VII SA/Wa 2308/13

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Krystyna Tomaszewska po rozpoznaniu w dniu 19 sierpnia 2014 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku J. S. o przywrócenie terminu do uzupełnienia braków formalnych skargi J. S. na decyzję Ministra Administracji i Cyfryzacji z dnia [...] września 2013 r., znak: [...] w przedmiocie odmowy wstrzymania egzekucji administracyjnej postanawia: odrzucić wniosek. Skarżąca – J. S. z w dniu [...] października 2013 r. wniosła skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie na decyzję Ministra Administracji i Cyfryzacji z dnia [...] września 2013 r. znak: [...] w przedmiocie odmowy wstrzymania egzekucji administracyjnej. Zarządzeniem Przewodniczącego Wydziału z dnia 30 października 2013 r. wezwano skarżącą do usunięcia braków formalnych skargi poprzez nadesłanie odpisu skargi w terminie 7 dni pod rygorem odrzucenia skargi (art. 58 § 1 pkt 3 p.p.s.a.). Postanowieniem z dnia 17 stycznia 2014 r. referendarz sądowy Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie przyznał skarżącej – J. S. prawo pomocy w zakresie całkowitym poprzez zwolnienie od kosztów sądowych i ustanowienie radcy prawnego. Na tej podstawie, pismem z dnia 31 stycznia 2014 r. Okręgowa Izba Radców Prawnych w W. poinformowała, że pełnomocnikiem skarżącej wyznaczyła radcę prawnego J. H. Postanowieniem z dnia 27 lutego 2014 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, na podstawie art. 58 § 1 pkt 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. j. Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.), zwanej dalej: p.p.s.a., odrzucił skargę skarżącej na decyzję Ministra Administracji i Cyfryzacji z dnia [...] września 2013 r. znak: [...], ponieważ skarżąca nie uzupełniła braków formalnych skargi - nie nadesłała odpisu skargi. Postanowienie Sądu z dnia 27 lutego 2014 r. zostało doręczone pełnomocnikowi skarżącej – radcy prawnemu J. H. w dniu 5 marca 2014 r., co wynika ze znajdującego się w aktach sprawy zwrotnego potwierdzenia odbioru (karta 59). Pełnomocnik skarżącej w dniu 4 kwietnia 2014 r. (data stempla pocztowego) złożył skargę kasacyjną od w/w postanowienia Sądu z dnia 27 lutego 2014 r. W skardze kasacyjnej zawarł m. in. wniosek o przywrócenie terminu do uzupełnienia braków formalnych skargi i dołączył odpis skargi. Podniósł, że skarżącej nie można zarzucić niedbałości o swoje sprawy. Samo ubieganie się o pełnomocnika z urzędu jest przejawem odpowiedzialności i powagi sytuacji w jakiej się znalazła. Skarżąca zdecydowała się na pomoc z zewnątrz, bowiem miała świadomość, że nie jest w stanie zatroszczyć się w sposób należyty o własne interesy. Podał, że skarżąca wnosząc o pełnomocnika z urzędu przed dostarczeniem odpisu skargi była przekonana, że już w gestii pełnomocnika jest dokonanie czynności, tj. uzupełnienia braku formalnego skargi. Naczelny Sąd Administracyjny postanowieniem z dnia 20 maja 2014 r. sygn. akt II OSK 1195/14 oddalił skargę kasacyjną skarżącej od postanowienia tut. Sądu 27 lutego 2014 r. Pismem z dnia 18 czerwca 2014 r., sprecyzowanym pismem z dnia 22 lipca 2014 r., pełnomocnik skarżącej ponownie wniósł o przywrócenie terminu do uzupełnienia braków formalnych skargi. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Zgodnie z art. 86 § 1 zdanie 1 p.p.s.a. jeżeli strona nie dokonała w terminie czynności w postępowaniu sądowym bez swojej winy, sąd na jej wniosek postanowi przywrócenie terminu. Przywrócenie terminu nie jest dopuszczalne, jeżeli uchybienie terminu nie powoduje dla strony ujemnych skutków w zakresie postępowania sądowego (art. 86 § 2 p.p.s.a.). Stosownie do art. 87 § 1 p.p.s.a. pismo z wnioskiem o przywrócenie terminu wnosi się do sądu, w którym czynność miała być dokonana, w terminie siedmiu dni od dnia ustania przyczyny uchybienia terminu. W piśmie tym należy uprawdopodobnić okoliczności wskazujące na brak winy w uchybieniu terminu (art. 87 § 2 p.p.s.a.). Równocześnie z wnioskiem strona powinna dokonać czynności, której nie dokonała w terminie (art. 87 § 4 p.p.s.a.). W tym stanie rzeczy ustalić należało, czy wniosek o przywrócenie terminu do dokonania czynności (uzupełnienia braków formalnych skargi), z jednoczesnym dokonaniem tej czynności został złożony w ustawowym terminie 7 dni od czasu ustania przyczyny uchybienia terminu, jak tego wymaga art. 87 § 1 p.p.s.a. Zdaniem Sądu w sytuacji, gdy strona złożyła wniosek o przywrócenie terminu do uzupełnienia braków formalnych odrzuconej skargi, początek biegu terminu do wniesienia wniosku o przywrócenie terminu do uzupełnienia braków formalnych tej skargi wyznaczać będzie data doręczenia stronie postanowienia odrzucającego skargę, z którego strona dowiedziała się, że uchybiła terminowi. Z akt sprawy wynika, iż pełnomocnik skarżącej – radca prawny J. H. informację o uchybieniu terminu do uzupełniła braku formalnego skargi uzyskał w dniu doręczenia mu postanowienia Sądu z dnia 27 lutego 2014 r. odrzucającego tę skargę z powodu nieusunięcia w terminie jej braku formalnego. Odpis postanowienia Sądu z dnia 27 lutego 2014 r. w/w pełnomocnik skarżącej otrzymał w dniu 5 marca 2014 r., co wynika ze znajdującego się w aktach sprawy zwrotnego potwierdzenia odbioru (karta 59). Zatem w tym dniu ustała przyczyna uchybienia terminu i od tej daty rozpoczął bieg siedmiodniowego terminu do złożenia wniosku o przywrócenie terminu. W konsekwencji ustawowy termin do złożenia wniosku o przywrócenie terminu bezskutecznie upłynął z dniem 12 marca 2014 r. Tymczasem wniosek o przywrócenie terminu – zawarty w skardze kasacyjnej na postanowienie Sądu z dnia 27 lutego 2014 r. - został nadany w polskiej placówce pocztowej operatora publicznego w dniu 4 kwietnia 2014 r. (karta 73), a więc z uchybieniem siedmiodniowego terminu od ustania przyczyny uchybienia terminu. Wobec powyższego stwierdzić należy, że wniosek o przywrócenie terminu jest spóźniony, co powoduje z mocy ustawy jego odrzucenie. Odrzucając wniosek o przywrócenie terminu do uzupełnienia braków formalnych skargi podnieść jednocześnie należy, że złożony wniosek nie podlegał merytorycznej ocenie, bowiem został on złożony w ustawowym terminie. Z powyższych względów, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, na podstawie art. 88 ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, orzekł jak w sentencji postanowienia.