykonania ekranów akustycznych w obrębie zabudowy mieszkaniowej. Organ odwoławczy uznał także racje inwestora przemawiające za wyborem lokalizacji planowanych zatok autobusowych. Należy zauważyć, iż z wyjaśnień zawartych w piśmie inwestora z dnia [...] czerwca 2010 r. wynika, iż brał pod uwagę inne warianty lokalizacji zatok, jednakże w wyniku analizy wszystkich możliwości uznał, że wybrana lokalizacja jest rozwiązaniem optymalnym. Wyjaśnił, iż wbrew twierdzeniu skarżącego nie jest możliwe usytuowanie zatok naprzeciwko siebie, gdyż zgodnie z ww. § 119 ust. 1 pkt 3 rozporządzenia Ministra Transportu i Gospodarki Morskiej z dnia 2 marca 1999 r. zatokę autobusową ze względu na bezpieczeństwo ruchu, należy usytuować na drodze jednojezdniowej z przesunięciem w kierunku ruchu względem zatoki dla kierunku przeciwnego. Natomiast w kwestii załączonej do odwołania opinii biegłego uznać należy, iż pochodzi od podmiotów, których kompetencje nie obejmują kontroli słuszności rozwiązań przyjętych w zaskarżonej decyzji. Co więcej, opinia ta zawiera jedynie powtórzenie zarzutów podniesionych przez stronę w odwołaniu, natomiast brak jest uzasadnienia zaprezentowanego w niej stanowiska w przedmiocie innej lokalizacji zatok. Odnosząc się do zawartego w piśmie z dnia [...] czerwca 2010 r. żądania skarżącego przeprowadzenia rozprawy administracyjnej uznać należy, iż nie ma ono uzasadnienia, ponieważ zgodnie z art. 89 § 1 kpa, rozprawę przeprowadza się w każdym przypadku, gdy zapewni to przyspieszenie lub uproszczenie postępowania, bądź osiągnięcie celu wychowawczego, albo gdy wymaga tego przepis prawa. Ponadto w myśl § 2 ww. art., organ powinien przeprowadzić rozprawę, gdy zachodzi potrzeba uzgodnienia interesów stron oraz gdy jest to potrzebne do wyjaśnienia sprawy przy udziale świadków lub biegłych albo w drodze oględzin. W omawianej sprawie nie zaistniała natomiast żadna z powyższych przesłanek uzasadniająca konieczność przeprowadzenia rozprawy administracyjnej. VII SA/Wa 2302/10 Reasumując Minister stwierdził, że zarówno wniosek inwestora, postępowanie przeprowadzone przez organ I instancji, jak i zaskarżona decyzja Wojewody [...] Nr [...] z dnia [...] stycznia 2010 r., znak: [...] , nie naruszają prawa i w związku z powyższym utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję Wojewody. Skargę do Sądu wniósł R. Z., który wnosząc o uchylenie decyzji Ministra Infrastruktury z dnia [...] października 2010 r., sygn. [...] oraz poprzedzającej ją decyzji Wojewody [...] z dnia [...] stycznia 2010 roku, sygn. [...] , w całości zaskarżonej decyzji zarzucił, że organ: 1) oparł swe rozstrzygnięcie między innymi na okoliczności, która nie została stwierdzona środkiem dowodowym przeprowadzonym przez Ministra Infrastruktury ani inny organ, a mianowicie rzekomej wizji z dnia [...] kwietnia 2010 roku dokonanej przez samego inwestora, o której przeprowadzeniu skarżący w ogóle nie został zawiadomiony i w której nie brał udziału, 2) sprzecznie z zebranym materiałem przyjął, iż wedle zamierzeń inwestora nie zostaną usunięte żadne drzewa znajdujące się na posesji skarżącego, podczas gdy ten sam w swym piśmie z dnia 1 czerwca 2010 roku przyznał, że dotyczyć to ma wyłącznie części z nich, błędnie przyjął, że opinia biegłych z zakresu rekonstrukcji wypadków samochodowych nie ma znaczenia dla niniejszej sprawy, podczas gdy organ sam wskazuje na konieczność zapewnienia bezpieczeństwa ruchu na przedmiotowym odcinku drogi, niezasadnie przyjął, iż opinia biegłych dostarczona przez stronę winna również się wypowiadać na temat bezpieczeństwa ruchu przy innych lokalizacjach inwestycji, podczas gdy przeprowadzenie postępowania dowodowego w postępowaniu administracyjnym jest wyłącznym obowiązkiem organu i konsekwencją jego braków nie można obarczać stron, nie wyjaśnił wątpliwości powstałych na tle wypowiedzi Wójta Gminy L. co do zwężenia szerokości wjazdu na nieruchomość skarżącego, nie przeprowadził rozprawy administracyjnej mimo że istniała potrzeba przeprowadzenia oględzin, jak również przesłuchania biegłych : świadków, błędnie przyjął, że nie może on oceniać celowości i zasadności zamierzenia inwestycyjnego, jak również nie jest upoważniony do oceny racjonalności lub słuszności rozwiązań przyjętych w materiałach projektowych załączonych do wniosku o zezwolenie na realizację inwestycji drogowej oraz że jest związany i może rozstrzygać tylko w takim VII SA/Wa 2302/10 zakresie, jaki został przez inwestora we wniosku określony, badając kompletność wniosku i jego zgodność z przepisami prawa, 8) błędnie przyjął, że stosownie do brzmienia art. 21 ust. Konstytucji RP przesłankami legalnego wywłaszczenia jest wyłącznie istnienie celu publicznego oraz przyznanie słusznego odszkodowania, podczas gdy dodatkowo konieczne jest spełnienie wymogu niezbędności oraz dokonania go w oparciu o obowiązujące przepisy. W odpowiedzi na skargę Minister Infrastruktury wniósł o oddalenie skargi. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje. Zgodnie z art. 1 § 1 ustawy z dna 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269, ze zm.), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę administracji publicznej pod względem zgodności z prawem. Oznacza to, że wykonywana kontrola polega na weryfikacji decyzji lub postanowienia organu administracji publicznej z punktu widzenia obowiązującego prawa materialnego i procesowego. Skarga nie zasługuje na uwzględnienie, ponieważ zaskarżonej decyzji nie można skutecznie zarzucić rażącego naruszenia prawa materialnego. Ponadto Sąd nie będąc związany granicami skargi na podstawie art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270, ze zm.) nie dopatrzył się by organy obu instancji naruszyły przepisy prawa materialnego, w sposób mający wpływ na wynik sprawy oraz prawa procesowego w stopniu uzasadniającym ich uchylenie. Postępowanie w sprawie przygotowania i realizacji inwestycji w zakresie dróg publicznych, jak wynika to z tytułu ustawy z dnia 10 kwietnia 2003 r. o szczególnych zasadach przygotowania i realizacji inwestycji w zakresie dróg publicznych (Dz. U. Nr 80, poz. 721, ze zm.), ma charakter szczególny. Ten szczególny charakter dotyczy też zasad prowadzenia postępowania administracyjnego. Oznacza to, że wyłączone są zasady i przepisy proceduralne postępowania opartego na przepisach kodeksu postępowania administracyjnego, jeżeli określone kwestie proceduralne zostały uregulowane w tej ustawie, a zatem powołanie się przez skarżących w skardze na zasady ogólne i przepisy postępowania wynikające z k.p.a. może być rozpatrywane przez sąd administracyjny tylko w kontekście art. 11c tej ustawy. Zgodnie z art. 11c ustawy do postępowania w sprawach dotyczących wydania decyzji o zezwoleniu na realizację inwestycji drogowej stosuje się przepisy Kodeksu postępowania administracyjnego, z zastrzeżeniem przepisów ustawy. VII SA/Wa 2302/10 Celem ustawy drogowej jest przyspieszenie realizacji dróg publicznych, rozwiązania proceduralne w niej zawarte mają zaś temu celowi służyć. Stąd też wprowadzenie w niej rozwiązań skracających tryb postępowania, koncentrujących materiał dowodowy sprawy, a także zakres i skutki kwestionowania rozstrzygnięć. Kolejny przepis ustawy - art. 11d określa, co powinien zawierać wniosek o wydanie decyzji o zezwoleniu na realizację inwestycji drogowej. Zgodnie z tym przepisem wniosek powinien zawierać m. innymi opinie dyrektora właściwej regionalnej dyrekcji Lasów Państwowych - w odniesieniu do gruntów leśnych stanowiących własność Skarbu Państwa, będących w zarządzie Lasów Państwowych. Uwzględniając powyższe wskazać trzeba, że administracyjne postępowanie jurysdykcyjne kończące się decyzją zezwalającą na realizację inwestycji drogowej rozpoczyna się od złożenia wniosku przez inwestora (art. 11 a ustawy w zw. z art. 61 § 3 k.p.a.). Przed złożeniem tego wniosku inwestor wykonuje szereg czynności związanych z przygotowaniem wniosku w tym dołącza szereg opinii (art. 11 b i 11 d pkt 8 ustawy). Oznacza to, że uzyskiwanie opinii poprzedza złożenie wniosku, a zatem czynności te są dokonywane przed formalnym wszczęciem postępowania w sprawie przy czym opinie i uzgodnienia zawarte są w aktach sprawy jak i uzyskane w trakcie postępowania i stanowią podstawę do ich oceny przez organ oraz powołania się na nie w decyzji. Zdaniem Sądu nie naruszono w niniejszej sprawie przepisów ustawy drogowej, ponieważ organ prawidłowo wykonał wszelkie czynności związane z zawiadomieniem stron w trybie przewidzianym w ustawie drogowej, dostatecznie identyfikując wydawane decyzje w sposób umożliwiający złożenie środków zaskarżenia, co też stało się podstawą rozpatrzenia odwołań od decyzji organu I instancji, a w konsekwencji rozpatrzenia skargi przez sąd administracyjny, nie można zatem skutecznie zarzucić, że ewentualne uchybienia w tym zakresie miały znaczenie dla rozstrzygnięcia niniejszej sprawy. Wskazać należy, że zgodnie z art. 11e ustawy drogowej nie można uzależniać zezwolenia na realizację inwestycji drogowej od spełnienia świadczeń lub warunków nieprzewidzianych obowiązującymi przepisami. Zgodnie z przepisami ustawy drogowej Wojewoda pełni w procesie budowy drogi krajowej funkcję organu administracji, który jest zobowiązany wyłącznie do wydania decyzji o ustaleniu lokalizacji i pozwolenia na budowę. Nie jest natomiast upoważniony do wyznaczania i korygowania trasy inwestycji, ani też do zmiany proponowanych rozwiązań. Inwestor samodzielnie dokonuje wyboru najbardziej korzystnych rozwiązań VII SA/Wa 2302/10 lokalizacyjnych a następnie techniczno wykonawczych inwestycji. W związku z powyższym Wojewoda nie ma kompetencji do dokonywania zmian w przedstawionej przez inwestora koncepcji przebiegu drogi. Co do zasady decyzja o pozwoleniu na budowę nie ma charakteru uznaniowego. Jak wynika bowiem z treści art. 35 ust. 4 Prawa budowlanego, w razie spełnienia wymagań określonych w art. 35 ust. 1 oraz w art. 32 ust. 4, właściwy organ nie może odmówić wydania decyzji o pozwoleniu na budowę. A zatem w razie spełnienia przez inwestora wymagań określonych w przepisach ustawy drogowej i prawa budowlanego organ architektoniczno-budowlany nie może odmówić wydania decyzji o pozwoleniu na budowę. Strona skarżąca winna mieć na względzie, że postępowanie administracyjne dotyczące pozwolenia na budowę drogi krajowej prowadzone było w trybie ustawy z dnia 10 kwietnia 2003 r. o szczególnych zasadach przygotowania i realizacji inwestycji w zakresie dróg publicznych. Przepisy tej ustawy w sposób istotny upraszczają postępowanie administracyjne dot. budowy dróg, w tym co jest istotne dla skarżących m.in. w zakresie nabywania części nieruchomości zajętej pod budowę drogi na rzecz odpowiednich jednostek samorządu terytorialnego w odniesieniu do dróg wojewódzkich, powiatowych i gminnych - z dniem, w którym decyzja o zezwoleniu na realizację inwestycji drogowej stała się ostateczna (art. 12 ust. 4 specustawy). Wydanie decyzji o pozwoleniu na budowę w trybie specustawy nie wymaga uprzednio przeprowadzenia postępowania wywłaszczeniowego. Skarżący winien mieć na względzie, że realizacja drogi publicznej jest inwestycją publiczną, która ma na celu poprawę bezpieczeństwa użytkowników tej drogi. W ramach tego postępowanie nie jest więc zasadne domaganie się uwzględnienia interesu konkretnej strony postępowania, który nie wiązałby się bezpośrednio z realizacją przedsięwzięcia drogowego. Z tego względu organ administracyjny zatwierdził dokumentację przedstawioną przez inwestora, zgodnie z którą dokonano podziału działek położonych w liniach rozgraniczających terenu inwestycji. Zgodnie z art. 12 ust. 1 specustawy decyzją o zezwoleniu na realizację inwestycji drogowej zatwierdza się podział nieruchomości. Z mocy prawa tak dokonany podział nieruchomości stanowi podstawę do dokonania wpisów w księdze wieczystej i w katastrze nieruchomości (art. 12 ust. 3). Zgodnie z art. 12 ust. 4f odszkodowanie za nieruchomości, o których mowa w ust. 4, przysługuje dotychczasowym właścicielom nieruchomości, użytkownikom wieczystym nieruchomości oraz osobom, którym przysługuje do nieruchomości ograniczone prawo rzeczowe. Zatem w okolicznościach przedmiotowej sprawy skarżącemu za utracone części działek przysługiwać będzie VII SA/Wa 2302/10 odszkodowanie. Jednak postępowanie administracyjne w tym zakresie będzie przedmiotem zupełnie innego postępowania. Odnosząc się do zarzutu oparcia rozstrzygnięcia w kwestii zmiany szerokości zjazdu na nieruchomość skarżącego na okoliczności niestwierdzonej środkiem dowodowym, tj. na przeprowadzonej przez inwestora wizji wyjaśnić należy, że Minister Infrastruktury przywołał stanowisko inwestora zaprezentowane w jego piśmie z dnia [...] lipca 2010 r., w którym inwestor podtrzymał swoje stanowisko przedstawione w piśmie z dnia [...] czerwca 2010 r. podjęte w oparciu o omawianą wizję w terenie z dnia [...] kwietnia 2009 r. Z uwagi na datę tej czynności można stwierdzić, ze została ona przeprowadzona na etapie przygotowywania przez inwestora dokumentacji projektowej, tj. przed wystąpieniem z wnioskiem z dnia [...] września 2009 r. o wydanie decyzji o zezwoleniu na realizację inwestycji drogowej. Omawiana "wizja lokalna" nie stanowiła zatem czynności dowodowej organu administracji publicznej, a jedynie działania inwestora podejmowane przed wszczęciem postępowania w przedmiotowej sprawie. Odnosząc się do zarzutu niewyjaśnienia wątpliwości w przedmiocie konieczności usunięcia drzew znajdujących się na posesji skarżącego podnieść należy, iż przedmiotowa inwestycja nie przewiduje ingerencji we własność wykraczającej poza linie rozgraniczające teren inwestycji. Organ odwoławczy wyjaśnił, iż planowane przedsięwzięcia będzie w całości zlokalizowane przed znajdującym się na nieruchomości skarżącego ogrodzeniem, wobec czego nie jest przewidziane usunięcie znajdujących się za nim drzew. Odnosząc się do opinii biegłego z zakresu spraw samochodowych i rekonstrukcji wypadków drogowych wskazać należy, iż Minister Infrastruktury działa w sprawie zgodnie z zasadą swobodnej oceny dowodów, wyrażoną w art. 80 kpa. Powołany przepis stanowi, że organ nie jest uprawniony do swobodnej oceny dowodów według swojego uznania, ale ocenę tę powinien oprzeć na przekonujących podstawach czemu dał wyraz w uzasadnieniu swojej decyzji. Mając na uwadze fakt, iż załączony do decyzji Wojewody [...] projekt budowlany został opracowany i sprawdzony przez osoby posiadające stosowne uprawnienia oraz niezbędną wiedzę w zakresie projektowania drogowych obiektów budowlanych organ odwoławczy słusznie uznał, iż projekt ten został sporządzony zgodnie z przepisami, w tym techniczno-budowlanymi, zgodnie z Polskimi Normami oraz z zasadami wiedzy technicznej. Ponadto nieuzasadniony jest podniesiony przez stronę skarżącą zarzut "obarczenia skarżącego skutkami braku opinii co do innej lokalizacji inwestycji". Organ VII SA/Wa 2302/10 odwoławczy stwierdził jedynie, że przedstawioną przez skarżącego opinię biegłego cechuje wysoki stopień ogólności, gdyż nie zawarto w niej uzasadnienia zaprezentowanego stanowiska w przedmiocie innej lokalizacji zatok, pozostając przy enigmatycznej konkluzji, iż "nie jest obarczona tak niekorzystnymi cechami". Podzielić należy również pogląd zaprezentowany przez organ odwoławczy a dot. wypowiedzi Wójta Gminy L., zawartej w protokole z sesji Rady Gminy L. z dnia [...] grudnia 2009 r. że wypowiedzi tej nie można uznać za wiążącą dla planowanej inwestycji. Wobec faktu, iż organ drugiej instancji zbadał, czy zakres ingerencji w prawo własności skarżących jest uzasadniony, za nietrafny należy uznać również zarzut niewykazania niezbędności zajęcia pod planowaną inwestycję nieruchomości skarżącego. Organ odwoławczy uznał bowiem racje inwestora przemawiające za wyborem lokalizacji planowanych zatok autobusowych, gdyż z wyjaśnień zawartych w jego piśmie z dnia [...] czerwca 2010 r" znak: [...], wynika, iż brał pod uwagę inne warianty lokalizacji zatok, jednakże w wyniku analizy wszystkich możliwości uznał, że wybrana lokalizacja jest rozwiązaniem optymalnym. Należy podkreślić, iż w postępowaniu zakończonym wydaniem decyzji z dnia [...] października 2010 r., znak: [...], Minister Infrastruktury w ramach swoich kompetencji badał, czy postępowanie, w wyniku którego Wojewoda [...] wydał w dniu [...] stycznia 2010 r. decyzję Nr [...], było przeprowadzone zgodnie z przepisami prawa i czy ww. decyzja Wojewody Małopolskiego czyni zadość przepisom ustawy. Z akt sprawy wynika, że inwestor w trakcie postępowania złożył kompletną dokumentację. A zatem zostały spełnione wymagania o jakich mowa w art. 11d ust. 1 ustawy drogowej , tj. uzyskał wymagane prawem decyzje i uzgodnienia, mapę w skali co najmniej 1:5.000 przedstawiającą proponowany przebieg drogi, z zaznaczeniem terenu niezbędnego dla obiektów budowlanych, oraz istniejące uzbrojenie terenu; analizę powiązania drogi z innymi drogami publicznymi; mapy zawierające projekty podziału nieruchomości, sporządzone zgodnie z odrębnymi przepisami; określenie zmian w dotychczasowej infrastrukturze zagospodarowania terenu; oraz projekt budowlany sporządzony zgodnie z przepisami prawa przez osoby uprawnione. Ponadto w zaskarżonej decyzji zawarte zostały wszystkie elementy o jakich mowa w art. 11f ust. 1. Zgodnie z treścią art. 11i ust. 1 ustawy drogowej w sprawach dotyczących zezwolenia na realizację inwestycji drogowej nieuregulowanych w niniejszej ustawie stosuje się odpowiednio przepisy ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. - Prawo budowlane, z VII SA/Wa 2302/10 wyjątkiem art. 28 ust. 2. A zatem organ musiał dokonać określonych w art. 35 ust. 1 Prawa budowlanego sprawdzeń. Nie ulega Sądu wątpliwości, że organ administracyjny wywiązał się z ww. obowiązków skoro w treści uzasadnienia zaskarżonej decyzji powoływał się na prawidłowość złożonej dokumentacji, ponadto dokonując opieczętowania dokumentacji projektowej. Z tych względów, na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sadami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270, ze zm.), Sąd orzekł jak w sentencji wyroku.