VII SA/Wa 2308/18

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Tomasz Stawecki, , Sędzia WSA Bogusław Cieśla, Sędzia WSA Mirosław Montowski (spr.), , Protokolant st. ref. Piotr Czyżewski, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 15 maja 2019 r. sprawy ze skargi J. C. i A. C. na decyzję Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] sierpnia 2018 r. znak [...] w przedmiocie umorzenia postępowania w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji oddala skargę Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego (dalej także "GINB"), działając na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 ustawy z 14 czerwca 1960 r. – Kodeks postępowania administracyjnego (t. jedn. - Dz. U. z 2017r., poz. 1257 – k.p.a.), decyzją z dnia [...] sierpnia 2018r., znak: [...], po ponownym rozpatrzeniu odwołania Pani J. B. i Pana A. C. ("Skarżący"), w związku z wyrokiem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z 18 czerwca 2018r., sygn. akt VII SA/Wa 1305/18, reprezentowanych przez adwokata M. K., od decyzji Wojewody [...] z [...] kwietnia 2017 r. znak: [...], w przedmiocie umorzenia postępowania, utrzymał zaskarżoną decyzję w mocy. Powyższe rozstrzygnięcie zapadło w następującym stanie faktycznym i prawnym. Decyzją z [...] kwietnia 2017 r. znak: [...], Wojewoda [...] umorzył, wszczęte na wniosek Pani J. B. i Pana A. C. postępowanie w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji Starosty [...] z [...] września 2015 r. nr [...], znak: [...], zatwierdzającej projekt budowlany i udzielającej [...] Sp. z o.o. pozwolenia na budowę zespołu silosów (4 x FSP v=1280 m3, 12 x FSL v=864 m3, 4 x FSL v=400 m3) wraz z technologicznymi urządzeniami towarzyszącymi: wiatą kosza zasypowego, czyszczalnią, suszarnią, silosami spedycyjnymi, magazynu składowania płaskiego, magazynu pomocniczego, budynku sterowni, zbiornika p.poż/retencyjnego, wchodzących w skład kompleksu magazynowo-suszarniczego na działce o nr ew. [...] w m. [...], gm. [...], zmienionej decyzją Starosty [...] z [...] maja 2016 r. nr [...], znak: [...]. Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego decyzją z [...] sierpnia 2017 r., znak: [...], uchylił ww. decyzję Wojewody [...] z [...] kwietnia 2017 r., znak: [...] i przekazał sprawę do ponownego rozpatrzenia przez organ pierwszej instancji. Sprzeciw od ww. decyzji GINB do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie wniosła [...] sp. z o.o. w [...]. Prawomocnym wyrokiem z 18 czerwca 2018 r., sygn. akt VII SA/Wa 1305/18, WSA w Warszawie uchylił decyzję Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego z [...] sierpnia 2017 r., znak: [...]. W ocenie Sądu rację miała skarżąca, że organ odwoławczy naruszył art. 7 i art. 77 § 1 k.p.a. uznając, że wnioskodawcy prowadzą działalność gospodarczą polegającą na sprzedaży hurtowej paliw i produktów pochodnych (w oparciu o wpis PKD w CEIDG), podczas gdy w toku postępowania skarżąca konsekwentnie twierdziła, że takiej działalności nie prowadzą, czemu wnioskodawcy skutecznie nie zaprzeczyli. W konsekwencji zasadny okazał się zarzut naruszenia art. 28 ust. 2 w zw. z art. 3 pkt. 20 ustawy Prawo budowlane, poprzez przyjęcie, że wnioskodawcom przysługuje status strony, gdyż są użytkownikami wieczystymi działki nr ew. [...] mającej pozostawać w obszarze oddziaływania obiektu: "zespołu silosów wraz z technologicznymi urządzeniami towarzyszącymi". GINB ponownie rozpoznając zatem odwołanie J. B. i A. C. od decyzji Wojewody [...] z [...] kwietnia 2017 r., znak: [...] wskazał, że stosownie do art. 28 k.p.a., stroną jest każdy, czyjego interesu prawnego lub obowiązku dotyczy postępowanie albo kto żąda czynności organu ze względu na swój interes prawny lub obowiązek. Pojęcie interesu prawnego, na którym oparta jest legitymacja procesowa strony w postępowaniu administracyjnym, należy ustalić według norm prawa materialnego, natomiast mieć interes prawny oznacza tyle, co ustalić powszechnie obowiązujący przepis prawa, na podstawie którego można skutecznie żądać czynności organu w związku z zamiarem zaspokojenia jakieś potrzeby albo żądać zaniechania lub ograniczenia czynności organu sprzecznych z potrzebami danej osoby (por. wyrok NSA z 12 lipca 2007 r., sygn. akt. I OSK 1559/06). W postępowaniu w sprawie dotyczącej decyzji o pozwoleniu na budowę, tak rozumiany interes prawny ustala się w oparciu o przepis art. 28 ust. 2 ustawy z 7 lipca 1994 r. - Prawo budowlane (j.t. Dz. U. z 2018 r., poz. 1202 z późn. zm.), który, jako przepis szczególny względem przywołanego wyżej art. 28 k.p.a., ogranicza pojęcie strony w sprawach dotyczących pozwolenia na budowę do następujących osób: inwestora oraz właścicieli, użytkowników wieczystych lub zarządców nieruchomości znajdujących się w obszarze oddziaływania obiektu. Przez obszar oddziaływania obiektu budowlanego należy rozumieć, stosownie do art. 3 pkt 20 Prawa budowlanego, teren wyznaczony w otoczeniu obiektu budowlanego na podstawie przepisów odrębnych, wprowadzających związane z tym obiektem ograniczenia w zagospodarowaniu, w tym zabudowy, tego terenu. W każdym przypadku obszar oddziaływania obiektu musi być określany w oparciu o powszechnie obowiązujące przepisy materialnego prawa administracyjnego. Samo subiektywne odczucie określonego podmiotu, że inwestycja oddziałuje na jego nieruchomość nie jest wystarczające do uznania, że nieruchomość ta jest usytuowana w obszarze oddziaływania danego przedsięwzięcia. Interes prawny, będący konieczną przesłanką do uznania danego podmiotu za stronę postępowania musi istnieć obiektywnie, a nie odnosić się do subiektywnych odczuć. Tylko takie ograniczenia w zagospodarowaniu nieruchomości, które są związane z konkretnym przepisem prawa wprowadzającym je, dają właścicielowi, zarządcy lub użytkownikowi wieczystemu nieruchomości prawo do uczestnictwa w charakterze strony w postępowaniu administracyjnym dotyczącym pozwolenia na budowę (por. wyrok WSA w Gorzowie Wielkopolskim z 7 maja 2008 r., sygn. akt II SA/Go 708/07). Koniecznymi cechami interesu prawnego jest bowiem to, że jest on indywidualny, konkretny, aktualny i sprawdzalny obiektywnie, a jego istnienie znajduje potwierdzenie w okolicznościach faktycznych, będących przesłankami stosowania przepisu prawa materialnego (por. wyrok NSA w Warszawie z 15 grudnia 1998 r., sygn. akt II SA 1355/98; wyrok NSA w Warszawie z 23 marca 1999 r., sygn. akt I SA 1189/98). Od tak rozumianego interesu prawnego należy odróżnić interes faktyczny, czyli sytuację, w której dany podmiot jest co prawda bezpośrednio zainteresowany rozstrzygnięciem sprawy administracyjnej, jednakże nie może tego zainteresowania poprzeć przepisami prawa, mającego stanowić podstawę skierowanego żądania w zakresie podjęcia stosownych czynności przez organ administracji (por. wyrok WSA w Warszawie z 5 grudnia 2007 r., sygn. akt VII SA/Wa 1550/07). Organ zaznaczył przy tym, że zarówno w sprawie o pozwolenie na budowę prowadzone w zwykłym trybie, jak i trybach nadzwyczajnych krąg podmiotów uznanych za stronę powinien być identycznie ustalony na podstawie art. 28 ust. 2 Prawa budowlanego, będącego normą szczególną w stosunku do art. 28 k.p.a. Z akt sprawy wynika, że Pani J. B.i Pan A. C. nie brali udziału w postępowaniu zakończonym ww. decyzją Starosty [...] z [...] września 2015r., nr [...], znak: [...], zmienioną decyzją Starosty [...] z [...] maja 2016 r. nr [...], znak: [...]. Pani J. B.i Pan A. C. swój interes prawny w kwestionowaniu rozstrzygnięcia organu stopnia podstawowego wywodzą z tytułu prawa użytkowania wieczystego działki o nr ew. [...], m. [...], gm. [...] (KW nr [...]) sąsiadującej bezpośrednio z działką inwestycyjną o nr ew. [...], [...], gm. [...]. Organ powołując się tu na orzecznictwo sądów administracyjnych podkreślił, że sam fakt, iż dany podmiot jest właścicielem, zarządcą lub użytkownikiem wieczystym nieruchomości sąsiadującej z nieruchomością inwestycyjną nie jest wystarczającą podstawą do uznania, iż podmiotowi takiemu przysługuje status strony postępowania dotyczącego decyzji o pozwoleniu na budowę. GINB przypomniał, że według pierwotnego projektu budowlanego "przedmiotem opracowania jest (...) projekt zespołu silosów (4x FSP 11,5/11 h=16,70m, v=1280m3, 12x FSL 7,6/17 h=26,1m v=864m3 i 4xFSL 5,7/14 h=22,10m v=400m3 wraz z budowlami towarzyszącymi, projekt magazynu składowania płaskiego, projekt magazynu pomocniczego, projekt murowanego budynku sterowni, projekt prefabrykowanej wiaty kosza zasypowego, projekt dostosowania układu drogowego do nowej funkcji, projekt dostosowania istniejących sieci podziemnych do nowej funkcji, projekt wyburzeń istniejących obiektów budowlanych" (zob. Projekt budowlany, cz. III. Projekt zagospodarowania terenu, pkt 11.1 Przedmiot i podstawa opracowania, ppkt III.1.1 Przedmiot opracowania, str. 5). Natomiast zmiany przewidziane w projekcie zamiennym to: "rozdział sterowni od stacji transformatorowej, zmiana lokalizacji studni kablowej S1 i przebiegu linii kablowych zasilania sterowni, szafy sterowniczej magazynu płaskiego, rozdzielnic magazynu sprzętu rolniczego i oświetlenia magazynu płaskiego, przepust do zasilenia zestawu sondy do pobierania próbek, przedłużenie linii kablowej zasilania bramy wjazdowej, wykonanie linii kablowej do zasilenia budynku istniejącego magazynu pomocniczego i studni głębinowej, zmiany górnych rzędnych wpustów i studni (rzędne terenu), zmiana lokalizacji odwodnienia liniowego przy wadze i rozwiązanie odprowadzenia wód przez studnie inspekcyjne i nowy odcinek kanalizacji deszczowej, likwidacja rezerwowych studni deszczowych/wodnych koło sterowni, zasilenie sterowni w wodę z istniejącej studni głębinowej, rozwiązanie odwodnienia terenu utwardzonego wokół silosów przez dodatkowe wpusty i odcinek kanalizacji deszczowej zmiana lokalizacji wpustu W7 i W8, w pomieszczeniu sterowni likwidacja wydzielonego pomieszczenia pod zestaw hydroforowy i uzdatniający wodę, likwidacja wysepek zieleni przy wjazdach do magazynu płaskiego zboża, zmiana usytuowania bramy wjazdowej i przesunięcie części ogrodzenia w kierunku granicy działki, dodanie ogrodzenia studni, likwidacja muru przy ogrodzeniu, zmiana skarpowania przy placu manewrowym i przy zbiornikach z gazem, przesunięcie kontenera na szafy sterownicze, zmiana poziomów posadzki magazynu ogólnego, magazynu płaskiego zboża i kosza zasypowego, zmiana poziomów dróg wewnętrznych i terenów powiązanych z nimi (zob. Projekt budowlany zamienny, cz. II Projekt zagospodarowania terenu, pkt 11.1 Przedmiot i podstawa opracowania, ppkt 11.1.1 Przedmiot opracowania, str. 4). GINB wskazał, że z analizy projektu zagospodarowania terenu i zamiennego projektu zagospodarowania terenu wynika, że najbliższy projektowany silos ma znajdować się w odległości ok. 10 m od granicy działki o nr ew. [...], m. [...], gm. [...] oraz w odległości ok. 15 m od znajdującego się na działce o nr [...] m. [...], gm. [...], budynku niemieszkalnego - oznaczonego na mapie symbolem "i". Jednokondygnacyjna hala magazynowa została zaprojektowana w odległości ok. 5,5 m (ściana zachodnia) i ok. 6,5 m (ściana południowa) od granicy działki o nr ew. [...], oraz w odległości ok. 12 m od znajdującego na tej nieruchomości budynku niemieszkalnego – oznaczonego na mapie symbolem "i". Projektowany jednokondygnacyjny magazyn płaski zboża ma znajdować się w odległości od ok. 33 m do ok. 46 m (ściana zachodnia) i ok. 77 m (ściana południowa) od granicy działki o nr ew. [...]. Sterownię zaprojektowano w odległości ok. 83 m (ściana zachodnia) i ok. 77 m (ściana południowa) od granicy działki o nr ew. [...]. Natomiast podziemne zbiorniki z gazem LPG zostały usytuowane w odległości ponad 100 m od granicy działki o nr ew. [...]. W ocenie GINB, obszar oddziaływania projektowanej inwestycji w rozumieniu art. 3 pkt 20 Prawa budowlanego, mając na uwadze w szczególności jej przedmiot nie obejmuje zatem swym zakresem działki wnioskodawców. Nieruchomość Skarżących nie znajduje się w obszarze oddziaływania inwestycji wyznaczonym w oparciu o przepis § 12 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (j.t. Dz. U. z 2015 r., poz. 1422) (odległość budynku inwentarskiego i gospodarczego od granicy z sąsiednią działką budowlaną). Zdaniem GINB, projektowana inwestycja nie niesie ze sobą także ograniczeń związanych z przesłanianiem obiektów (zarówno istniejących, jak i potencjalnych) na działce o nr ew. [...], którą to kwestię normuje wyczerpująco przepis § 13 ww. rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. Z projektów zagospodarowania terenu - pierwotnego i zamiennego - nie wynika, aby na działce o nr ew. [...], znajdowały się budynki mieszkalne, co potwierdza treść urządzonej dla tej nieruchomości księgi wieczystej nr [...]. Odnosząc się do zarzutu pominięcia przez organ pierwszej instancji kwestii dotyczących służebności światła i niezbadania kwestii wysokości silosów i innych planowanych budynków GINB wyjaśnił, że przepis § 13 ww. rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. dotyczy oświetlenia pomieszczeń przeznaczonych na pobyt ludzi. Natomiast jak wskazuje sam pełnomocnik wnioskodawców, w budynku istniejącym na działce o nr ew. [...], nie ma otworów okiennych. Wnioskodawcy wskazują jedynie, że takie otwory mogą hipotetycznie powstać w przyszłości. Tym samym, z uwagi na brak pomieszczeń, które mogłyby być przesłaniane w sposób określony w § 13 ww. rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r., organ nie mógł uznać, że nieruchomość Pani J. B. i Pana A. C. znajduje się w obszarze oddziaływania wyznaczonym tym przepisem. Organ zwrócił również uwagę że, że zgodnie z § 179 ww. rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r., dopuszczalną odległość zbiorników z gazem płynnym od budynków mieszkalnych, budynków zamieszkania zbiorowego oraz budynków użyteczności publicznej, a także między zbiornikami, określa zgodnie z ust. 4, tabela zamieszczona pod tym przepisem. Największe wymagane w niej odległości wynoszą odpowiednio 40 m (w przypadku zbiorków naziemnych) oraz 20 m (w przypadku zbiorników podziemnych). Zgodnie zaś z projektem budowlanym "park zbiornikowy składa się z sześciu podziemnych zbiorników na gaz płynny o poj. 6400 I. każdy" (zob. Projekt budowlany, cz. IV Projekt architektoniczno-budowlany, pkt IV.10 Instalacja gazu płynnego, ppkt IV.10.2.1 Posadowienie zbiornika, str. 48). Podziemne zbiorniki z gazem LPG zostały natomiast usytuowane w odległości ponad 100 m od granicy działki o nr ew. [...], m. [...], gm. [...]. Tym samym, ww. działka o nr ew. [...] nie znajduje się w obszarze oddziaływania wyznaczonym § 179 ww. rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. Ponadto organ wskazał, że zgodnie z § 8 rozporządzenia Ministra Rolnictwa i Gospodarki Żywnościowej z dnia 7 października 1997 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budowle rolnicze i ich usytuowanie (j.t. Dz. U. z 2014, poz. 81), odległość silosów na zboże i pasze o pojemności do 100 ton powinna wynosić co najmniej: - 8 m od pomieszczeń przeznaczonych na pobyt ludzi - 8 m od innych budynków, z wyłączeniem budynków inwentarskich i gospodarczych; - 15 m od instalacji służących do otrzymywania biogazu rolniczego; - 15 m od składu węgla i koksu; - 4 m od granicy działki sąsiedniej. Odległość silosów na zboże i pasze o pojemności większej niż 100 ton powinna wynosić co najmniej: - 10 m od pomieszczeń przeznaczonych na pobyt ludzi oraz od budynków inwentarskich, jednak nie mniej niż 15 m od otworów okiennych i drzwiowych w tych pomieszczeniach oraz budynkach; - 8 m od budynków innych niż określone w pkt 1; - 15 m od instalacji służących do otrzymywania biogazu rolniczego; - 15 m od składu węgla i koksu; - 4 m od granicy działki sąsiedniej. Najbliższy projektowany silos ma znajdować się w odległości ok. 10 m od granicy działki o nr ew. [...], oraz w odległości ok. 15 m od znajdującego się na tej działce budynku niemieszkalnego - oznaczonego na mapie symbolem "i". Tym samym, nieruchomość będąca w użytkowaniu wieczystym J. B.i A. C. nie znajduje się w obszarze oddziaływania inwestycji wyznaczonym w oparciu o przepis § 8 rozporządzenia Ministra Rolnictwa i Gospodarki Żywnościowej z dnia 7 października 1997 r. W przekonaniu organu, nie zasługuje na uwzględnienie także zarzut naruszenia przepisów przeciwpożarowych zakazujących planowania silosów o największym zagęszczeniu ogniowym w promieniu 20 m od istniejących budynków. Przepis § 271 ww. rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r., na który powołują się wnioskodawcy we wniosku o stwierdzenie nieważności decyzji, dotyczy bowiem budynków, natomiast silos budynkiem nie jest, lecz budowlą rolniczą w stosunku, do której warunki zapewniające bezpieczeństwo pożarowe określa ww. rozporządzenie Ministra Rolnictwa i Gospodarki Żywnościowej z dnia 7 października 1997 r. (§ 1 pkt 2 rozporządzenia). Odnosząc się do podnoszonych w odwołaniu możliwości przyszłego zagospodarowania działek przez Skarżących, jako skład węgla lub stacja paliw, GINB przypomniał, że przy ocenie interesu prawnego ww. osób znaczenie ma aktualny sposób zagospodarowania działki będącej w ich użytkowaniu wieczystym i nie mogą tu decydować przyszłe i niepewne zamierzenia inwestycyjne wnioskodawców. Z kolei w kwestii braku posiadania przez inwestora pozwolenia wodnoprawego GINB wyjaśnił, że powyższy zarzut mógłby zostać uwzględniony przy merytorycznej ocenie spornego pozwolenia na budowę, natomiast w postępowaniu z wniosku o stwierdzenie nieważności badaniu podlegało jedynie, czy wnioskodawcom przysługuje interes prawny w kwestionowaniu decyzji Starosty [...] z [...] września 2015 r. nr [...] (zmienionej decyzją Starosty [...] z [...] maja 2016r., nr [...]). Z tych samym powodów bez znaczenia dla postępowania pozostaje okoliczność nierozpoznania przez organ pierwszej instancji "wydajności studni dla celów przeciwpożarowych". Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego nie dopatrzył się zatem, aby Pani J. B.i Pan A. C. mieli interes prawny w kwestionowaniu decyzji Starosty [...] z [...] września 2015 r., nr [...], znak: [...], zmienionej decyzją Starosty [...] z [...] maja 2016 r. nr [...], znak: [...]. Wobec powyższego, zgodnie z brzmieniem art. 105 § 1 k.p.a., organ uznał za w pełni uzasadnione wydanie przez organ pierwszej instancji decyzji o umorzeniu postępowania ze względu na jego bezprzedmiotowość (brak elementu podmiotowego stosunku materialno-prawnego). Skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie na decyzję GINB z dnia [...] sierpnia 2018 r., znak: [...] wnieśli: J. B.i A. C., reprezentowani przez adwokata M.K. Zaskarżonej decyzji zarzucono: Naruszenie przepisów prawa materialnego, tj. art 28 ust. 2 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (Dz. U. z 2018 r., poz. 1202 z póżn. zm.), poprzez błędną wykładnię; Naruszenie przepisów prawa procesowego, tj. art. 105 § 1 kpa poprzez błędne zastosowanie; Naruszenie przepisów prawa procesowego, tj. art. 28 kpa poprzez błędną wykładnię; Naruszenie przepisu § 12 Rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (j.t. Dz. U. z 2015 r. poz. 1422) poprzez błędną wykładnię; Naruszenie przepisu § 18 pkt 2 Rozporządzenia Ministra Gospodarki z dnia 21 listopada 2005 r. w sprawie warunków technicznych jakim powinny odpowiadać bazy i stacje paliw płynnych, rurociągi przemysłowe dalekosiężne służące do transportu ropy naftowej i produktów naftowych i ich usytuowanie (Dz. U. z 2005 r., nr 243, poz. 2063) poprzez niezastosowanie. Mając powyższe na uwadze Skarżący wnieśli o uchylenie w całości zaskarżonej decyzji Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego i przekazanie sprawy temu organowi do ponownego rozpoznania. W uzasadnieniu skargi wskazano, że prawomocny wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie dotyczył decyzji Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego (GINB) z dnia [...] sierpnia 2017 r. nr [...]. W tej sprawie sądowej spółka [...] wniosła sprzeciw, a więc obecni Skarżący nie brali udziału na podstawie art. 64b § 3 Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (p.p.s.a.). Zatem wyrok z 18 czerwca 2018 r. Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie, sygn. VII SA/Wa 1305/18 został wydany bez udziału obecnych Skarżących, co jednak najbardziej istotne, wyrok ten dotyczy decyzji GINB z [...] sierpnia 2017 r., a zatem jego prawomocność dotyczy tylko tej decyzji przy założeniu, że od [...] sierpnia 2017r. nie zmienił się stan faktyczny lub też prawny. Skarżący podnoszą, że od [...] sierpnia 2017 r. podnosili nowe okoliczności faktyczne, które w sposób jednoznaczny pozwalają na zakwalifikowanie obecnych Skarżących jako strony postępowania. W tym miejscu Skarżący podnieśli, że do Wojewody [...] składali pismo z [...] marca 2018 r., w którym wyraźnie wskazywali, że co do nowej decyzji z [...] maja 2016 r. (zmiana pozwolenia na budowę) potrzebna była nowa decyzja środowiskowa. Zmiana m.in. magazynu na suszarnię wymagała odpowiedniej decyzji środowiskowej. Skarżący zwracają szczególną uwagę na to, że [...] kwietnia 2018 r., w swoim piśmie do Wojewody [...] wyraźnie podali nowe argumenty i nowe dowody wskazujące, że bezwzględnie powinni być stroną w postępowaniu administracyjnym – pozwolenie na budowę z wniosku spółki [...]. Co w ich ocenie istotne, ani Wojewoda [...], ani GINB w zaskarżanych decyzjach, nie odnieśli się do podniesionych argumentów w tym piśmie. WSA w powołanym wyroku z 18 czerwca 2018 r. wyraźnie wskazał, że sam wpis przedmiotu działalności w CEIDG nie świadczy, że Skarżący taką działalność prowadzą. Sąd ten ponadto uznał, że spółka [...] konsekwentnie twierdziła, że takiej działalności Skarżący – Państwo C. nie prowadzą, czemu wnioskodawcy skutecznie nie zaprzeczyli. Po pierwsze takie twierdzenie spółka [...] wyprowadziła na etapie postępowania sądowo-administracyjnego, w którym nie uczestniczyli skarżący Państwo C., a po drugie w powołanym piśmie do Wojewody [...] z [...] kwietnia 2018 r. Skarżący – Państwo C. wyraźnie wskazali, że taką działalność w przeszłości prowadzili i w każdej chwili mogą podjąć z tego względu, że na ich nieruchomości znajduje się stacja paliw. Skarżący przypomnieli, że w piśmie tym wyraźnie zostało wskazane, że wskazywanie przez inwestora, iż nie prowadzą Oni na swojej działce działalności związanej z obrotem paliwami świadczy o wadliwości projektu i nie uwzględnieniu, że na ich działce znajduje się stacja paliw. Na dowód tego załączony został akt notarialny z [...] marca 2004 r. w formie kopii oraz szkic operacyjny działki Skarżących, na którym zaznaczone są zbiorniki na paliwo. Muszą być zatem spełnione wymagania w zakresie odległości, a projekt zakładał budowę obiektów o bardzo dużym obciążeniu ogniowym. Podano również, że Pan A. C. ma możliwość prowadzenia działalności w zakresie obrotu paliwami i w 2007 r. był wspólnikiem spółki cywilnej [...], która to spółka ma koncesję na obrót paliwami, na dowód czego załączona została umowa spółki cywilnej wraz z protokołem z dnia [...] stycznia 2007 r. oraz [...] kwietnia 2013r., jak również dwa zaświadczenia o wpisie do ewidencji działalności gospodarczej. Do ww. pisma przedłożono również decyzję z [...] marca 2018 r., zmieniającą decyzję z 2014 r., z której jednoznacznie wynika, że spółka cywilna do której należał A. C. tj. [...] jest adresatem koncesji w zakresie obrotu paliwami ciekłymi. Z historii podano, że na działce Skarżących znajduje się budynek składowania olejów i zbiorniki na paliwo (2 podziemne kompleksy o łącznej pojemności ok. 200 tys. I). Działka nr [...], a więc jeszcze przed jej podziałem, została zakupiona m.in. w celu rozbudowy stacji paliw i magazynów paliwowych, sprzedaży olejów i węgla. W tym zakresie możliwość prowadzenia takiej działalności wynika z wydruku ceidg, ale również taką możliwość dalej obecna działka nr [...]. Najem ww. nieruchomości w każdym czasie można wypowiedzieć w całości lub w części. Na działce nr [...] jest obiekt magazynowy dla paliw i jest też możliwe uzyskanie koncesji dla spółki Skarżących lub skorzystania z koncesji spółki [...]. Rozpoczęcie działalności związanej z handlem paliwami nie jest skomplikowane, a uzyskanie koncesji przez mojego mocodawcę wymagałoby znacznego przesunięcia stacji paliw, a przede wszystkim zbiorników podziemnych. Wojewodzie [...] przedłożono również księgę wieczystą – wydruk internetowy, z której wynika, że na ww. działce jest magazyn olejów murowany, a z tego wynika, że inwestor miał możliwość dokładnego sprawdzenia nieruchomości moich mocodawców i prawidłowego ustalenia obszaru oddziaływania inwestycji. Ponadto, w piśmie z [...] kwietnia 2018 r., w pkt 3, 9 i 10 tego pisma, wyraźnie zaznaczono, dlaczego ich działalność gospodarcza polegająca na sprzedaży hurtowej paliw, produktów pochodnych nie jest działalnością tylko na papierze, jednak organom obu instancji zabrakło wyobraźni mimo wniosku Skarżących o dokonanie oględzin należącej do nich nieruchomości. Obecna inwestycja spółki [...] całkowicie uniemożliwia Skarżącym jakiekolwiek prowadzenie stacji paliw, co niewątpliwie wpływa na znaczne zmniejszenie wartości ich nieruchomości. Autor skargi zwrócił także uwagę, że zaskarżona decyzja GINB ma charakter procesowy tj. głównym motywem podjęcia takiej decyzji było nieuznanie jego mocodawców za strony postępowania, a co za tym idzie przedstawione w zaskarżonej decyzji argumenty dotyczące prawa materialnego mają charakter tylko i wyłącznie przykładowy. We wszystkich trzech decyzjach GINB odniósł się tylko do niektórych argumentów, nie wyjaśniając przede wszystkim istniejącej stacji paliw na działce Skarżących, nie zbadał i nie wyjaśnił kwestii związanych z uzyskaniem nowej decyzji środowiskowej dla zmienionego projektu, kwestii pozwoleń wodnoprawnych, właściwego zabezpieczenia przeciwpożarowego. Projekt spółki [...] zawierał również podziemne zbiorniki z gazem LPG, co przy istniejącej bazie paliw na działce wymagało szczególnego rozważenia. Świadczy o tym przede wszystkim brak rozporządzenia Ministra Gospodarki z dnia 21 listopada 2005 r. w sprawie warunków technicznych jakim powinny odpowiadać bazy i stacje paliw płynnych, rurociągi przemysłowe dalekosiężne służące do transportu ropy naftowej i produktów naftowych i ich usytuowanie w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Skarżący wskazują również, że na ich działce znajdują się budynki na pobyt ludzi z istniejącymi otworami okiennymi i taki stan był również [...] września 2015 r. przy czym Skarżący przez pełnomocnika wskazywali, że zamierzają wykonać jeszcze jeden otwór okienny od strony działki spółki [...]. Skarżący wskazują, że do pisma z dnia [...] kwietnia 2018 r. załączyli umowę spółki cywilnej, akt notarialny - umowa sprzedaży oraz szkic orientacyjny, który obrazuje infrastrukturę techniczną na ich nieruchomości. Dziwi zatem fakt, że GINB zatrzymał się na dacie [...] sierpnia 2017 r. mimo, że w aktach sprawy – akta Wojewody [...] znak: [...], przedmiotowe pismo wraz z załącznikami się znajdowało. W tej sytuacji, zdaniem Skarżących zasadny jest wniosek o uchylenie zaskarżonej decyzji w całości. W odpowiedzi na skargę, GINB wniósł o jej oddalenie, podtrzymując dotychczasowe stanowisko przedstawione w zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Zgodnie z art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (tekst jednolity - Dz. U. z 2018 r. poz. 2107 z późn. zm.) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, a kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Oznacza to, że sądy administracyjne nie orzekają merytorycznie, tj. nie wydają orzeczeń, co do istoty sprawy, lecz badają zgodność zaskarżonego aktu administracyjnego z obowiązującymi przepisami prawa, określającymi prawa i obowiązki stron oraz przepisami procedury administracyjnej, normującymi zasady postępowania przed organami administracji publicznej. Z brzmienia zaś art. 145 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. jedn. Dz. U. z 2018 r. poz. 1302), zwanej dalej "p.p.s.a." wynika, że w wypadku, gdy sąd stwierdzi naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, bądź naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego, bądź inne naruszenie przepisów postępowania, jeśli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy, wówczas – w zależności od rodzaju naruszenia – uchyla decyzję lub postanowienie w całości lub w części, albo stwierdza ich nieważność bądź niezgodność z prawem. Nie ulega więc wątpliwości, że zaskarżona decyzja lub postanowienie mogą ulec uchyleniu tylko wtedy, gdy organom administracji publicznej można postawić uzasadniony zarzut naruszenia prawa, czy to materialnego, czy to procesowego, jeżeli naruszenie to miało, bądź mogło mieć wpływ na wynik sprawy. Sąd nie jest przy tym związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną, zgodnie z art. 134 § 1 p.p.s.a. Biorąc pod uwagę powyższe, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie uznał, że kontrolowana decyzja nie narusza prawa w sposób opisany powyżej, a skarga nie zasługuje na uwzględnienie. Należy przede wszystkim zauważyć, że postępowanie administracyjne prowadzone w niniejszej sprawie zostało zainicjowanie wnioskiem Pani J. B.i Pana A.C.o stwierdzenie nieważności decyzji Starosty [...] z [...] września 2015 r. nr [...], znak: [...], zatwierdzającej projekt budowlany i udzielającej [...] Sp. z o.o. pozwolenia na budowę zespołu silosów (4 x FSP v=1280 m3, 12 x FSL v=864 m3, 4 x FSL v=400 m3) wraz z technologicznymi urządzeniami towarzyszącymi: wiatą kosza zasypowego, czyszczalnią, suszarnią, silosami spedycyjnymi, magazynu składowania płaskiego, magazynu pomocniczego, budynku sterowni, zbiornika p.poż/retencyjnego, wchodzących w skład kompleksu magazynowo-suszarniczego na działce o nr ew. [...] w m. [...], gm. [...], zmienionej decyzją Starosty [...] z [...] maja 2016 r. nr [...], znak: [...]. Po rozpatrzeniu ww. wniosku, decyzją z [...] kwietnia 2017 r. znak: [...], Wojewoda [...] umorzył postępowanie w sprawie, uznając, że wnioskodawcom nie przysługuje przymiot stron. Na skutek odwołania Skarżących, Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego decyzją z [...] sierpnia 2017 r., znak: [...], uchylił ww. decyzję Wojewody [...] z [...] kwietnia 2017 r., znak: [...] i przekazał sprawę do ponownego rozpatrzenia przez organ pierwszej instancji. Sprzeciw od powyższej decyzji do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie wniosła [...] sp. z o.o. w [...], będąca inwestorem. Prawomocnym wyrokiem z 18 czerwca 2018 r., sygn. akt VII SA/Wa 1305/18, WSA w Warszawie uchylił ww. decyzję Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego z [...] sierpnia 2017 r., znak: [...]. Wobec faktu, iż rozstrzygnięcie Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego z [...] sierpnia 2017 r., znak: [...], przekazujące Wojewodzie [...] do ponownego rozpatrzenia wniosek Skarżących o stwierdzenie nieważności ww. decyzji Starosty [...] z [...] września 2015 r., nr [...], znak: [...], zostało wyeliminowane z obrotu prawnego prawomocnym wyrokiem WSA w Warszawie, GINB zobowiązany był ponownie rozpatrzyć sprawę wskutek odwołania wniesionego przez Skarżących od decyzji Wojewody [...] z dnia [...] kwietnia 2017 r., znak: [...]. Przedmiotem sporu jest kwestia, czy działka o nr ew. [...], m. [...], gm. [...], będąca w użytkowaniu wieczystym wnioskodawców: J. B.i A. C., bezpośrednio sąsiadująca z działką inwestycyjną należącą do [...] sp. z o.o., znajduje się w obszarze oddziaływania inwestycji. Sporne jest zatem, czy wnioskodawcom przysługuje, czy też nie przysługuje przymiot strony w postępowaniu w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji Starosty [...] z [...] września 2015 r. nr [...], znak: [...]. Decyzja ta zatwierdzała projekt budowlany i udzielała [...] Sp. z o.o. pozwolenia na budowę "zespołu silosów wraz z technologicznymi urządzeniami towarzyszącymi", wymienionymi w projekcie, na działce o nr ew. [...] w m. [...], gm. [...]. Ww. decyzja zmieniona została następnie decyzją Starosty [...] z [...] maja 2016 r. nr [...], znak: [...]. Decyzją z dnia [...] kwietnia 2017 r. Wojewoda [...] umorzył wszczęte na wniosek Skarżących postępowanie w sprawie stwierdzenia nieważności ww. decyzji Starosty [...] uznając, że wnioskodawcy jako użytkownicy wieczyści działki sąsiedniej nr ew. [...] nie posiadają przymiotu strony w tym postępowaniu ustalonego na podstawie art. 28 ust 2 w zw. z art. 3 pkt 20 Prawa budowlanego. Ponownie rozpatrując odwołanie wnioskodawców od decyzji Wojewody [...], GINB prawidłowo wskazał, że w postępowaniu w sprawie dotyczącej pozwolenia na budowę interes prawny ustala się w oparciu o przepis art. 28 ust. 2 ustawy Prawo budowlane, który jako przepis szczególny w stosunku do art. 28 k.p.a. ogranicza pojęcie strony w sprawach dotyczących pozwolenia na budowę do następujących osób: inwestora oraz właścicieli, użytkowników wieczystych lub zarządców nieruchomości znajdujących się w obszarze oddziaływania obiektu. Zgodnie z art. 3 pkt 20 ustawy Prawo budowlane, przez obszar oddziaływania obiektu budowlanego należy rozumieć teren wyznaczony w otoczeniu obiektu budowlanego na podstawie przepisów odrębnych, wprowadzających związane z tym obiektem ograniczenia w zagospodarowaniu, w tym zabudowy tego terenu. W każdym przypadku obszar oddziaływania obiektu musi być zatem określony w oparciu o powszechnie obowiązujące przepisy prawa. Trafnie przywołane zostały tu przez organ poglądy orzecznictwa, zgodnie z którymi, tylko takie ograniczenia w zagospodarowaniu nieruchomości, które są związane z konkretnym przepisem prawa wprowadzającym je, dają właścicielowi, zarządcy lub użytkownikowi wieczystemu nieruchomości prawo do uczestnictwa w charakterze strony w postępowaniu administracyjnym dotyczącym pozwolenia na budowę (por. wyrok NSA w Warszawie z 15 grudnia 1998 r., sygn. akt II SA 1355/98; wyrok NSA w Warszawie z 23 marca 1999 r., sygn. akt I SA 1189/98, wyrok WSA w Gorzowie Wielkopolskim z 7 maja 2008 r., sygn. akt II SA/Go 708/07). Jak już wyżej wskazano, i na co zwrócił uwagę także organ w swojej decyzji, istotna jest w sprawie okoliczność, że była już ona przedmiotem rozpoznania sądów administracyjnych. Trzeba przy tym odnotować, że prawomocne orzeczenie WSA w Warszawie z dnia 18 czerwca 2018 r. (sygn. VII SA/Wa 1305/18), zostało wydane na skutek sprzeciwu od decyzji kasatoryjnej GINB. Cechą odróżniającą sprzeciw od skargi w postępowaniu sądowoadministracyjnym jest ograniczony zakres kontroli sądu dotyczący decyzji objętej sprzeciwem. Rozpoznając sprzeciw od decyzji sąd ocenia bowiem wyłącznie istnienie przesłanek do wydania decyzji kasacyjnej. Podstawowym obowiązkiem sądu administracyjnego rozpoznającego sprzeciw od decyzji kasacyjnej jest ustalenie, czy zachodziły przesłanki do zastosowania art. 138 § 2 k.p.a. Dokonując zatem kontroli rozstrzygnięcia wydanego na podstawie art. 138 § 2 k.p.a., sąd nie jest władny odnosić się do meritum sprawy w kierunku jej przesądzenia. Także orzeczenie sądu w przedmiocie sprzeciwu ma wyłącznie charakter niejako procesowy; nie kreuje żadnych skutków, gdy chodzi o zakres praw i obowiązków stron postępowania, zainteresowanych konkretnym rozstrzygnięciem, a rozstrzyga jedynie o prawidłowości zastosowania art. 138 § 2 k.p.a. (o czym przesądza także brzmienie art. 64e p.p.s.a.). W skardze podniesiono ponadto, że prawomocny wyrok WSA w Warszawie z dnia 18 czerwca 2018 r., sygn. VII SA/Wa 1305/18 dotyczył decyzji GINB z dnia [...] sierpnia 2017 r., a więc jego prawomocność dotyczy tylko tej decyzji, przy założeniu, że nie zmienił się stan faktyczny, podczas gdy Skarżący od dnia 11 sierpnia 2017 r. podnosili nowe okoliczności faktyczne. Tym niemniej, tutejszy Sąd czuje się zobowiązany przypomnieć, że zgodnie z treścią przepisu art. 153 p.p.s.a., ocena prawna j wskazania co do dalszego postępowania wyrażone w orzeczeniu sądu wiążą w sprawie organy, których działanie, bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania było przedmiotem zaskarżenia, a także sądy, chyba że przepisy prawa uległy zmianie. Niewątpliwie zaś, WSA w Warszawie, mając na uwadze wskazania poczynione w wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 25 kwietnia 2018 r., sygn. akt II OSK 975/18, odniósł się do wszystkich zarzutów sprzeciwu [...] sp. z o.o., zamieszczając istotne wytyczne dla organu, poprzedzone oceną prawną okoliczności występujących w sprawie. Tak też, WSA w Warszawie stanowczo nie zgodził się z organem, że działka Skarżących o nr ew. [...] pozostaje w obszarze oddziaływania inwestycji objętej pozwoleniem na budowę, bowiem o posiadaniu strony nie mogą decydować przyszłe, hipotetyczne i niepewne zamierzenia inwestycyjne wnioskodawców, a realny i rzeczywisty, aktualny wpływ inwestycji na ich nieruchomość. Za takie przyszłe i niepewne zamierzenia Sąd uznał plany Skarżących, co do prowadzenia na ww. działce działalności gospodarczej polegającej na sprzedaży paliw i produktów pochodnych. Sąd przyznał także rację Spółce [...], że organ odwoławczy naruszył art. 7 i art. 77 § 1 k.p.a. uznając, że wnioskodawcy prowadzą działalność gospodarczą polegającą na sprzedaży hurtowej paliw i produktów pochodnych (w oparciu o wpis PKD w CEIDG), podczas gdy w toku postępowania skarżąca Spółka konsekwentnie twierdziła, że takiej działalności nie prowadzą, czemu wnioskodawcy skutecznie nie zaprzeczyli. W rezultacie tego, WSA w Warszawie uznał także za zasadny zarzut naruszenia art. 28 ust. 2 w zw. z art. 3 pkt. 20 ustawy Prawo budowlane, poprzez przyjęcie, że wnioskodawcom przysługuje status strony, gdyż są użytkownikami wieczystymi działki nr ew. [...], mającej pozostawać w obszarze oddziaływana obiektu: zespołu silosów wraz z technologicznymi urządzeniami towarzyszącymi. WSA w Warszawie stwierdził zatem, że ocena przymiotu strony wnioskodawców dokonana przez organ drugiej instancji w oparciu o zgromadzone w aktach sprawy dokumenty nie zasługuje na aprobatę. Sąd nie podzielił także zarzutu naruszenia art. 36a Prawa budowlanego w zw. z art. 3 pkt. 20 ustawy Prawo budowlane poprzez ich błędną wykładnię, prowadzącą do nieprawidłowego ustalenia, że rozstrzygnięcie dotyczące zmiany pozwolenia na budowę jest odrębnym od decyzji o pozwoleniu na budowę postępowaniem administracyjnym, co powodowałoby, że obszar oddziaływania obiektu w rozumieniu art. 3 pkt. 20 ustawy Prawo budowlane należałoby, ustalać odrębnie dla pierwotnej i dla zmienionej decyzji o pozwoleniu na budowę. W ocenie ww. Sądu, kwestię obszaru odziaływania decyzji zmieniającej decyzję o pozwoleniu na budowę determinuje przedmiot tej decyzji, a więc zakres zmian dokonanych w stosunku do decyzji pierwotnej, co wskazuje na brak automatyzmu ustalenia kręgu stron takiego postepowania w stosunku do postępowania podstawowego. Uwzględniając przedstawione stanowisko Sądu, determinujące postępowanie organu przy ponownym rozpatrzeniu odwołania Skarżących, Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego dokonał wnikliwej oceny okoliczności sprawy. Uczynił to, biorąc pod uwagę zarówno zakres projektowanej inwestycji objęty pozwoleniem na budowę wydanym w dniu [...] września 2015 r. (nr [...]) przez Starostę [...], jak i zakres zmian w projekcie wynikających z decyzji ww. organu z dnia z [...] maja 2016 r. (nr [...]), który niewątpliwie nie miał wpływu na zmianę strefy oddziaływania inwestycji. GINB szczegółowo wymienił elementy pierwotnego projektu budowlanego, na który składał się w szczególności zespół silosów wraz z budowlami towarzyszącymi, projekt magazynu składowania płaskiego, projekt magazynu pomocniczego, projekt murowanego budynku sterowni, projekt prefabrykowanej wiaty kosza zasypowego, projekt dostosowania układu drogowego do nowej funkcji, projekt dostosowania istniejących sieci podziemnych do nowej funkcji, projekt wyburzeń istniejących obiektów budowlanych (zob. Projekt budowlany, cz. III. Projekt zagospodarowania terenu, pkt 11.1 Przedmiot i podstawa opracowania, ppkt III.1.1 Przedmiot opracowania, str. 5). Natomiast zmiany przewidziane w projekcie zamiennym obejmowały: "rozdział sterowni od stacji transformatorowej, zmiana lokalizacji studni kablowej S1 i przebiegu linii kablowych zasilania sterowni, szafy sterowniczej magazynu płaskiego, rozdzielnic magazynu sprzętu rolniczego i oświetlenia magazynu płaskiego, przepust do zasilenia zestawu sondy do pobierania próbek, przedłużenie linii kablowej zasilania bramy wjazdowej, wykonanie linii kablowej do zasilenia budynku istniejącego magazynu pomocniczego i studni głębinowej, zmiany górnych rzędnych wpustów i studni (rzędne terenu), zmiana lokalizacji odwodnienia liniowego przy wadze i rozwiązanie odprowadzenia wód przez studnie inspekcyjne i nowy odcinek kanalizacji deszczowej, likwidacja rezerwowych studni deszczowych/wodnych koło sterowni, zasilenie sterowni w wodę z istniejącej studni głębinowej, rozwiązanie odwodnienia terenu utwardzonego wokół silosów przez dodatkowe wpusty i odcinek kanalizacji deszczowej zmiana lokalizacji wpustu W7 i W8, w pomieszczeniu sterowni likwidacja wydzielonego pomieszczenia pod zestaw hydroforowy i uzdatniający wodę, likwidacja wysepek zieleni przy wjazdach do magazynu płaskiego zboża, zmiana usytuowania bramy wjazdowej i przesunięcie części ogrodzenia w kierunku granicy działki, dodanie ogrodzenia studni, likwidacja muru przy ogrodzeniu, zmiana skarpowania przy placu manewrowym i przy zbiornikach z gazem, przesunięcie kontenera na szafy sterownicze, zmiana poziomów posadzki magazynu ogólnego, magazynu płaskiego zboża i kosza zasypowego, zmiana poziomów dróg wewnętrznych i terenów powiązanych z nimi (zob. Projekt budowlany zamienny, cz. II Projekt zagospodarowania terenu, pkt 11.1 Przedmiot i podstawa opracowania, ppkt 11.1.1 Przedmiot opracowania, str. 4). W tych okolicznościach, GINB dokonał analizy projektu zagospodarowania terenu i zamiennego projektu zagospodarowania terenu, względem działki Skarżących, wskazując, że najbliższy projektowany silos ma znajdować się w odległości ok. 10 m od granicy ich działki o nr ew. [...] oraz w odległości ok. 15 m od znajdującego się na tej działce budynku niemieszkalnego - oznaczonego na mapie symbolem "i". Jednokondygnacyjna hala magazynowa została zaprojektowana w odległości ok. 5,5 m (ściana zachodnia) i ok. 6,5 m (ściana południowa) od granicy działki wnioskodawców oraz w odległości ok. 12 m od znajdującego na tej nieruchomości budynku niemieszkalnego – oznaczonego na mapie symbolem "i". Projektowany jednokondygnacyjny magazyn płaski zboża ma znajdować się w odległości od ok. 33 m do ok. 46 m (ściana zachodnia) i ok. 77 m (ściana południowa) od granicy działki o nr ew. [...]. Sterownię zaprojektowano w odległości ok. 83 m (ściana zachodnia) i ok. 77 m (ściana południowa) od granicy działki o nr ew. [...]. Natomiast podziemne zbiorniki z gazem LPG zostały usytuowane w odległości ponad 100 m od granicy działki Skarżących. Z tych względów – w ocenie tutejszego Sądu – GINB prawidłowo przyjął, że obszar oddziaływania projektowanej inwestycji w rozumieniu art. 3 pkt 20 Prawa budowlanego, wyznaczony zgodnie z § 12 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie, nie obejmuje swym zakresem działki wnioskodawców. Dla powyższych analiz, niezwykle ważkie znaczenie w niniejszej sprawie mają również ustalenia organu, z których wynika, że na działce Skarżących nie znajdują się jakiekolwiek budynki mieszkalne. Fakt ten znajduje swoje potwierdzenie w treści księgi wieczystej urządzonej dla tej nieruchomości (nr [...]), z której wypis znajduje się w aktach sprawy. Trafnie podkreślił zatem GINB, że przepis § 13 ww. rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. dotyczący oświetlenia pomieszczeń przeznaczonych na pobyt ludzi, nie znajduje tu zastosowania. Całkowicie nieuprawnione są natomiast twierdzenia Skarżących, że otwory takie mogą hipotetycznie powstać w przyszłości w budynku istniejącym już na działce o nr ew. [...], znajdującym się blisko granicy działki objętej inwestycją. Jak już bowiem wcześniej przypomniano, w kwestii tylko potencjalnych, a nie mających miejsca w rzeczywistości zamierzeń wnioskodawców, wypowiedział się w sposób wiążący WSA w Warszawie w wyroku z dnia 18 czerwca 2018r. Ponadto, w ustalonym stanie faktycznym sprawy, za przekonujące uznać trzeba konkluzje organu odwoławczego, odnoszące się do braku podstaw do zastosowania § 179 ww. rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r., określającego dopuszczalną odległość zbiorników z gazem płynnym od budynków mieszkalnych. Skoro bowiem z projektu budowlanego wynika, że podziemne zbiorniki z gazem LPG zostały usytuowane w odległości ponad 100 m od granicy działki o nr ew. [...] to działka ta nie znajduje się w obszarze oddziaływania wyznaczonym § 179 ww. rozporządzenia Ministra Infrastruktury. Podobnie jak wyżej, nie dopatrzono się również naruszenia przepisów przeciwpożarowych zakazujących planowania silosów o największym zagęszczeniu ogniowym w promieniu 20 m od istniejących budynków. Zdaniem Sądu, trafne są w tym zakresie argumenty organu odwoławczego, który wskazuje, że kwestia ta nie powinna być rozpatrywana z punktu widzenia § 271 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie, lecz z perspektywy przepisów szczególnych, tj. § 8 rozporządzenia Ministra Rolnictwa i Gospodarki Żywnościowej z dnia 7 października 1997 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budowle rolnicze i ich usytuowanie (j.t. Dz. U. z 2014, poz. 81). Z projektu wynika, że najbliższy silos ma znajdować się w odległości ok. 10 m od granicy działki o nr ew. [...], oraz w odległości ok. 15 m od znajdującego się na tej działce budynku niemieszkalnego - oznaczonego na mapie symbolem "i". Oznacza to, że nieruchomość będąca w użytkowaniu wieczystym J. B. i A. C. nie znajduje się w obszarze oddziaływania inwestycji wyznaczonym w oparciu o powołany przepis § 8 rozporządzenia Ministra Rolnictwa i Gospodarki Żywnościowej, albowiem mieści się w określonych w nim granicach. Odnosząc się do podnoszonych przez Skarżących argumentów dotyczących zaistnienia "nowych okoliczności" faktycznych w sprawie, zgłaszanych m.in. w piśmie z dnia [...] kwietnia 2018 r. skierowanym do Wojewody [...], Sąd zobowiązany jest zauważyć, że w gruncie rzeczy koncentrują się one wyłącznie na działaniach, jakie potencjalnie Skarżący mogliby podjąć w bliżej nieokreślonej przyszłości. Tak bowiem, w ww. piśmie z dnia [...] kwietnia 2018 r., pełnomocnik Skarżących wskazywał, że użytkowana przez nich nieruchomość została zakupiona w 2004 r. w celu prowadzenia stacji paliw, czego dowód stanowi akt notarialny zakupu działki z dnia [...] marca 2004 r. Ponadto, według autora ww. pisma i skargi, Pan A.C. ma możliwość prowadzenia działalności w zakresie obrotu paliwami, gdyż w 2007 r. był wspólnikiem spółki cywilnej [...], która to spółka posiada koncesję na obrót paliwami, na dowód czego załączono umowę spółki oraz przedmiotową koncesję. Sąd rozpoznając niniejszą sprawę nie może podzielić także tych zapatrywań autora skargi wskazujących na – jego zdaniem – wręcz natychmiastową możliwość przywrócenia na działce działalności magazynowej paliw i ich sprzedaży oraz uzyskania przez Skarżących koncesji na prowadzenie tego rodzaju działalności. Jest tak dlatego, że wbrew twierdzeniom Skarżących, podjęcie działalności gospodarczej w zakresie obrotu paliwami wymaga uzyskania stosownej koncesji, udzielanej w drodze decyzji Prezesa Urzędu Regulacji Energetyki, przy czym decyzja ta udzielana jest konkretnemu przedsiębiorcy spełniającemu wymagania określone w przepisach ustawy z dnia 10 kwietnia 1997 r. – Prawo energetyczne (Dz. U. z 2018r. poz. 755, ze zm.). Adresatem koncesji może być zatem wyłącznie wspólnik spółki cywilnej, a nie spółka cywilna, która nie jest przedsiębiorcą w rozumieniu przepisów ustawy – Prawo przedsiębiorców (zob. art. 3 pkt 12 oraz art. 32 ust. 1 pkt 4 i następne ustawy – Prawo energetyczne). Stąd też całkowicie błędny jest pogląd wyrażony w skardze, że samo wstąpienie Pana A. C. do spółki cywilnej, w której w przeszłości był jednym ze wspólników, spowoduje uzyskanie przez niego prawa do prowadzenia działalności w zakresie obrotu paliwami ciekłymi. Z samej treści załączonej do pisma z dnia [...] kwietnia 2018 r. koncesji wynika bowiem, że została ona udzielona ściśle oznaczonym przedsiębiorcom, wspólnikom spółki cywilnej, a nie spółce. Ponadto, uzyskanie koncesji obwarowane jest spełnieniem przez przedsiębiorcę szeregu warunków określonych w art. 33 ust. 1 ustawy – Prawo energetyczne, a także brakiem zaistnienia przesłanek negatywnych, wymienionych w art. 33 ust. 3 ww. ustawy. Wnioskodawca musi m.in. dysponować środkami finansowymi w wielkości gwarantującej prawidłowe wykonywanie działalności, bądź udokumentować możliwości ich pozyskania, posiadać możliwości techniczne gwarantujące prawidłowe wykonywanie działalności (jeżeli wnioskodawca przewiduje wykorzystanie infrastruktury technicznej), zapewnić zatrudnienie osób o właściwych kwalifikacjach zawodowych, a także uzyskać decyzję o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu (jeżeli są one wymagane), nie zalegać z zapłatą podatków stanowiących dochód budżetu państwa. Wskazane warunki odnoszą się więc również do obiektu, w którym działalność ta ma być prowadzona, a które określają przepisy rozporządzenia Ministra Gospodarki z dnia 21 listopada 2005 r. w sprawie warunków technicznych jakim powinny odpowiadać bazy i stacje paliw płynnych, rurociągi przemysłowe dalekosiężne służące do transportu ropy naftowej i produktów naftowych i ich usytuowanie (t. jedn. Dz. U. z 2014 r., poz. 1853). Wymaga w tym miejscu zauważenia, że w sprawie bezspornym jest, iż działka o nr ew. [...], jest obecnie przedmiotem najmu na rzecz innego podmiotu, który prowadzi na niej działalności zupełnie nie związaną z planami Skarżących. Skarżący nie wykazali też w żaden sposób, że na ww. działce znajduje się wymagana przywołanymi przepisami sprawna infrastruktura techniczna, niezbędna do podjęcia działalności w zakresie obrotu paliwami ciekłymi. Nie sposób przyjąć, że takowe stanowi informacja o istnieniu na działce zbiorników podziemnych oraz budynek magazynu na oleje, o nieznanym stanie technicznym i parametrach użytkowych, które od czasu nabycia działki przez Skarżących nie były nawet użytkowane na cele magazynowania i handlu paliwami ciekłymi. To z kolei oznacza, że plany Skarżących istnieją wyłącznie w sferze bliżej niesprecyzowanych zamysłów, których realizacja uzależniona jest od spełnienia wielu niełatwych warunków. Co więcej, wynik postepowania o udzielenie koncesji na obrót paliwami, w przypadku próby złożenia takowego wniosku przez Skarżących, która nie została jeszcze nawet podjęta, wcale nie jest pewny i nie musi on być pozytywny dla wnioskodawców. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, w składzie orzekającym w sprawie, w pełni podziela stanowisko, że sam wpis do Centralnej Ewidencji i Informacji Działalności Gospodarczej, mający wyłącznie deklaratoryjny charakter, nie daje podstaw do przyjęcia, iż Skarżący rzeczywiście podejmą ww. rodzaj działalności gospodarczej. Analogiczne rozważania i wnioski należy odnosić również do snutych przez Skarżących planów przeznaczenia działki na skład węgla i mających wynikać z tego konsekwencji. Skarżący w toku postępowania nie sprecyzowali ostatecznie, podjęcie jakiego rodzaju działalności jest przez nich rzeczywiście rozważane. Już z tego tylko powodu, można wręcz odnieść wrażenie, że rozważane przez nich plany, co do zagospodarowania działki, stanowią obecnie co najwyżej "intencje" Skarżących, a nie realne projekty inwestycyjne. Z tych względów, należy ponownie przypomnieć, że w wyroku z dnia 18 czerwca 2018 r. WSA w Warszawie jednoznacznie stwierdził, że dla oceny interesu prawnego wnioskodawców w postepowaniu o stwierdzenie nieważności decyzji udzielającej pozwolenia na budowę, znaczenie powinien mieć wyłącznie faktyczny i aktualny wpływ inwestycji na sąsiednie nieruchomości. W żadnym razie nie mogą być tu uwzględniane zamierzenia, będące w fazie wybiegających w przyszłość koncepcji wykorzystania nieruchomości sąsiedniej, lecz jej aktualny sposób zagospodarowania. Nie sposób zgodzić się z argumentami skargi, że w sprawie wystąpiły nowe okoliczności faktyczne. Można tu bowiem mówić co najwyżej o zgłaszaniu przez Skarżących kolejnych przesłanek, mających świadczyć o hipotetycznej możliwości zagospodarowania należącej do nich działki o nr ew. [...]. Mając to na uwadze, Sąd uznał za prawidłowe ustalenia GINB, że zakres inwestycji wynikający z decyzji organów administracji architektoniczno-budowlanej, nie może skutkować przyjęciem, iż działka użytkowana przez J. B.i A. C., znajduje się w obszarze oddziaływania ww. zamierzenia budowlanego. Sąd nie dopatrzył się naruszenia przez organ przepisów prawa materialnego, tj. przede wszystkim art. 28 ust. 2 Prawa budowlanego, ani też przepisów postępowania administracyjnego, a to art. 28 i art. 105 § 1 k.p.a., w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na wynik sprawy. W tym stanie rzeczy, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w oparciu o art. 151 p.p.s.a. orzekł, jak w sentencji wyroku.